Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1806–1872)
American actor (1806–1872)
Эдвин Форрест (9 наурыз 1806 – 12 желтоқсан 1872) – XIX ғасыр американдық Шекспир актері. Оның британдық актер Уильям Макредимен араздасуы 1849 жылғы Астор-плейс қырқынының себебіне айналды.
Edwin Forrest (March 9, 1806December 12, 1872) was a nineteenth century American Shakespearean actor. His feud with the British actor William Macready was the cause of the deadly Astor Place Riot of 1849.
Ерте өмір
Форрест Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында Ребекка (қызметтік аты Лауман) мен Уильям Форресттің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі, шотландтық тауар сатушы, 1791 жылы Думфрисширден Нью-Джерси штатының Трентон қаласына көшіп келді. Оның анасы – әулетті неміс-американдық отбасының мүшесі болған. Бизнестегі сәтсіздік Уильямды Филадельфияға көшіруге мәжбүр етті, онда ол Ребеккаға үйленді және АҚШ Банкінің жергілікті бөлімшесінде жұмысқа орналасты. Бала кезінде Форрест пен оның ағасы Уильям жергілікті жасөспірімдер театры клубына қосылып, азын-малы безендірілген ағаш сарайында қойылған театрлық қойылымдарға қатысты. 11 жасында Форрест Филадельфияның Оңтүстік көше театрында алғаш рет кәсіби сахнада ойнады, Джон Д. Тернбуллдың "Рудольф: немесе Калабрияның қарақшылары" мелодрамасында Розалия де Борджияның әйел рөлін сомдады. 1819 жылы Форресттің әкесі қайтыс болғаннан кейін ол баспагердің, шебердің және, ақырында, кеме құралдарын жабдықтаушының шәкірті болуға тырысты. 1820 жылдың басында лекцияға қатысқанда ол азот оксидінің әсерін зерттеу экспериментіне қатысуға ерікті болды. Газдың әсерімен ол Шекспирдің "Ричард III" пьесасынан монолог айтты, бұл Филадельфияның көрнекті адвокаты Джон Свифтке үлкен әсер етті, сол себепті Свифт Уолнат-стрит театрында кастинг ұйымдастырды; нәтижесінде Форрест 1820 жылдың 27 қарашасында Джон Хоумның "Дуглас" пьесасындағы жас Норвал рөлінде сахнаға ресми түрде шықты.
Forrest was born in Philadelphia, Pennsylvania, the son of Rebecca (née Lauman) and William Forrest. His father, a Scottish merchandise peddler, moved from Dumfriesshire to Trenton, New Jersey in 1791. His mother was a member of an affluent German American family. A business setback led William to relocate to Philadelphia, where he married Rebecca and was able to secure a position with a local branch of the United States Bank. As boys, Forrest and his brother William joined a local juvenile thespian club and participated in theatrical performances staged in a sparsely decorated woodshed. At the age of 11, Forrest made his first appearance on the legitimate stage at Philadelphia's South Street Theatre, playing the female role Rosalia de Borgia in the John D. Turnbull melodrama Rudolph: or, The Robbers of Calabria. After Forrest's father died in 1819, he attempted to apprentice with a printer, a cooper, and finally a ship chandler. When attending a lecture in early 1820, he volunteered to participate in an experiment on the effects of nitrous oxide. While under the influence of the gas, he broke into a soliloquy from Shakespeare's Richard III that impressed eminent Philadelphia lawyer John Swift so much that Swift arranged an audition at the Walnut Street Theatre; this led to Forrest's formal stage debut on November 27, 1820, as Young Norval in John Home's Douglas.
Актерлік мансабының алғашқы жылдары
Нью-Йорк пен Филадельфия театрлары бұрыннан-ақ тәлімді және табысты актерлермен толы болды, көбінесе белгілі британдық театрлық отбасылардың ұрпақтары немесе кем дегенде британдық білім алғандар. Осы театрларда американдық актерлердің көптеген жетістіктерге жете алмайтынына менеджерлер күмәнмен қарады, себебі жергілікті таланттың сапасына сенімсіздік танытты. Сондықтан Форрест Питтсбург, Цинциннати және Лексингтондағы театрларға ие Джошуа Коллинз бен Уильям Джонстың ұсынысын қабылдады. Олар Огайо және Миссисипи өзендерінің аңғарларындағы жаңа қалаларда өнер көрсетудің қиындықтарына дайын актерлерді Филадельфияда іздестіріп жүрген еді. Оның қатал аймақтар арқылы жасаған сапары – ұзақ қашықтықтардың қолайсыздығы, пьесаларын қарапайым залдарда қою қажеттігі, жеткіліксіз қолдау және нашар декорациялар – толығымен сәтті болмады. Алайда, бұл сапар ақыл-есі мен денесіне тәртіп орнатып, оның келесі мансабында сезілді. 1824 жылы ол Луисвилльден Нью-Орлеанға сапар шекті, онда Уильям Колдуэлл басқаратын Американдық театр труппасына қосылуға шақырылды. Ол жерде ол жоғары сапалы қойылымдарда ойнай бастады, бірақ көбінесе Колдуэллге екінші рөлдерде болды және Нью-Орлеан көрермендерінен жағымды пікірлер алды. Дегенмен, Форрест труппаның жетекші актрисасы Джейн Пласидтің назары үшін жұмыс берушісімен бәсекелестікке түсті. Қызғаныштан ашуланып, ол труппадан кетіп, Луизиананың шөлейттерінде екі ай өмір сүрді. Кейін Форрест бұл уақыттың көп бөлігін Пуш ма та ха есімді чокто үндісінің басшысымен бірге өткізгенін айтты, бірақ соңғы зерттеулер оның әңгімесіне күмән келтірді. 1825 жылы ол Филадельфияға оралды, содан кейін Нью-Йорктің Олбани қаласындағы Перл-стрит театрында ойнауға кетті, онда ол Уильям Конвей және Эдмунд Кин сияқты көрнекті актерлермен бірге ойнап, олардан үйрену мүмкіндігіне ие болды.
The theatres of New York and Philadelphia were already crowded with trained and successful actors, mostly the offspring of well known British theatrical families or at least with British training. Few American actors were able to make much headway in these theaters, whose managers were highly skeptical of the quality of local talent. Forrest therefore accepted an offer from Joshua Collins and William Jones, who owned theatres in Pittsburgh, Cincinnati and Lexington, and were scouting Philadelphia for actors who were willing to face the rigors of performing in the new cities along the Ohio and Mississippi River valleys. His tour through a rough country—with the inconveniences of long distances, the necessity of presenting his plays in rude halls, insufficient support, and poor scenery—was not altogether successful, but the discipline to mind and body was felt in all his subsequent career. In 1824 he travelled from Louisville down to New Orleans, where he had been invited to join the company of the American Theatre, under the management of William Caldwell. There he began to act in a higher quality of production though usually in roles secondary to Caldwell and began to attract favorable responses from New Orleans audiences. However, Forrest vied with his employer for the affections of the leading actress of the company, Jane Placide. In a fury of jealousy, he quit the company and spent two months living in the Louisiana wilderness. Later Forrest would claim he spent much of this time in the company of a Choctaw Indian chief named Push ma ta ha, though recent scholarship has come to question much of his account. By 1825 he was back in Philadelphia, and then went north to act with the Pearl Street Theatre in Albany, New York, where he was able to act with, and learn from, such eminent actors as William Conway and Edmund Kean.
Нью-Йорк жетістігі
1826 жылы ол Нью-Йорктегі Боуэри театрында «Отелло» рөлімен үлкен жетістікке жетті. Басшылық оны өте төмен жалақымен жұмысқа алды, оған басқа театрдан әлдеқайда жоғары жалақы ұсынылды, бірақ ол сөзін бұзуға бас тартты және келісімшартты өзіне зиян келтіре отырып орындады. Осы қатаң ар-ұятының сезімі оның бүкіл өмірінде сақталды. Форрест пен Кэтрин 1849 жылдың сәуір айында ажырасып, Филадельфияға көшіп кетті, онда 1850 жылдың ақпан айында ажырасуға өтініш берді, бірақ Пенсильвания заң шығарушы органы оның ажырасу өтінішін қабылдамады. Парк Годвиннің кеңесімен Кэтрин Чарльз О'Конорды өзінің адвокаты ретінде жалдады. Ажырасу үлкен резонанс тудырды, ал белгілі жазушы Натаниел Паркер Уиллис оқиғаның ортасында қалды. Уиллис өзінің «Home Journal» журналында Кэтриннің әділдігін қорғады және Форрест оның зиялылық артықшылығына қызғанышпен қарағанын айтты. 1850 жылдың 17 маусымында Форрест Нью-Йорк Жоғарғы сотына ажырасу туралы арыз бергеннен кейін, Форрест Нью-Йорктің Вашингтон алаңында Уиллисті гутта-першадан жасалған қамшымен ұрып, «Осы адам әйелімді азғырды!» деп айқайлады. Ревматизмнен жазылып жатқан Уиллис қарсы тұра алмады. Уиллистің әйелі көп ұзамай Уиллис Форресттің әйелімен байланыста екенін көрсететін анонимді хат алды. Кейін Уиллис Форрестке шабуыл жасағаны үшін сотқа шағымданып, 1852 жылдың наурызында оған 2500 доллар және сот шығындары төленді. О'Конор бұл істі жеңіп, ұлттық даңққа ие болды және Кэтринге жанбасқан алимент алуға мүмкіндік берді. 1872 жылдың 25 наурызында ол Бостон қаласында, Массачусетс штатындағы «Globe» театрында «Лир» рөлінде өнер көрсетіп, оны алты рет ойнады, содан кейін «Ришелье» мен «Виргиний» рөлдеріне жарияланды, бірақ арадағы жексенбіде суық тиді. Ол дүйсенбі күні түнде «Ришелье» рөлін ойнауға тырысты, сөздерінің сирек кездесетін жарқырауы қараңғылықты жарық етті, бірақ ол оны тез жеңіп жатқан аурумен күресті. Оған құлпынай ұсынылғанда, ол олардан бас тартып, «Егер өлсем де, мен өзімнің патшалық бейнемді сақтаймын» деді. Бұл оның актерлік мансабындағы соңғы өнер көрсетуі болды. Кейін ол пневмониядан жазылып кетті. Оның жалғыз қуанышы – көрермендердің ықыласы болғандықтан, ол бірнеше ірі қалаларда Шекспирден оқып беруге тырысты. Бірақ жоба сәтсіз аяқталды және ол үлкен ұятқа қалды. Сахнада тапқан үлкен ақшасын ол ақылмен және сәтті инвестициялап, үлкен байлыққа ие болды. 1850 жылдары ол Гудзон өзенінің жағасында жер сатып алып, сонда қамал салды. Ол бұл жерді «Фонтиль» деп атады, кейіннен оны үлкен пайдамен сатылып, монастырь құрылды, кейін ол Сент-Винсент тауының колледжіне айналды. 1855 жылы ол Филадельфиядағы сарайын сатып алып, сахнаны уақытша тастағаннан кейін зейнеткерлікке шықты. Ол АҚШ-тағы ең ірі драмалық кітапхананы жинады. Нью-Йорктен жалтара отырып және заңды түрде айналып өте отырып, ол әйеліне алимент төлеуден қашып, мүлкін әйелінің қарызына қалдырды. 1920 жылдары архитектор Герберт Дж. Крапп Нью-Йоркте және Филадельфияда екі жаңа театрдың дизайнын жасауға таңдалды. Екеуі де бастапқыда Форресттің құрметіне және театр әлеміне оның қосқан үлесі үшін «Форрест театры» деп аталды. Филадельфиядағы орын әлі күнге дейін «Форрест театры» деп аталып тұрса, Нью-Йорктегі ғимарат жылдар бойы атын өзгертті және қазіргі уақытта «Юджин О'Нилл театры» деп танылады.
In 1826, he had a great success at the Bowery Theatre in New York City as Othello. The management employed him at a salary far below his worth, and he was at once offered increased payment at another theatre; but he refused to break his word, and carried out the contract to his own detriment. This strict sense of honor was characteristic of him throughout his career. Forrest and Catherine separated in April 1849 and he moved to Philadelphia where he filed for divorce in February 1850, though the Pennsylvania legislature denied his divorce application. Under the advice of Parke Godwin, Catherine hired Charles O'Conor as her lawyer. The divorce became a cause célèbre and the well known writer Nathaniel Parker Willis was caught in the middle. Willis defended Catherine, who maintained her innocence, in his magazine Home Journal and suggested that Forrest was merely jealous of her intellectual superiority. On June 17, 1850, shortly after Forrest had filed for divorce in the New York Supreme Court, Forrest beat Willis with a gutta percha whip in New York's Washington Square, shouting "this man is the seducer of my wife". Willis, who was recovering from a rheumatic fever at the time, was unable to fight back. Willis's own wife soon received an anonymous letter suggesting that Willis was, in fact, involved with Forrest's wife. Willis later sued Forrest for assault and, by March 1852, was awarded $2,500 plus court costs. O'Conor won a national reputation by winning the case, and secured a liberal alimony for Catherine. On the night of March 25, 1872, he appeared in Boston, Massachusetts at the Globe Theatre, as Lear, played this part six times, and was announced for Richelieu and Virginius, but on the intervening Sunday he caught cold. He struggled through the role of Richelieu on Monday night, and rare bursts of eloquence lighted the gloom, but he labored piteously against the disease which was fast conquering him. Being offered stimulants, he signed them away, with the words, "If I die, I will still be my royal self." This was his last appearance as an actor. He eventually recovered from the severe attack of pneumonia. The craving for public applause, which was his only happiness, induced him to give readings from Shakespeare in several large cities. The scheme failed, and was abandoned, to his deep mortification. The large sums that he had earned on the stage were judiciously and fortunately invested, and resulted in his amassing a large fortune. He had purchased, about 1850, a site on the banks of the Hudson, on which he erected a castellated structure. This estate, which he named Fonthill, he afterward sold at a large advance for a convent, which later became the College of Mount Saint Vincent. In 1855 he purchased his mansion in Philadelphia, to which he retired after his temporary abandonment of the stage. There he collected the largest dramatic library in the United States. By avoiding New York and by legal evasions he succeeded in escaping the payment of alimony to his wife, but left his estate heavily in her debt. In the 1920s, architect Herbert J. Krapp was chosen to design two new theatres, one in New York City and the other in Philadelphia. Both were initially named the Forrest Theatre in honor of Forrest and his contributions to the theatre world. While the Philadelphia location is still called the Forrest Theatre, the building in New York has changed names over the years and is currently known as the Eugene O'Neill Theatre.