АҚШ армиясының 7-ші атқыштар полкі: Тарихы мен шайқастары

Кіріспе

АҚШ армиясының ат әскері полкі

7-ші ат әскері полкі – 1866 жылы құрылған АҚШ армиясының ат әскері полкі. Оның ресми лақап аты – "Гарриуэн". Бірақ сол кезде Вашингтонда армияның, тіпті толық күшінде де, барлық міндеттерін орындауға жеткіліксіз екендігі анық болды. Ол Оңтүстікті қайта құру үшін оккупациялық әскерлерді қажет етті және Батыстағы үндістермен әлі де соғысып жатқан ерікті полктарды алмастыру қажеттігі туды. Нәтижесінде, 1866 жылдың 28 шілдесінде Конгресс 4 қосымша ат әскері полкі мен 19 полкті (содан кейін екі түрлі ішкі ұйымда болған) әрқайсысы 10 ротадан тұратын 45 полкке қайта ұйымдастыруға жеткілікті жаяу әскер роталарын бекітті. Осыдан кейін 10 атты, 5 артиллериялық және 45 жаяу әскер полкі құрылды. (Күштерін жылдам үндістерді қашып кетпес бұрын қоршауға алу үшін бірнеше колоннаға бөлу 7-ші ат әскерінің стандартты операциялық тәртібінің бірі болды.) Таң атқанда 7-ші полк "Гарриуэн" әнін орындағанда шабуылға шықты (музыканттардың көптегенінің еріндері аспаптарына мұздап бітіп қалды). Шайендер асығыс түрде киіз үйлерін тастап, ағаштардың артына және терең шатқалдарға жасырынды. 7-ші ат әскері дереу ауылды бақылауға алды, бірақ қалған қарсылықты тоқтатуға көбірек уақыт кетті. Осаждер, шайендердің жауы, жазықтың көптеген тайпаларымен соғысқан. Осаж тыңшылары Кастерді ауылға бастап келді, сарбаздардан бұрын лагерьтен дыбыстар мен түтін иісін естіді. Осаждер алғашқы шабуылға қатыспады, өйткені сарбаздар оларды шайендермен шатастырып, атып жібереді деп қорқыды. Олар ауылды алғанға дейін өзеннің солтүстік жағында 7-ші ат әскерінің туын ұстаушының артында күтті. Осаждер ауылға кірді, онда бас сүйектерді алып, қашып бара жатқан шайен әйелдері мен балаларын сарбаздарға ұстауға көмектесті. Қара қазан мен оның әйелі, Дәрігер әйел, атқа мініп қашып бара жатқанда артынан оққа түсіп өлтірілді. Қара қазанның ауылын басып алғаннан кейін Кастер қиын жағдайда болды. Соғыс басылғанда ол жақын төбелерде жиналған көптеген атты үндістерді көрді және Қара қазанның ауылы ғана емес, өзен бойында мыңдаған үндістер жиналған көптеген лагерьлер бар екенін білді. Шабуылдан қорқып, ол кейбір әскерлеріне қорғаныс позициясын алуға, ал қалғандарына үндістердің мүлкін және жылқыларын тартып алуға бұйрық берді. Олар қаламаған немесе алып жүруге болмайтын заттарды, соның ішінде шамамен 675 пони мен жылқыны жойды. Тұтқындарды тасымалдауға 200 жылқы қалдырды. Түнге жақындап қалғанда, Кастер шеттегі үндістер оның жабдықтау колоннасын тауып шабуылдайды деп қорқып, әскерін басқа лагерьлерге қарай жылжыта бастады. Айналадағы үндістер кері шегінді, сонда Кастер кері бұрылып, жабдықтау колоннасына қайтып келді. Бұл шайқас көп ұзамай Вашита өзенінің шайқасы деп аталды.

The 7th Cavalry Regiment is a United States Army cavalry regiment formed in 1866. Its official nickname is "Garryowen", By that time, however, it became apparent in Washington, D. C. that the Army, even at full strength, was not large enough to perform all its duties. It needed occupation troops for the Reconstruction of the South and it needed to replace the Volunteer regiments still fighting Native Americans in the West. Consequently, on 28 July 1866 Congress authorized 4 additional cavalry regiments and enough infantry companies to reorganize the existing 19 regiments (then under two different internal organizations) into 45 regiments with 10 companies each. After this increase there were 10 regiments of cavalry, 5 of artillery, and 45 of infantry. (Separating his forces into several columns in order to surround the faster Indians before they could flee became one of the 7th Cavalry's standard operating procedures.) At daybreak, the 7th charged as the Regimental band played Garryowen (many of the musicians' lips froze to their instruments The Cheyenne warriors hurriedly left their lodges to take cover behind trees and in deep ravines. The 7th Cavalry soon controlled the village, but it took longer to quell all remaining resistance. The Osage, enemies to the Cheyenne, were at war with most of the Plains tribes. The Osage scouts led Custer toward the village, hearing sounds and smelling smoke from the camp long before the soldiers. The Osage did not participate in the initial attack, fearing that the soldiers would mistake them for Cheyenne and shoot them. Instead, they waited behind the color bearer of the 7th Cavalry on the north side of the river until the village was taken. The Osage rode into the village, where they took scalps and helped the soldiers round up fleeing Cheyenne women and children. Black Kettle and his wife, Medicine Woman, were shot in the back and killed while fleeing on a pony. Following the capture of Black Kettle's village, Custer was in a precarious position. As the fighting began to subside, he saw large groups of mounted Indians gathering on nearby hilltops and learned that Black Kettle's village was only one of many Indian encampments along the river, where thousands of Indians had gathered. Fearing an attack, he ordered some of his men to take defensive positions while the others seized the Indians' property and horses. They destroyed what they did not want or could not carry, including about 675 ponies and horses. They spared 200 horses to carry prisoners. Near nightfall, fearing the outlying Indians would find and attack his supply train, Custer began marching his forces toward the other encampments. The surrounding Indians retreated, at which point Custer turned around and returned to his supply train. This engagement would soon be known as the Battle of Washita River.

Йеллоустон экспедициясы

1873 жылдың 20 маусымынан 23 қыркүйегіне дейін Кастер 1873 жылғы Йеллоустоун экспедициясында 7-ші кавалерияның он компаниясын басқарды, оның барысында олар Лакота Сиу индейлерімен бірнеше шайқасқа түсті. Біріншісі – 1873 жылдың 4 тамыздағы Хонсингер-Блаф шайқасы. Қазіргі Майлс-Ситидің (Монтана штаты) жанында 7-ші кавалерияның жылқылары жайылып тұрғанда, Жаңбыр-бет басқарған шабуыл тобы оларға жақындады. Кастер адамдарын атқа отыруға бұйрық беріп, лейтенант Калхун мен оның көмекшісі лейтенант Уильям В. Кукпен бірге оларды қуалауға кірісті. Индейлер орманды жерге қашып кетті, онда 100-300 адамнан тұратын жасырын күш қарсы шабуылға шықты. Кастер мен оның адамдары C компаниясының (Джорджтың кіші інісі Томас Кастер басқарған) қорғауымен кері шегінді, әскерлерін түсіріп, Йеллоустоунның бұрынғы арнасы бойында орналасқан орманды жерде жартылай шеңбер пішіндес қорғаныс шебін құрды. Құрғақ арнаның жағалауы табиғи қоршау ретінде қызмет етті. Индей күштері кавалерияға қамау салды, бірақ тиімді әсер ете алмады. Шамамен бір сағаттан кейін 50-ге жуық жауынгер өзен бойымен төмен қарай жүзіп, кавалерияның қорғаныс шебін айналып өтуге тырысты. Олар биік жағалаудың артында жасырынған, бірақ олармен бірге болған барлаушы байқалды және оқ аталды. Өздерін ашқандықтарын ойлап, олар кері шегінді. Айналып өту тактикасы сәтсіз аяқталып, индейлер кавалерияның периметріне жақындау үшін түтінді қалқан ретінде пайдалануға үміттеніп, шөпке от қойды. Алайда, 7-ші кавалерияның сарбаздары да түтінді индей күштеріне жақындау үшін қалқан ретінде пайдаланды, және бұл тактика екі тарапқа да тиімді болмады. 7-ші кавалерияның аға ветеринарлық хирургі доктор Джон Хорсингер, Саттлер Аугуст Балиранмен шайқастан шамамен 2-3 миль қашықтықта жүрді және қашықтықтағы сирек атылған оқтарды Кастердің адамдары аң аулап жатыр деп ойлады. Арикара барлаушысы ескерткеніне қарамастан, ол оған мән бермеді. Темірде капитан Йейтс ротасының сарбаздары Браун мен Болл өзен жағасында ұйықтап жатыр екен. Болл доктор Хорсингерді көріп, оған қосылуға аттанды, бірақ бас Rain in the Face және бес жауынгер оларға шабуыл жасап, үшеуін де өлтірді. Индейлер байқамай қалған Браун сарбазы "Төмендегілердің бәрі өлтірілді!" деп айқайлап, достық позицияларға қарай жүгірді. 7-ші кавалерияның қалған бөлімдері, 2-ші лейтенант Чарльз Брэден басқаруымен, индейлік позицияларға шабуыл жасады. Сонымен бірге Кастер адамдарына орманнан шығып, шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл индейлерді шашыратып, оларды кері шегінуге мәжбүрледі. Бірнеше күннен кейін, 1873 жылдың 11 тамызында таңертең 7-ші кавалерия Йеллоустоун өзенінің солтүстік жағында, қазіргі Монтана штатының Кастер қаласының жанында орналасты. Таң атқанда Пейз-Боттом шайқасы басталды, ол кезде Ситтинг Булл ауылының жауынгерлері өзеннен Кастердің лагеріне оқ атуды бастады. Таңға дейін бірнеше жерде шайқас болды. Өзеннен кем дегенде үш жауынгерді атқаннан кейін, 7-ші кавалерияның E ротасының сарбазы Джон Таттл таңертеңгі шайқаста қаза тапты, содан кейін жауынгерлер 7-ші кавалерия лагерінің үстінен және астынан Йеллоустоун өзенінен өтіп, Кастердің әскерлеріне шабуыл жасады. 7-ші кавалерия осы шабуылдан артқы, алдыңғы және ортаңғы бөлігін сәтті қорғады, содан кейін қарсы шабуыл жасап, жауынгерлердің позициясын бұзып, жауынгерлерді соғыс алаңынан сегіз немесе одан да көп шақырымға қашықтықта ығыстырды. Сол уақытта полковник Стэнлидің колоннасы бірнеше шақырым қашықтықта пайда болып, қақтығысты қолдауға асықты. Шайқас кезінде 7-ші кавалерияның 2-ші лейтенанты Чарльз Брэден және осы полктің тағы үш сарбазы ауыр жарақат алды. Брэденнің жамбасын индейлік оқ сындырып, ол 1878 жылы армиядан зейнеткерлікке шыққанға дейін тұрақты науқастық демалыста болды. 1925 жылы шайқастағы әрекеттері үшін ол Distinguished Service Cross медалімен марапатталды. Шайқаста кем дегенде бір армия аты жарақат алды. Индейлердің шығындары белгісіз, алайда Кастердің шайқастан кейінгі баяндамасындағы бағалаулар "олардың қаза және жарақаттанғандар саны бізге келтіре алғаннан әлдеқайда көп, біздің шығынымыз – бір офицер ауыр жарақаттанған, төрт сарбаз қаза тапқан және үш сарбаз жарақаттанған. Күнтізбелік екі шайқасты қамтитын мұқият зерттеулер индейлердің қырық жауынгерден зардап шеккенін көрсетеді, ал өзеннің қарсы жағалауындағы жараланғандар бұл санды арттыруы мүмкін".

From 20 June – 23 September 1873, Custer led ten companies of the 7th Cavalry in the Yellowstone Expedition of 1873, during which, they fought several engagements with the Lakota Sioux Indians. The first of which was the Battle of Honsinger Bluff, on 4 August 1873. Near present day Miles City, Montana, the 7th Cavalry's horses were grazing when a raiding party led by Chief Rain in the Face approached upon them. Custer ordered the men to saddle up and began pursuit of the band alongside LT Calhoun and his aide, LT William W. Cooke. The Indians retreated into a wooded area, where a hidden force of 100–300 rode out to counterattack. Custer and his men retreated, covered by C Company (led by CPT Thomas Custer, George's younger brother), and dismounted his troops, forming a semicircular perimeter along a former channel of the Yellowstone in a wooded area. The bank of the dry channel served as a natural parapet. The Indian forces laid siege to the cavalry troops, but with little effect. About an hour into the battle, a force of nearly 50 warriors attempted to flank the cavalry's perimeter by traveling down along the river. They were hidden by the high bank, however a scout accompanying them was spotted and drew fire. The group, thinking they had been discovered, retreated. The flanking tactic having failed, the Indians set fire to the grass hoping to use the smoke as a screen to approach the cavalry perimeter. However, 7th Cavalry Troopers likewise used the smoke as a screen to move closer to the Indian forces and the tactic did not favor either side. The 7th Cavalry's senior veterinary surgeon, Dr. John Horsinger, was riding approximately 2–3 miles from the battle with Suttler Augustus Baliran, and believed the sporadic shooting in the distance to be Custer's men hunting game. When warned by an Arikara scout, he ignored him. Meanwhile, PVTs Brown and Ball of CPT Yates' Troop were napping by the river. Ball saw Dr. Horsinger and rode to join him, however, Chief Rain in the Face and five warriors ambushed the men and killed all three. PVT Brown, unnoticed by the Indians, galloped toward friendly positions yelling "All down there are killed!" The remaining 7th Cavalry elements, under 2LT Charles Braden, charged the Indian positions. Simultaneously, Custer ordered his men to break out of the woods and charge, effectively scattering the Indians and forcing them to withdraw. A few days later, on the morning of 11 August 1873, the 7th Cavalry was encamped along the north side of the Yellowstone River near present day Custer, Montana. In the early morning hours the Battle of Pease Bottom began when warriors from the village of Sitting Bull started firing at Custer's camp from across the river. By dawn skirmishing had broken out in several locations. After shooting at least 3 warriors across the river, Private John Tuttle of Company E, 7th Cavalry was killed in the morning fighting, warriors then crossed the Yellowstone River above and below the camp of the 7th Cavalry and attacked Custer's troops. The 7th Cavalry successfully defended their rear, front and center from this attack, then counter attacked with a charge, breaking the warrior positions and driving the warriors eight or more miles from the battlefield. At about the same time, Colonel Stanley's column appeared in the distance several miles away and hurried to support the engagement. During the battle Second Lieutenant Charles Braden of the 7th Cavalry was critically wounded, along with three other Privates of the same regiment. Braden's thigh was shattered by an Indian bullet and he remained on permanent sick leave until his retirement from the Army in 1878. He would posthumously be awarded the Distinguished Service Cross in 1925 for his actions during the battle. At least one army horse was wounded during the engagement. Indian losses were unknown, however, estimates from Custer's post battle report claim "their losses in killed and wounded were beyond all proportion to that which they were enabled to inflict on us, our losses being one officer badly wounded, four men killed, and three wounded. Careful investigation justifies the statement that including both day's battles, the Indian losses will number forty warriors, while their wounded on the opposite bank of the river may increase this number."

Блэк Хиллз және Йеллоустоун

Келесі бірнеше жылда 7-ші кавалерия полкі Американың батысындағы бірнеше маңызды миссияларға қатысты; олардың бірі 1874 жылы өткен «Блэк Хиллс экспедициясы» болды. Кавалериялық әскерлер Оңтүстік Дакота штатындағы Блэк Хиллс аймағына (көптеген үндістер, оның ішінде Сиу тайпасы үшін қасиетті саналатын) алтын іздеушілерді сүйемелдеп алып барды және олар алтын іздеген кезде оларды қорғады. 1875 жылы 7-ші кавалерия полкінің бірнеше бөлімдері Йеллоустон өзені аңғарына теміржол салушылардың тобын сүйемелдеді. Бұл экспедиция оларды үнділердің шабуыл жасаушы топтарымен үнемі қақтығысқа түсірді. Ауылдың кеңдігін анықтаған Рено, кейін «құрлық» деп атаған қауіпті сезіп, лагерьке бірнеше жүз метрдей жетпей тоқтады. Ол әскерлеріне стандартты армия тәртібіне сәйкес аттан түсіп, жекпе-жекке дайындалуға бұйрық берді. Осындай құрылымда әр төртінші әскер қалғандарының аттарын ұстап тұрды, ал атуға дайын әскерлердің арасы бес-он метрдей болды. Офицерлер олардың артында, ал аттары офицерлердің артында тұрды. Бұл құрылым Реноның оттық күшін 25 пайызға төмендетті. Реноның әскерлері ауылға оқ атып, кейбір мәліметтер бойынша, Сиу тайпасының басшысы Галлдың (лакота тілінде – Phizí) бірнеше әйелдері мен балаларын өлтірген кезде, атты жауынгерлер шабуылға қарсы шыға бастады. Реноның әскерлері өтпейтін ағаш қатарларымен және өзеннің иілімімен шектелгендіктен, үнділер Реноның қатарларының ашық сол жақ бөлігіне қарсы шабуыл жасады. Шамамен 20 минут қашықтықтан оқ атқаннан кейін Рено тек бір ғана жарақат алды, бірақ оған қарсы күштер артты (Рено бес бірге бір деп есептеді), ал Кастер оған көмекке келмеді. Әскерші Билли Джексон сол кезде үнділердің Реноның қатарларының сол жағында және үнділер ауылының оң жағындағы кішкентай төбе артында жинала бастағанын хабарлады. Осыдан үнділер Реноның сол және артқы қанатына 500-ден астам жауынгерден тұратын шабуыл жасап, Реноның ашық сол қанатын бұрды. Олар өзеннің иілімі бойындағы орманға асығыс шегінді. Мұнда үнділер Рено мен оның әскерлерін ұстап алып, солдаттарды олардың орнынан ығыстыру үшін бұталарға от қойды. Рено өз әскерлеріне: «Қашуға ниеттілер маған ерісін!» – деп бұйрық берді де, өзенді кесіп, қарсы жағындағы тік жарға қарай басты. Шегінуді шайендердің жақын арадағы шабуылдары тоқтатты. Кейін Рено 3 офицер мен 29 әскердің шегіну кезінде және өзенді кешу кезінде қаза тапқанын хабарлады. Тағы бір офицер мен 13-18 әскер жоғалып кетті. Бұл жоғалған әскерлердің көпшілігі орман ішінде қалды, бірақ кейінірек олардың көпшілігі бөлімге қайта қосылды. Реноның асығыс шегінуіне себеп, Реноның қасында отырған және басына оқ тиген арикара тайпасынан шыққан скауты Бладди Найфтың қаза болуы мүмкін. Оның қаны мен миы Реноның бетіне шашырады.

Over the next several years, the 7th Cavalry Regiment was involved in several important missions in the American West; one of which was the Black Hills Expedition in 1874. The Troopers escorted prospectors into the Black Hills of South Dakota (considered sacred by many Indians, including the Sioux) to protect them as they searched for gold. In 1875, several 7th Cavalry Troops escorted a railroad survey team into the Yellowstone River Valley. This expedition brought them into constant contact with Native raiding parties. Realizing the full extent of the village's width, Reno quickly suspected what he would later call "a trap" and stopped a few hundred yards short of the encampment. He ordered his troopers to dismount and deploy in a skirmish line, according to standard Army doctrine. In this formation, every fourth trooper held the horses for the troopers in firing position, with five to ten yards separating each trooper, officers to their rear and troopers with horses behind the officers. This formation reduced Reno's firepower by 25 percent. As Reno's men fired into the village and killed, by some accounts, several wives and children of the Sioux leader, Chief Gall (in Lakota, Phizí), the mounted warriors began streaming out to meet the attack. With Reno's men anchored on their right by the impassable tree line and bend in the river, the Indians rode hard against the exposed left end of Reno's line. After about 20 minutes of long distance firing, Reno had taken only one casualty, but the odds against him had risen (Reno estimated five to one), and Custer had not reinforced him. Trooper Billy Jackson reported that by then, the Indians had begun massing in the open area shielded by a small hill to the left of Reno's line and to the right of the Indian village. From this position the Indians mounted an attack of more than 500 warriors against the left and rear of Reno's line, turning Reno's exposed left flank. They forced a hasty withdrawal into the timber along the bend in the river. Here the Indians pinned Reno and his men down and set fire to the brush to try to drive the soldiers out of their position. After giving orders to mount, dismount and mount again, Reno told his men, "All those who wish to make their escape follow me," and led a disorderly rout across the river toward the bluffs on the other side. The retreat was immediately disrupted by Cheyenne attacks at close quarters. Later, Reno reported that three officers and 29 troopers had been killed during the retreat and subsequent fording of the river. Another officer and 13–18 men were missing. Most of these missing men were left behind in the timber, although many eventually rejoined the detachment. Reno's hasty retreat may have been precipitated by the death of Reno's Arikara scout Bloody Knife, who had been shot in the head as he sat on his horse next to Reno, his blood and brains splattering the side of Reno's face.

Рено және Бентин Рено төбесіндегі

Бүгінде Рено төбесі деп аталатын жардың басында Реноның шаршаған және дүрсілдеген әскерлеріне оңтүстіктен капитан Фредерик Бентеннің колоннасы (D, H және K компаниялары) қосылды. Бұл күштер Кастердің хабаршысы, итальяндық мүйізтартқышы Джон Мартин (Джованни Мартини) арқылы қолмен жазылған хабарламамен шақырылған болатын: "Бентин. Кел, Үлкен Ауыл, асық бол, қаптарды әкел. Қ.С. Қаптарды әкел". Бентеннің жартасқа сәйкес келуі Реноның әскерін жойылудан құтқару үшін дәл уақытында болды. Олардың жасақтарын көп ұзамай CPT Томас Мауэр Макдугаллдың B компаниясы және жүк пойызы нығайтты. Жардағы 14 офицер мен 340 сарбаз жан-жақтан қорғануды ұйымдастырып, қолда бар құралдармен, тіпті пышақтармен де қару-жарақ орнын қазды. Солтүстіктен қатты оқ атылысын естігеніне қарамастан, сағат 16:20-да анық залптар да естілді, Бентен Кастердің орнына барудың орнына, Реноның ауыр жараланған және қиын жағдайдағы жасағын нығайтуға көшті. Сағат 17:00 шамасында капитан Томас Уир мен D компаниясы Кастермен байланыс орнату үшін шықты. Дегенмен, басқа жергілікті есептер бұл түсінікке қайшы келеді және уақыт мәселесі талқылауда қалады. Қоршалған компаниялар ақырында Уирдің соңынан, тағайындалған бөлімдермен, бірінші Бентен, содан кейін Рено және соңында жүк пойызымен ерді. Уир төбесі маңындағы шабуылдар, Кастер шайқасынан кейін келген жергілікті тұрғындардың күшінен туындап, барлық жеті компанияны жүк пойызынан бұрын, тіпті ширек мильге жетпестен жартасқа қайтаруға мәжбүр етті. Компаниялар тағы бір күн жартаста қалды, бірақ жергілікті тұрғындар тығыз бекітілген позицияны бұза алмады. Бентинді үнді оғы бут киімінің өкшесіне тиді. Бір сәтте ол жеке басымен қарсы шабуылға шығып, солдаттардың орналасқан жеріне жақындап келген шөпте жүріп, үндістерді кері итерді.

Нез Перси соғысы

1877 жылы, 7-ші кавалерияның Литтл Бигхорндағы жеңілісінен кейін бір жыл өткен соң, Нез Перс соғысы басталды. Нез Персе тайпалары бірнеше басшылардың басқаруымен біріккен топтар еді; олардың ішінде Уоллова тайпасынан Джозеф пен Олкот, Ламата тайпасынан Ақ Құс, Пикунин тайпасынан Тухулухулзуте және Алповай тайпасынан Көруші Айнасы болды. Осы тайпалардың барлығы 1855 жылғы Уалла-Уалла шартының бұзылуы болып табылатын, өздерінің иеленген жерлерінен Айдахо штатындағы резервацияға көшірілуден бас тартты. АҚШ армиясының экспедициясы жақындағанда, Нез Персе Канадаға қашып өтуге тырысып, Литтл Бигхорн шайқасынан кейін сол жерге қашқан Ситтинг Буллдан көмек сұрады.

Каньон сайысы шайқасы

Армия Идахо арқылы Монтанаға дейін үндістерді қуғанда, 7-ші атқыштар полкінің бөлімдері қуғынға қосылды. Майор Льюис Меррилл және капитан Фредерик Бентин, Литл Бигхорн шайқасының қатысушысы, 7-ші полктің әрқайсы бір батальонына жетекшілік етті. Мерриллдің батальонына F компаниясы (CPT Джеймс М. Белл), I компаниясы (CPT Генри Дж. Ноулан) және L компаниясы (1LT Джон У. Уилкинсон) кірді. Бентиннің батальоны G компаниясынан (1LT Джордж О. Уоллес), H компаниясынан (2LT Езра Б. Фуллер) және M компаниясынан (CPT Томас Х. Френч) тұрды. 1877 жылдың қыркүйегінде осы батальондар полковник Сэмюэл Д. Стержистің колоннасымен бірге Йеллоустон өзенінің бойындағы Нез Персе шаруашылықтарын қуып жететін кезде болды. 7-ші атқыштар полкінің сарбаздары 13 қыркүйек күні таңертең Йеллоустон өзенін кесіп өткеннен кейін демалыс күтеді, бірақ Кроу барлаушылары Нез Перселердің алты шақырымдай жердегі Каньон Крикке қарай жылжып бара жатқанын хабарлады. Мүмкіндікті пайдаланып, Стержис майор Мерриллді және оның батальонын төмендегі тар каньонды кесіп өтетін Нез Перселерді тоқтату үшін ұзын қыратқа жіберді. Бентиннің батальоны олардан кейін ерді, ал Стержис артқы күзетте қалды. Мерриллді Нез Персе жауынгерлерінің шашыраңқы оқтары қыратта тоқтатты. Оның азаматтық барлаушысы Стэнтон Г. Фишердің айтуынша, Мерриллдің батальоны "шабуыл жасаудың орнына" аттан түсіп, орналасты. Yellow Wolf-тың сөзіне сәйкес, жалғыз Нез Персе, Тито Хунод, он минутқа жорықты тоқтатып, ат әскеріне 40 рет дәл атып жіберді. Әскерилердің сақтық танытуы, мүмкін, Нез Перселердің әскери шеберлігі мен мергендігіне байланысты болды. Күшті желдің болуы оқ атуға әсер етті, бұл екі тараптың да аз шығынға ұшырауына себеп болды. Мерриллге Нез Персе колоннасының артқы жағына қауіп төндіру үшін каньонға енуге бұйрық берілді, бірақ оның сарбаздарына алыс қашықтан оқ атып, тосқауыл қойылды. Ол тек бірнеше жылқыны ғана қолға түсіре алды. Бентин де қарсылыққа тап болды және жылқы тобын тоқтатуға мүмкін болмады, Нез Перселер биік жерді басып алып, сарбаздарға оқ жаудырды. Нез Перселердің артқы жасағы түнгі уақытқа дейін сарбаздарды ұстап тұрды. Олардың көп бөлігі жылқыларымен, әйелдері мен балаларымен жазыққа жетіп, солтүстікке қарай жылжыды. Нез Персе лагеріндегі күзетшілер АҚШ әскерінің шабуылға дайындалып жатқанын хабарлады және дайындық жұмыстарын бастады. Әйелдер мен балалар солтүстікке, Канадаға қарай асықты, ал Нез Перселердің кейбіреулері жылқыларын жинауға кірісті, ал кейбіреулері лагерьді жинады, ал жауынгерлер шайқасуға дайындалды. Шайендер лагерьге тікелей шабуыл жасамай, Нез Перселердің жылқы тобына қарақшылық үшін бұрылып, 2-ші атқыштар полкі оларды соңынан ерді. Алайда, CPT Хейлдің 7-ші полкі жоспарға сәйкес жау лагеріне шабуыл жасады. Олар жақындағанда, Нез Персе тобы ойыстан шығып, атыс ашты, бірнеше сарбазды өлтіріп, жарақаттап, кері шегінуге мәжбүр етті. Майлз 7-ші атқыштар полкінің үш ротасының екеуіне аттан түсуге бұйрық берді және тез арада 5-ші атты жаяу әскерін шақырып, олармен бірге атыс шебіне қосылды. Осы уақыт аралығында Хейлдің K ротасы негізгі күштен бөлініп, ол да шығынға ұшырады. Сағат 15:00-ге дейін Майлз өзінің барлық күшін ұйымдастырып, майданға шығарды және биік жерді басып алды. Нез Перселер қоршауға алынып, барлық жылқыларын жоғалтты. Майлз 7-ші атқыштар полкі мен бір роталық жаяу әскермен Нез Персе позицияларына шабуыл жасауға бұйрық берді, бірақ ол ауыр шығынмен кері қайтарылды. 30 қыркүйек күні түнгі уақытта Майлздің шығындары 18 қаза тапқан және 48 жарақат алған адамды құрады, оның ішінде екі жарақат алған үнді барлаушысы болды. 7-ші атқыштар полкі ең көп шығынға ұшырады. Оның 110 адамының 16-сы қаза тауып, 29-ы жарақат алды, олардың екеуі қайтыс болды. Нез Перселер 22 адамды өлтірді, оның ішінде үш басшы: Джозефтің інісі Оллокот, Тухуолхуолзоте және Покер Джо – соңғысы шайен деп жаңылысқан Нез Персе мергенінің қолынан қаза тапты. Бірнеше Нез Персе әйелдері мен балалары да қаза тапты. Майлз кейіннен шайқас туралы: "Бұл шайқас мен кез-келген үнділіктермен болған ең қатал шайқас болды. Бүкіл Нез Персе қозғалысы үнділік соғысы тарихында теңдесі жоқ" деді. Ұзақ қоршау басталды, содан кейін келіссөздер басталды. 1877 жылдың қысы келгенде, суық қоршау аяқталды, бас қолбасшы Жозеф бас берді, ол атақты сөздерін айтты: "Генерал Хауардқа айтыңыз, мен оның жүрегін білемін. Ол маған бұрын айтқан сөздерімді жүрегімнен шығара алмаймын. Мен соғысудан шаршадым. Біздің басшыларымыз өлтірілді. Лукинг Гласс өлді. Тухулхул соте өлді. Қарттардың бәрі өлді. "Иә" немесе "жоқ" деп жауап беретін жастар бар. Жастарға жетекшілік еткен [Оллокот] өлді. Суық, бізде көрпе жоқ. Кішкентай балалар мұздап қалды. Менің халқымның бір бөлігі тауларға қашып кетті, оларда көрпе де, тамақ та жоқ; олар қайда екенін ешкім білмейді - мүмкін мұздап қалған болар. Мен балаларымды іздеуге уақыт бергім келеді және қаншасын таба аламын деп көруге келеді. Мен оларды өлгендердің арасында таба аламын. Мені тыңдаңыз, басшыларым. Мен шаршадым, жүрегім ауыр және қайғылы. Күн қазір тұрған жерден мен енді мәңгілік соғысқым келмейді."

As the Army pursued the Indians through Idaho into Montana, elements of the 7th Cavalry joined the chase. Major Lewis Merrill and Captain Frederick Benteen, a veteran of the Little Bighorn, each led a battalion of the 7th. Merrill's Battalion consisted of Company F (CPT James M. Bell), Company I (CPT Henry J. Nowlan), and Company L (1LT John W. Wilkinson). Benteen's Battalion consisted of Company G (1LT George O. Wallace), Company H (2LT Ezra B. Fuller), and Company M (CPT Thomas H. French). In September 1877, these battalions were with COL Samuel D. Sturgis's column when they caught up to the Nez Perce raiding ranches up and down the Yellowstone River. The 7th Cavalry troopers were exhausted from their forced march and anticipated a rest after they crossed the Yellowstone River on the morning of 13 September, but Crow scouts reported the Nez Perce were moving up Canyon Creek six miles away. Seeing an opportunity, Sturgis sent Major Merrill and his battalion ahead atop a long ridge to head off the Nez Perce traversing the shallow canyon below. Benteen's battalion followed, while Sturgis stationed himself with the rear guard. Merrill was halted on the ridge by a scattering of rifle shots from Nez Perce warriors. In the words of his civilian scout, Stanton G. Fisher, Merrill's battalion dismounted and deployed "instead of charging which they should have done." According to Yellow Wolf, a single Nez Perce, Teeto Hoonod, held up the advance for a crucial ten minutes, firing 40 well aimed shots at the cavalry from behind a rock. The caution of the soldiers was perhaps due to the formidable reputation of the Nez Perce for military prowess and marksmanship. Gale force winds impacted marksmanship, a factor explaining low casualties on both sides. Merrill was told to advance into the canyon to threaten the rear of the Nez Perce column, but he was held up by an increasing number of Nez Perce warriors firing at long distance at his soldiers. He succeeded only in capturing a few horses. Benteen also ran into opposition and was unable to head off the horse herd, the Nez Perce occupying high ground and firing at the soldiers. A rearguard of the Nez Perce held off the soldiers until nightfall. Most of their horse herd and their women and children reached the plains and continued north. The Nez Perce camp was alerted by sentries to the US charge and quickly began to prepare. Women and children rushed north towards Canada, some Nez Perce began gathering the horse herd, some began packing up the camp, and the warriors prepared to fight. Rather than rushing the camp directly, the Cheyenne scouts veered off to the Nez Perce horse herd for plunder, and the 2nd Cavalry followed them. However, the 7th under CPT Hale followed the plan and charged into the enemy camp. As they approached, a group of Nez Perce rose up from a coulee and opened fire, killing and wounding several soldiers, forcing them to fall back. Miles ordered two of the three companies in the 7th Cavalry to dismount and quickly brought up the mounted infantry, the 5th, to join them in the firing line. Hale's Company K meanwhile had become separated from the main force and was also taking casualties. By 3:00 PM, Miles had his entire force organized and on the battlefield and he occupied the higher ground. The Nez Perce were surrounded and had lost all their horses. Miles ordered a charge on the Nez Perce positions with the 7th Cavalry and one company of the infantry, but it was beaten back with heavy casualties. At nightfall on 30 September, Miles' casualties amounted to 18 dead and 48 wounded, including two wounded Indian scouts. The 7th Cavalry took the heaviest losses. Its 110 men suffered 16 dead and 29 wounded, two of them mortally. The Nez Perce had 22 men killed, including three leaders: Joseph's brother Ollokot, Toohoolhoolzote, and Poker Joe – the last killed by a Nez Perce sharpshooter who mistook him for a Cheyenne. Several Nez Perce women and children had also been killed. Miles later said of the battle that "the fight was the most fierce of any Indian engagement I have ever been in The whole Nez Perce movement is unequalled in the history of Indian warfare." The end of the pitched battle marked the beginning of a long siege while negotiations commenced. As the year 1877 began falling to winter, the cold siege ended when Chief Joseph surrendered, famously saying
Tell General Howard I know his heart. What he told me before I have in my heart. I am tired of fighting. Our chiefs are killed. Looking Glass is dead. Tu hul hul sote is dead. The old men are all dead. It is the young men who say yes or no. He who led the young men [Ollokot] is dead. It is cold and we have no blankets. The little children are freezing to death. My people, some of them, have run away to the hills, and have no blankets, no food; no one knows where they are – perhaps freezing to death. I want to have time to look for my children and see how many of them I can find. Maybe I shall find them among the dead. Hear me, my chiefs. I am tired; my heart is sick and sad. From where the sun now stands I will fight no more forever.

Қарау соғысы

1887 жылы Монтана штатында кроу және блэкфут үндістері арасында шағын соғыс болды, екі тайпа да жылқы ұрлау үшін бір-бірінің резервацияларына шабуыл жасады. Көктемнің соңында блэкфут жасағы бірнеше кроу жылқыларын ұрлап кетті, бұл кроудың соғыс басшысы Қылыш ұстаушыны өз басшысының шешіміне қарсы шабуыл жасауға мәжбүр етті. Шабуыл қыркүйек айында басталды, және жасақта өздерін шайқаста көрсетуге құштар жас жауынгерлер болды. Шабуыл кезінде бірнеше блэкфут жауынгерлері қаза тапты, кроулар жылқыларын жоғалтпай қайтарып алды, бірақ резервацияға оралғанда, 30 қыркүйекте Қылыш ұстаушы өзінің жеңісін үнді агенті Генри Э. Уильямсонға көрсетіп қателік жасады, ол жергілікті халықтан ұнатпайтындығымен белгілі болған. "Кроу оқиғасы" деп аталған оқиғада Қылыш ұстаушы және оның адамдары Уильямсонның үйінің айналасын айналып, ауаға және Уильямсонның аяқтарына жақын жерге оқ атты, бұл оны Форт-Кастердегі армиядан көмек сұрауға итермеледі. Армия күштері келгенде, олардың артиллериясы істен шығып, Қылыш ұстаушы мен оның адамдарына Үлкен Мүйіз тауларына қашуға мүмкіндік берді. Бригадир генерал Томас Х. Ругер мен полковник Натан Дадли басқаратын экспедиция Қылыш ұстаушының жауынгерлік жинағына кедергі келтіру үшін резервацияны басып алуға жіберілді. Күшке 1-ші кавалерия полкінің бес эскадроны, 3-ші жаяу әскер полкінің бір ротасы және капитан Майлс Мойлан басқаратын 7-ші кавалерия полкінің ротасы кірді. Майлс Мойлан – Литтл Бигхорн шайқасының қатысушысы және Медвежопая шайқасындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталған. 1887 жылдың 4 қарашасында тауларға бағытталған экспедиция Литтл Бигхорн өзенінің жанында орналасқан кроу тобымен кездесті, бұл орын Custer-дің соңғы тұяғынан үш шақырым қашықтықта болды (Қылыш ұстаушының ізбасарларының кейбіреуі шайқастың қатысушылары болған). 7-ші кавалерияның А ротасы шайқас кезінде АҚШ шегінің оң жақ қанатында орналасты. Қылыш ұстаушы 150 атты жауынгермен шабуыл жасады, бірақ олар кері қайтарылып, өзенге жақын орманды аймақта қазылған мылтық орларына шегінуге мәжбүр болды. Американдық кавалерия содан кейін қарсы шабуыл жасады. Сарбаз Моррис айтқандай: "Кавалерия шабуылдап, үндістер лагерінен оқ жаудырды. 200 метрде біз аттарымыздан секіріп түсіп, шалфей бұталарының арасына тығылдық. Біраз уақыт оқ атыстық, содан кейін төбедегі екі Hotchkiss далалық зеңбірегі үндістер лагеріне екі дюймдік снарядтарды төгіп бастады. Бұл оларды жеңді." Шайқас кезінде Қылыш ұстаушы өз жауынгерлерін жігерлендіру үшін сарбаздардың алдына шықты, бірақ оққа ұшырап, жараланып жерге құлады. Көп ұзамай кроулардың кейбіреулері басылды, бірақ Қылыш ұстаушы және басқалары тауларда қалды, кейін кроу полициясына бағынды. Үлкен Мүйізден шығу кезінде полиция қызметкерлерінің бірі Қылыш ұстаушының басына оқ атты, оны бірден өлтіріп, соғысты аяқтады. Осы шайқаста, қазір Кроу агенттігі шайқасы деп аталатын шайқаста, бір сарбаз қаза тауып, екеуі жараланды. Жеті кроу жауынгері қаза тауып, тоғыз жараланды. Тағы тоғыз адам тұтқынға алынды, ал шайқасқа қатыспағандардың барлығы Миннесота штатындағы Форт Снеллингке жеткізілді. Экспедиция 13 қарашада Форт-Кастерге оралды.

In 1887, the state of Montana was host to a minor war between the Crow and the Blackfoot Indians where both tribes raided each other's reservations in order to steal horses. In late spring, a Blackfoot war party made off with several Crow horses, prompting Crow war leader Sword Bearer to lead a retaliatory raid against his Chief's decision. The raid stepped off in September, and the war party consisted of teenage braves eager to prove themselves in battle. During the raid, a number of Blackfoot braves were killed and the Crow recovered their horses without loss, but when they returned to the reservation, on 30 September, Sword Bearer made the mistake of showing off his victory to the Indian agent, Henry E. Williamson, who was known for being disliked by the native population. In what was called the Crow Incident, Sword Bearer and his men circled around Williamson's home and fired into the air and at the ground near Williamson's feet, prompting him to wire the Army at Fort Custer for help. When the Army force arrived, their cannon failed to fire, allowing Sword Bearer and his men to flee into the Big Horn Mountains. An expedition under Brigadier General Thomas H. Ruger and Colonel Nathan Dudley was sent to occupy the reservation to hamper Sword Bearer's recruitment. The force included five troops of the 1st Cavalry Regiment, one Company from the 3rd Infantry Regiment, and A Company from the 7th Cavalry Regiment under the command of Captain Myles Moylan, a veteran of the Battle of Little Bighorn and a recipient of the Medal of Honor for his actions during the Battle of Bear Paw. Heading into the mountains on 4 November 1887, the expedition caught up with the Crow band camped on the Little Bighorn River, some three miles from the site of Custer's Last Stand (some of Sword Bearer's followers were veterans of the battle). Company A, 7th Cavalry was posted on the right flank of the US line at the time of the battle. Sword Bearer charged with 150 mounted warriors but was repulsed and forced to retreat to a series of rifle pits dug into a wooded area near the river. The American cavalry then counterattacked. In the words of Private Morris; "The cavalry charged and took a volley from the Indian camp. At 200 yards we leaped from our horses and flattened out behind clumps of sagebrush. We traded shots for a while, until two Hotchkiss field guns on the hill began dumping two inch into the Indian camp. That broke them." During the fighting, Sword Bearer attempted to encourage his men by riding out in front of the soldiers but he was struck by rifle fire and fell to the ground wounded. Eventually some of the Crow began to surrender but Sword Bearer and the others remained in the mountains, only to surrender later on to the Crow police. It was during the march out of the Big Horn that one of the policemen shot Sword Bearer in the head, killing him instantly and ending the war. One soldier was killed and two others were wounded during what is now called the Battle of Crow Agency. Seven Crow warriors were killed and nine were wounded. An additional nine men were also taken prisoner and all of those who had not taken part in the battle were taken to Fort Snelling, Minnesota. The expedition returned to Fort Custer on 13 November.

Жын-шайқы биі соғысы

1890 жылы Ұлы жазықтардың үнді тайпалары арасында зор құбылыс тарады. Ол "Рух биі" деп аталды, және оған сенгендерге ақ адамдар Америка құрлығынан қуылатыны, ал бизондар бұрынғы саны мен ареалына қайта оралатыны уәде етілді. Standing Rock Indian Reservation жанындағы ақ қоныс салушылар "Рух биі" орындаушылардың көптігінен алаңдады, олардың ішінде әйгілі Лакота басшысы Отырған Бұқа да болды. Standing Rock үнді агенті Джеймс Маклаулин, қауіпті көтеріліс басталып кеткенін ойлап, оны тоқтату үшін әскери көмек сұрады. Әскери жетекшілер Отырған Бұқаның досы Буффало Билл Кодиді делдал ретінде пайдаланып, зорлық-зомбылықтан аулақ болуды қалаған, бірақ Маклаулин оған келіспеді және Отырған Бұқаны тұтқындау үшін үнді агенттігінің полициясын жіберді. 1890 жылдың 15 желтоқсанында қырық үнді полициясы Отырған Бұқаның үйіне оны тұтқындауға келді. Ол бас тартқанда полиция үйге кірді, соның салдарынан Лакотадан Айықты Ұстап Алушы мылтығынан атып, лейтенант Буллхедті жаралады. Лейтенант Буллхед Отырған Бұқаны кеудесінен атып, ал полицей Қызыл Томахок басшыны басынан атып өлтірді. Осы оқиғадан қорқып, Отырған Бұқаның 200-ге жуық Хункпапа тайпасы Шайенн өзені жанындағы үнді резервациясындағы Пысық Елік басшысына қосылды. Ал Пысық Елік, өз кезегінде, Пайн Ридж үнді резервациясына қашып, Қызыл Бұлтқа қосылды. Майор Сэмюэл Уайтсайд басқаратын 7-ші атқыштар полкінің жасағы тәртіп сақтау үшін жіберілді, және 28 желтоқсанда олар Пайн Риджге қарай жылжығанда Поркупин Буттан оңтүстік-батысқа қарай Қызыл Бұлттың тобымен кездесті. Жарым-сиук барлаушы және аудармашы Джон Шангро, солдаттарға үндістерді бірден қарусыздауға кеңес берді, себебі бұл зорлыққа алып келуі мүмкін. Сарбаздар түпкілікті американдықтарды батысқа қарай шамамен бес шақырымдай алып барды, онда олар лагерь құрды. Кейін сол күні кешке полковник Джеймс В. Форсайт және 7-ші атқыштар полкінің қалған бөлігі келді, Wounded Knee-дегі сарбаздардың санын 500-ге жеткізді.

Жарақат алған тізе

1890 жылғы 29 желтоқсанда таңертең Форсайт қару-жарақты тапсыруға және Лакота тайпасын "әскери операциялар аймағынан" пойыз күтетін жерге дереу көшіруді бұйырды. Лагерьдегі тінтіру кезінде 38 мылтық тәркіленді, ал солдаттар үндістерді тексергенде тағы да мылтықтар табылды. Ескілердің ешқайсысы қарулы емес еді. Сары Құс есімді шаман іздеуден алаңдаған жастарға сөз сөйлеп, солдаттарға да күдік тудырды. Сары Құс рухтар биін орындап, Лакота тайпасына олардың "рух көйлектерінің" оқтан сақтайтынын айтты. Шығрымдылық күшейгенде, Қара Қойот мылтығын беруден бас тартты; ол ағылшын тілін білмейтін және саңырау болғандықтан бұйрықты түсінбеді. Басқа бір үндіс: "Қара Қойот саңырау", - деді. Солдат әрі қарай талап еткенде, ол: "Тоқтаңыз. Ол сіздің бұйрығыңызды ести алмайды", - деді. Осы сәтте екі солдат Қара Қойотты артынан ұстап алды, және (деген жорамал бойынша) күрес барысында оның мылтығы оқ атты. Сол мезетте Сары Құс ауаға шаң шашып, жасырын қару ұстаған бес жас Лакота жігіті жамылғыларын лақтырып, 7-ші полктің К-ші ротасына мылтықпен оқ атты. Осы бастапқы атыс-шабыстан кейін оқ ату кез келген бағытта жүргізілді. Алғашқыда барлық оқтар жақын қашықтықтан атылды; үнді ерлерінің жартысы оқ атуға үлкермей тұрып өлтірілді немесе жараланды. Кейбір үндістер тәркіленген қарудан мылтық алып, солдаттарға оқ ашты. Қорғаныш жоқ болғандықтан және көптеген үндістер қарусыз болғандықтан, бұл шайқас бірнеше минутқа созылды. Үндістандық жауынгерлер мен солдаттар жақын аралықтан атқанда, басқа солдаттар (E батареясы, 1-ші артиллерия) әйелдер мен балаларға толы киіз үйлерге қарсы Hotchkiss зеңбіректерін қолданды. Көптеген солдаттар өздерінің Hotchkiss зеңбіректерінен туындаған жарақаттардан зардап шеккен деп есептеледі. Үнді әйелдері мен балалары лагерден қашып, жақын жердегі шатқалда оқтан қорғаныш іздеді. Офицерлер өз әскерлерін толығымен бақылаудан шығарды. Кейбір солдаттар жараланғандарды аяусыз өлтірді. Басқалары жылқыға мініп, жергілікті тұрғындарды (ерлерді, әйелдерді және балаларды) қуды, кейбір жағдайларда шалшықтармен бірнеше шақырымға дейін қуып жетті. Бір сағаттан кем уақыт ішінде кем дегенде 150 Лакота қаза тауып, 50-сі жараланды. Тарихшы Ди Браун "Жүрегімді жерлеу" атты кітабында бастапқы 350 тайпаның 300-і қаза тапқан немесе жараланған және солдаттар 51 аман қалғанды (4 ер адам және 47 әйел мен бала) вагонға тиеп, Пайн Ридж резервациясына алып кеткенін айтады. Армиядан 25 адам қаза тауып, 39-ы жараланды.

At daybreak on 29 December 1890, Forsyth ordered the surrender of weapons and the immediate removal of the Lakota from the "zone of military operations" to awaiting trains. A search of the camp confiscated 38 rifles, and more rifles were taken as the soldiers searched the Indians. None of the old men were found to be armed. A medicine man named Yellow Bird allegedly harangued the young men who were becoming agitated by the search, and the tension spread to the soldiers. Yellow Bird began to perform the Ghost Dance, telling the Lakota that their "ghost shirts" were bulletproof. As tensions mounted, Black Coyote refused to give up his rifle; he spoke no English and was deaf, and had not understood the order. Another Indian said: "Black Coyote is deaf," and when the soldier persisted, he said, "Stop. He cannot hear your orders." At that moment, two soldiers seized Black Coyote from behind, and (allegedly) in the struggle, his rifle discharged. At the same moment, Yellow Bird threw some dust into the air, and approximately five young Lakota men with concealed weapons threw aside their blankets and fired their rifles at Troop K of the 7th. After this initial exchange, the firing became indiscriminate. At first all firing was at close range; half the Indian men were killed or wounded before they had a chance to get off any shots. Some of the Indians grabbed rifles from the piles of confiscated weapons and opened fire on the soldiers. With no cover, and with many of the Indians unarmed, this lasted a few minutes at most. While the Indian warriors and soldiers were shooting at close range, other soldiers (from Battery E, 1st Artillery) used the Hotchkiss guns against the tipi camp full of women and children. It is believed that many of the soldiers were victims of friendly fire from their own Hotchkiss guns. The Indian women and children fled the camp, seeking shelter in a nearby ravine from the crossfire. The officers had lost all control of their men. Some of the soldiers fanned out and finished off the wounded. Others leaped onto their horses and pursued the Natives (men, women, and children), in some cases for miles across the prairies. In less than an hour, at least 150 Lakota had been killed and 50 wounded. Historian Dee Brown, in Bury My Heart at Wounded Knee, mentions an estimate of 300 of the original 350 having been killed or wounded and that the soldiers loaded 51 survivors (4 men and 47 women and children) onto wagons and took them to the Pine Ridge Reservation. Army casualties numbered 25 dead and 39 wounded.

Теңізден тыс және Мексика шекарасы

1895 жылдан 1899 жылға дейін полк Нью-Мексикода (Форт-Байард) және Оклахомада (Форт-Силл) қызмет етті, содан кейін 1899 жылдан 1902 жылға дейін Кубада (Комп Колумбия) қызмет етті. 1896 жылдың мамыр айынан 1897 жылдың наурызына дейін Аризона территориясындағы Форт-Грант қаласында Жетінші ат әскерінің "Б" ротасында қатардағы әскери қызметші болған автор – Эдгар Райс Берроуз. Полк 1904 жылдан 1907 жылға дейін, содан кейін 1911 жылдан 1915 жылға дейін Филиппин-Америка соғысы кезінде Филиппинде қызмет етті. Олар аралдардың ормандары мен ауылдық аймақтарында филиппиндік партизандарға қарсы көтеріліспен күресті.

Шекара соғысы

Америка Құрама Штаттарына оралғанда полк оңтүстік-батысқа, Аризонаға (Кэмп Харви Дж. Джонс) орналасты, онда ол АҚШ-тың Мексика шекарасын қарауылдады және кейіннен 1916-1917 жылдардағы Мексика жазалау экспедициясының құрамына кірді. Бұл экспедиция кезінде 7-ші кавалерия Герреро шайқасында Американың «соңғы нағыз кавалериялық шабуылы» деп есептелетін іс-қимылды орындады. 7-ші кавалерияның 370 жасақшысына қолбасшылық еткен полковник Джордж А. Додд өз жасағын Панчо Вилланы қуу үшін Мексиканың Чиуауа штатына алып барды. 14 күн ішінде 400 мильді жүріп өткеннен кейін, Доддтың шаршаған әскерлері 1916 жылдың 29 наурызында Герреро қаласында Вилланың күштерін қоршап алды. 7-ші кавалерияда азық-түлік азайып, жақсы қорғалған қалаға қарсы шайқасуға тура келді. Әртүрлі деректерге сәйкес, Геррерода 200-ден 500-ге дейін Виллиста сарбаздары болды, олар қала бойынша шашырап орналасқан. 7-ші кавалерия келгеннен кейінгі алғашқы бірнеше сағат ішінде Додд өз әскерлеріне жау күштерінің санын анықтауға тапсырма берді. Шабуылға бұйрық таңғы сағат 8-де ғана берілді. Додд өзінің жасағын үш топқа бөліп, Виллисталардың қашу жолын кесу үшін қаланы қоршауға алуды бұйырды. Америкалықтар шабуылға шыққанда үш бағытта ұрыс басталды. Шабуылдан кейін американдықтар аттан түсіп, мексикалықтармен жаяу шайқасты. Герреро екі жағынан таулармен қоршалғандықтан, қаланы толық қоршау қиын болды, ал Виллисталар оларды жасыру үшін пайдаланды. Сонымен қатар, қашу жолдарының барлығын бақылауға жеткілікті кавалерия болмады, сондықтан мексикалықтардың көп бөлігі, соның ішінде Панчо Вилла да қашып кетті. Виллиста әскерінің бір бөлігі көтеріліп, аңғар арқылы шығысқа қарай шегінді. Оларды американдық кавалерия 15 шақырымға дейін қуып жете берді. Мексикалықтардың тағы бір тобы Герреродан тыныш шығып, мексикалық ұлттық туын көрсету арқылы Каррансисталар болып көрінді, оларға 7-ші кавалерия араласпады. Вилла өзінің досы генерал Элисио Эрнандес пен тағы 55 сарбазын жоғалтты, ал тағы 35 сарбазы жараланды. Американдықтар бес сағаттық шайқаста бес жаралыны ғана берді. Полковник Додд пен оның әскерлері 36 жылқы мен қашыр, екі пулемет, көптеген кішігірім қару-жарақ және соғыс материалдарын қолға түсірді. Бірнеше сотталған Каррансиста тұтқындары босатылды. Герреро шайқасы науқанның сәтті бастауы деп есептелгенімен, кейіннен бұл шайқаста Вилланы тұтқындауға ең жақын келгеніне қарамастан, көңілі тоңды. Дегенмен, бұл шайқас «Першингтің жазалау экспедициясының ең табысты жекпе-жегі» деп саналды. Шегінуден кейін Виллиста әскері тарап, келесі үш ай бойы АҚШ әскеріне елеулі қауіп төндірмеді. Вилланың өзі тізесі сауыққанша тауларда жасырынды. Бір күні, шайқастан көп ұзамай, Вилла аңғардың соңында орналасып, Першингтің кавалериясының өтуін бақылады. Вилла олардың «Типперриге дейінгі жол ұзақ» әнін естіді, бұл американдықтар көтерілісшіге соңғы рет жақын келген кез болды. Жеңіс туралы жаңалық АҚШ-та кеңінен тарады, бұл Сенатты полковник Доддты бригадир генерал лауазымына бекітуге итермеледі. 1917 жылдың желтоқсанында, Америка Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін сегіз ай өткен соң, 7-ші кавалерия 15-ші кавалерия дивизиясына қосылды. Бұл дивизия Францияда қызмет ету үшін құрылған, бірақ ешқашан қарапайым штабтан артық болмаған қағаздағы ұйым еді. Бұл АҚШ соғысқа кіргеннен бастап Германиямен келісімге қол қойылғанға дейінгі 19 ай ішінде Батыс майданда атты әскерлерге маңызды рөл берілмегендіктен болды. 7-ші кавалерия 1918 жылдың мамыр айында осы тапсырмадан босатылды. 1919 жылдың 15 маусымында Панчо Вилла американдықтармен соңғы шайқасын өткізді. Сиудад-Хуарес шайқасында Виллиста және Каррансиста күштері Рио-Гранде өзенінен кейін Техас штатының Эль-Пасо қаласының оңтүстігіндегі Сиудад-Хуарес қаласында шайқасты. 7-ші кавалерия уақытша Форт-Блисте орналасқан және Виллиста снайперлері 82-ші далалық артиллерия полкінің американдық сарбаздарын өлтіріп, жаралаған кезде шайқасқа жауап берді. 12-ші жаяу әскер полкі, 82-ші далалық артиллерия, 5-ші кавалерия полкі және 7-ші кавалерия полкі Санта-Фе көпірі арқылы Мексикаға жылдам өтіп, қауіпті жойды. Жауға қарай жылжу кезінде 7-ші кавалерия негізгі күштің қанатын жауып, содан кейін артиллерия отының қорғауында Виллисталарға шабуыл жасап, оларды жоңды.

Back in the United States, the regiment was again stationed in the southwest, in Arizona (Camp Harvey J. Jones), where it patrolled the U. S. Mexico border and later was part of the Mexican Punitive Expedition of 1916 to 1917. During this expedition, the 7th Cavalry executed what is regarded as America's "last true Cavalry charge" at the Battle of Guerrero. Colonel George A. Dodd, commanding a force of 370 from the 7th Cavalry, led his Troopers into the Mexican State of Chihuahua in pursuit of Pancho Villa. After riding 400 miles in 14 days, Dodd's exhausted Troopers finally caught up with Villa's force in the town of Guerrero on 29 March 1916. The 7th Cavalry was low on rations, and had to fight a battle against a well defended town. According to varying sources, there were between 200 and 500 Villistas at Guerrero, spread out across the town, and for the first couple of hours after the 7th Cavalry's arrival, Dodd had his men attempt to ascertain the number of enemy forces. It was not until 8:00 am that the order to attack was given. Dodd divided his command into three contingents with instructions to charge and surround the town in order to cut off the Villistas's avenue of escape. When the Americans charged, fighting erupted at three points. After the charge the Americans dismounted to fight the Mexicans on foot. Guerrero was flanked by mountains on two sides which made it difficult to surround the town and the Villistas used them for cover. There were also not enough cavalrymen to cover all of the escape routes so the majority of the Mexicans got away, including Pancho Villa. Part of the Villista army mounted up and retreated east through a valley. They were pursued by some of the American cavalrymen in a ten mile running engagement. Another force of Mexicans calmly rode out of Guerrero, pretending to be Carrancistas by displaying a Mexican national flag, this group went unmolested by the 7th Cavalry. Villa lost his friend, General Elicio Hernandez, and fifty five others killed in the battle and another thirty five wounded. The Americans suffered only five wounded during a five hour battle. Colonel Dodd and his men also captured thirty six horses and mules, two machine guns, many small arms and some war supplies. Several condemned Carrancista prisoners were liberated. Initially the Battle of Guerrero was thought to be a great opening success in the campaign but it later proved to be a disappointment as it would be the closest they came to capturing Villa in battle. However, the battle was considered the "most successful single engagement of Pershing's Punitive Expedition." After the retreat the Villista army dispersed and for the next three months they no longer posed a significant threat to the United States military. Villa himself hid out in the hills while his knee healed. One day, not long after the battle, Villa was camped at the end of a valley and watched a troop of Pershing's cavalrymen ride by. Villa heard them singing "It's a Long Way to Tipperary," this would be the last time Americans got so close to the rebel. News of the victory was widely circulated in the United States, prompting the Senate's approval of Colonel Dodd's promotion to brigadier general. In December 1917, eight months after the American entry into World War I, the 7th Cavalry was assigned to the 15th Cavalry Division, an on paper organization designed for service in France during World War I that was never more than a simple headquarters. This was because no significant role emerged for mounted troops on the Western Front during the 19 months between the entry of the United States into the war and the Armistice with Germany on November 11, 1918. The 7th Cavalry was released from this assignment in May 1918. On 15 June 1919, Pancho Villa fought his last battle with the Americans. At the Battle of Ciudad Juárez, Villista and Carrancista forces engaged in combat in Ciudad Juárez just south of El Paso, Texas across the Rio Grande. The 7th Cavalry was temporarily at Fort Bliss and responded to the battle when Villista snipers killed and wounded US Soldiers of the 82nd Field Artillery Regiment. The 12th Infantry Regiment, the 82nd Field Artillery, the 5th Cavalry Regiment, and the 7th Cavalry Regiment quickly crossed the Santa Fe Bridge into Mexico to deal with the threat. Advancing towards the enemy, the 7th Cavalry covered the main body's flank, and then, under the protection of artillery fire, charged the Villistas and routed them.

Соғыс аралық кезең

1921 жылы 13 қыркүйекте 7-ші кавалерия полкі 1-ші кавалерия дивизиясына бекітілді, және бұл бекіту 1957 жылға дейін сақталды. Дивизия мен оның 2-ші кавалериялық бригадасы Техас штатындағы Форт-Блис бекінісінде, ал 1-ші кавалериялық бригада Аризона штатындағы Дуглас қаласында дислокацияланды. Басқа да қосымша гарнизондық пункттер қолданылды. 7-ші кавалерия полкі Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанға дейін атты әскер ретінде дайындықтарын жалғастырды, соның ішінде Луизиана маневр аймағында 1940 жылғы 26 сәуір – 28 мамыр аралығында; 1940 жылғы 12–22 тамыз аралығында; және 1941 жылғы 8 тамыз – 4 қазан аралығында бірнеше оқу маневрлеріне қатысты.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапония империясы Перл-Харбордағы АҚШ флот базасына шабуыл жасап, 1939 жылдан бері жалғасып келе жатқан Екінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-ты тартты. 1-ші атқыштар дивизиясының сарбаздары аттарын, жабдықтарын және өзінің соғысқа дайындығын арттырды, ал 1943 жылы жауынгерлік тапсырмаларға дайындыққа келді. 1866 жылдан бері атты әскер болып келгеніне қарамастан, 7-ші атты әскер Техастағы аттарын қалдырып, соғысқа аттанды; атты әскер дәуірі аяқталды. Жаңадан аттан түскен 7-ші кавалерия полкі Тынық мұхиты операциялар аймағында соғысуға жіберілді, ал соңғы бөлімшелер 1943 жылдың маусым айында Форт-Блисстен Камп Стоунменге (Калифорния штаты) кетті. 6 наурыз күні таңертең тағы бір конвой Хайен портына келді: бес LST кемесі, әрқайсысы LCM десанттық қайығын сүйреп келді, олардың ішінде 12-ші кавалерия және басқа да бөлімшелер мен жабдықтар, соның ішінде 592-ші EBSR-дің бес десанттық машинасы (LVT), 603-ші танк ротасының үш M3 жеңіл танкысы және 271-ші далалық артиллерия батальонының он екі 105 мм гаубицасы болды. 12-ші кавалерияға 2-ші эскадрильяның 7-ші кавалериясымен бірге солтүстікке қарай жылжуға және Салами плантациясын басып алуға бұйрық берілді. Саламиға дейінгі жол батпақты жолға айналып, көліктер тез батпаққа батып қалды. Жапондықтар жолды арықтармен, құлатылған ағаштармен, снайперлермен және жасырын миналармен тосқауылдады. Күшті жаңбырға және жапондықтардың өзін-өзі құрбан етуге дайын қарсы шабуылдарына қарамастан, 7-ші кавалерия өз мақсаттарын орындады және 10-11 наурызда тазалау операцияларын жүргізді. Келесі мақсат – батыстағы Манус аралы болды. Басты десант Лугос миссиясында жасалуы тиіс еді, бірақ генерал Свифт десантты кейінге шегерді және 2-ші эскадрильяға Хаувейді басып алуға бұйрық берді. Десантты «Арунта», «Буш», «Стоктон» және «Торн» эсминдері, 168 зымыран атқан екі LCVP және LCM (флак), Лос-Негростағы 61-ші далалық артиллерия батальонының қарулары және No. 76 эскадрильясы бомба тастады. Шабуыл үш жүк тасымалдайтын LVT-дан жасалды. Тозуды азайту үшін олар Сиадлер порты арқылы LCM-мен сүйретіліп, жағалауға соңғы шабуылға жіберілді. Кавалерия сарбаздары барлық бағыттарды бақылайтын, жақсы салынған және орналасқан бункерлерді және өте дәл снайперлерді тапты. Келесі күні таңертең LCM орта танк алып келді, оған жапондықтар жауап бере алмады, және кавалерия сарбаздары сегіз адам қаза тауып, 46 адам жарақат алды; 43 жапондық теңізші өлтірілді. 8-ші кавалерия полкі 15 наурызда Манусқа басты шабуылды бастады және 17 наурызда маңызды Лоренгау әуежайына шабуыл жасады. Бастапқыда жау позицияларын тез басып алғаннан кейін, кавалерия алға жылжуын жалғастырды және қарсылықсыз әуежайға қарап тұрған биіктікті басып алды. Осы уақытта 7-ші кавалерия екінші рейспен LST-ден Лугосқа қонды және аймақтың қорғанысын өз қолына алды, 8-ші кавалерияның 2-ші эскадрильясына Лоренгауға шабуылға қосылуға мүмкіндік берді. Ұшақ ұшып ұшып, ұшу жолын басып алудың алғашқы әрекеті жаудың бункер кешенімен тоқтатылды. 17 наурыздағы екінші әрекет 7-ші кавалерияның 1-ші эскадрильясымен және танктермен күшейтілді, жақсы жетістіктерге жетті. Содан кейін алға жылжу жалғасты, Лоренгау 18 наурызда құлдырады. Көптеген ұрыстар болғанымен, Манустағы негізгі жапон күштері табылмады. Россумға қарай ішкі жаққа қарай алға жылжуда 7-ші кавалерия оны 20 наурызда тапты. Россум маңындағы алты күндік ұрыс 7 және 8-ші кавалерия жапондықтардың бекіністерін жоюы үшін қажет болды. Жапондық бункерлер, шын мәнінде, ағаштан және топырақтан жасалған бекіністер, артиллерия атысына төзімді болды. Осы шаршаған сарбаздарды 18 наурызда 7-ші кавалерия алмастырды. Сол күні 7-ші кавалерия шабуыл жасап, жауды Лоренгау ауылынан қуып шықты. Адмиралтейство аралдары операциясы 1944 жылдың 18 мамырында аралдар мен әуежайлардың қауіпсіздігімен және 3317 жапондық өлтірілуімен аяқталды. 7-ші кавалерия полкі 43 сарбазды қаза тапты, 17 адам жарақат алды және 7 сарбаз жауынгерлік емес жарақаттардан қайтыс болды. Жапондықтардың өзін-өзі құрбан етуге дайын қарсы шабуылдарына және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитының жаңбырлы ормандарындағы қатал қорғанысқа қарсы тұрған 7-ші кавалерия сарбаздары енді тәжірибелі сарбаздар болды. 1545 жылға қарай 2-ші 7-ші кавалерия 1-ші тас жолды кесіп өтті. Осы уақытта майор Леонард Смит басқаратын 1-ші 7-ші кавалерия 44-ші танк батальонының көмегімен Катайсан түбегін және Таклобан әуежайын басып алды. 7-ші кавалерияның барлық күндік мақсаттары түн түсер алдында орындалды. Келесі күні, 1944 жылдың 21 қазанында 7-ші кавалерия Таклобанға шабуылды бастады. 08:00-де 1-ші және 2-ші эскадрильялар қалаға қарай қатарлап алға жылды. 1-ші 7-ші кавалерия қалаға кірді және қуанған филиппиндіктердің көпшілігімен қарсы алынды, олар оларға жұмыртқа мен жеміс сыйлады. 2-ші 7-ші кавалерия, осы уақытта, дайындығымен 200 жапондықтан тұратын күшпен тоқтатылды. Полк қарулары мен танкке қарсы взводтың келуі жағдайды өзгертуге көмектесті, бірақ олар да бункерден келген пулемет атысынан қиын жағдайға түсті. Апталық азық-түлік тасымалдаушысы Кеннет У. Гроув жеке өзі орманда өтіп, бункерге шабуыл жасап, қару-жарақ экипажын өлтірді, содан кейін алға жылжуды жалғастыруға мүмкіндік берді. 22 қазанның соңына қарай Лейте аралының астанасы және оның төбелік қорғанысы американдықтардың қолына көшті. 7-ші кавалерия күткеннен гөрі жапондықтардың әлсіз қарсылығы мен 7-ші кавалерияның қарқынды шабуылының арқасында бір күн бұрын жоспарланған мерзімінен өтті. 23 қазан күні 7-ші кавалерия 8-ші кавалериямен алмастырылды және Самар аралынан Сан-Хуанико бұғазын қорғау операцияларын жүргізуге дайындалды. 24 қазан күні 13:30-да Бабатнгонға қонды және жағалауды қорғау үшін барлау тобын жіберді. Десантқа қарсылық көрсетілмеді, ал 1-ші 7-ші кавалерия жапондықтардың аз қарсылығын пайдаланып, аймақты қорғау үшін бірнеше су арқылы өтулер жасады. 27 қазанға қарай (1-ші эскадрильяны қоспағанда) резервте болды. Басқыншылықтағы алғашқы армия бөлімдері 9 қаңтарда қонды және жағалауды басып алды, бірақ генерал МакАртур Манилаға қарай жылдамдау үшін аралда көбірек күштер қажет болды. Лейте шайқасынан жеткілікті демалыс алмай және жаңа сарбаздар алмастырылмағандықтан, 1-ші кавалерия дивизиясы Лузон шайқасына қатысу үшін алға жіберілді және 1945 жылдың 27 қаңтарында Лингаен шығанағына қонды. 7-ші кавалерия тез Гуимбаға қарай жылды, бірақ А тобы Лабиттен өтіп бара жатқанда, жапондық тықсыру тобы шабуыл жасады. Калифорния штатының Лос-Анджелесінен Джон Б. Дункан техникалық сержанты шабуылдаушыларды кері шегіндіруге жасаған батыл және шешімді әрекеті үшін мақтау алды. Ол мұны істеді, бірақ қаза тапты. МакАртур 1-ші кавалерия дивизиясына Манилаға қарай жылдамдау үшін үш «ұшатын колоннаны» құруды бұйырды. 7-ші кавалерия оларға қауіпсіздік қамтамасыз етуге міндеттелді, ал сол жақтан әуе көмегін 1-ші теңіз әуе күшінің 24 және 32 әуе тобы қамтамасыз етті. 8-ші кавалерияның элементтері оңтүстікке бұрылғанда, 7-ші кавалерия жаяу жылды және жапондықтарды ұстап тұрды, ал олардың әріптестері бұзып өтті. 1945 жылдың 4 ақпанында Сан-Матео, Калифорниядан келген полк операциялық офицері, лейтенант-полковник Бойд Л. Брансон, 40 мильден астам зерттелмеген және жау бақылауындағы аумақты ерікті түрде басқарып, «Күміс Жұлдызды» иеленді. Бөлімнің қалған бөлігі Манила үшін күресіп жатқанда, 7-ші кавалерия қаланың шығысындағы Новаличес су қоймасының жанындағы жаумен шайқасты. 20 ақпанда олар өз позицияларын 6-шы жаяу әскер дивизиясының элементтеріне тапсырды және Шимбу желісіне шабуылды бастау үшін оңтүстікке жылды. 1945 жылдың 6 мамырында 7-ші кавалерия Санта-Мария аймағына қарай Ламон шығанағына қарай 455-ші тас жолмен оңтүстікке жылды. Тас жолдың тік бұрылыстарында олар Капаталин аралық тісті арасында жапондықтардың қатал қарсылығына тап болды. Бірнеше күн бойы алға жылжу тоқтатылды, өйткені барлау тобы позицияны зерттеді және АҚШ әуе күштерінің ұшақтары үшін мақсаттарды анықтады. Олар 9 мамырдың ортасына қарай жауды басып алды. Олар 4 қаза тапқан және... жапондықтарды 350 өлтірді.

On 7 December 1941, the Empire of Japan attacked the US fleet anchored at Pearl Harbor, thrusting the United States into World War II, which had already been raging since 1939. The Troopers of the 1st Cavalry Division readied their horses, their equipment, and themselves for the coming war, and were finally alerted for deployment in 1943. Despite being a mounted Cavalry unit since 1866, the 7th Cavalry left its mounts behind in Texas as they left for war; the age of the horse cavalry was over. The newly dismounted 7th Cavalry Regiment was sent to fight in the Pacific Theater of Operations and the last units left Fort Bliss for Camp Stoneman, CA in June 1943. On the morning of 6 March, another convoy arrived at Hyane Harbour: five LSTs, each towing an LCM, with the 12th Cavalry and other units and equipment including five Landing Vehicles Tracked (LVTs) of the 592nd EBSR, three M3 light tanks of the 603rd Tank Company, and twelve 105mm howitzers of the 271st Field Artillery Battalion. The 12th Cavalry was ordered to follow the 2nd Squadron, 7th Cavalry in its advance to the north, and to capture the Salami Plantation. The road to Salami was little more than a muddy track in which vehicles soon became bogged. The Japanese also obstructed the route with ditches, felled trees, snipers, and booby traps. Despite incessant rain and suicidal Japanese counterattacks, the 7th Cavalry captured their objectives and mop up operations were being conducted from 10 to 11 March. Manus Island, to the west, was the next target. The main landing was to be at Lugos Mission, but General Swift postponed the landing there and ordered the 2nd Squadron, 7th Cavalry to capture Hauwei. The landing was covered by the destroyers Arunta, Bush, Stockton and Thorn; a pair of rocket firing LCVPs and the LCM (flak), which fired 168 rockets; the guns of the 61st Field Artillery Battalion on Los Negros; and six Kittyhawks of No. 76 Squadron dropped bombs. The assault was made from three cargo carrying LVTs. To save wear and tear, they were towed across Seeadler Harbour by LCMs and cut loose for the final run in to shore. The cavalrymen found well constructed and sited bunkers with interlocking fields of fire covering all approaches, and deadly accurate snipers. The next morning an LCM brought over a medium tank, for which the Japanese had no answer, and the cavalrymen were able to overcome the defenders at a cost of eight killed and 46 wounded; 43 dead Japanese naval personnel were counted. The 8th Cavalry Regiment began the main assault on Manus on 15 March and attacked the important Lorengau Airfield on 17 March. After initially quickly overrunning the enemy positions, the cavalry resumed its advance, and occupied a ridge overlooking the airstrip without opposition. In the meantime, the 7th Cavalry had been landed at Lugos from the LST on its second trip and took over the defense of the area, freeing the 2nd Squadron, 8th Cavalry to join the attack on Lorengau. The first attempt to capture the airstrip was checked by an enemy bunker complex. A second attempt on 17 March, reinforced by the 1st Squadron, 7th Cavalry and tanks, made good progress. The advance then resumed, with Lorengau itself falling on 18 March. Although there had been plenty of fighting, the main Japanese force on Manus had not been located. Advancing inland towards Rossum, the 7th Cavalry found it on 20 March. Six days of fighting around Rossum were required before the 7th and 8th Cavalry reduced the entrenched Japanese positions there. The Japanese bunkers, actually log and earth pillboxes, proved resistant to artillery fire. These weary Troopers were relieved by the 7th Cavalry on 18 March. That day, the 7th Cavalry attacked, and drove the enemy out of Lorengau Village. The Admiralty Islands campaign ended on 18 May 1944 with the islands and airfields secured and 3,317 Japanese dead. The 7th Cavalry Regiment suffered 43 killed in action, 17 wounded, and 7 dead from non battle injuries. Having faced down suicidal Japanese counterattacks and a stubborn defense in the rainy jungles of the Southwest Pacific, the 7th Cavalry Troopers were now veterans." By 1545 2 7 Cavalry had crossed Highway No 1. Meanwhile, 1 7 Cavalry, under the command of Major Leonard Smith, had secured the Cataisan Peninsula and the Tacloban Airfield with the aid of the 44th Tank Battalion. All the 7th Cavalry's A Day objectives had been seized before nightfall. The following day, 21 October 1944, saw 7th Cavalry begin the attack on Tacloban. At 0800, the 1st and 2nd Squadrons advanced abreast toward the city. 1 7 Cavalry entered the city and were overwhelmed by crowds of exuberant Filipinos giving them gifts of eggs and fruit. 2 7 Cavalry, meanwhile, was halted by a force of 200 Japanese entrenched in prepared fighting positions. The Regimental Weapons Troop and Anti Tank Platoon arrived to break the stalemate but were quickly pinned down by machine gun fire from a bunker as well. PFC Kenneth W. Grove, an ammunition carrier, singlehandedly cut through the jungle, charged the bunker and killed the weapons crew, and allowed the advance to resume. By the end of 22 October the capital of Leyte and its hill defenses were securely in American hands. The 7th Cavalry was one day ahead of schedule, a fact partly explained by the unexpectedly light resistance of the Japanese and partly by the vigor of the 7th Cavalry's advance

On 23 October, the 7th was relieved by the 8th Cavalry and prepared to undertake operations to secure the San Juanico Strait across from the island of Samar. On 24 October, landed at Babatngon at 1330 and sent out patrols to secure the beachhead. The landing was unopposed, and 1 7 Cavalry made several other over water movements to secure the area, making the most of the scant Japanese resistance. By 27 October, (minus 1st Squadron) was in reserve. The initial Army units in the invasion had landed on 9 January and secured a beachhead, but GEN MacArthur needed more forces on the island to begin his drive to Manila. Despite not receiving adequate rest and replacements from the Battle of Leyte, the 1st Cavalry Division was sent ahead to take part in the Battle of Luzon and landed in Lingayen Gulf on 27 January 1945. The 7th Cavalry quickly moved inland toward Guimba, but as A Troop passed through Labit, they were attacked by a Japanese ambush unit. Technical Sergeant John B. Duncan, of Los Angeles, CA, was cited for his courageous and determined effort to drive the attackers back. He succeeded in doing so, but was mortally wounded. MacArthur ordered that the 1st Cavalry Division assemble three "Flying Columns" for the drive on Manila. The 7th Cavalry was tasked with providing security for them, and air cover on the left flank was provided by the Marine Aircraft Groups 24 and 32 of the 1st Marine Air Wing. As elements of the 8th Cavalry swung south, the 7th Cavalry advanced by foot and kept the Japanese occupied while their counterparts broke through. On 4 February 1945, LTC Boyd L. Branson, the Regimental operation officer from San Mateo, CA, earned the Silver Star by voluntarily leading the advance units over more than 40 miles of un reconnoitered, enemy held terrain. While the rest of the Division was fighting in Manila, the 7th Cavalry engaged the enemy near the Novaliches watershed east of the city to prevent their reinforcement. On 20 February, they handed over their positions to elements of the 6th Infantry Division and moved south to begin the attack on the Shimbu Line. On 6 May 1945 the 7th Cavalry began moving south into the Santa Maria Valley toward Lamon Bay along Route 455. Along the hairpin curves of the highway, they encountered tough Japanese resistance at the Kapatalin Sawmill. For several days the advance was stalled as patrols reconnoitered the position and pinpointed targets for US Army Air Corps planes. They overran the enemy by mid afternoon of 9 May. They had killed 350 Japanese for the loss of 4 KIA and 17 WIA. They reached Lamon Bay on 13 May. Sweeping aside Japanese resistance on their march to the coast, the 7th Cavalry Troopers occasionally encountered determined defenders, and the fighting along the advance was characterized by small unit action. On 18 May, A Troop was moving to Real when the lead platoon was pinned down by enemy rifle and machine gun fire. Thinking quickly, Lieutenant Joe D. Crane of Athens, TX led his platoon in a flanking maneuver and annihilated the enemy force, saving his comrades. Near Gumian on 22 May, D Troop was attacked by a large force of 150 Japanese with machine guns, mortars, grenades, and rifles. The 7th Cavalry, under the command of Colonel Cecil W. Nist, was the 8th Army reserve at Pohang, but when the 5th Cavalry to the north was attacked in great force, the 7th moved up to reinforce them on 25 July. The troopers and officers of 2 7 Cavalry opened fire on innocent civilians, mostly women and children, in the No Gun Ri massacre. In 2005, a South Korean government inquest committee certified the names of 150 No Gun Ri dead, 13 missing, and 55 wounded, including some who later died of their wounds. It said reports were not filed on many other victims. Survivors claim the number of dead was closer to 400. During the next few days a defensive line was formed at Hwanggan with the 7th Cavalry moving east and the 5th Cavalry replacing elements of the 25th Infantry Division. "However, 1st Battalion 7th Cavalry Regiment counterattacked their flanks at 0930 that day, and managed to seize Hill 268, "Trianglation Hill", and killed 400 enemy. The morning of 10 August, a combined tank and infantry attack next reached the crest of the Triangulation Hill without much trouble, and this battle was over by about 16:00. US artillery and mortar fire was now shifted westward, and this cut off the KPA retreat. White phosphorus shells fired from the 61st Field Artillery Battalion caught KPA troops in a village while they attempted to retreat, and they were then routed by US infantry, suffering over 200 killed. That evening the 1 7 Cavalry, returned to the serve as the division reserve, and elements of the 5th Cavalry finished securing Hill 268. Enormous Chinese numbers, the surprise of their attack, and the bitter cold of the North Korean winter forced UN troops to fall back. During the withdrawal, the Greek Army's Sparta Battalion under Lieutenant Colonel Georgios Koumanakos was attached to the 7th Cavalry Regiment and became 4th Battalion (GEF) 7th Cavalry on 16 December 1950. The Greeks soon proved themselves to be gallant soldiers in battle. By 28 December 1950, 7th Cavalry Troopers were in defensive positions near Uijeongbu. The year of 1951 would begin as a cold and dark time for the men of the 7th Cavalry. They had been pushed back into South Korea by the Chinese after having seemingly all but defeated North Korean Communist forces, but the fight was not over yet. On 22 January 1951, 7th Cavalry began an attack on Chinese lines near Kyong ni. Here, the Greek Battalion on Hill 381 was counterattacked by a large enemy force. The battle began before dawn and raged on for the rest of the day. By afternoon, the Chinese had enough and retreated leaving 800 dead. The regiment continued its slow drive north. The other two units, the 3rd and 4th reconnaissance Squadrons, were based in Germany, and South Korea. The 1st, 2nd, and 5th Battalions were deactivated after the Vietnam War, and only the 3rd and 4th Squadrons remained as divisional reconnaissance squadrons assigned to the 3rd Infantry Division and 2nd Infantry Division respectively. Both the 3rd and 4th squadrons were aviation tank cavalry squadrons using the M48 Patton tank, M113A1 Armored Personnel Carrier and M114A1E1 armored reconnaissance vehicle. Both squadrons had an air cavalry "Delta" Troop, that had both reconnaissance & gunship UH 1B's. The gunships were armed with M 5 rocket launchers, and M 22 anti tank guided missiles. In 1963, the 3rd Squadron became the divisional cavalry squadron for the 3rd Infantry Division and was stationed at Ledward & Conn Barracks, Schweinfurt, West Germany. The squadron consisted of three ground troops and a Headquarters Troop at Ledward Barracks and an aviation troop at Conn Barracks in Schweinfurt. The ground troops were equipped with M60A3 TTS Patton tanks, M113A1 armored personnel carriers, ITV (Improved TOW Vehicle, an M113 variant) and a mortar section with the M106A1, an M113 variant with a 4.2 in mortar. In 1984 the M60A3 TTS Patton were replaced with M3 Bradley Cavalry Fighting Vehicle (CFV) and also replaced with M1A1 Abrams. The reorganization created two M3 equipped ground troops, one long range surveillance (LRSU) ground troop and two aviation troops equipped with OH 58 scout helicopters and AH 1 Cobra attack helicopters. On 16 November 1992, the squadron was inactivated in Germany and relieved of assignment to the 8th Infantry Division. The Headquarters and Headquarters Troop consolidated on 16 December 1992 with the 3rd Reconnaissance Company and designated as Headquarters and Headquarters Troop, 3rd Squadron, 7th Cavalry. On 16 February 1996, the squadron was assigned to the 3rd Infantry Division and activated at Fort Stewart, Georgia as the Division Cavalry Squadron. The squadron has been involved in several deployments since then, including Operation Desert Storm in Kuwait, Operation Joint Forge in Bosnia, and Operation Iraqi Freedom. The squadron was reassigned to the 2nd Brigade Combat Team of the 3rd Infantry Division in 2004 as the brigade's Armored Reconnaissance Squadron. Combat operations for Operation Iraqi Freedom III began on 4 February 2005 when the squadron arrived at Forward Operating Base Rustamiyah located in southeast Baghdad. Immediately on arrival, the squadron began patrolling the area east of the Tigris River in the Rusafa and New Baghdad districts as well as securing Route Pluto North, one of the primary supply routes for the division. Between 1974 and 1975, other units were reactivated. The 1st Battalion became an armored unit, the 2nd Battalion remained an air mobile unit with a recon platoon using motorcycles moved by helicopters. After 1975, the 2nd and 5th Battalion were reorganized as mechanized infantry. In 1978, the 5th Battalion was once again deactivated.

Парсы шығанағындағы соғыс

1-ші және 4-ші эскадрильялар 1991 жылдың қаңтар-ақпанында «Шөл даулы» операциясында қатысты. Жердегі әскерлер M3A1 Брэдли CFV бронетранспорттық құрылғыларымен қаруланды. Әуе шабуылдық әскерлері AH 1F «Кобра» тікұшақтары, OH 58C барлаушылары болды. Подполковник Уолтер Л. Шарп басқаратын 1-ші эскадрилья 1-ші кавалерия дивизиясының дивизиялық кавалериялық эскадрильясы болып табылып, дивизияның авиациялық бригадасына қарасты. Эскадрилья штаб, бір жердегі әскер (А тобы) және екі әуе әскері (С және D топтары) құрамында ұйымдастырылды. Жүріске шығар алдында эскадрилья Форт-Худта орналасқан 2-ші бронетанктік дивизиядан А және В топтарын, 2-ші эскадрилья, 1-ші кавалериядан қосымша алды. Қосымша әскерлер уақытша В тобы және Е тобы, 1-ші эскадрилья, 7-ші кавалериялық полк ретінде белгіленді. 1990 жылдың қазанынан 1991 жылдың мамырына дейін эскадрилья Оңтүстік-Батыс Азияда болды. Науқан барысында 1/7 CAV Ирак, Сауд Арабиясы және Кувейт елдерінің шекаралық аймағын бақылап, Иракқа көптеген барлау миссияларын жүргізді және CENTCOM театрлық резерві босатылғаннан кейін Иракқа шабуыл жасаған 1-ші кавалерия дивизиясын жетекке алды. Соғыстан кейін E тобы/1/7 CAV 1993 жылы эскадрильяның құрамында қайта ұйымдастырылып, 1994 жылы С тобы/1/7 CAV-пен туларын алмастырды. Подполковник Терри Л. Таккер басқаратын 4-ші эскадрилья 3-ші бронетанктік дивизияның дивизиялық кавалериялық эскадрильясы болып табылып, «Фазалық сызық – Оқ» шайқасына қатысты. 1992 жылы 3-ші бронетанктік дивизияның қалған бөлігімен бірге эскадрилья таратылды. 1996 жылы эскадрилья Кореядағы Пельхам лагерінде (кейін Гарриуэн лагері деп аталды) 17-ші кавалериялық полктің 5-ші эскадрильясының жабдықтары мен жеке құрамын пайдалана отырып, 2-ші жаяу әскер дивизиясының авиациялық бригадасының құрамында қайта құрылды. 2004 жылы эскадрилья 1-ші ауыр бригадасының жауынгерлік тобының құрамына, 2-ші жаяу әскер дивизиясы, Хови лагері, Кореяға қайта бағындырылды.

Ирак соғысы

3-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар тобы Ирак соғысы кезінде АҚШ-тың 3-ші жаяу әскер дивизиясының негізгі күштерінің алғы шебі және тыл күзеті болды. 3-ші эскадрилья 2003 жылдың 20 наурызында LTC Терри Ферреллдің басшылығымен шабуылға шықты. 3-ші эскадрилья АҚШ-тың 3-ші жаяу әскер дивизиясының (механикаландырылған) "көздері мен құлақтары", ал АҚШ-тың XVIII әуеде жүретін корпусының "темір жұдырығы" болды. Эскадрилья соғыс тарихындағы кез келген бөлімшеден ертерек және жиірек жаумен қақтығысты. Ирактың бостандық операциясы 2003 жылдың 20 наурызында басталды, эскадрилья 3-ші жаяу әскер дивизиясының алдыңғы құрамы ретінде Ирак аумағына кірді. Эскадрилья Бағдадқа қарай шабуыл жасады, Республикалық гвардия және Саддам Федаийіне қарсы күресті. Бағдадты басып алғаннан кейін дивизия мен эскадрилья тұрақтандыру операцияларына көшті. Эскадрилья қайта орналасқанға дейін 2200 ирактық қызметкерін, 64 танкты, 41 бронетранспортты, көптеген әуе қорғаныс жүйелерін, сондай-ақ жанкешті бомбалаушылар ретінде пайдаланылған жүк көліктерін және азаматтық көліктерді жойды. Оларға бірлікке берілетін ең жоғары награда – Президенттік бірлік марапаты табысталды. 3-ші эскадрилья жауынгерлік сапарды жарақатсыз аяқтаған жалғыз "алғы шеп" бөлімшесі болып табылады. 3-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар тобы Ирактың бостандық III операциясы аясында 3-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші ауыр жауынгерлік бригадасының құрамында Иракқа оралды. 2005 жылдың 21 қаңтары мен 2006 жылдың 10 қаңтары аралығында эскадрилья Бағдадтың оңтүстігіндегі Рустамия, Салман Пак қаласы және Тигр өзенінде жауынгерлік операцияларды жүргізді. Эскадрильяға LTC Майкл Дж. Джонсон басшылық етті. Эскадрилья көтерілісші күштермен көптеген қақтығыстарға қатысты, өкінішке орай, бірнеше әскерлер мен олармен бірге келген қызметкерлер қаза тапты. Эскадрилья операциялық аймағындағы қызметі үшін "Еңбегі үшін мақтау" белгісімен марапатталды. 3-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар тобы 3-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші ауыр жауынгерлік бригадасының құрамында 2007 жылдың 9 мамырынан 2008 жылдың 15 тамызына дейін қайтадан жұмылдырылды. Тағдырдың қалауымен, 2-ХБКТ-ға 2003 жылы Бағдадқа шабуыл жасаған кезде эскадрильяға басшылық еткен полковник Терри Л. Феррел басшылық етті. Өкінішке орай, LTC Джеффри Д. Бродвотер басқарған эскадрилья Бағдадтың Адамия ауданында жауынгерлік операцияларды жүргізу үшін 82-ші әуеде жүретін дивизияның бригадасына бөлінді. Эскадрилья қиын жағдайларда қажырлы көтерілісшілерге қарсы күресті, нәтижесінде әскерлер мен олармен бірге келгендер ең үлкен құрбандыққа ұшырады. Грузия штатындағы Форт-Стюартқа оралған эскадрилья жақын арада "Тұрақты бостандық" операциясын қолдауға жіберілетінін білді. 1-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар тобы 1-ші атқыштар дивизиясының 5-ші бригадалық ұрыс тобында (BCT) 2004 жылдың 1 сәуірі мен 2005 жылдың 1 сәуірі аралығында Ирактағы Freedom II операциясын қолдауға алғашқы рет орналастырылды. 1-ші эскадрилья, 7-ші кавалерия, LTC Уильям Р. Салтер басқарды, Бағдадтың Аль-Рашид ауданында жауынгерлік операцияларды орындады. Эскадрилья жаудың шабуылдарын жеңілдетті және өзінің операциялық аймағында (АО) бүлікші және террористік элементтерді халықпен тұрақты күнделікті байланыс және бейімделетін тактика арқылы бейтараптандырды. 68 км² аумақты және 1,2 миллионнан астам халқы бар аймақты қамтамасыз етумен қатар, эскадрилья сонымен қатар Ирландия жолын, стратегиялық тас жолды және Халықаралық аймақты Бағдад халықаралық әуежайына (BIAP) жалғастыратын Ирактың көпұлттық корпусының (MNC I) негізгі жабдықтау жолын қамтамасыз етті. Сондай-ақ, эскадрилья 2005 жылғы қаңтарда өткен алғашқы демократиялық сайлау кезінде қауіпсіздікті қамтамасыз етуге көмектесті. 1-ші эскадрилья, 7-ші кавалерия полкі осы науқан кезінде атқарған әрекеттері үшін "Еңбегі үшін мақтау" белгісімен марапатталды. Соңғы уақытта 17 CAV, LTC Кевин С. МакУоттерс басқарған, 1-ші бригаданың 1-ші кавалерия дивизиясының Қарулы барлау эскадрильясы ретінде Ирактың бостандығы 06/08 операциясын қолдауға (6 қазан 2006 - 15 қаңтар 2008 жж.) орналастырылды. Эскадрилья Тәжі операциялық аймағында Бағдадтың көпұлттық дивизиясының (MND B) құрамында толық спектрлі операцияларды жүргізді. Бұл іс-қимыл кезінде эскадрилья "Surge" құрамында бірнеше қолдан жасалған жарылғыш құрылғыны (IED) және көліктерде жасалған қолдан жасалған жарылғыш құрылғыларды (VBIED) террористік жасушаларды жойды, бұл MND B-нің Бағдадты қорғау қабілетін арттырды. Таджи аймағында эскадрильяның қауіпсіз ортасын құру жергілікті үкіметтің, жергілікті полиция мен ирак армиясының күштерінің қауіпсіздік операцияларын қолға алуына және "келісімге" жетуге сәттілікпен көмектесті. 2-ші батальон, 7-ші атқыштар тобы 39-шы BCT-ға қосылған болса да, 3-ші BCT, 1-ші CAV-ға қарасты. Батальон LTC Чарльз Форши басшылығымен Иракқа жеткеннен кейін жеті айдан кейін Иракқа орналастырылды және 2004 жылдың тамызында LTC Джеймс Юджин Рейни оны алмастырды. 2-ші батальон 2004 жылғы Нажаф шайқасы және Фаллуджа шайқасы кезінде АҚШ теңіз корпусының операцияларын қолдады. 2-ші батальон 3-ші BCT, 1-ші атқыштар дивизиясы, Ft Hood Texas-тан Ft Bliss-ке, жаңа құрылған 4-ші BCT-ның бөлігі болу үшін көшті және 2006 жылдың қазанында 2-ші батальон тағы да Иракқа, бұл жолы Мосулға бағыт алды. 2 7 Cav тек төрт жаяу әскер ротасынан тұды, AQI-ды жою және Ирактың үшінші ірі қаласын патрульдеу міндеті қойылды, кең урбандық аймақты төрт бөлікке бөлді. Батальонның алғашқы айларында 4-ші BCT-ның алғашқы құрбандарын берді. 2006 жылдың қазанынан бері C Co. 2 7 Cav. 6 қаза тапты және көптеген жараланғандарды көріп отыр. 2-ші батальон 2007 жылдың желтоқсанында Форт-Блисс, Техасқа қайта орналасты. 2008 жылы ол Техас штатындағы Форт-Худтан OIF 08–09 операциясын қолдау үшін Иракқа орналастырылды. Ирактың Майсан провинциясының солтүстік жартысын бақылауды сақтай отырып, ол FOB Garryowen-нан жұмыс істеді. 2008 жылдың маусымында батальон үшін 23 әскери инженер және 2nd PLT C/2 7 CAV құрамынан тұратын FOB Garryowen, Иранмен шектесетін Ирак қаласы Амарада құрылды. 08 09 B/2 7 CAV, 2004 жылдың қараша айында 6 британдық әскери полициясын өлтірген қылмыскерлерді ұстаған Мажар аль-Кабирдегі Ирак полициясымен бірге OIF 06 08 B 2 7 CAV (қазір Ft. Bliss-тегі 4 6 INF) алмастырды. Басқа жетістіктерінің қатарында, 2 7 CAV 2009 жылғы қаңтарда Ирактың провинциялық сайлауларына қауіпсіздік қамтамасыз етуде Ирактың қауіпсіздік күштерімен бірлесіп жұмыс істеді және көп көлемді кештерді табуға жауапты болды. Сапарында 10-шы ирак армиясы Майсан провинциясында 2009 жылдың сәуірінде "Арыстанның аңырауы" операциясын жүргізді, бұл бірлескен тікелей атыс жаттығуы болды. Армияның модулизация бағдарламасының аясында 3-ші жаяу әскер дивизиясы 1 3 әуе қорғаныс артиллериялық батальонын брондалған барлау эскадрильясы 5-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар полкіне айналдырды. 5-ші эскадрилья 2005 жылы және соңғы рет 2007 жылдың қаңтарында орналастырылды. Лейтенант полковник Клифф Уилер басшылығымен эскадрилья бастапқыда Рамадидің солтүстігінде жұмыс істеді және 1-ші жауынгерлік бригада тобының операциялық бақылауында болды. 2007 жылдың сәуірінде эскадрилья толық масштабты байланысқа өту қозғалысын жүргізді, Рамадиден Хаббания көлінің оңтүстігіне, содан кейін Фаллуджадағы Темір жолына шығысқа қарай тасыды, теңіз корпусының 6-шы жауынгерлік полкіне қосылып, Бахария лагерінде орналасты. Кавалерия эскадрильясының өрт қуаты мен жылдамдығына байланысты, 5 7 CAV RCT 6-ның операциялық аймағындағы ең үлкен шайқас кеңістігіне ие болды. Эскадрилья сонымен қатар кавалериямен бірге келетін тағайындалған әскерлердің шектеулерінен де зардап шекті. Сегіз ай бойы эскадрилья Warpaint AO-да қауіпсіздік және COIN операцияларын жүргізді. Эскадрилья Мичиган, Темір, Сан-Хуан және Алтын жолдарында қозғалыс еркіндігін орнатты және сақтап, Сақливия, Солтүстік Сақливия, Амария және Фаррис қалаларында қауіпсіз ортаны сақтады. Әскер және эскадрилья деңгейіндегі қосымша операциялар аймақты тазартып, ұстады.

The 3rd Squadron, 7th Cavalry was the spearhead and the screening force for the main elements of the U. S. 3rd Infantry Division during the Iraq War. The 3d Squadron launched an attack under the command of LTC Terry Ferrell on 20 March 2003. The 3rd Squadron was the "Eyes and Ears" for the U. S. 3rd Infantry Division (Mechanized) and the "Iron Fist" for the U. S. XVIII Airborne Corps. The Squadron was engaged with the enemy earlier and more often during the war than any other unit in modern warfare history. Combat operations for Operation Iraqi Freedom began on 20 March 2003, when the squadron crossed into Iraq as the lead element of the 3rd Infantry Division. The Squadron attacked towards Baghdad fighting both the Republican Guard and the Sadam Fedayeen. With the capture of Baghdad, the division and the squadron transitioned to stabilization operations. By the time the Squadron had redeployed, it had killed 2,200 Iraqi personnel, 64 tanks, 41 armored vehicles, numerous active air defense systems, as well as trucks and civilian vehicles used as suicide bombers. They were awarded the Presidential Unit Citation, the highest award given to a unit. The 3rd Squadron remains the only "spearhead" element to complete a combat tour without suffering a casualty. The 3rd Squadron, 7th Cavalry returned to Iraq as part of the 2nd Brigade Heavy Combat Team, 3rd Infantry Division during Operation Iraqi Freedom III. Between 21 January 2005 and 10 January 2006, the Squadron conducted combat operations in the burroughs of Rustamiyah, in southern Baghdad, the town of Salman Pak, and the Tigris river. The Squadron was led by LTC Michael J. Johnson. The Squadron fought through multiple engagements with insurgent forces; which, unfortunately resulted in the death of several Troopers and attached personnel. The Squadron was awarded the Meritorious Unit Citation for its performance in their Area of Operations. The 3rd Squadron, 7th Cavalry was mobilized yet again during the surge, OIV V May 9, 2007 – August 15, 2008, as part of the 2nd Brigade Heavy Combat Team, 3rd Infantry Division. As fate would have it, the 2nd HBCT was commanded by Colonel Terry L. Ferrel who commanded the Squadron during the drive to Baghdad in 2003. Unfortunately, the Squadron led by LTC Jeffery D. Broadwater was detached to a Brigade of the 82nd Airbone Division to conduct combat operations in the borough of Adamiyah in Baghdad. The Squadron fought through tough built up conditions against a determined insurgency resulting again in Troopers and attachments making the ultimate sacrifice. The Squadron returned to Fort Stewart, Georgia knowing it will deploy in support of Operation Enduring Freedom in the near future. The 1st Squadron, 7th Cavalry served in the 1st Cavalry Division's 5th Brigade Combat Team (BCT) during its first deployment in support of Operation Iraqi Freedom II from 1 April 2004 to 1 April 2005. The 1st Squadron, 7th Cavalry, commanded by LTC William R. Salter executed combat operations in the Al Rashid District of Baghdad, Iraq. The squadron defeated a surge of enemy attacks and neutralized insurgent and terrorist elements within its area of operations (AO) through a combination of constant day to day interaction with the populace and adaptable tactics. In addition to securing an AO of 68 km2 with a population of more than 1.2 million, the Squadron also secured Route Irish, a strategic highway and Multi National Corps Iraq (MNC I) Main Supply Route connecting the International Zone (IZ) to the Baghdad International Airport (BIAP). The squadron also helped provide a secure environment during the first Iraqi democratic election in January 2005. 1st Squadron, 7th Cavalry Regiment was awarded the Meritorious Unit Citation for its actions during this campaign. Most recently, 1 7 CAV, commanded by LTC Kevin S. MacWatters, deployed as the Armed Reconnaissance Squadron for 1st Brigade, 1st Cavalry Division in support of Operation Iraqi Freedom 06 08 (6 October 2006 to 15 January 2008). The squadron conducted full spectrum operations as a part of Multi National Division Baghdad (MND B)in the Taji Area of Operations. During this deployment the squadron destroyed multiple improvised explosive device (IED) and vehicle borne improvised explosive devices (VBIED) terrorist cells as a part of the "Surge", enhancing MND B's ability to secure Baghdad. The secure environment created by the squadron in the Taji area enabled local government to take hold, local police and Iraqi Army forces to take over security operations, and the "Reconciliation" to successfully spread throughout the Area of Operations. The 2nd Battalion, 7th Cavalry was attached to the 39th BCT although assigned to 3d BCT, 1st CAV. The unit deployed to Iraq under the command of LTC Charles Forshee seven months after arrival in Iraq and was succeeded by LTC James Eugene Rainey in August 2004, the 2nd Battalion supported US Marine Corps operations during the battle of Najaf (2004) and the Battle of Fallujah. The 2nd Battalion moved from 3rd BCT, 1st Cavalry Division, Ft Hood Texas, to Ft Bliss to become part of the newly formed 4th BCT and in October 2006 The 2nd Battalion again headed for Iraq, this time to Mosul. 2 7 Cav consisting of only four infantry companies were tasked with eliminating AQI and patrolling Iraq's third largest city, dividing the sprawling urban area into quarters. Within the first several months the battalion took the first casualties of the 4th BCT. Since October 2006, C Co. 2 7 Cav. has endured 6 KIA and numerous wounded. 2nd Battalion redeployed in December 2007 to Fort Bliss, TX. In 2008, it deployed from Fort Hood, TX to Iraq in support of OIF 08–09. Maintaining control of the northern half of the Maysan province of Iraq, it operated out of FOB Garryowen. FOB Garryowen, located in Amarah, Iraq's border city with Iran, was established in June 2008 for the battalion by a team of 23 Air Force enlisted engineers and 2nd PLT C/2 7 CAV prior to the arrival of the battalion's main body. 08 09 B/2 7 CAV was relieved by the OIF 06 08 B 2 7 CAV (now 4 6 INF out of Ft. Bliss) who along with the Iraqi Police in Majar al Kabir captured the criminals responsible for murdering 6 British Military Police in November 2004. Among its other accomplishments, 2 7 CAV worked with the Iraqi Security Forces to provide successful security to Iraq's provincial elections in January 2009 and is responsible for several large volume cache finds. During its tour, the 10th Iraqi Army Division conducted Operation "Lion's Roar," a combined live fire exercise in Maysan province in April 2009. As part of the Army's modularity program, the 3rd Infantry Division converted the 1 3 Air Defense Artillery battalion to become 5th Squadron, 7th Cavalry Regiment, an armored reconnaissance squadron. The 5th Squadron deployed in 2005 and most recently in January 2007. Under the command of Lieutenant Colonel Cliff Wheeler, the squadron initially operated north of Ramadi, and remained under the operational control of the 1st Brigade Combat Team. In April 2007, the squadron conducted a full scale movement to contact, clearing from Ramadi, to the south of Lake Habbaniyah, and then east to Route Iron in Fallujah, while attaching to the Marine Corps' 6th Regimental Combat Team and basing at Camp Baharia. Due to the firepower and mobility inherent within a cavalry squadron, 5 7 CAV was assigned the largest battlespace within RCT 6's area of operations. The squadron also suffered from the limitations in assigned troopers that also comes with the cavalry. For eight months, the squadron conducted security and COIN operations across the Warpaint AO. The squadron established and maintained freedom of movement along Routes Michigan, Iron, San Juan and Gold, and maintained a secure environment in the towns of Saqliwiyah, North Saqliwiyah, Amariyah, and Farris. Additional operations at both the troop and squadron level cleared and held new terrain within the regimental security zone. In December 2007, the squadron was attached to the operational control of the 3rd Infantry Division's 2nd Brigade Combat Team at FOB Kalsu. The squadron conducted relief in place with two USMC rifle battalions and redeployed to Kalsu in approximately eight days. An additional week of training and preparations were required before they attacked into Arab Jabour and cleared the town of Sayafiyah (30,000 residents) in conjunction with the Iraqi "Sons of Iraq" program. The squadron occupied an area that had seen no long term coalition forces presence, and conducted operations in an austere environment. The squadron secured all routes with fixed positions while simultaneously building COP Meade, clearing all routes, terrain and structures within the new Warpaint AO. The squadron completed the mission in March 2008, and conducted a relief in place with 1 187 IN, the Rakkasans, before redeploying to Fort Stewart in April 2008. During OIF V, the squadron suffered six KIA and numerous wounded. During 20 months of subsequent dwell time, the squadron participated, as part of the 1st Heavy Brigade Combat Team, in the chemical, biological, radiological, nuclear, explosive consequence management reaction force (CCMRF) mission in support of the requirements of defense support to civil authority. This mission requires the unit, at the request of local, state or national civil authorities, to deploy within the United States in response to a catastrophic event.

" Мәңгілік бостандық " операциясы

2012 жылдың қараша айында 2-ші батальон, 7-ші атқыштар полкі RC-нің шығыс аймағындағы Каписа және Кабул провинцияларына орналастырылды, бұрын француз армиясы бақылаған Тагаб және Наглу Биік бекіністерінен (FOB) жұмыс істеді. 2012 жылдың қыркүйегінен 2013 жылдың мамырына дейін 3-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар полкі Солтүстік аймақтық командасына (генерал-майор Эрих Пфеффер, Германия) Мармал лагеріне, Мазаре-Шарифке жұмылдырылды. Ланс Варни басқарған эскадрилья Кундуз провинциясында «Гари Оуэн» жедел тобы ретінде көзге түсті. 2013 жылдың қаңтар айында 5-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар полкі Ауғанстанның Забуль провинциясындағы Қалат ауданына, «Апачи» бекінісінен (FOB) орналастырылды.

"Атлантик Резольв" операциясы

1-ші эскадрилья, 7-ші атқыштар полкі 2018 жылдың мамыр айынан 2019 жылдың ақпанына дейін «Атлантикалық шешім» операциясын қолдау мақсатында Форт-Худтан (Техас штаты) Еуропаға, 1-ші броньды бригаданың жауынгерлік тобының және 1-ші атқыштар дивизиясының құрамында жөнелтілді. 1-ші эскадрилья теңіз және теміржол көлігімен, сондай-ақ 900 километрден астам қашықтықты жүріп өтіп, Польшаның Святошув қаласындағы штаб-пәтерін құрды. Польшадағы уақытында эскадрилья Польшаның 10-шы бронекавалериялық бригадасымен ынтымақтастық орнатты. Бұл ынтымақтастық 2018 жылдың қарашасында эскадрильяның «Комбинированный Резолюция XI» жаттығуын қолдау үшін Святошувтан (Польша) Германияның Хоэнфельс оқу полигонына көшуіне дейін сақталды. Эскадрилья штаб-пәтерінің көп бөлігі Святошувта (Польша) орналасқан болатын, бірақ эскадрилья бөлімдері әртүрлі НАТО одақтастарымен ынтымақтастық үшін Еуропа бойынша үздіксіз дислокацияланды. A, C және D топтары Литваның Пабраде оқу полигонына, Венгрияның Тата және Варпалота қалаларына, сондай-ақ Словакияның Лест қаласына орналасты. B тобы Святошувта (Польша) қалды, ал әр топ өзінің серіктес әскерлерімен бірлесіп, тікелей оқпен жаттығулар өткізді. Тікелей оқпен жаттығулар көбінесе «көшпенді күштермен» жағдайлық жаттығулармен бірге жүргізілді. Барлығы 1-ші эскадрилья Польшаның 10-шы бронекавалериялық бригадасымен, Литваның «Темір қасқыр» механикаландырылған жаяу әскер бригадасымен, Венгрияның жер күштерінен 5-ші және 25-ші механикаландырылған жаяу әскер бригадаларымен, сондай-ақ Словакияның жер күштерінен 112-ші механикаландырылған жаяу әскер батальонымен ынтымақтастық жасады. 2018 жылдың қараша айында эскадрилья «Комбинированный Резолюция XI» жаттығуына қатысу үшін Германияның Хоэнфельс оқу полигонына көшірілді. Жаттығуға 16 НАТО одақтасы мен серіктес елдерден 5500-ден астам қатысушы қатысты. Хоэнфельс оқу полигонында 10 күндік «көшпенді күштермен» жаттығу өтті, онда барлық 16 қатысушы достық немесе қарсы күштер (OPFOR) рөлінде өнер көрсетті. 2018 жылдың желтоқсан айының соңында эскадрилья Графенвёэр оқу полигонына көшірілді және 2019 жылдың 13-25 қаңтары аралығында бригаданың тікелей оқпен жаттығуына қатысты. 1-ші эскадрилья 2019 жылдың ақпаннан сәуір айына дейін қайта орналастыру операцияларын жүргізді.

1st Squadron, 7th Cavalry Regiment deployed from Fort Hood, Texas to Europe as part of 1st Armored Brigade Combat Team, 1st Cavalry Division in support of Operation Atlantic Resolve from May 2018 to February 2019. 1st Squadron moved by sea, rail, and drove over 900 kilometers across Europe to establish their headquarters in Świętoszów, Poland. During their time in Poland, the Squadron partnered with their hosts, the Polish 10th Armored Cavalry Brigade. They maintained this partnership until the Squadron moved from Świętoszów, Poland to Hohenfels Training Area, Germany November 2018 in support of Combined Resolve XI. While the Squadron was headquartered in Świętoszów, Poland for a majority of the deployment, elements constantly deployed abroad across Europe in order to partner with various NATO Allies. A Troop, C Troop, and D Troop deployed to Pabradė Training Area, Lithuania; Tata and Várpalota, Hungary; and Lest, Slovakia, respectively. Each Troop, including B Troop who remained in Świętoszów, Poland, conducted joint combined arms live fire exercises with their partnered hosts. Live fire exercises were normally accompanied by "force on force" situational training exercises. In total, 1st Squadron partnered with 10th Armored Cavalry Brigade from Poland, Mechanized Infantry Brigade "Iron Wolf" from Lithuania, 5th and 25th Mechanized Infantry Brigades from the Hungarian Ground Forces, and 112th Mechanized Infantry Battalion from the Slovakian Ground Forces. The Squadron moved to Hohenfels Training Area, Germany in November 2018 in order to participate in Combined Resolve XI. The exercise included over 5500 participants from 16 different NATO allies and partners. A 10 day force on force exercise was held at Hohenfels Training Area where all 16 participants acted as either friendly or opposing forces (OPFOR). The Squadron relocated to Grafenwoehr Training Area in late December 2018, and participated in a Brigade live fire exercise from 13 to 25 January 2019. 1st Squadron conducted redeployment operations from February to April 2019.

Ағымдағы жағдай

1-ші эскадрилья – Форт Кавазос, Техастағы 1-ші кавалерия дивизиясының дивизиялық кавалерия эскадрильясы (DIV CAV). 2-ші батальон – 3-ші БКТ, 1-ші кавалерия дивизиясының біріккен қару батальоны, Техас штатының Форт Кавазос базасында. 5-ші эскадрилья – Форт-Стюарт, Джорджия штатында орналасқан 1-ші ABCT, 3-ші жаяу әскер дивизиясының броньды кавалерия эскадрильясы.

Танымал мәдениетте

1956 жылы Жозеф Льюис режиссерлік еткен "7th Cavalry" фильмінде капитан Бенсон (Рэндольф Скотт) Литтл Бигхорн шайқасынан кейін фортқа оралып, әскердің жартысы қаза болғанын көреді. Басқалары Бенсонды жасағын басқармағаны үшін ғана емес, сонымен қатар Кастердің оған деген ықыласы үшін де кінәлайды. "The 7th Is Made Up of Phantoms" – американдық телеантологиялық серияның 130-шы эпизоды. Ол алғаш рет 1963 жылдың 6 желтоқсанында CBS телеарнасында көрсетілді. 1965 жылдың қараша айындағы Іа Дранг шайқасындағы 1-ші және 2-ші батальонның тәжірибесі генерал-лейтенант Гарольд Г. Мурдың "Біз бір кезде жас солдаттар едік" кітабында баяндалған. Кітап кейін "Біз солдаттар едік" фильміне бейімделді, онда Мел Гибсон Мур, ал Барри Пеппер Галлоуэй рөлінде ойнады. 1991 жылғы "Таң жұлдызының ұлы" телесериалы подполковник Джордж А. Кастердің өміріне және 7-ші кавалерияға арналған, ол Литтл Бигхорн шайқасымен аяқталады, онда 7-ші кавалерияның 5 ротасы, Джордж Кастер, Томас Кастер, Бостон Кастер және Ауди Ридпен бірге талқандалады.