Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Flex компьютерлік жүйесін Майкл Фостер және Иан Керри 1970-ші және 1980-ші жылдары Мальверн қаласындағы Royal Signals and Radar Establishment (RSRE) мекемесінде әзірлеген. Ол мүмкіндіктер архитектурасын іске асыру үшін таңбаланған сақтау схемасын пайдаланды және қатаң түрде тексерілген процедураларды қауіпсіз және тиімді іске асыру үшін құрастырылды. Аппараттық құралдары арнайы және микробағдарламаланатын болды, операциялық жүйе, (модульді) компилятор, редактор, қоқыс жинаушы және файлдық жүйе – барлығы ALGOL 68RS тілінде жазылған. Flex-тің (кем дегенде) екі нұсқасы болды, олар жазуға болатын микрокодты қолдана отырып іске асырылды. Біріншісін RSRE жобасына Logica ұсынды, ал екіншісі ICL PERQ қолданды. Микрокодтың өзі сақтау орнын бөлу, босату және қоқыс жинау процесіне жауапты болды. Бұл деректер көрсеткіштерін дұрыс пайдаланбаудан (қасақана немесе кездейсоқ) туындайтын қателердің толық класын болдырмады. Flex-тің ерекшелігі – бір рет жазылатын, таңбаланған файлдық сақтағыш. Бұл кез келген код пен дерек құрылымдарын сыртқы кодтамаларды пайдаланбай, ашық түрде жазуға және алуға мүмкіндік берді. Осылайша, деректерді бағдарламадан бағдарламаға қауіпсіз түрде беруге болады. Сол сияқты, қашықтықтан қол жеткізу мүмкіндіктері басқа машиналардағы деректер мен процедураларға желілік қосылыс арқылы қол жеткізуге мүмкіндік берді, бұл ретте қолданба бағдарламасы деректердің, параметрлердің немесе нәтижелер мәндерінің сыртқы кодталуына қатыспайды. Бұл схема абстрактілі дерек түрлерін қауіпсіз іске асыруға мүмкіндік берді, себебі дерек элементтері мен оларға рұқсат етілген процедуралар біріктіріле алады, ал нәтижесіндегі мүмкіндік еркін таратылады. Бұл мүмкіндік процедураларға қол жеткізуге рұқсат берсе де, деректерге қол жеткізу үшін оны пайдалануға болмайды. Flex-тің тағы бір ерекшелігі – әлсіз сілтемелер деп аталатын, кейінірек жиі «әлсіз сілтемелер» деп аталатын, келесі қоқыс жинауда босатылатын жад блоктарына сілтеме жасайтын көрсеткіштер. Бұл, мысалы, кэштелген дискілік блоктар немесе бос процедуралық жұмыс орындарының тізімі үшін қолданылады. COMFLEX, магниттік дискінің жылдамдығымен деректерді беруге қабілетті пакеттік коммутациялық желі, Flex-пен бірге әзірленді. Бұл қашықтағы файлдық сақтағыштарды, қашықтықтан қол жеткізу мүмкіндіктерін және қашықтықтан процедура шақыруларын іске асыруға мүмкіндік берді.
The Flex Computer System was developed by Michael Foster and Ian Currie of Royal Signals and Radar Establishment (RSRE) in Malvern, England, during the late 1970s and 1980s. It used a tagged storage scheme to implement a capability architecture, and was designed for the safe and efficient implementation of strongly typed procedures. The hardware was custom and microprogrammable, with an operating system, (modular) compiler, editor, garbage collector and filing system all written in ALGOL 68RS. There were (at least) two incarnations of Flex, implemented using hardware with writable microcode. The first was supplied by Logica to an RSRE design, and the second used an ICL PERQ. The microcode alone was responsible for storage allocation, deallocation and garbage collection. This immediately precluded a whole class of errors arising from the misuse (deliberate or accidental) of pointers. A notable feature of Flex was the tagged, write once filestore. This allowed arbitrary code and data structures to be written and retrieved transparently, without recourse to external encodings. Data could thus be passed safely from program to program. In a similar way, remote capabilities allowed data and procedures on other machines to be accessed over a network connection, again without the application program being involved in external encodings of data, parameters or result values. The whole scheme allowed abstract data types to be safely implemented, as data items and the procedures permitted to access them could be bound together, and the resulting capability passed freely around. The capability would grant access to the procedures, but could not be used in any way to obtain access to the data. Another notable feature of Flex was the notion of shaky pointers, more recently often called weak references, which points to blocks of memory that could be freed at the next garbage collection. This is used for example for cached disc blocks or a list of spare procedure work spaces. COMFLEX, a packet switching network capable of transmitting data at magnetic disc speed, was developed alongside Flex. It made feasible the use of remote file stores, remote capabilities, and remote procedure calls.