Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант және суретші (1963–2003)
American musician and artist (1963–2003)
Уэсли Лоуренс Уиллис (31 мамыр 1963 – 21 тамыз 2003) – американдық музыкант және бейнелеу өнері шебері. 1989 жылы шизофрения диагнозы қойылған Уиллис, аутсайдерлік музыка дәстүріндегі андерграунд әнші-құрастырушы ретінде мансап бастады. Уиллис әндері көбінесе MC стилінде айтылады, ал қалған бөлігі панк-рок вокалын еске түсіретін мұрындық және фальши дауыста орындалады. Олар Technics KN пернетақтасының автоматты сүйемелдеу мүмкіндігі арқылы жасалған қосымша музыкамен бірге, ерекше, қызық, кейде ұятсыз немесе абсурдты мәтіндерден тұрады. Оның әндері психикалық аурулар мен тұтынушылық сияқты ең маңызды тақырыптарды қамти, сонымен қатар түрлі тақырыптарды қамтиды. Ол "Rock N Roll McDonald's" әнімен және өзінің шайтандарына тікелей қарсы айтылған әндер сериясымен ең жақсы танылады. Уиллис 1990 жылдары үлкен жанкүйерлер қауымын жинады, әсіресе 1995 жылы Alternative Tentacles лейблінде оның "Greatest Hits" альбомы жарық көргеннен кейін. Jello Biafra альбомның трек-листін жасады.
Wesley Lawrence Willis (May 31, 1963 – August 21, 2003) was an American musician and visual artist. Diagnosed with schizophrenia in 1989, Willis began a career as an underground singer songwriter in the outsider music tradition. Willis' songs are typically partially spoken in an MC style, and partially sung in a nasal and out of tune manner reminiscent of punk rock vocals. They feature bizarre, humorous and sometimes obscene or absurd lyrics sung over backing created by using the auto accompaniment feature on his Technics KN keyboard. His songs cover a wide variety of topics, with mental illness and consumerism being the most prominent themes. He is best known for songs such as "Rock N Roll McDonald's" as well as a series of songs where he would directly insult his demons. Willis gained a large cult following in the 1990s, particularly after the release of his 1995 Greatest Hits album on the Alternative Tentacles label. Jello Biafra compiled the album's track list.
Өмір және мансап
Уиллис 1963 жылғы 31 мамырда Иллинойс штатының Чикаго қаласында Уолтер мен Энни Уиллистердің отбасында дүниеге келді. Оның Рики есімді ағасы бар, ол да мүмкіндігі шектеулі суретші, сондай-ақ 2014 жылдан бері зиянкестерді жоятын жұмысында істейтін тағы бір ағасы Джерри бар. Лос-Анджелес Таймс газеті жазғандай, "Уиллис Чикагоның қиын аудандарында өскен, зорлық-зомбылыққа ұшыраған ата-анасының 10 баласының бірі болған және ол кішкентай кезінде ата-анасы ажырасып кеткен; ол бірнеше жесім отбасында тұрып, көбінесе үлкен екі ағасымен бірге тұрды, олар оны үйден үйге алып жүрді". Уиллис 1980 жылдары анасының үйінде тұрған кезінде дауыстар естіп бастады, сол кезде оның қатыгез досы Роджер Ли Карпентер оның басына тапаншаны тікелей қойып, Уиллис жинаған 600 долларды ұрлады. 1980 жылдардың соңында оған параноидтық шизофрения диагнозы қойылып, диагноз қойылғаннан кейін екі ай бойы психиатриялық ауруханада жатты. Бала кезінде Уиллис өнерге қызығушылық танытты, ал 1988 жылы Карл В. Харт түсірген Чикагоның қоғамдық деректі фильмінде "Уэсли Уиллис: Көше суретшісі" деген атпен көрсетілді. "Көше суретшісі" фильмінде ол Чикагоның Loop ауданында жүріп, Маршалл Филд және Компания ғимаратының сыртында қаламұшпен сурет салып, оның өнеріне қызығушылық танытқан адамдармен әңгімелесіп отырғаны көрсетілген. 1991 жылы Чикагоның альтернативті рок сахнасындағы бірнеше музыканттармен танысып, бірнеше жеке альбомдар жазғаннан кейін, ол "Уэсли Уиллис Фиаско" панк-рок тобын құрды. Топ кең танылып, андеграундта үлкен сұранысқа ие болды, сондай-ақ Эдди Веддер, Генри Роллинс, Майк Д., Джелло Биафра және White Zombie тобының мүшелері сияқты музыканттардың назарын аударды, содан кейін American Recordings-тегі Рик Рубиннің назарына ілікті. 1996 жылғы 26 қыркүйекте ол Говард Стерн шоуында қонақ болып, Баба Буи және Говард Стерн туралы шамамен бірдей әндерді орындады. Көптеген гастрольдер мен концерттер кезінде Уиллис "жанкүйерлерді бас соққысымен қарсы алуымен танымал болды", бұл оның маңдайында ерекше көзге түсетін із қалдырды. Уиллис Миннеаполис қаласындағы First Avenue түнгі клубының сыртқы қабырғасындағы жұлдызбен марапатталды, бұл сатылған концерттер өткізген немесе мәдениетке үлкен үлес қосқан орындаушыларды құрметтеу үшін жасалған. Журналист Стив Марштің сөзіне қарағанда, жұлдыз "Минеаполисте суретші алатын ең беделді құрметтің бірі болуы мүмкін".
Willis was born in Chicago, Illinois, on May 31, 1963, to Walter and Annie Willis. He had a brother named Ricky, who is also a disabled artist, as well as another brother, Jerry, who as of 2014 worked as an exterminator. According to the Los Angeles Times, "Willis grew up in Chicago's projects as one of 10 children of parents who had a violent relationship and separated when he was young; he spent time in several foster homes and was essentially raised by two older brothers, who went with him from home to home." Willis began hearing voices during a period of living at his mother's home in the 1980s, when her abusive boyfriend Roger Lee Carpenter held a gun to his head and robbed him of $600 Willis had saved. By the end of the 1980s, he was diagnosed with paranoid schizophrenia and institutionalized for two months after his diagnosis. During childhood, Willis developed an interest in art, and in 1988, he was featured in a Chicago public access documentary feature created by Carl W. Hart titled Wesley Willis: Artist of the Streets. In Artist of the Streets, he was shown walking through Chicago's Loop neighborhood, producing his ink pen drawings outside of the Marshall Field and Company Building, and interacting with people curious about his art. In 1991, after befriending some musicians from Chicago's alternative rock scene and recording several solo albums, he formed the punk rock band the Wesley Willis Fiasco. The band developed a popular underground following as well as attention from musicians such as Eddie Vedder, Henry Rollins, Mike D., Jello Biafra, and the members of White Zombie; and soon caught the attention of Rick Rubin at American Recordings, On September 26, 1996, he was a guest on The Howard Stern Show where he played nearly identical songs about Baba Booey and Howard Stern. During his many tours and live appearances, Willis became "famous for greeting fans with a headbutt"; this left him with a distinctive permanent bruise on his forehead. Willis has been honored with a star on the outside mural of the Minneapolis nightclub First Avenue, recognizing performers that have played sold out shows or have otherwise demonstrated a major contribution to the culture at the iconic venue. Receiving a star "might be the most prestigious public honor an artist can receive in Minneapolis", according to journalist Steve Marsh.
Әннің құрылымы мен тақырыптары
"Hellride" - Уиллис өзінің "шайтандармен" кездесуін сипаттау үшін қолданған термин (шизофрения салдарынан туған елестер), олар көбінесе Чикаго қаласындағы CTA автобус бағдарларында болған. Жеке орындаушы ретінде Уиллис өзінің альбомдарын қылмыс, жылдам тамақ, мәдени ағымдар, автобус маршруттары, супергеройлермен болған зорлық-зомбылыққа толы күлкілі, ерекше, шиеленісті және көбінесе ұятсыз мәлімдемелермен толтырды, сондай-ақ "шайтандарына" жануарлармен жыныстық қатынас жасауға бұйрық берді (The Daddy of Rock 'n' Roll атты туындысында Уиллис бұл әндердің "шайтандарды қынжырлатып", оны жалғыз қалдыруға мәжбүрлейтінін түсіндірді). Эрлевин сонымен қатар Уиллистің жазбасын тыңдау "пайдаланушылық" сезімін беретінін жазды.
"Hellride" was the term used by Willis to describe his encounters with "demons" (delusions brought on by schizophrenia), which occurred mainly on the CTA bus lines in Chicago. As a solo artist, Willis filled his albums with funny, bizarre, tense, and often obscene statements about crime, fast food, cultural trends, bus routes, violent confrontations with superheroes, and commands for his "demons" to engage in bestiality (in The Daddy of Rock 'n' Roll, Willis explained that these songs would "gross out" the demons enough to make them leave him alone). Erlewine also wrote that listening to a Willis record felt "exploitive".