Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американың қолданыстан шығарылған ядролық өндіріс орны
Defunct American nuclear production site
Ханфорд полигоны – АҚШ-тың Вашингтон штатындағы Бентон округінде орналасқан Колумбия өзеніндегі, АҚШ федералды үкіметі басқаратын, қолданыстан шығарылған ядролық өндіріс кешені. Ол сондай-ақ SiteW және Ханфорд ядролық резервациясы деп те аталады. 1943 жылы Манхэттен жобасының бір бөлігі ретінде құрылған бұл жерде әлемдегі алғашқы толық көлемді плутоний өндіру реакторы – Ханфорд инженерлік жұмыстары және B реакторы орналасқан. Бұл жерде өндірілген плутоний алғашқы атом бомбасын жасауға қолданылды, ол Тринити ядролық сынағында сыналып, содан кейін Нагасаки қаласына тасталған Fat Man бомбасында пайдаланылды. Суық соғыс кезеңінде жоба кеңейіп, тоғыз ядролық реактор және бес ірі плутоний өңдеу кешенін қамтыды. Олар АҚШ ядролық қарулану арсеналы үшін салынған алпыстан астам қарудың көпшілігіне қажетті плутоний өндірді. Осы кезеңде ядролық технология қарқынды дамыды және Ханфорд ғалымдары маңызды технологиялық жетістіктерге қол жеткізді. Манхэттен жобасы арқылы құрылған Ричленд қаласы 1958 жылы өздік басқару құқығына ие болды, ал тұрғындары мүліктерін сатып алу мүмкіндігіне қол жеткізді. Плутонийдің жеткілікті мөлшері өндірілгеннен кейін, өндіріс реакторлары 1964 және 1971 жылдар аралығында тоқтатылды. Көптеген алғашқы қауіпсіздік шаралары мен қалдықтарды жою тәсілдері жеткіліксіз болды, нәтижесінде ауаға және Колумбия өзеніне үлкен мөлшерде радиоактивті заттар шығарылды. Бұл аймақтағы қатерлі ісік ауруларының деңгейінің өсуіне әкеп соқты. Ханфорд полигоны елдегі ең ірі экологиялық тазалау жұмыстарының орталығына айналды. Азаматтар басқаратын Ханфорд кеңесшілер кеңесі, жергілікті және мемлекеттік органдар, аймақтық экологиялық ұйымдар, бизнес мүдделері және үндістер тайпалары сияқты қоғамдық мүдделі тараптардан ұсыныстар қабылдайды. 2023 жылы тазалау жұмыстары жалғасуда, және оларға 10 000-нан астам жұмысшы жұмылдырылған. Ханфордта коммерциялық ядролық электр станциясы – Колумбия генераторлық станциясы, сондай-ақ ғылыми зерттеулер мен даму орталықтары орналасқан, мысалы, Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы ұлттық зертханасы, Жылдам ағынды сынақ құрылғысы және LIGO Ханфорд обсерваториясы. 2015 жылы ол Манхэттен жобасының Ұлттық тарихи паркінің құрамына енгізілді. Туристер бұл орынға және B реакторына баруға мүмкіндік алады.
The Hanford Site is a decommissioned nuclear production complex operated by the United States federal government on the Columbia River in Benton County in the U. S. state of Washington. It has also been known as SiteW and the Hanford Nuclear Reservation. Established in 1943 as part of the Manhattan Project, the site was home to the Hanford Engineer Works and B Reactor, the first full scale plutonium production reactor in the world. Plutonium manufactured at the site was used in the first atomic bomb, which was tested in the Trinity nuclear test, and in the Fat Man bomb used in the bombing of Nagasaki. During the Cold War, the project expanded to include nine nuclear reactors and five large plutonium processing complexes, which produced plutonium for most of the more than sixty thousand weapons built for the U. S. nuclear arsenal. Nuclear technology developed rapidly during this period, and Hanford scientists produced major technological achievements. The town of Richland, established by the Manhattan Project, became self governing in 1958, and residents were able to purchase their properties. After sufficient plutonium had been produced, the production reactors were shut down between 1964 and 1971. Many early safety procedures and waste disposal practices were inadequate, resulting in the release of significant amounts of radioactive materials into the air and the Columbia River, resulting in higher rates of cancer in the surrounding area. The Hanford Site became the focus of the nation's largest environmental cleanup. A citizen led Hanford Advisory Board provides recommendations from community stakeholders, including local and state governments, regional environmental organizations, business interests, and Native American tribes. Cleanup activity was still ongoing in 2023, with over 10,000 workers employed on cleanup activities. Hanford hosts a commercial nuclear power plant, the Columbia Generating Station, and various centers for scientific research and development, such as the Pacific Northwest National Laboratory, the Fast Flux Test Facility and the LIGO Hanford Observatory. In 2015, it was designated as part of the Manhattan Project National Historical Park. Tourists can visit the site and B Reactor.
География
Ханфорд алаңы 586 шаршы мильді (1 518 км²) алып жатыр, бұл Вашингтон штатының Бентон округінде орналасқан және Род-Айленд штатының жалпы аумағының шамамен жартысына тең. Бұл – жылдық жауын-шашын мөлшерінен кем шөлдік аймақ, көбінесе бұталы далалық өсімдіктермен жабылған. Колумбия өзені шамамен 80 км қашықтыққа дейін алаңның бойымен ағып өтеді, солтүстік және шығыс шекарасын құрайды. Колумбия және Якима өзендерінде лосось, белуга, стальголовка және бас балығы кездеседі, ал аймақтағы жануарлар дүниесіне скункстар, су мысықтары, койоттар, еноттар, бұғылар, бүркіттер, сүңгірлер және сұр сораңдар кіреді. Өсімдіктер құрамына шалфей, ащы жусан, түрлі шөптер, тікенді алмұрт және тал жатады. Алғашқы алаңның көлемі 670 шаршы мильді (1 735 км²) құрады және Грант және Франклин округтеріндегі өзен арғы жағындағы буферлік аймақтарды қамтыды. Бұл жердің бір бөлігі жеке меншікке қайтарылып, қазір бау-бақшалар, жүзімзарлар және суғаруға арналған егістіктерге айналдырылған. Алаңның оңтүстік-шығысында Ричленд, Кенневик, Паско және кішігірім елді мекендерден тұратын Три-Ситис қалалық аймағы орналасқан, онда шамамен 300 000 адам тұрады. Ханфорд – осы қалалардың негізгі экономикалық тірегі. 2000 жылы алғашқы алаңның үлкен бөлігі Ханфорд Рич Ұлттық ескерткішіне берілді. Қалған бөлігі функциясы бойынша үш негізгі аймаққа бөлінді: ядролық реакторлар 100-аймақ деп белгіленген өзен бойында орналасқан; химиялық бөлу кешендері 200-аймақ деп белгіленген Орталық үстіртте орналасқан; ал қолдау көрсету нысандары 300-аймақ деп белгіленген алаңның оңтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан.
The Hanford Site occupies 586 square miles (1,518 km2) roughly equivalent to half the total area of Rhode Islandwithin Benton County, Washington. It is a desert environment receiving less than of annual precipitation, covered mostly by shrub steppe vegetation. The Columbia River flows along the site for approximately 50 mile (80 km), forming its northern and eastern boundary. The Columbia and Yakima Rivers contain salmon, sturgeon, steelhead trout and bass, and wildlife in the area includes skunks, muskrats, coyotes, raccoons, deer, eagles, hawks and owls. The flora includes sagebrush, bitterbrush, a variety of grasses, prickly pear and willow. The original site was 670 square miles (1,735 km2) and included buffer areas across the river in Grant and Franklin counties. Some of this land has been returned to private use and is now covered with orchards, vineyards, and irrigated fields. The site is bordered on the southeast by the TriCities, a metropolitan area composed of Richland, Kennewick, Pasco, and smaller communities, and home to nearly 300,000 residents. Hanford is a primary economic base for these cities. In 2000 large portions of the original site were turned over to the Hanford Reach National Monument. The remainder was divided by function into three main areas: the nuclear reactors were located along the river in an area designated as the 100Area; the chemical separations complexes were located inland in the Central Plateau, designated as the 200Area; and support facilities were located in the southeast corner of the site, designated as the 300 Area.
Ерте тарих
Якима, Снейк және Колумбия өзендерінің тоғысы ғасырлар бойы жергілікті халықтардың жиналатын орны болған. Осы аймақтағы американдықтардың қоныстануына қатысты археологиялық мәліметтер он мың жылдан астам уақытқа созылады. Якама, Нез Персе және Уматилла тайпалары мен ұлттары осы аймақты аң аулау, балық аулау және өсімдіктерден тағам жинау үшін пайдаланған. Археологтар көптеген американдық жергілікті орындарын анықтады, олардың ішінде "жер үйлер, ашық лагерьлер, балық шаруашылығы орындары, аң аулау/өлтіру орындары, ойын-сауық кешендері, карьерлер және рух іздеу орындары" бар. Ал екі археологиялық ескерткіш 1976 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1855 жылы Вашингтон территориясының губернаторы Исаак Стивенс американдық жергілікті тайпаларымен келісім шарттарын жасасып, резервация жүйесін құрды. Келісімдерге қол қойылды, бірақ олар көбінесе орындалмады, себебі олар бекіткен резервация жүйесі дәстүрлі тағам жинау немесе отбасылық топтасулармен үйлесімсіз болды. 1858 жылдың қыркүйегінде полковник Джордж Райт басқарған әскери экспедиция Спокан жазығындағы шайқаста американдық жергілікті тайпаларын жеңіп, резервация жүйесін орындауға мәжбүрледі. Дегенмен, американдық жергілікті халықтың осы аймақты пайдалануы 20 ғасырға дейін жалғасты. Ванапум халқы ешқашан резервацияға күштеп орналастырылмады және 1943 жылға дейін Колумбия өзенінің бойындағы Прист-Рапидс аңғарында өмір сүрді. Британ Колумбиясында алтынның табылуынан кейін, алтын іздеушілер Колумбия өзенінің алабында алтын іздеді, бірақ көп жетістікке жете алмады. 1858 жылы әскери бекет ретінде құрылған Уолла-Уолла кен өндіруге қажетті жабдықтардың орталығы болды, ал Уайт-Блафста жалпы дүкен ашылды. Бен Снайпс 1859 жылы Якима аңғарында ранчо құрды, ал Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы 1879 жылдан бастап аймаққа салынды. Темір жол инженерлері Кенневик және Паско қалаларын құрды. Қоныс аударушылар аймаққа көшіп келді, бастапқыда Колумбия өзенінің бойында, Прист-Рапидстан оңтүстікке қарай. Олар шағын суару жобаларымен қамтамасыз етілген фермалар мен бау-шабақтар құрды, бірақ көпшілігі 1893 жылғы экономикалық дағдарыста банкрот болды. 1902 жылғы Мелиорация заңы федералды үкіметтің суару жобаларын қаржыландыруға қатысуын көздеді, және халық саны қайтадан өсе бастады, 1905 және 1910 жылдар аралығында Ханфорд, Уайт-Блафс және Ричленд қалаларында шағын қалалық орталықтар құрылды. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия ауыл шаруашылығы тауарларының бағасын төмендетті және көптеген шаруашылықтар жабылды немесе тасталып кетті. Экономика 1933-1942 жылдар аралығында Гранд-Кули бөгетінің құрылысымен және 1942 жылы Паско әскери-әуе базасының құрылуымен қолдау тапты.
The confluence of the Yakima, Snake, and Columbia rivers has been a meeting place for native peoples for centuries. The archaeological record of Native American habitation of this area stretches back over ten thousand years. Tribes and nations including the Yakama, Nez Perce, and Umatilla used the area for hunting, fishing, and gathering plant foods. Archaeologists have identified numerous Native American sites, including "pit house villages, open campsites, fish farming sites, hunting/kill sites, game drive complexes, quarries, and spirit quest sites", and two archaeological sites were listed on the National Register of Historic Places in 1976. In 1855, Isaac Stevens, the governor of the Territory of Washington, negotiated with the Native American tribes to establish a reservation system. Treaties were signed, but were often ignored, as the reservation system they mandated was not compatible with traditional food gathering or family groupings. In September 1858 a military expedition under Colonel George Wright defeated the Native American tribes in the Battle of Spokane Plains to force compliance with the reservation system. Nonetheless, Native American use of the area continued into the 20th century. The Wanapum people were never forced onto a reservation, and they lived along the Columbia River in the Priest Rapids Valley until 1943. After gold was discovered in British Columbia, prospectors explored the Columbia River basin in search of gold, but with little success. Walla Walla, which had been established as a military post in 1858, became a center for mining supplies, and a general store was established at White Bluffs. A ranch was established in Yakima Valley by Ben Snipes in 1859, and the Northern Pacific Railroad was extended into the area beginning in 1879. The railroad engineers founded the towns of Kennewick and Pasco. Settlers moved into the region, initially along the Columbia River south of Priest Rapids. They established farms and orchards supported by small scale irrigation projects, but most went bankrupt in the Panic of 1893. The Reclamation Act of 1902 provided for federal government participation in the financing of irrigation projects, and the population began expanding again, with small town centers at Hanford, White Bluffs and Richland established between 1905 and 1910. The Great Depression of the 1930s decreased the price of agricultural commodities and many farms were foreclosed on or abandoned. The economy was supported by the construction of the Grand Coulee Dam between 1933 and 1942, and the establishment of the Naval Air Station Pasco in 1942.
Мердігерді таңдау
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ғылыми зерттеулер мен даму федералды кеңсесінің (OSRD) S 1 бөлімі плутонийге қатысты зерттеу жобасын қаржылады. Бұл зерттеуді Чикаго университетінің металлургиялық зертханасының ғалымдары жүргізді. Сол кезде плутоний зертханаларда жаңа синтезделген сирек элемент болатын. Плутонийдің бөлінуге қабілетті екені және атом бомбасында қолданылуы мүмкін деген теория болған. АҚШ үкіметі нацистік Германияның ядролық қарулар бағдарламасын дамытып жатыр деген алаңдаушылықта болды. Металлургиялық зертхананың физиктері уранды сәулелендіріп, оны плутонийге айналдыратын ядролық реакторларды ("құралымдарды") жобалаумен айналысты. Ал химияшылар плутонийді ураннан бөлудің әдістерін зерттеді. 1942 жылдың қыркүйегінде бригадир генерал Лесли Р. Гроувз кіші бұл жобаның директоры болып тағайындалды, ол кейіннен Манхэттен жобасы деп аталды. Плутонийді өндіруге арналған өнеркәсіптік масштабтағы зауыттарды салу жобасы X10 жобасы деп аталды. Гроувз бұрын жарылғыш заттар зауыттарын салуда жұмыс істеген DuPont компаниясын плутоний өндіру кешенін жобалауға, салуға және пайдалануға шақырды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін "өлім саудагерлері" деп танылмау үшін DuPont атқару комитеті ешқандай төлем алмауды талап етті. Заңдық себептерге байланысты, бір долларлық белгілі бір сомасы бар "Cost Plus Fixed Fee" шарты жасалды. DuPont президенті Уолтер С. Карпентер кішіге үкімет жобамен байланысты барлық тәуекелге жауапкершілікті өз мойнына алатынына кепілдік берілді.
During World War II, the S 1 Section of the federal Office of Scientific Research and Development (OSRD) sponsored a research project on plutonium. Research was conducted by scientists at the University of Chicago Metallurgical Laboratory. At the time, plutonium was a rare element that had only recently been synthesized in laboratories. It was theorized that plutonium was fissile and could be used in an atomic bomb. The United States government was concerned that Nazi Germany was developing a nuclear weapons program. The Metallurgical Laboratory physicists worked on designing nuclear reactors ("piles") that could irradiate uranium and transmute it into plutonium. Meanwhile, chemists investigated ways to separate plutonium from uranium. In September 1942, Brigadier General Leslie R. Groves Jr. became the director of the Manhattan Project, as it came to be known. The project to build industrial size plants for the manufacture of plutonium was codenamed the X10 project. Groves engaged DuPont, a firm he had worked with in the past on the construction of explosives plants, to design, construct and operate the plutonium manufacturing complex. To avoid being labeled as merchants of death, as the company had been after World WarI, DuPont's executive committee insisted that it should receive no payment. For legal reasons, a Cost Plus Fixed Fee contract was agreed, with a fee of one dollar. The president of DuPont, Walter S. Carpenter Jr., was given assurances that the government was assuming all responsibility for the hazards involved in the project.
Жерді сатып алу
Соғыс министрі Генри Л. Стимсон 1943 жылғы 8 ақпанда жерді сатып алуға рұқсат берді. 22 ақпанда Проссерде (Вашингтон штаты) Манхэттен округінің жобалық кеңсесі ашылды, ал Вашингтонның титулды сақтандыру компаниясы титулды куәліктерді беру үшін кеңсе ашты. Федералды судья Льюис Б. Швленбах келесі күні Екінші соғыс өкілеттігі туралы заңға сәйкес иелену туралы бұйрық шығарды, ал алғашқы учаске 10 наурызда сатып алынды. Бұл жоба Америка тарихындағы ең ірі жер сатып алу жобаларының бірі болды. Жердің көп бөлігі (шамамен 88 пайызы) жусанды бұталармен жабылған, онда он сегіз-жиырма мың қой жайылатын. Оның шамамен он бір пайызы егістік жерлерді құрады, бірақ барлығы да өңделмеген. Фермерлер егілген егіннің құнымен қатар жердің құнына да өтемақы төленуі керек деп санайтын. Құрылыс жоспарлары әлі дайындалмағандықтан және учаскедегі жұмыс дереу бастала алмағандықтан, Гроувз егілген дақылдарды жинауға фермерлерге мүмкіндік беру үшін өңделген жерлерге физикалық иелік етуді кейінге шешуге шешім қабылдады. Бұл фермерлерге түскен қиындықтарды азайтып, ел азық-түлік тапшылығына тап болған кезде азық-түлікті ысырап етудің алдын алды, сондай-ақ федералды үкімет азаматтарды жеңіске жетуге арналған бақшаларды отырғызуға шақырып отырғанда. Соғыс министрлігі МакНил аралы түрмесінің тұтқындары арқылы дақылдарды жинау үшін Федералды түрме индустриясымен келісім жасады. 1943 жылғы көктем мен жазғы жиын өте жақсы болды, ал соғыс салдарынан дақыл бағасының өсуі жер құнын арттырды. Сатушыларға төленетін өтемақы туралы дауларды шешу үшін сотқа жүгіну қажет болды. Ханфорд учаскесінің тұрғындары Соғыс және Әділет министрліктеріне жіберген хаттарында сатып алуға наразылықтарын білдірді, ал Трумэн комитеті тергеу жүргізе бастады. Стимсон комитет төрағасы, сенатор Гарри С. Трумэнмен кездесті, ол ұлттық қауіпсіздік тұрғысынан Ханфорд учаскесін комитеттің тергеуінен алып тастауға келісті. Сотта жер иелерінің талаптары қанағаттандырылды және төленген сомалар үкіметтік бағалаулардан әлдеқайда жоғары болды. Манхэттен жобасы 1946 жылғы 31 желтоқсанда аяқталғанда, әлі де 237 учаске бойынша мәселелер шешілмеген болып қалды. Ханфорд, Уайт-Блафс және жақын маңдағы елді мекендердің шамамен 1500 тұрғыны, сондай-ақ Ванапум халқы, Якима ұлтының Біріккен тайпалары мен топтары, Уматилла үнді резервациясының Біріккен тайпалары және Нез Персе тайпасы қоныс аударды. Үндістер қазан айында Уайт-Блафс маңындағы Колумбия өзенінде екі-үш апта балық аулауға үйренген. Олар аулаған балықты кептіріп, қысқа дайындалатын. Жергілікті тұрғындар жыл сайынғы ақшалай төлемдерді қабылдаудан бас тартты, соның салдарынан басшы мен оның екі көмекшісіне участе балық аулауға рұқсат беру туралы келісімге келді. Алайда, қауіпсіздік мақсатында бұл рұқсат кейіннен күшін жойды. Матиас үндістердің зираттарына құрметпен қаралатынына кепілдік берді, бірақ Ванапум халқына зираттарды белгілеуге рұқсат беруге он бес жыл кетті. 1997 жылы ақсақалдарға жыл сайын балалар мен жастарды қасиетті орындары туралы білу үшін учаскеге әкелуге рұқсат берілді.
The Secretary of War, Henry L. Stimson, authorized the acquisition of the land on February 8, 1943. A Manhattan District project office opened in Prosser, Washington, on February 22, and the Washington Title Insurance Company opened an office there to furnish title certificates. Federal Judge Lewis B. Schwellenbach issued an order of possession under the Second War Powers Act the following day, and the first tract was acquired on March 10. Some 4,218 tracts totaling were to be acquired, making it one of the largest land acquisition projects in American history. Most of the land (some 88 percent) was sagebrush, where eighteen to twenty thousand sheep grazed. About eleven percent was farmland, although not all was under cultivation. Farmers felt that they should be compensated for the value of the crops they had planted as well as for the land itself. Because construction plans had not yet been drawn up, and work on the site could not immediately commence, Groves decided to postpone the taking of the physical possession of properties under cultivation to allow farmers to harvest the crops they had already planted. This reduced the hardship on the farmers, and avoided the wasting of food at a time when the nation was facing food shortages and the federal government was urging citizens to plant victory gardens. The War Department arranged with Federal Prison Industries for crops to be harvested by prisoners from the McNeil Island Penitentiary. The harvest in the spring and summer of 1943 was exceptionally good, and high crop prices due to the war greatly increased land values. Litigation was needed to resolve disputes over the compensation due to the sellers. Discontent over the acquisition was apparent in letters sent from Hanford Site residents to the War and Justice Departments, and the Truman Committee began making inquiries. Stimson met with chairman of the committee, Senator Harry S. Truman, who agreed to remove the Hanford Site from the committee's investigations on the grounds of national security. Trial juries were sympathetic to the claims of the landowners and the payments awarded were well in excess of the government appraisals. When the Manhattan Project ended on December 31, 1946, there were still 237 tracts remaining to be settled. About 1,500 residents of Hanford, White Bluffs, and nearby settlements were relocated, as well as the Wanapum people, Confederated Tribes and Bands of the Yakima Nation, the Confederated Tribes of the Umatilla Indian Reservation, and the Nez Perce Tribe. Native Americans were accustomed to fishing in the Columbia River near White Bluffs for two or three weeks in October. The fish they caught were dried and provided food for the winter. The Natives rejected offers of an annual cash payment, and a deal was struck allowing the chief and his two assistants to issue passes to fish at the site. This authority was later revoked for security reasons. Matthias gave assurances that Native American graves would be treated with respect, but it would be fifteen years before the Wanapum people were allowed access to mark the cemeteries. In 1997, the elders were permitted to bring children and young adults onto the site once a year to learn about their sacred sites.
Құрылыс жұмыскерлері
ДуПонт Вашингтон штатының оңтүстік-шығысындағы "соғыс құрылысы жобасы" үшін газеттерде жұмыс іздеу туралы хабарлама берді, "тартымды жалақы" мен тұруға жағдай ұсынды. Мұндай шалқары аймақтағы жаңа құрылыс үшін қызметкерлер әдетте құрылыс алаңында орналастырылар еді, бірақ қауіпсіздік мақсатында оларды кемінде 10 миль (16 км) қашықтықта орналастыру қажет болды. Тіпті құрылысшыларды да алаңда орналастыруға болмады, себебі іске қосылған кезде зауыттың кейбір жұмыстарын жүргізу қажет болатын. Армия мен Дюпон инженерлері екі қала құруға келісті: уақытша құрылыс лагері және тұрақтырақ жұмысшылар ауылы. Құрылысты жылдамдату үшін, оларды бұрыннан бар ауылдардың орнында орналастырып, ғимараттарды, жолдарды және коммуникациялық инфрақұрылымды пайдаланды. Ханфорд ауылының орнында құрылыс лагерін, ал Ричленд ауылының орнында жұмысшылар ауылын салды. Құрылыс жұмыскерлерінің саны 1944 жылдың 21 маусымында 45 096 адамға жетті. Олардың 13 пайызы әйелдер, ал ақ емес ұлт өкілдері 16,45 пайызды құрады. Африкалық американдықтар бөлек жатақханаларда тұрды, олардың жеке асханалары мен демалыс орындары болды және ақ жұмысшыларға қарағанда жалақысы төмен еді. Ханфордта үш түрлі тұрғын үй ұсынылды: казармалар, шатыршалар және тіркемелерге арналған орындар. Алғашқы жұмысшылар алғашқы казармалар салынатын кезде шатырларда тұрды. Казармалардың құрылысы 1943 жылдың 6 сәуірінде басталды, соңында 195 казарма салынды: 110-ы ақ ерлерге, 21-і қара ерлерге, 57-сі ақ әйелдерге және 7-сі қара әйелдерге арналды. Шатыршалар – бұл 10-20 жұмысшыға арналған фанера мен Celotex-тен жасалған жиналмалы үйлер еді. Барлығы 39 050 жұмысшы казармаларда және шатыршаларда орналасты. Көптеген жұмысшылар өздерінің тіркемелерімен келді, отбасын бір соғыс құрылысынан екіншісіне көшіріп алып жүрді. Жеті тіркемелік лагерь құрылды, ал құрылыстың ең жоғарғы нүктесінде 12 008 адам оларда тұрды. Дюпон Ричленд ауылын салуға конкурс жариялады, және 1943 жылдың 16 наурызында ең төмен бағаны ұсынған Г. Альбин Пехрсон жеңіске ие болды. Пехрсон сол кездегі танымал Cape Cod және ранчо стиліндегі стандартты үйлердің сериясын жасады. Пехрсон жылдамдық пен тиімділіктің қажеттілігін мойындады, бірақ оның 20 ғасырдың соңындағы үлгілі қала туралы көзқарасы Гроувстың қатаң тұжырымдамасынан өзгеше болды. Пехрсон көптеген мәселелерде өз пікірін қабылдады, себебі Дюпон оның мердігері еді, әскер емес. Нәтижесінде Ричленд көп жылдар бойы жеткіліксіз тротуарлармен, дүкендермен, мәдени орталықтың болмауымен және тым тар жолдармен қиындыққа тап болды. Оак Ридж және Лос-Аламостан айырмашылығы, Ричлендті биік қоршаумен қоршамағандықтан, Матиас Дюпонттан оны таза және тәртіпті ұстауын сұрады.
DuPont advertised for workers in newspapers for an unspecified "war construction project" in southeastern Washington, offering an "attractive scale of wages" and living facilities. Normally for a development in such an isolated area, employees would be accommodated on site, but in this case for security and safety reasons it was desirable to locate them at least 10 mile (16 km) away. Even the construction workforce could not be housed on site, because some plant operations would have to be carried out during start up testing. The Army and DuPont engineers decided to create two communities: a temporary constructions camp and a more substantial operating village. Construction was expedited by locating them on the sites of existing villages to take advantage of the buildings, roads and utility infrastructure already in place. They established the construction camp on the site of the village of Hanford, and the operating village on that of Richland. The construction workforce peaked at 45,096 on June 21, 1944. About thirteen percent were women, and non whites made up 16.45 percent. African Americans lived in segregated quarters, had their own messes and recreation areas, and were paid less than white workers. Three types of accommodation were provided at Hanford: barracks, hutments and trailer parking. The first workers to arrive lived in tents while they erected the first barracks. Barracks construction commenced on April 6, 1943, and eventually 195 barracks were erected: 110 for white men, 21 for black men, 57 for white women and seven for black women. Hutments were prefabricated plywood and Celotex dwellings capable of accommodating ten to twenty workers each. Between them, the barracks and hutments held 39,050 workers. Many workers had their own trailers, taking their families with them from one wartime construction job to the next. Seven trailer camps were established, and at the peak of construction work 12,008 people were living in them. DuPont put the contract for building the village of Richland out to tender, and the contract was awarded to the lowest bidder, G. Albin Pehrson, on March 16, 1943. Pehrson produced a series of standard house designs based on the Cape Cod and ranch style house design fashions of the day. Pehrson accepted the need for speed and efficiency, but his vision of a model late 20th century community differed from the austere concept of Groves. Pehrson ultimately had his way on most issues, because DuPont was his contractor, not the Army. The resulting compromise would handicap Richland for many years with inadequate sidewalks, stores and shops, no civic center, and roads that were too narrow. Unlike Oak Ridge and Los Alamos, Richland was not surrounded by a high wire fence, thus Matthias asked DuPont to ensure that it was kept neat and tidy.
Құрылыс
Ядролық нысандардың құрылысы қарқынды жүрді. 1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғанға дейін HEW Ханфордта 554 ғимарат салды, оның ішінде үш ядролық реактор (105B, 105D және 105F) және үш плутоний өңдеу орнатылысы (221T, 221B және 221U) болды. Жобаға 621 км жол, 254 км теміржол және төрт электрқосалқы станциясы қажет болды. HEW бетон және конструкциялық болат пайдаланды. B реакторының құрылысы 1943 жылдың тамызында басталды және 1944 жылдың 13 қыркүйегінде аяқталды. Реактор қыркүйек айының соңында сынапқа келді және нейтрондық улануды жеңгеннен кейін 1944 жылдың 6 қарашасында алғашқы плутонийді өндірді. Реакторлар графитпен баяулатылып, сумен салқындатылды. Олар бүйірімен жатқан, 2004 алюминий түтіктермен бүкіл ұзындығынан көлденең тесілген графит цилиндрінен тұрады, түтіктердің ішінде уран тілімдері орналасқан. Оларда жылжымалы бөліктер болған жоқ, тек су сорғыларының ғана дыбысы естілді. Су түтіктер арқылы мұндай жылдамдықпен сорғыланды, бұл миллиондық қалаға жеткілікті су көлеміне тең болатын.
Construction of the nuclear facilities proceeded rapidly. Before the end of the war in August 1945, the HEW built 554 buildings at Hanford, including three nuclear reactors (105B, 105D, and 105F) and three plutonium processing plants (221T, 221B, and 221U). The project required 386 mile (621 km) of roads, 158 mile (254 km) of railway, and four electrical substations. The HEW used of concrete and of structural steel. Construction on B Reactor commenced in August 1943 and was completed on September 13, 1944. The reactor went critical in late September and, after overcoming neutron poisoning, produced its first plutonium on November 6, 1944. The reactors were graphite moderated and water cooled. They consisted of a , graphite cylinder lying on its side, penetrated horizontally through its entire length by 2,004 aluminum tubes containing of uranium slugs. They had no moving parts; the only sounds were those of the water pumps. Cooling water was pumped through the tubes at the rate of This was enough water for a city of a million people.
Өндіріс процесі
Уран Ханфорд инженерлік зауытына блоктар түрінде келді. Металл өңдеу және сынау (300) аймағында олар сырықтарға созылып, диаметрі және ұзындығы белгілі цилиндрлі бөлшектерге, «слюг» деп аталатын бөлшектерге өңделді. Үш реактордың алғашқы заряды жиырма мыңнан астам блокты қажет етті, ал әр ай сайын тағы екі мың блок керек болды. Уран сумен өте белсенді, сондықтан суыту суының коррозиясынан қорғау үшін олар мыс-қалай қорытпасының балқыған ваннасына батырылып, содан кейін алюминийге қапталды, ал қақпағы доғамен дәнекерленді. Жарамсыз қап жарылып, реактордың ішінде кептеліп, суыту суының ағынын тоқтатып, реакторды толығымен тоқтатуы мүмкін болғандықтан, қаптау процесі өте дәл болуы керек еді. Сәулеленген отын түйіршіктері қашықтан басқарылатын арнайы вагондармен теміржол арқылы 16 шақырым қашықтықта орналасқан үлкен химиялық бөлу қондырғыларына тасымалданды. Бөлу ғимараттары терезесіз, 244 метр ұзындықта, 24 метр биіктікте және 20 метр енде, қалың бетон қабырғалары бар массивті бетон құрылыстар болды. Ғимараттардың ішінде каньондар мен галереялар орналасқан, онда химиялық өңдеу кезеңдерінің тізбегі плутонийдің шағын мөлшерін қалған уран мен бөліну өнімдерінен бөліп алды. Тауарларды 18 метрлік жоғарғы кранмен жылжытатын. Олар сәулеленген түйіршіктерді өңдеуді бастағаннан кейін, жабдықтар өте радиоактивті болды, сондықтан адамдардың олармен тікелей байланысқа түсуі қауіпті болды, сондықтан инженерлер құрамдас бөліктерді қашықтан басқару арқылы ауыстыруға мүмкіндік беретін әдістерді әзірледі. Перископтар мен жабық схемалы теледидар операторға процесті көруге мүмкіндік берді. Олар жабдықты қашықтан басқару арқылы құрастырды, тіпті бұл аймақ радиоактивті болғандай. Химиялық бөліну процесінен радиоактивті қалдықтарды қабылдау үшін 64 бір қабатты жер асты резервуарларынан тұратын «танк фермалары» болды. Плутонийдің алғашқы партиясы 1944 жылдың 26 желтоқсанынан 1945 жылдың 2 ақпанына дейін 221Т қондырғысында тазартылды және 1945 жылдың 5 ақпанында Нью-Мексикодағы Лос-Аламос зертханасына жеткізілді. D реакторы мен F реакторы екі бірдей реактор 1944 жылдың 5 желтоқсанында және 1945 жылдың 15 ақпанында іске қосылды, ал барлық үш реактор 1945 жылдың 8 наурызына дейін толық қуатымен (250 мегаватт) жұмыс істеді. Сәуір айында плутонийдің килограммдық партиялары Лос-Аламосқа жіберілді. Мамыр айында пойыздың орнына автокөлік колонналары пайда болды, ал шілде айының соңында жүктер Ханфордтағы әуежайдан әуе арқылы жөнелтіле бастады.
Uranium arrived at the Hanford Engineer Works in the form of billets. In the Metal Fabrication and Testing (300) Area they were extruded into rods and machined into cylindrical pieces, in diameter and long, known as "slugs". The initial charge of the three reactors required more than twenty thousand billets, and another two thousand were needed each month. Uranium is highly reactive with water, so to protect the slugs from corrosion by the cooling water they were canned in aluminum after being dipped into a molten bath of copper–tin alloy, and the cap was arc welded on. A defective can could burst and jam in the reactor, stop the flow of cooling water, and force a complete shutdown of the reactor, so the canning process had to be precise. Irradiated fuel slugs were transported by rail on a special railroad car operated by remote control to huge remotely operated chemical separation plants about 10 mile (16 km) away. The separation buildings were massive windowless concrete structures, 800 feet (244 m) long, 80 feet (24 m) high and 65 feet (20 m) wide, with concrete walls thick. Inside the buildings were canyons and galleries where a series of chemical processing steps separated the small amount of plutonium from the remaining uranium and fission products. Items were moved about with a 60 feet (18 m) long overhead crane. Once they began processing irradiated slugs, the machinery became so radioactive that it would be unsafe for humans ever to come in contact with it, so the engineers devised methods to allow for the replacement of components via remote control. Periscopes and closed circuit television gave the operator a view of the process. They assembled the equipment by remote control as if the area was already radioactive. To receive the radioactive wastes from the chemical separations process, there were "tank farms" consisting of 64 single shell underground waste tanks. The first batch of plutonium was refined in the 221T plant from December 26, 1944, to February 2, 1945, and delivered to the Los Alamos laboratory in New Mexico on February 5, 1945. Two identical reactors, DReactor and FReactor, came online on December 5, 1944, and February 15, 1945, respectively, and all three reactors were running at full power (250 megawatts) by March 8, 1945. By April kilogram quantity shipments of plutonium were headed to Los Alamos. Road convoys replaced the trains in May, and in late July shipments began being dispatched by air from the airport at Hanford.
Өндірістік қызмет
Реакторларды екі жарым секундта тоқтатуға болатын болса да, олар бөліну өнімдерінің ыдырауынан жылу шығаратын еді. Сондықтан су ағыны тоқтамауы өте маңызды болды. Электр қуаты үзілсе, бу сорғылары автоматты түрде іске қосылып, реакторларды қалыпты тоқтатуға жеткілікті уақыт бойы суды толық қуатпен жеткізіп тұратын еді. Бұл 1945 жылдың 10 наурызында жапондық шар бомбасы Гранд-Кули мен Бонневилл арасындағы жоғары кернеулі сымдарға тиген кезде болды. Бұл реакторларға электр желілерінде күшті толқынның пайда болуына себеп болды. Автоматты түрде реактор тоқтатылды және қауіпсіздік құрылғылары реакторларды өшірді. Бомба жарылмады және электр желісі көп зақымдаған жоқ. Ханфорд инженерлік зауыты – жау шабуылына ұшыраған АҚШ-тың жалғыз ядролық нысаны болды. Ханфорд 1945 жылғы Тринити ядролық сынағында қолданылған бомбаға плутоний ұсынды. Осы кезеңде Манхэттен жобасының құпиялығы сақталып тұрды. Ханфорд қызметкерлерінің бір пайызынан да азы ядролық қару жобасында жұмыс істеп жатқанын білді. Гровс өзінің естеліктерінде: «Біз жобаның әрбір қатысушысының жалпы күш-жігердегі өз рөлін толық түсінгенін қамтамасыз еттік; одан артығы ештеңе қажет емес» деп жазды. Ханфордтың болуы және мақсаты 1945 жылдың 7 және 9 тамызында Хиросиманы бомбалаудан кейін, бірақ Ханфорд плутонийі 9 тамызда Нагасакиді бомбалау кезінде қолданылғанға дейін баспасөз хабарламалары арқылы жарияланды. Матиас 1946 жылдың қаңтарында полковник Фредерик Дж. Кларкпен ауыстырылды. Дюпонт та көп ұзамай кетіп қалды. Карпентер келісімшарттан босатуды сұрады. Гровс 1945 жылдың 21 қыркүйегінде Стимсоннан кейін Соғыс министрі болған Роберт П. Паттерсонға, өзі таңдаған алмастырушының General Electric (GE) екенін хабарлады. GE 1946 жылдың 1 қыркүйегінде Ханфордтағы операцияларды өз қолына алды және 30 қыркүйекте ресми бақылауды қабылдады. 1946 жылдың 31 желтоқсанында Манхэттен жобасы аяқталды және Ханфорд полигонының бақылауы Атом энергиясы комиссиясына (АЭК) берілді. Осы уақытқа дейін Ханфорд инженерлік зауытының жалпы құны .
Although the reactors could be shut down in two and a half seconds, they would still generate heat due to the decay of fission products. It was therefore vital that the flow of water should not cease. If the power failed, the steam pumps would automatically cut in and continue to deliver water at full capacity for long enough to allow an orderly shutdown. This occurred on March 10, 1945, when a Japanese balloon bomb struck a high tension line between Grand Coulee and Bonneville. This caused an electrical surge in the lines to the reactors. A scram was automatically initiated and the safety devices shut the reactors down. The bomb failed to explode and the transmission line was not badly damaged. The Hanford Engineer Works was the only U. S. nuclear facility to come under enemy attack. Hanford provided the plutonium for the bomb used in the 1945 Trinity nuclear test. Throughout this period, the Manhattan Project maintained a top secret classification. Fewer than one percent of Hanford's workers knew they were working on a nuclear weapons project. Groves noted in his memoirs that "We made certain that each member of the project thoroughly understood his part in the total effort; that, and nothing more." The existence and purpose of Hanford was publicly revealed through press releases on August 7 and 9, 1945, after the bombing of Hiroshima but before Hanford plutonium was used (in a Fat Man) during the bombing of Nagasaki on August 9. Matthias was succeeded as area engineer by Colonel Frederick J. Clarke in January 1946. DuPont would soon be gone too. Carpenter asked to be released from the contract. Groves informed Robert P. Patterson, who had succeeded Stimson as Secretary of War on September 21, 1945, Groves's choice of replacement was General Electric (GE), which took over operations at Hanford on September 1, 1946, and accepted a formal control on September 30. On December 31, 1946, the Manhattan Project ended and control of the Hanford Site passed to the Atomic Energy Commission (AEC). The total cost of the Hanford Engineer Works up to that time was .
Өндірістік мәселелер
GE-ге ауыр проблемалар мұра болып қалды. Реакторларды толық қуатпен үздіксіз жұмыс істету Вигнер эффектісіне әкелді, яғни графиттің нейтрондармен соқтығысу нәтижесінде кристалдық құрылымындағы атомдардың орны ауысуынан болатын өзгеріс. Бұл отын және басқару таяқшалары үшін қолданылатын алюминий құбырларын бүктеуге және су құбыры жарылған жағдайда реакторларды толығымен тоқтату қаупін тудырды. "Жақын қашықтықтағы" нейтронды инициаторларында қолданылған полоний-210-ның жартылай ыдырау периоды 138 күн ғана болғандықтан, қару-жарақтардың жұмысқа жарамсыз болуын болдырмау үшін реакторды үздіксіз жұмыс істеу өте маңызды болды. Сондықтан әскер 19 наурызда B реакторын тоқтатты. 1946 жылдың тамызында Франклинге уранның метрикалық тоннасына 200 граммнан астам плутоний өндіру үшін шикізатты сәулелендірудің нәтижесінде өнімдегі қажетсіз плутоний-240 мөлшерінің артуы туралы хабарланды. D және F реакторларының қуат деңгейі төмендетілді, бұл олардың қызмет ету мерзімін ұзартты. Графитті қайта кристалдандыру бойынша тәжірибелер жүргізілді. Зертханалық сынақтар нәтижесінде 400 °C (752 °F) температураға дейін қыздыру графиттің көлемін 24 пайызға, 600 °C (1112 °F) температураға дейін 45 пайызға, ал одан да жоғары температураға дейін 94 пайызға азайтқаны анықталды. Алайда, реакторларды осылай қыздырудың салдары ескерілмейінше, мұндай әрекетке барудың қажеті жоқ еді. Тағы бір мәселе – плутонийді бөліп алу үшін қолданылатын висмут фосфаты процесі уранды қалпына келтірілмейтін күйге жеткізді. Металлургиялық зертхана гексонды еріткіш ретінде пайдаланатын перспективті жаңа тотығу-тотықсыздану процесін зерттеді. АЭК уранмен қамтамасыз ету туралы алаңдады және АЭК-тің Бас кеңес комитеті тотығу-тотықсыздану зауырын салуға басымдық беруді ұсынды. Сонымен қатар, қалдықтарды жинау резервуарлары шламмен толып, оны қалдықтарды сақтау (241) аймақтарына тасымалдау әрекеттері сәтсіз аяқталды. Сондықтан қалдықтарды жинау резервуарларын айналып өтіп, шламды тікелей 200 аймағына жіберу туралы шешім қабылданды және 1946 жылдың тамызында айналма жолдың құрылысы басталды. GE жаңа қалдықтарды сақтау резервуарларын салу бойынша тендерлерді қабылдады. Қолда бар уранды тиімді пайдалану үшін күш-жігер жұмсалды. Шлактарды өндіру процесінен алынған кескіштер, кесінділер және жоңқалар Айова штатындағы Эймс зертханасына брикеттеуге жіберілді. Ондағы жабдықтар Ханфорд инженерлік зауытына жеткізілді. Брикеттер және уран металл сынықтары металл гидридтері компаниясына қайта құю үшін жіберілді. 1947 жылы Кеңес Одағымен қарым-қатынас суық соғыстың басталуымен күшейді. 2 қыркүйекте Кларктың орнын Карлтон Шугг басты. Ол келгеннен кейін бірнеше күн ішінде аяқталып жатқан құрылыс жұмыстарын жеделдету үшін қосымша жұмыс уақытын талап етті. Ядролық қарулардың саны плутоний өндірісімен шектелді. 1947 жылдың соңында он үш бомбаға жеткілікті плутоний болды. АЭК-тің өндіріс директоры Уолтер Уильямс GE инженерлерімен бірге үш ауыстыру реакторының (BR, DR және FR) жоспарларын жасады. Уақытты және ақшаны үнемдеу үшін олар қолданыстағы реакторлардың жанына салынады, онда олар суыту суын және бөлу құрылғыларын пайдалана алады. Кейін жаңа жерлерде тағы екі реактор салынады. АЭК бұл мәселені қарастырып жатқанда, GE қайта кристалдандырумен тәжірибе жүргізді және реакторларды іске қосқаннан кейін баяу салқындатса, графиттің кристалдық құрылымын қалпына келтіруге болатынын анықтады. Реакторларды қуат деңгейін арттыру арқылы жоғары температурада жұмыс істетуге болады. Реакторларды қоршаған атмосферадағы гелийдің бір бөлігін жылуды нашар өткізетін көмірқышқыл газымен алмастырды. Бұл графитте жылудың жиналуына мүмкіндік берді. Контейнерлердің істен шығуын азайту үшін олардың мөлшері кішірейтілді. Толық түтіктерді сыртқа итерудің орнына, жартысы ғана итерілді, бұл элементтерге реактордың нейтрон ағыны аз бөліктерінде уақыт өткізуге мүмкіндік берді. Ескі реакторларды ұзақ уақытқа дейін жұмыс істетуге болады. Желтоқсан айында АЭК бір ауыстыру реакторын (D орнындағы DR) және жаңа H орнындағы бір реакторды (H) салу жоспарын мақұлдады. Жаңа реакторлар соғыс кезіндегідей дизайнды қолданды, бірақ олар жоғары қуат деңгейінде жұмыс істеуге мүмкіндік беретін таза графитке және кеңеюді шектеу үшін процесс түтіктерін қоршаған кішкентай графит блоктарына ие болды.
GE inherited serious problems. Running the reactors continuously at full power had resulted in the Wigner effect, swelling of the graphite due to the displacement of the atoms in its crystalline structure by collisions with neutrons. This had the potential to buckle the aluminum tubes used for the fuel and control rods and disable the reactors completely if a water pipe ruptured. The polonium 210 used in the Fat Man's neutron initiators had a half life of only 138 days, so it was essential to keep a reactor running or the weapons would be rendered inoperative. The Army therefore shut down BReactor on March 19. In August 1946, Franklin was informed that irradiating the feed to produce over 200 grams of plutonium per metric ton of uranium was resulting in too much undesirable plutonium 240 in the product. The power level on Dand FReactors was reduced, which also extended their useful life. Some experiments were conducted with annealing the graphite. It was found in laboratory testing of samples that heating to 400 °C (752 °F) retired the graphite by 24 percent, to 600 °C (1112 °F) by 45 percent and to by 94 percent, but the consequences of heating the reactors so much had to be considered before this was attempted. The other problem was that the bismuth phosphate process used to separate the plutonium left the uranium in an unrecoverable state. The Metallurgical Laboratory had researched a promising new redox separation process, using hexone as a solvent. The AEC was concerned about the supply of uranium, and the General Advisory Committee of the AEC recommended that construction of a redox plant be given top priority. Meanwhile, the waste settling tanks filled up with sludge, and attempts to transport it to the waste storage (241) areas were unsuccessful. It was therefore decided to bypass the waste settling tanks and send sludge directly to the 200 area, and construction of a bypass commenced in August 1946. GE invited bids for the construction of a new waste storage tank farm. Efforts were made to make better use of the available uranium. Turnings, cuttings and shavings from the slug manufacture process had been sent to the Ames Laboratory in Iowa for briquetting. The equipment there was shipped to the Hanford Engineer Works. The briquettes, along with uranium scrap metal, was sent to the Metal Hydrides Company for recasting into billets. During 1947, tensions with the Soviet Union escalated as the Cold War set in. Clarke was succeeded by Carleton Shugg on September 2. Within days of arrival he demanded overtime be used to speed up construction work then in progress. The size of the nuclear stockpile was limited by plutonium production. There was enough for thirteen bombs at the end of 1947. Walter J. Williams, the AEC's director of production, worked with GE engineers to produce plans for three replacement reactors (called BR, DR and FR). To save time and money, they would be built adjacent to the existing reactors, where they would be able to use their cooling water and separation facilities. Two more reactors would then be built on new sites. While this was being considered by the AEC, GE experimented with annealing, and found that if the reactors were run at and then slowly cooled, the graphite's crystalline structure could be restored. The reactors could be run at higher temperatures by increasing the power level. Some helium in the atmosphere surrounding the reactors was replaced with carbon dioxide, which conducted heat less efficiently. This allowed more heat to build up in the graphite. To reduce the incidence of cans jamming, their size was reduced from More plutonium was produced by keeping the fuel elements in the reactor longer. Instead of pushing the entire tube out, half of it was, allowing elements to spend time in parts of the reactor where the neutron flux was less dense. The old reactors could now be run much longer. In December, the AEC approved a scaled back construction plan, with only one replacement reactor, at siteD (called DR), and one reactor at a new site (called H). The new reactors used the same designs as the wartime ones, although they had more pure graphite to allow them to be run at higher power levels, and smaller graphite blocks surrounding the process tubes to restrict expansion.
Ричлендтің өсуі
Ричленд тұрғындарының саны қайтадан көбейе бастады. 1946 жылы Ханфорд полигонында 4479 жұмысшы және 141 құрылысшы жұмыс істеді. Екі жылдан кейін бұл көрсеткіш 8628 жұмысшыға және 14671 құрылыс жұмыскеріне дейін өсті. Ричленд 1947 жылы 14000 адамнан 1950 жылы 22000 адамға дейін өсті. Құрылыс жұмыскерлерін орналастыру үшін 1948 жылы 13000 тұрғыны бар Солтүстік Ричленд деп аталатын жаңа құрылыс лагері құрылды. Кенневик пен Паскода көптеген жұмысшылар мен құрылыс жұмыскерлері де өмір сүрді. Шуга Колумбия өзенінен Паскодағы бұрынғы әскери-әуе базасынан баржамен штабтарды алып келуді ұйымдастырды. Соғыстан қалған 3850-ге жуық үйлер болды; оларға 1947 жылы 800 үй мен 64 пәтер, ал 1948 жылы тағы 1000 үй мен пәтер қосылды. Халық саны тұрақты болса да, тұрғын үй тапшылығы 1950 жылдары сақталды. GE соңғы жатақхананы 1958 жылы жапты. Ричлендте "Ричленд ауылшаруасы" атты газет шығатын, әр тұрғыны тегін көшірме алған. Коммерциялық концессия иелері жарнамалық кеңістікті сатып алуға қысым көрсетілді. Ауыл тұрғындары үйлеріне арзан ақы төлейді, ал Ауыл қызметтері жинауға, кілем төсеуге немесе бала күтуге көмектеседі. Ричлендтің ересектерінің орта білім деңгейі 12,5 жылды құрады, ал ерлердің 40 пайызы колледжге оқуға түсті, бұл Вашингтон штатының жалпы 22 пайызымен салыстырғанда жоғары көрсеткіш. 1959 жылғы орташа жылдық отбасылық табыс болды, ал 1950 жылы американдық отбасылардың 26 пайызының жылдық табысы кедейлік шегінен төмен болды. Жақын орналасқан Паско және Кенневик қалаларында, тиісінше 24,4 және 25,2 пайыз адамдар кедейлік шегінен төмен өмір сүрді; Ричлендте бұл көрсеткіш тек 4,9 пайызды құрады. Ричлендтегі жоғары мектепті бітірушілердің пайызы 74,3 пайызды құрады, бұл Паскодағы 53,5 және Кенневиктегі 54,6 пайызбен салыстырғанда жоғары көрсеткіш. Жұмыс істейтін әйелдердің саны ұлттық орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары болды. GE орта таптық қоғамдастықтың бейнесін көрсетуді ұнатса да, Ханфорд полигонындағы қызметкерлердің көпшілігі тек орта мектеп білімі бар жұмысшы таптағы ауысымдық жұмысшылар болды. 1947 жылы АЭК зейнеткерлерді үйлерін тастап кетуді талап етті, бірақ 1948 жылы туу көрсеткіші 1000 тұрғынға 34 бала, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен (1000 тұрғынға 20 бала) жоғары болды. Бұл көрсеткіш 1950 жылдары азайды, бірақ мектеп жасындағы балалардың саны әдеттегіден көп болды. 1950 жылы Ричлендте тек жеті қара нәсілді адам болды; бұл көрсеткіш 1960 жылға қарай 189-ға дейін өсті, сонда олар халықтың 1,3 пайызын құрады. 1951 жылы Ханфорд полигонында АЭК үшін тек екі қара нәсілді адам жұмыс істеді, GE-де оннан аз адам, ал құрылыс мердігерлерінде 250-ге жуық адам жұмыс істеді. Қара нәсілді адамдарға тамақтану және демалыс орындарын пайдалану тыйым салынбады, бірақ оларға көңіл бөлмеді. Кенневикте қара нәсілді адамдар тіпті аз қабылдады; 1950 жылы онда тек төрт адам, ал 1960 жылы бес адам тұратын. Кенневик - қара нәсілділерге үйге қайтуға тыйым салынған қала. Олар Паскода жиналды, онда қаланың шығыс шетіндегі геттода 1213 қара нәсілді адам өмір сүрді. 1948 жылы оларда кәріз немесе су болмады, өйткені қала басшылары қара қауым оны төлеу үшін суды қамтамасыз ету керек деп санайды. Қара нәсілді тұрғындар да Федералды тұрғын үй әкімшілігінің (FHA) несиелеріне ие бола алмады. Әскерден билікті алғаннан кейін көп ұзамай АЭК Ричленд, Оук Ридж және Лос-Аламос қауымдастықтарының болашағын қарастырды. Комиссия мүшелері АЭК-ті олардың басқару жүктемесінен босатуға асықты. 1947 жылы АЭК бас менеджері Кэрролл Л. Уилсон Портленд қаласының менеджері Лайман С. Мурға, Мэн штатының қалалық басқару жөніндегі сарапшысына, қауымдастықтарды басқару туралы есеп дайындауға тапсырыс берді. Ол өзін-өзі басқарудың жол картасын жасады. Бірінші қадам - тұрғын үй, коммерциялық операциялар, коммуналдық қызметтер және мемлекеттік басқару бойынша салыстырмалы есептерді шығару үшін есеп жүйесін қайта құру болды. Осылайша, базар бағасымен жалға алу, коммуналдық қызметтер мен коммуналдық қызметтерге көшуге және ақыр соңында өзін-өзі басқаруға мүмкіндік ашылады. Ричлендте бұған деген құлшыныс аз болды, бірақ Америка Құрама Штаттары американдық жолдың артықшылығы туралы Кеңес Одағымен идеологиялық қақтығысқа түсті. 1950 жылдың қыркүйегіндегі АЭК-тің қаражаты АЭК қауымдастықтарына демократиялық үкімет пен еркін кәсіпкерлік енгізу үшін шаралар қабылдауға шақырды. Алғашқы қадам 1953 жылдың 1 қазанында жасалды, АЭК Ричлендтегі жалға алу ақысын 25% -ға көбейтіп, оларды көршілес қауымдастықтарға сәйкес келтірді. 1955 жылы қалада сату және корпорациялау туралы дауыс берілді; екі шара да басым басымдықпен жеңілді. Дегенмен, сол жылы Конгресс 221-ші заң қабылдады, ол Ричлендтегі мемлекеттік мүлікті қала тұрғындарына беруді қарастырды. Мыңдаған адам наразылық митингілеріне қатысып, Конгресске ашулы хаттар мен өтініштер жіберді. Конгресс тыңдаулары өтті, FHA белгілеген бағалар төмендетілді. Соғыс кезінде сатып алынған мүліктерін қайта сатып алуға рұқсат беруді сұраған адамдарға назар аударылмады. 1958 жылдың шілдесіне қарай 4200 үй сатылды. АЭК 1960 жылдарға дейін мектептерге және коммуналдық қызметтерге субсидия беруді жалғастыратынына кепілдік бергеннен кейін, Ричленд тұрғындары корпорациялауға дауыс берді, ал қала 1958 жылдың 12 желтоқсанында өзін-өзі басқаруға ие болды. 1960 жылы Ричленд "All America City" сыйлығын алды.
The population of Richland had already begun to increase again. In 1946 the Hanford Site had 4,479 operating employees and 141 construction workers. Two years later this had increased to 8,628 operating employees and 14,671 construction workers. Richland grew from 14,000 people in 1947 to 22,000 in 1950. To house the construction workers, a new construction camp was established called North Richland, which had a peak population of 13,000 in 1948. Many operating employees and construction workers also lived in Kennewick and Pasco. Shugg arranged for barracks to be brought by barge down the Columbia River from the old Naval Air Station Pasco. About 3,850 houses remained from the war; these were augmented by 800 houses and 64 apartments in 1947, and another 1,000 houses and apartments in 1948. Although the population stabilized, a housing shortage persisted into the 1950s. GE closed down the last of the dormitories in 1958. Richland had a newspaper, the Richland Villager, and every resident received a free copy. Commercial concession holders were pressured to buy adverting space. The villagers paid low rents for their houses, and Village Services was available to help with unpacking, laying carpets or babysitting. The adult population of Richland had an average education of 12.5 years, and 40 percent of the men had attended college, compared with 22 percent in the state of Washington as a whole, and the median annual family income in 1959 was compared with In 1950 26 percent of American families had an annual income of less than the poverty line of In the nearby towns of Pasco and Kennewick, 24.4 and 25.2 percent respectively were below the poverty line; in Richland, it was just 4.9 percent. The percentage of high school graduates in Richland was 74.3 percent, compared with 53.5 in Pasco and 54.6 in Kennewick. Women constituted a quarter of the workforce, and the number of working wives was much higher than the national average. Although GE liked to present an image of a middle class community, most of the Hanford Site employees were working class shift workers with high school education only. There were few senior citizens in Richlandin 1947 the AEC still required retirees to give up their homesbut the birth rate in 1948 was 34 per 1,000, well above the national average of 20 per 1,000. This tapered off during the 1950s, but there remained a larger than usual number of school age children. There were only seven black people in Richland in 1950; this increased to 189 by 1960, when they accounted for 1.3 percent of the population. Only two black people worked for the AEC at the Hanford Site in 1951, less than a dozen were employed by GE, and about 250 by the construction contractors. The use of eating and recreational facilities by black people was discouraged, but not prohibited. Black people were even less welcome in Kennewick; there were only four living there in 1950 and five in 1960. Kennewick was a sundown town where there was a curfew for black people. They congregated in Pasco, where 1,213 black people lived in a ghetto on the town's eastern fringe. They had no sewerage or running water in 1948, because the town's leaders felt that the black community should provide the to pay for it. Black residents also did not qualify for Federal Housing Administration (FHA) loans. Soon after taking over from the Army, the AEC had contemplated the future of the communities of Richland, Oak Ridge and Los Alamos. The commissioners were eager to divest the AEC of the burden of their management. In 1947, AEC general manager Carroll L. Wilson commissioned Lyman S. Moore, the city manager of Portland, Maine, and an expert on municipal government, to produce a report on the management of the communities. He produced a road map to self government. The first step was to overhaul the accounting system to produce comparable reports on housing, commercial operations, utilities and government. It would then be possible to move to charging market rates for rents, utilities and municipal services, and ultimately to establish self government. There was scant enthusiasm for this in Richland, but the United States was engaged in an ideological conflict with the Soviet Union over the superiority of the American way. The AEC's September 1950 appropriation called upon it to take steps to impose democratic government and free enterprise on the AEC communities. The first step was taken on October 1, 1953, when the AEC increased the rents in Richland by 25% to bring them into line with those in neighboring communities. In 1955, the town voted on disposal and incorporation; both measures were overwhelmingly defeated. Nonetheless, that year Congress passed Public Law 221, which provided for the transfer of government property in Richland to the townsfolk. Thousands of people attended protest rallies and sent angry letters and petitions to Congress. Congressional hearings were held, and prices set by the FHA were reduced. People who had been dispossessed by the acquisition process during the war petitioned to be allowed to buy their property back, but they were ignored. By July 1958, 4,200 homes had been sold. After receiving assurances that the AEC would continue to subsidize schools and municipal services through the 1960s, the citizens of Richland voted for incorporation, and the town became self governing on December 12, 1958. In 1960 Richland received an All America City Award.
Ханфорд лагері
Соғыс кезінде Ханфорд алаңында әскери полиция бөлімі күзетшілік жасады, 1945 жылдың маусым айына қарай онда қырық сарбаз болды. 1947 жылдың сәуірінде олардың орнына GE компаниясының күзетшілері келді, оларға M8 Greyhound бронеавтомобильдері берілді. Әскер АҚШ-тың плутоний өндірісінің бір ғана осал жерде шоғырланғанына алаңдады. 1950 жылдың наурыз айында 5-ші зениттік артиллерия тобы әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін келді және штабын Солтүстік Ричлендте орнатты. Топтың құрамында төрт батальон болды: 83-ші, 501-ші, 518-ші және 519-шы зениттік артиллерия батальондары, олардың әрқайсысында 120 мм зениттік артиллерияның төрт батареясы болды. Әр батареяда төрт зеңбірек болды, олар ағаштан, жиналмалы металлдан жасалған және казармалар, дәретханалар, асханалар, автокөлік базалары, радарлар мен әкімшілік ғимараттары бар алаңда орналастырылды. Әскери база 1951 жылы «Ханфорд лагері» деп аталды. Келесі жылы қару-жарақтар Nike Ajax зымырандарымен күшейтілді, олар Wahluke Slope-дегі үш жерде және қазіргі Fitzner Eberhardt шөлейт жерлер экологиялық қорығында орналастырылды. Әрбір нысанда екі жер асты зымыран сақтау қоймасы, жиырма зымыран және сегіз зымыран ұшыру құрылғысы болды. Nike Ajax зымырандары кейін Nike Hercules зымырандарымен ауыстырылды. Континенттер аралық баллистикалық зымырандардың дамуы зымырандарды қолданусыз қылды, ал Ханфорд лагері 1959 жылдың 1 шілдесінде Форт-Льюис бекінісінің бөлігіне айналды. Зымыран батареялары 1960 жылы таратылды, ал Ханфорд лагері 1961 жылдың 31 наурызында жабылды.
During the war the Hanford Site was patrolled by a Military Police detachment which, as of June 1945, had forty soldiers. In April 1947, they were replaced by GE security guards, who were issued M8 Greyhound armored cars. The Army was concerned that U. S. plutonium production was centered at one vulnerable site. In March 1950 the 5th Anti aircraft Artillery Group arrived to provide air defenses, and established its headquarters in North Richland. The group consisted of four battalions, the 83rd, 501st, 518th, and 519th Anti aircraft Artillery Battalions, each of which had four batteries of 120 mm anti aircraft guns. Each battery had four guns, which were deployed in sandbagged revetments on a site with wooden, prefabricated metal and containing barracks, latrines, mess halls, motor pools, radars and administrative facilities. The military base was designated "Camp Hanford" in 1951. The following year the guns were augmented by Nike Ajax missiles, which were deployed at three sites on Wahluke Slope and one on what is now the Fitzner Eberhardt Arid Lands Ecology Reserve. Each site had two underground missile storage magazines, twenty missiles and eight missile launchers. The Nike Ajax missiles were later replaced with Nike Hercules missiles. The development of intercontinental ballistic missiles made the missiles obsolete, and Camp Hanford became an outpost of Fort Lewis on July 1, 1959. The missile batteries were disbanded in 1960, and Camp Hanford was closed on March 31, 1961.
Ертедегі кеңейуі
1948 жылғы сәуірде Берлин әуе көпірінің басталуымен суық соғыс шиеленісі күшейді. Жаңа DR және H реакторларын салу жұмыстары жүріп жатқан болатын, бірақ өндірісті арттырудың ең жылдам жолы BR реакторын қайта іске қосу еді. Бұл айдың соңында рұқсат берілді. Шуг тамыз айында Вашингтонға AEC бас менеджерінің орынбасары қызметіне шақырылды, ал 16 қыркүйекте Фредерик С. Шлеммер оны алмастырды. 1950 жылғы 1 маусымда Дэвид Ф. Шоу оның орнына келді. Шоудан кейін 1955 жылғы маусымда Джеймс Э. Трэвис тағайындалды, ол 1965 жылдың маусымына дейін нысанды басқарды. Өнімділікті арттыру мүмкіндігі де болды. Қораптарды жоғары сәулеленуде тұрақтандыру үшін оларға цирконий қосылды, сынақтар 1946 жылғы деңгейдегіден үш есеге дейін сәулеленуге шыдай алатынын растады. 1950 жылғы наурыз айында GE реакторларды 250 МВт орнына 305 МВт қуатпен жұмыс істеуге рұқсат алды. Бұл шикізатты пайдалануды екі есеге азайтты және әр жұмыс істейтін долларға қырық пайызға артық плутоний шығарды. Кеңес Одағы 1949 жылғы 29 тамызда алғашқы атом бомбасын сынады. Жарылысты төрт күннен кейін АҚШ Әуе күштерінің ауа райын бақылаушы ұшағы анықтады. Оған жауап ретінде президент Гарри С. Трумэн сутекті бомбаны жасау үшін жедел бағдарламаны бекітті. Алдын ала жобаларға үлкен мөлшерде тритий қажет болды. Оны литий деутеридімен және байытылған ураннан жасалған отын таяқшаларымен зарядталған мақсатты шалаларды пайдалана отырып реакторда өндіруге болады. Тритий өндіру үшін бір немесе бірнеше реактор бөлінуі керек еді. H реакторы таңдалды және 1950 жылы тритий өндіруді бастады. Алдағы уақытта AEC жаңа реакторлар салуға шешім қабылдады, олар байытылған уранды және модератор ретінде ауыр суды пайдаланатын, жаңа нысанда, кейін Саванна өзені нысаны болды. 1951 жылғы қыркүйекте Корея соғысының басталуы AEC-ті 1951 жылғы 23 қаңтарда Ханфордта алтыншы реактор салуға рұқсат беруге итермеледі. Құрылыс маусым айында басталды. Жаңа реактор B аймағында салынды және C реакторы деп аталды. Негізгі графитпен модерацияланған дизайн қолданылды, қуатын 750 МВт деңгейіне жеткізу үшін жақсартулар енгізілді. Жаңа реактор 1952 жылғы қарашада пайдалануға берілді. 1952 жылғы 25 ақпанда Трумэн Ханфорд нысанында тағы екі реактор салуға рұқсат берді. Олар K West және K East деп аталды және B және D аймақтары арасындағы Coyote Rapids орналасқан. Олардың үлкен көлеміне байланысты "Jumbo" реакторлары деп аталды. Олар әлі де сол графит модератор технологиясын пайдаланды, бірақ олардың қуатын 1800 МВт деңгейіне дейін арттыруға мүмкіндік беретін жақсартулар енгізілді. Әрқайсысы үш соғыс кезеңіндегі реакторлардан мың тоннадан астам графиттен жасалған, болат пен масонит орнына бетон қалқандарымен жабдықталған. Оларда көбірек тамақ беру түтікшелері және олардың арасындағы аралық аз болды. Су сорғысының дизайнындағы жақсартулар соғыс кезіндегі реакторлардағы елу сорғының орнына он сегіз сорғыны пайдалануға мүмкіндік берді, бірақ олардың сыйымдылығы жоғары болды. Басқа реакторлар сияқты, салқындату суы тоғандарға жиналып, салқындатылып, содан кейін өзенге қайтарылды. Жаңалық – салқындату суының жылуы жұмыс орындарын жылыту үшін пайдаланылды. Әр Jumbo реакторын басқару үшін H реакторына қарағанда 400 оператордың орнына 300 оператор қажет болды. Бұл жылына бір миллион доллар үнемдеуге мүмкіндік берді (1952 жылғы 1 доллар қазіргі уақытта шамамен миллион долларға тең). Олар 4400 МВт дейін жұмыс істей алғанымен, AEC олар үшін 4000 МВт әкімшілік шегін белгіледі. Плутоний-239-дың жартылай өмір мерзімі 24 100 жылды құрайтындықтан, AEC төрағасы Гордон Дин 1960 жылдардың ортасына дейін жеткілікті плутоний өндірілетінін есептеді. Осыны ескере отырып, реакторлар жиырма жылдық қызмет мерзімімен жобаланды.
Cold War tensions escalated in April 1948 with the Berlin Airlift. Construction was under way on the new DRand HReactors, but the quickest way to increase production was to restart BReactor. This was authorized later that month. Shugg was recalled to Washington, DC, to serve as the AEC deputy general manager in August, and was succeeded by Frederick C. Schlemmer on September 16. In turn, he was succeeded by David F. Shaw on June 1, 1950. Shaw was succeeded by James E. Travis in June 1955, and he remained the site manager until June 1965. It was also possible to improve productivity. Zirconium was added to the cans to stabilize them under high exposures, and tests confirmed that they could withstand three times the exposure used in 1946 without rupture. In March 1950, GE was authorized to run the reactors at 305 MW instead of 250. This cut the use of raw materials by half, and yielded forty percent more plutonium per operating dollar. The Soviet Union detonated its first atomic bomb on August 29, 1949. The explosion was detected by a U. S. Air Force weather reconnaissance aircraft four days later. In response, President Harry S. Truman authorized a crash program to develop the hydrogen bomb. Preliminary designs called for large amounts of tritium. This could be produced in a reactor using target slugs loaded with lithium deuteride and fuel rods containing enriched uranium. One or more reactors would have to be set aside for tritium production. HReactor was chosen, and started producing tritium in 1950. For the longer term, the AEC decided to construct new reactors, of a different design using enriched uranium and heavy water as a moderator, at a new site, which became the Savannah River Site. The outbreak of the Korean War in September 1951 prompted the AEC to authorize a sixth reactor at Hanford on January 23, 1951. Construction began in June. The new reactor was built in the Barea and called CReactor. The same basic graphite moderated design was used, with improvements to give it a rated power of 750 MW. The new reactor became operational in November 1952. On February 25, 1952, Truman authorized two more reactors at the Hanford Site. These were called K West and K East, and were sited at Coyote Rapids between the Band Dareas. They were known as "Jumbo" reactors for their much larger size. They still used the same graphite moderator technology, but had improvements to allow them to operate at 1,800 MW. Each used of graphite, over a thousand tons more than the three wartime reactors, and had concrete shields instead of steel and masonite. They had more feed tubes and reduced spacing between them. Improvements in water pump design allowed them to have eighteen pumps instead of the fifty in the wartime reactors, but were capable of pumping As with the other reactors, the cooling water was collected in ponds, allowed to cool, and then tipped back into the river. An innovation was that heat from the cooling water was used to heat the work places. Each Jumbo reactor required about 300 operators to run it, compared with 400 for HReactor. This represented a saving of a million dollars a year (equivalent to $1.0 in 1952 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ). Although capable of being run at up to 4,400 MW, the AEC imposed an administrative limit of 4,000 MW on them. Since plutonium239 has a half life of 24,100 years, AEC chairman Gordon Dean calculated that sufficient plutonium would be produced by the mid 1960s. With this in mind, the reactors were designed with a life of twenty years.
Бөлу қондырғылары
Жаңа реакторлардан басқа, жаңа бөлу қондырғылары да болды. АЭК ұзақ уақыт бойы бисмут фосфатын бөлудің ысырапшыл процесіне қанағаттанбады. GE альтернативті, қайта окистендіру (REDOX) процесін зерттеуді жүргізді. Бұл үшін еріткіш ретінде метил-изобутилкетон (гексон) пайдаланылды. Ол 3706 ғимаратындағы Ханфорд алаңында әзірленді және 321 ғимаратында сынақтан өтті. АЭК 1949 жылдың мамыр айында REDOX процесін бекітті, ал келесі жылы жаңа зауыттың құрылысы басталды. Құрылыс жоспардан қалып қойды және 1952 жылдың қаңтарына дейін іске қосылған жоқ. 202 S ғимараты немесе SPlant деп аталатын бұл қондырғының ұзындығы 470 фут (143 м), ені 160 фут (49 м) және күніне он екі тонна уранды өңдеуге қабілетті, бұл Band TPlant-тардың күніне 1,5 тоннасымен салыстырғанда жоғары көрсеткіш. Сонымен қатар, ол бөлу қызметін бір ғимаратқа біріктірудің артықшылығын ұсынды. Бисмут фосфаты процесінен айырмашылығы, ол уранды қосалқы өнім ретінде өндірді. Гексонның төмен тұтану температурасы жарылыс қаупіне қарсы арнайы сақтық шараларын қажет етті. Гексонды қайта пайдалану мүмкін болмады, өйткені ол суда өте жақсы ериді және азот қышқылында тұрақсыз болды. Уранды алып тастау нәтижесінде қалдық өнімдердің радиоактивтілігі жоғары болды. Бұл қондырғы 1967 жылға дейін жұмыс істеді және шамамен 22 400 тонна уран отын таяқтарын өңдеді. U зауыты REDOX процесін пайдалану үшін, бисмут фосфаты процесінен қалған қалдықтардан уранды қалпына келтіру мақсатымен қайта жабдықталды, бірақ трибутил фосфаты басқа еріткіш ретінде қолданылды. Зауыттың орналасуына байланысты, ол REDOX зауытына тән биік бағаналар мен гравитациялық ағынды пайдалана алмады, сондықтан импульстік бағаналар қолданылды. Плутоний-уранды редукциялық экстракция (PUREX) процесі GE компаниясының Knolls зертханасында әзірленді. PUREX зауыты, APlant немесе 202A ғимараты деп аталады, ол 1955 жылы іске қосылды. UPlant сияқты, ол импульстік бағаналарды және еріткіш ретінде трибутил фосфатын пайдаланды. Зауыттың ұзындығы 305 метр, биіктігі 122 метр, ені 16 метр болатын. Өңдеу каньонында он бір өңдеу аймағы орналасқан. Ол 1956 жылдан 1972 жылға дейін және 1983 жылдан 1988 жылға дейін жұмыс істеді, реакторлардан шыққан пайдаланылған отын таяқтарын қайта өңдеді және шамамен 66 400 тонна уран отын таяқтарын өңдеді. B және T зауыттары 1956 жылы іске қосылғаннан кейін, 8 100 тонна отын таяқтарын өңдегеннен кейін жабылды. 1940 жылдары Ханфорд алаңы Колумбия өзеніне күніне белгілі бір көлем қалдықтарды төкті. Бұл көрсеткіш 1951-1953 жылдар аралығында күніне дейін өсті, ал 1959 жылы күніне дейін жетті.
In addition to the new reactors there were also new separation facilities. The AEC had long been dissatisfied with the wasteful bismuth phosphate separation process. GE conducted research into an alternative, reduction oxidation (REDOX) process. This used methyl isobutyl ketone (hexone) as a solvent. It was developed at the Hanford Site in the 3706 Building and tested in the 321 Building. The AEC approved the REDOX process in May 1949, and work began on the new plant the following year. Construction ran behind schedule, and it did not commence operation until January 1952. Known as the 202 S Building or the SPlant, it was 470 feet (143 m) long and 160 feet (49 m) wide, and could process up to twelve metric tons of uranium per day, compared with the Band TPlants' 1.5 tons per day. It also had the advantage of consolidating the separation activities in one building. Unlike the bismuth phosphate process, it produced uranium as a byproduct. The low flash point of hexone meant that special precautions had to be taken against the possibility of an explosion. The hexone could not be reused as it was highly water soluble and was unstable in nitric acid. Removing the uranium meant that the waste products were highly radioactive. The facility operated until 1967 and processed approximately 22,400 metric tons of uranium fuel rods. The U Plant was modified to use the REDOX process to recover uranium from the wastes left over from the bismuth phosphate process, but with a different solvent, tributyl phosphate. Due to the plant's layout, it could not use the tall columns and gravity flow that characterized the REDOX plant, so pulsed columns were used instead. The plutonium uranium reduction extraction (PUREX) process was developed at GE's Knolls Laboratory. The PUREX Plant, known as APlant or Building 202A, commenced operation in 1955. Like the UPlant it used pulsed columns and tributyl phosphate as a solvent. The plant was 1,000 feet (305 m) long, 400 feet (122 m) high and 52 feet (16 m) wide. The processing canyon contained eleven processing areas. It operated from 1956 to 1972, and again from 1983 to 1988, when it reprocessed spent fuel rods from the reactors, and processed approximately 66,400 metric tons of uranium fuel rods. The B and T Plants were shut down after it became operational in 1956, having processed 8,100 metric tons of fuel rods. During the 1940s, the Hanford Site dumped into the Columbia River each day. This rose to per day between 1951 and 1953, and peaked at per day in 1959.
N Реактор
Реакторлардың бәрі плутоний өндіру үшін салынған, бірақ 1954 жылғы Атом энергиясы заңымен Эйзенхауэр әкімшілігі ресурстарды ядролық энергия өндіруге көшіре бастады. 1950 жылдардың соңында соғыс кезінде салынған реакторлар зейнеткерлік жасына жақындады, ал 1957 жылы GE таза, қауіпсіз және тиімді, электр қуатын да, плутонийді де өндіре алатын жаңа реактор салуды жоспарлай бастады. Құрылыс 1959 жылы басталды, бірақ электр қуатын өндіруге рұқсат 1962 жылға дейін берілмеді. Сондықтан, 1964 жылы плутоний өндірілсе, электр қуаты 1966 жылға дейін қол жеткізілмеді. Сарапшылар ядролық энергияның су электр энергиясымен экономикалық бәсекелесе алатынын талқылады, ал Конгресс үкіметтің электр энергиясын өндіру бизнесіне қатысуы керек пе деген мәселені қарастырды. 1961 жылдың 28 қарашасында AEC Вашингтон мемлекеттік электрмен жабдықтау жүйесімен (WPPSS) олардың электр қуатын сатып алу туралы келісімге келді. N реакторы өз түріндегі соңғы реактор болуға тиіс болды, бірақ сонымен қатар 1960 жылдардың технологиясының нәтижесінде көптеген жаңа мүмкіндіктерге ие болды. Оның цирконий қорытпасымен қапталған отын элементтері ұзын және диаметрінде болды. Онда автоматтандырылған отын жүктеу және түсіру жүйесі, борон шарларымен жедел тоқтату жүйесі және заманауи басқару бөлмесі болды. Бұл американдық алғашқы графитпен баяулатылған қуат реакторы және алғашқы американдық екі мақсатты реакторы болды, дегенмен басқа елдерде де мұндай реакторлар болды. Екі мақсатты тұжырымдама екі мақсаттың да тиімділігін төмендетті: қуат үшін бу турбинасы қажет болды, бірақ судың жоғары температурасы отын элементтерінің бұзылу қаупін тудырды. Бұл мәселені шешу үшін қысымды су реакторы салынды, онда су 100 °C (212 °F) жоғары температурада сұйық күйде қалу үшін қысымға алынды. Реактор бастапқы 145 миллион долларлық бюджеттен асып (1962 жылғы 145,0 доллар шамамен соңғы жылдары миллион долларға тең), 205 миллион долларға (1962 жылғы 205,0 доллар шамамен соңғы жылдары миллион долларға тең) дейін шығынға батты. Ханфорд полигонында енді Колумбия өзенінің бойында тоғыз ядролық реактор, орталық үстіртте бес қайта өңдеу зауыты және полигон маңында тоғыз жүзден астам қосалқы ғимараттар мен радиологиялық зертханалар орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыстағы алғашқы үш реакторға кең ауқымды өзгерістер мен жаңартулар енгізілді және барлығы 177 жер асты қалдық резервуары салынды. Ханфордтың өндіріс шығындары 1956 жылдан 1965 жылға дейін ең жоғары деңгейге жетті.
The reactors had all been built for plutonium production, but with the Atomic Energy Act of 1954, the Eisenhower administration began shifting resources to nuclear power generation. By the late 1950s the reactors built during the war were approaching retirement age, and in 1957 GE commenced planning to build a new reactor that would be clean, safe and efficient, and able to generate electric power as well as produce plutonium. Construction commenced in 1959, but the electric power features were not authorized until 1962, so while it was producing plutonium in 1964, electric power did not follow until 1966. Experts debated whether nuclear power would be economically competitive with hydroelectric power, and Congress debated whether the government should be in the electricity generation business. On November 28, 1961, the AEC reached an agreement with the Washington Public Power Supply System (WPPSS) for the latter to purchase its electricity. N Reactor was destined to be the last of its kind, but also had many new features as a product of 1960s technology. Its zirconium alloy clad fuel slugs were long and in diameter. It had automated fuel loading and unloading systems, a boron ball scram system, and a state of the art control room. It was the first American graphite moderated power reactor, and the first American dual purpose reactor, although other countries had them. The dual purpose concept involved trade offs that made both purposes less efficient: power required a steam turbine, but high water temperatures risked slug failure. The solution was to build a pressurized water reactor, in which the water was pressurized to allow it to remain liquid above 100 °C (212 °F). The reactor exceeded its original $145million budget (equivalent to $145.0 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ) and cost $205million (equivalent to $205.0 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ). The Hanford Site was now home to nine nuclear reactors along the Columbia River, five reprocessing plants on the central plateau, and more than nine hundred support buildings and radiological laboratories around the site. Extensive modifications and upgrades were made to the original three World WarII reactors, and a total of 177 underground waste tanks were built. Hanford was at its peak production from 1956 to 1965.
Кейінгі операциялар
Уранды байыту мен плутоний өндіру біртіндеп тоқтатылғанымен, ядролық мұра Үш қалада өшпес із қалдырды. Екінші дүниежүзілік соғыстан бері бұл аймақ шағын шаруашылықтан дамып, "Атомдық шекараға" айналып, ядролық өнеркәсіп кешенінің қуатты орталығына дейін жетті. Онан дамыған федералдық инвестициялар жоғары білікті ғалымдар мен инженерлерден тұратын қауымдастық құрды. Осы мамандандырылған дағдылардың шоғырлануының нәтижесінде Ханфорд полигоны ғылыми зерттеулер, сынақ орталықтары және коммерциялық ядролық энергия өндірісін қамтитын операцияларды әртараптандыруға тырысты. GE 1963 жылы Ханфорд полигонын басқару шартын тоқтату туралы хабарлағаннан кейін, AEC шарты бірнеше операторларға бөлуге шешім қабылдады. 1964 жылдың 28 мамырында полигондағы зерттеу зертханасын басқару құқығы Огайо штатының Колумбус қаласындағы Баттелл мемориалдық институтына берілді. 1995 жылы ол ұлттық зертхана мәртебесіне ие болып, Тынық мұхитының солтүстік-батыс ұлттық зертханасы аталды. Баттелл шарты үкіметтік және жеке компаниялар үшін зерттеулер жүргізуге мүмкіндік берді, соның арқасында ол осымен байланысты салаларға қадам басты. 2022 жылы зертханада 5314 қызметкер жұмыс істеді және жылдық бюджеті 1,2 миллиард долларға жетті. Fast Flux Test Facility (FFTF) – 1982 жылы жұмысын бастаған ұлттық зерттеу орталығы. Ол Clinch River Breeder Reactor жобасы үшін отын, материалдар мен құраушы бөлшектерді әзірлеу және сынау үшін құрылды. Оны салу және пайдалану жөніндегі келісімшарт Westinghouse компаниясына берілді, ал бұрын Баттеллде жұмыс істеген 800 қызметкер оған ауыстырылды. 1983 жылы Конгресс Клинч Ривер жобасын тоқтатты, бірақ FFTF жұмысын жалғастырды, НАСА ғарыш миссиялары үшін ядролық қуат көздері үшін плутоний-238 және ядролық синтез зерттеулері үшін тритий өндірді. Ол 2009 жылы жабылды. Лазерлік интерферометр гравитациялық толқындарды байқау станциясы (LIGO) Ханфорд обсерваториясы – гравитациялық толқындарды іздейтін интерферометр. Ханфордтағы обсерватория екінші обсерваториямен бірге, Луизиана штатының Ливингстон қаласында орналасқан. Жоба MIT және Caltech бірлесіп жүргізді. 211 миллион долларлық құны (1992 жылғы 211,0 долларға тең, қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион долларға жуық) мемлекеттік қаржыландыру және қымбат "Big Science" жобалары, әсіресе LIGO сияқты табысы күмәнді жобалар туралы пікірталас тудырды. Ханфорд полигоны салыстырмалы оқшаулануына байланысты екі полигонның бірі ретінде он жеті үміткердің ішінде таңдалды. 2016 жылы гравитациялық толқындар табылды деп хабарланды. 2018 жылы Америка физикалық қоғамы (APS) екі LIGO обсерваториясын APS тарихи орындары деп жариялады. Колумбия электр станциясы – Ричлендтен солтүстікке қарай 10 миль (16 км) қашықтықтағы Ханфорд полигонында орналасқан 1207 МВт қуаттылықтағы коммерциялық ядролық электр станциясы. Оны 1998 жылдан бері Energy Northwest басқарады, бұл WPPSS деп белгілі. Бастапқыда бес қайнаған су реакторы 1973 жылдың наурыз айында мақұлданған, бірақ тек біреуі, WNP2, аяқталды. Ол 1984 жылдың мамырында электр энергиясын өндіруді бастады. WNP 1 реакторының құны 1973 жылы 660 миллион долларға (қазіргі шақта шамамен 660,0 миллион долларға тең) бағаланған және 1980 жылға дейін аяқталуы жоспарланған. 1986 жылға қарай бағаланған құны 3,8 миллиард долларға жетті (1986 жылғы 3,8 долларға тең, қазіргі шақта шамамен 1 миллиард долларға тең), бірақ реактор әлі де аяқталмаған. Осы аралықта жобаның жалпы бағаланған құны 1973 жылы 4,1 миллиард доллардан (қазіргі шақта 4,1 миллиард долларға тең) 1986 жылы 24 миллиард долларға дейін өсті (қазіргі шақта 24,0 миллиард долларға тең). Сенатор Генри М. Джексон Конгресс арқылы өткізуге көмектескен таза есептесу келісімі облигациялардың құрылысын қаржыландыру үшін шығарылуы AAA облигациялық кредиттік рейтингіне ие болғанын және осылайша оңай сатылғанын қамтамасыз етті, бірақ облигация иелеріне өтемақы төлеу үшін электр энергиясының тарифтері көтерілуі керек болды. Ханфорд ағысы Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы лосось өсірудің ең жақсы орны ретінде сақталды. Ханфорд полигонында плутоний өндірісінің тоқтатылуы бұрынғы өндіріс орындарының айналасындағы аумақтарды қажет етпеуді білдірді. 2000 жылдың 9 маусымында президент Билл Клинтон Ханфорд полигонының көп бөлігін ұлттық ескерткіш деп жариялады. Ханфорд Рич ұлттық ескерткішін АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі DOE-мен келісім бойынша басқарады. 2000 жылдың 28 маусымында ескерткіште өрт болды.
Although uranium enrichment and plutonium breeding were slowly phased out, the nuclear legacy left an indelible mark on the Tri Cities. Since World WarII, the area had developed from a small farming community to a booming "Atomic Frontier" to a powerhouse of the nuclear industrial complex. Decades of federal investment created a community of highly skilled scientists and engineers. As a result of this concentration of specialized skills, the Hanford Site attempted to diversify its operations to include scientific research, test facilities, and commercial nuclear power production. When GE announced that it was ending the contract to run the Hanford Site in 1963, the AEC decided to separate the contract among multiple operators. The contract to run the research laboratory at the site was awarded to the Battelle Memorial Institute of Columbus, Ohio, on May 28, 1964, and the laboratory became the Pacific Northwest Laboratory on January 4, 1965. In 1995, it achieved national laboratory status and became The Pacific Northwest National Laboratory. Battelle's contract allowed it to perform research for government and private companies, so it was able to branch out into related areas. In 2022, the laboratory employed 5,314 staff and had an annual budget of $1.2billion. The Fast Flux Test Facility (FFTF), was a national research facility that began operating in 1982 to develop and test fuels, materials and components for the Clinch River Breeder Reactor project. The contract to construct and operate it was awarded to Westinghouse and 800 former Battelle employees who had been working on it were transferred. The Clinch River project was canceled by Congress in 1983, but the FFTF continued to operate, generating plutonium238 for nuclear power sources for NASA space missions and tritium for nuclear fusion research. It was shut down in 2009. Laser Interferometer Gravitational Wave Observatory (LIGO) Hanford Observatory is an interferometer searching for gravitational waves. The observatory at the Hanford Site was one of two, the other being in Livingston, Louisiana. The project was run as a cooperative venture by MIT and Caltech. The $211million price tag (equivalent to $211.0 in 1992 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ) generated debate about pork barreling and government funding of expensive Big Science projects, especially one as uncertain of success as LIGO. The Hanford Site was chosen from seventeen contenders for one of the two sites, mainly due to its relative isolation. In 2016 it was announced that gravitational waves had been detected. In 2018 the American Physical Society (APS) designated the two LIGO observatories as APS historic sites. The Columbia Generating Station is a 1,207 MW commercial nuclear power plant located on the Hanford Site 10 mile (16 km) north of Richland and operated by Energy Northwest, as the WPPSS has been known since 1998. Originally, five boiling water reactors were authorized in March 1973, but only one, WNP2, was completed. It began producing power in May 1984. The WNP 1 Reactor was budgeted to cost $660million in 1973 (equivalent to $660.0 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ) and be completed by 1980. By 1986, the estimated cost had blown out to $3.8billion (equivalent to $3.8 in 1986 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsbillion in ) and the reactor was still unfinished. Meanwhile, the estimated total cost of the entire project had increased from $4.1billion in 1973 (equivalent to $4.1 in 1986 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsbillion in ) to $24billion in 1986 (equivalent to $24.0 in 1986 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsbillion in ). A net billing agreement that Senator Henry M. Jackson helped steer through Congress ensured that the bonds issue to finance their construction carried a AAA bond credit rating and therefore sold easily, but electricity tariffs had to be increased to repay the bond holders. The Hanford Reach was preserved as the finest salmon breeding ground in the Pacific Northwest. The end of plutonium production at the Hanford Site meant that it no longer required the areas around the old production sites. On June 9, 2000, President Bill Clinton designated almost of the Hanford Site as a national monument. The Hanford Reach National Monument is managed by the United States Fish and Wildlife Service under an agreement with the DOE. On June 28, 2000, a fire burned of the monument.
Қоршаған ортаны қорғау
1944 және 1971 жылдар аралығында сорғы жүйелері реакторлардың қызуын тарату үшін Колумбия өзенінен суыту суын алды. Өзенге жібермес бұрын, пайдаланылған су алты сағатқа дейін үлкен сақтау резервуарларында ұсталып тұрды. Ұзақ өмір сүретін изотоптар бұл уақытқа әсер етпеді және әр күні бірнеше терабеккерель өзенге түсті. Федералдық үкімет осы радиоактивті шығарылымдар туралы ақпаратты құпия ұстады. Ластанудың тағы бір көзі – Колумбия өзеніндегі балық, бұл өздерінің дәстүрлі диеталары үшін өзенге тәуелді болған американдық үндістерге пропорционалды түрде әсер етті. Плутонийді бөлу процесі ауаға радиоактивті изотоптардың шығарылуына әкеп соқты, олар жел арқылы Оңтүстік-Шығыс Вашингтон және Айдахо, Монтана, Орегон және Британдық Колумбияның бір бөлігіне тарады. Желге қарсы тұрғандар, әсіресе 1945 жылдан 1951 жылға дейін, радионуклидтерге, әсіресе йод-131-ге ұшырады. Бұл радионуклидтер ластанған далаларда жайылатын сиырлар арқылы тағам тізбегіне енді; радиоактивті тағам мен сүт тұтынған қауымдастықтар зиянды жауын-шашынға ұшырады. Осы ауадағы шығарылымдардың көп бөлігі Ханфордтың күнделікті жұмысының бөлігі болды, ал кейбір үлкен шығарылымдар жеке оқиғаларда болды. 1960 жылдардың басында АҚШ-тың Халық денсаулығы қызметінің ғалымдары Ханфордтан шығарылған радиоактивтілік туралы есептер жариялады, Орегон мен Вашингтонның денсаулық сақтау департаменттері наразылық білдірді. 1985 жылдың қыркүйегінде "Споканский спикердің шолуында" жарияланған мақалаға жауап ретінде DOE қоршаған орта туралы деректерді құпиядан шығаратынын хабарлады және 1986 жылдың ақпанында Ханфордтың жұмысы туралы бұрын қол жетімсіз 19 000 беттік тарихи құжаттарды жариялады. Вашингтон штатының Денсаулық сақтау департаменті Ханфордтың жұмысының денсаулыққа тигізетін әсері туралы деректерді жариялау үшін азаматтармен бірлесіп жұмыс істеді, Ханфорд денсаулық ақпараттық желісіне басшылық етті. Олардың есептерінде Ханфордтан жел соққан жерде немесе Колумбия өзенінен төмен ағыста тұратын тұрғындардың радиацияға ұшырау деңгейі жоғары болғаны және бұл оларды қатерлі ісік және басқа да ауруларға, әсіресе қалқанша безі ауруларына ұшырату қаупін арттырғаны көрсетілді. Екі мың Ханфорд тұрғыны ұжымдық сотқа шағым түсірді. DOE 2015 жылдың қазанында соңғы істерді шешті, заңгерлік шығындарға 60 миллион доллардан астам және залап өтеуге 7 миллион доллар төледі. Ханфордтағы 177 резервуардың 149-ы бір қабырғалы болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, бір қабырғалы резервуарлар радиоактивті сұйық қалдықтарды сақтау үшін пайдаланылды және олардың қызмет ету мерзімі жиырма жылға дейін есептелген. 2005 жылға қарай, кейбір сұйық қалдықтар бір қабырғалы резервуарлардан (қауіпсіз) екі қабырғалы резервуарларға ауыстырылды. Ескі бір қабырғалы резервуарларда әлі де көп мөлшерде қалдық бар, мысалы, радиоактивті шлам бар. Бұл "бос" резервуарлардың алтысына жуығы ағып жатыр деп есептеледі. Екі резервуар жылына шамамен 400 литрден ағып жатқаны хабарланды, ал қалған төрт резервуар жылына шамамен 200 литрден ағып жатқаны хабарланды. 2013 жылдың ақпанында Вашингтон губернаторы Джей Инсли радиоактивті қалдықтарды сақтайтын резервуардан жылына орташа есеппен 400 литр сұйықтық ағып жатқанын мәлімдеді. Ол бұл ағынның халық денсаулығына қауіп төндірмейтінін, бірақ бұл ештеңе жасамауға себеп болмайтынын айтты. 2013 жылдың 22 ақпанында ол тағы алты резервуардың ағып жатқанын мәлімдеді.
Between 1944 and 1971, pump systems drew as much as of cooling water from the Columbia River to dissipate the heat produced by the reactors. Before its release into the river, the used water was held in large tanks known as retention basins for up to six hours. Longer lived isotopes were not affected by this retention, and several terabecquerels entered the river every day. The federal government kept knowledge about these radioactive releases secret. Another source of contaminated food came from Columbia River fish, an impact felt disproportionately by Native American communities who depended on the river for their customary diets. The plutonium separation process resulted in the release of radioactive isotopes into the air, which were carried by the wind throughout southeastern Washington and into parts of Idaho, Montana, Oregon, and British Columbia. Downwinders were exposed to radionuclides, particularly iodine 131, with the heaviest releases from 1945 to 1951. These radionuclides entered the food chain via dairy cows grazing on contaminated fields; hazardous fallout was ingested by communities who consumed radioactive food and milk. Most of these airborne releases were a part of Hanford's routine operations, while a few of the larger releases occurred in isolated incidents. Beginning in the 1960s scientists with the U. S. Public Health Service published reports about radioactivity released from Hanford, and there were protests from the health departments of Oregon and Washington. In response to an article in the Spokane Spokesman Review in September 1985, the DOE announced it would declassify environmental records and, in February 1986, released 19,000 pages of previously unavailable historical documents about Hanford's operations. The Washington State Department of Health collaborated with the citizen led Hanford Health Information Network to publicize data about the health effects of Hanford's operations. Their reports concluded that residents who lived downwind from Hanford or who used the Columbia River downstream were exposed to elevated doses of radiation that placed them at increased risk for cancer and other diseases, particularly forms of thyroid disease. A mass tort lawsuit was brought by two thousand Hanford downwinders. The DOE resolved the final cases in October 2015, paying out more than $60million in legal fees and $7million in damages. Of the 177 tanks at Hanford, 149 had a single shell. Historically single shell tanks were used for storing radioactive liquid waste and designed to last twenty years. By 2005, some liquid waste was transferred from single shell tanks to (safer) double shell tanks. A substantial amount of residue remains in the older single shell tanks with one containing an estimated of radioactive sludge, for example. It is believed that up to six of these "empty" tanks are leaking. Two tanks were reportedly leaking per year each, while the remaining four tanks were each leaking per year. In February 2013, Washington Governor Jay Inslee announced that a tank storing radioactive waste at the site had been leaking liquids on average of per year. He said that though the leak posed no immediate health risk to the public, it should not be an excuse for not doing anything. On February 22, 2013, he stated that six more tanks were leaking.
Еңбекті қорғау мәселелері
Радиоактивті материалдардың ірі шығарылуы 1970 жылдары реактордың тоқтатылуымен аяқталды, бірақ көптеген ең қауіпті қалдықтар оқшауланғанмен, Колумбия өзеніне қарай ағып бара жатқан ластанған жер асты сулары және жұмысшылардың денсаулығы мен қауіпсіздігі туралы алаңдаушылықтар сақталды. 1987 жылдан бері жұмысшылар жер асты ядролық сақтау ыдыстарының маңында жұмыс істегеннен кейін зиянды буларға ұшырағандарын хабарлап келеді, бірақ мәселе шешілген жоқ. 2014 жылы ғана қырықтан астам жұмысшы будың иісін сезініп, "мұрыннан қан кету, бас ауруы, көздің жасыруы, терінің күйуі, контактты дерматит, жүрек соғуының жеделдеуі, тыныс алудың қиындауы, жөтел, тамақ ауруы, қақырық ішектеу, бас айналу және құсу" сияқты симптомдармен ауырды. 2014 жылдың тамызында OSHA мекеменің қызметкерді қауіпсіздік туралы ескерту жасағаны үшін жұмыстан босатуына байланысты мердігерді қайта жұмысқа алуға және 220 000 доллар артқы жалақы төлеуге бұйрық берді. 2014 жылдың 19 қарашасында Вашингтонның бас прокуроры Боб Фергюсон штаттың DOE және оның мердігеріне Ханфордтағы жұмысшыларды зиянды булардан қорғау үшін сотқа бермек ниетін білдірді. 2014 жылы DOE Savannah River National Laboratory ұйымдастырған, «Washington River Protection Solutions» бастамасымен жасалған баяндамада DOE-нің бу шығарылуын зерттеу әдістерінің жеткіліксіз екені, әсіресе, олардың қысқа, бірақ қарқынды бу шығарылуын ескере алмағаны анықталды. Олар "резервуарлардың ішіндегі ауаның химиялық құрамын анықтау үшін алдын ала сынама алуды; жұмысшылардың зиянға ұшырауын болдырмау үшін жаңа тәжірибелерді жеделдетуді; жұмысшылардың буға қалай ұшырағанын көрсететін медициналық тексерулерді өзгертуді" ұсынды. 177 сақтау ыдысында сақталған қатты радиоактивті қалдықтар, ауыр техноций-99 және уранмен ластанған жер асты сулары, сондай-ақ қазіргі ластанған топырақ астындағы жер асты суларының болашақта ластану мүмкіндігі бар. 1989 жылдың 15 мамырында Вашингтонның Экология департаменті (WSDE), АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі (EPA) және DOE Ханфордтағы қоршаған ортаны қалпына келтіру үшін құқықтық базаны қамтамасыз ететін Үш тарапты келісімге қол қойды. 2014 жылға қарай агенттіктер әлемдегі ең ірі экологиялық тазалау жұмыстарын жүргізіп, техникалық, саяси, нормативтік және мәдени мүдделердің қақтығысуына байланысты көптеген қиындықтарды шешуге тырысты. Тазалау жұмыстары үш мақсатқа бағытталған: Колумбия өзенінің жағалауын басқа мақсаттар үшін қалпына келтіру, орталық платоны ұзақ мерзімді қалдықтарды өңдеу және сақтау үшін пайдалану және болашаққа дайындық. 2020 жылы WSDE, Трипартты келісімге сәйкес, реттеуші бақылау үшін қажетті нысан деректеріне тікелей қол жеткізуді шектегені үшін EPA-ға 1,065 миллион доллар айыппұл салды; 2023 жылы келісімге келу туралы келісімге қол жеткізілді. 2011 жылы DOE, нысанды қадағалауға жауапты федералды агенттік, 149 бір қабырғалы резервуарды "уақытша тұрақтандырды", барлық сұйық қалдықтарды 28 жаңа екі қабырғалы резервуарларға сорды. Тұзды торт және шлам деп аталатын қатты заттар қалды. Кейіннен DOE кем дегенде 14 бір қабырғалы резервуарға судың енгенін және олардың бірінің 2010 жылдан бері жылына шамамен белгілі бір көлемде жерге ағып жатқанын анықтады. 2012 жылы DOE сондай-ақ екі қабырғалы резервуардан ағып жатқанын анықтады, бұл резервуардың түбіндегі конструкциялық ақаулар мен коррозияға байланысты болды, және басқа он екі екі қабырғалы резервуарда да ұқсас конструкциялық ақаулар болды. Осыдан кейін DOE бір қабырғалы резервуарларды ай сайын, ал екі қабырғалы резервуарларды үш жылда бір рет бақылай бастады. DOE резервуарларды бақылау әдістерін де өзгертті. 2014 жылдың наурыз айында DOE қалдықтарды өңдеу зауытын салуды кешіктіру туралы хабарлады, бұл резервуарлардан қалдықтарды шығару кестесіне әсер етті. Тазалау жұмыстарын екі реттеуші агенттіктің қадағалауымен DOE жүргізді. Азаматтар басқаратын Ханфорд кеңесшілер кеңесі жергілікті және мемлекеттік үкіметтер, аймақтық экологиялық ұйымдар, бизнес мүдделері және американдық тайпалар сияқты қоғамдық мүдделі тараптардан ұсыныстар береді. Американың түпкілікті халқы үшін тазалау моральдық және діни мағынаға ие болды. Назардың бірінде жергілікті флора мен фаунаны сақтау, атап айтқанда, осы аймақта ғана өсетін және дәрілік қасиеттері үшін американдықтар бағалаған Умтанум шөлінің қара бидайы болды.
While major releases of radioactive material ended with the reactor shutdown in the 1970s and many of the most dangerous wastes are contained, there were continued concerns about contaminated groundwater headed toward the Columbia River and about workers' health and safety. Since 1987, workers have reported exposure to harmful vapors after working around underground nuclear storage tanks, with no solution found. More than forty workers in 2014 alone reported smelling vapors and became ill with "nosebleeds, headaches, watery eyes, burning skin, contact dermatitis, increased heart rate, difficulty breathing, coughing, sore throats, expectorating, dizziness and nausea Several of these workers have long term disabilities." In August 2014, OSHA ordered the facility to rehire a contractor and pay $220,000 in back wages for firing the employee for whistleblowing on safety concerns at the site. On November 19, 2014, the attorney general of Washington, Bob Ferguson, said the state planned to sue the DOE and its contractor to protect workers from hazardous vapors at Hanford. A 2014 report by the DOE Savannah River National Laboratory initiated by 'Washington River Protection Solutions' found that DOE's methods to study vapor releases were inadequate, particularly, that they did not account for short but intense vapor releases. They recommended "proactively sampling the air inside tanks to determine its chemical makeup; accelerating new practices to prevent worker exposures; and modifying medical evaluations to reflect how workers are exposed to vapors". stored within 177 storage tanks, an additional of solid radioactive waste, and areas of heavy technetium 99 and uranium contaminated groundwater beneath three tank farms on the site as well as the potential for future groundwater contamination beneath currently contaminated soils. On May 15, 1989, the Washington Department of Ecology (WSDE), the United States Environmental Protection Agency (EPA), and the DOE entered into the Tri Party Agreement, which provides a legal framework for environmental remediation at Hanford. By 2014, the agencies were engaged in the world's largest environmental cleanup, with many challenges to be resolved in the face of overlapping technical, political, regulatory, and cultural interests. The cleanup effort was focused on three outcomes: restoring the Columbia River corridor for other uses, converting the central plateau to long term waste treatment and storage, and preparing for the future. In 2020, WSDE issued the EPA with a $1.065 million penalty for restricting WSDE from direct access to facility data required for regulatory oversight in accord with the Tri Party Agreement; a settlement agreement being finalized in 2023. In 2011, DOE, the federal agency charged with overseeing the site, "interim stabilized" 149 single shell tanks by pumping nearly all the liquid waste out into 28 newer double shell tanks. Solids, known as salt cake and sludge, remained. The DOE later found water intruding into at least 14 single shell tanks and that one of them had been leaking about per year into the ground since about 2010. In 2012, the DOE also discovered a leak from a double shell tank caused by construction flaws and corrosion in the tank's bottom, and that twelve other double shell tanks had similar construction flaws. Since then, the DOE began monitoring single shell tanks monthly and double shell tanks every three years. The DOE also changed the methods by which they monitored the tanks. In March 2014, the DOE announced further delays in the construction of the Waste Treatment Plant, which affected the schedule for removing waste from the tanks. The cleanup effort was managed by the DOE under the oversight of the two regulatory agencies. A citizen led Hanford Advisory Board provides recommendations from community stakeholders, including local and state governments, regional environmental organizations, business interests, and Native American tribes. For the Native Americans, the cleanup took on a moral and religious aspect. A particular focus was the conservation of indigenous fauna and flora, such as the Umtanum desert buckwheat, which only grows in the area and was prized by Native Americans for its medicinal properties.