Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дипломат, саясаткер, антиквариаттарды зерттеуші және вулканолог (1730–1803)
British diplomat, politician, antiquarian and vulcanologist (1730–1803)
Уильям Гамильтон, КБ, ПК, ФРС, ФРСЭ (13 желтоқсан 1730 – 6 сәуір 1803) – 1764 жылдан 1800 жылға дейін Неаполь Корольдігіне ерекше өкіл ретінде қызмет еткен британдық дипломат, саясаткер, антиквариаттарды зерттеуші және вулканолог. 1761 жылдан 1764 жылға дейін Ұлыбританияның Парламентінің Төменгі палатасында отырғаннан кейін, ол дипломат ретінде жұмыс істей бастады және Сэр Джеймс Грейді Неаполь Корольдігіндегі британдық елші қызметінен алмастырды. Италияда болғанда Гамильтон жергілікті жанартауларды зерттеумен және антиквариаттарды жинаумен айналысты, Корольдік қоғамның мүшесі болды және Копли медалімен марапатталды. Оның екінші әйелі – Эмма Гамильтон, ол Хорацио Нельсонның, 1-ші виконт Нельсонның сүйіктісі ретінде әйгілі болды.
Sir William Hamilton, KB, PC, FRS, FRSE (13 December 1730 – 6 April 1803) was a British diplomat, politician, antiquarian and vulcanologist who served as the Envoy Extraordinary to the Kingdom of Naples from 1764 to 1800. After sitting in the House of Commons of Great Britain from 1761 to 1764, he began working as a diplomat, succeeding Sir James Gray as the British ambassador to the Kingdom of Naples. While in Italy, Hamilton became involved in studying local volcanoes and collecting antiquities, becoming a fellow of the Royal Society and being given the Copley Medal. His second wife was Emma Hamilton, who was famed as the mistress of Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson.
Ерте өмір және мансап
Гамильтон 1730 жылдың 13 желтоқсанында (немесе 1731 жылдың 12 қаңтарында) Лондон қаласында немесе Беркширдегі Парк-плейс имениесінде дүниеге келді. Ол Ямайка губернаторы лорд Арчибальд Гамильтон мен Аберкорнның 6-шы графының қызы, леди Джейн Гамильтонның төртінші ұлы болды. Оның әкесі Гамильтон герцогы Уильям мен Селкирк графының жетінші ұлы, ал анасы Гамильтон герцогинясы Анна еді. Анасы Уэльс ханзадасының сүйіктісі, тіпті әйелі болуы мүмкін еді. Уильям ханзаданың ұлы, болашақ король Георг III-мен бірге өсті, ол оны "ағасы" деп шақыратын. Осылайша, он алты жасқа толғаннан кейін алты апта өткен соң, ол 3-ші пехоталық гвардияға прапорщик болып кірді. Біраз уақыт Нидерландыда полкпен бірге қызмет етті және 1753 жылы лейтенант рөліне көтерілді. 1757 жылдың қыркүйегінде генерал Генри Сеймур Конвейдің Рошфортқа жасаған сәтсіз шабуылында оның лагерьдегі көмекшісі болды. Келесі жылы ол армиядан кетіп, Пемброк округінің парламент мүшесі Хью Барлоудың қызы Кэтрин Барлоуға үйленді. Олардың некесі Кэтриннің 1782 жылдың 25 тамызындағы қайтысына дейін бақытты болды. Балалары болған жоқ. 1763 жылы Кэтриннің әкесі қайтыс болғанда, ол Уэльстегі оның иеліктерін мұраға алды, бұл Гамильтонға тұрақты табыс әкелді. 1761 жылы Гамильтон Мидхерсттен парламент депутаты болып сайланды. Неаполь сотындағы елші, сэр Джеймс Грейдің Мадридке ауысуы мүмкін екенін естігенде, Гамильтон осы лауазымға қызығушылық танытты және 1764 жылы оған тағайындалды.
Hamilton was born on 13 December 1730 (or 12 January 1731) in either London or at Park Place, Berkshire, the fourth son of Lord Archibald Hamilton, Governor of Jamaica, and Lady Jane Hamilton, daughter of the 6th Earl of Abercorn. His father was the seventh son of William, Duke of Hamilton and 1st Earl of Selkirk, and Anne, 3rd Duchess of Hamilton. His mother was a favourite, and possibly a mistress, of the Prince of Wales and William grew up with his son George III, who would call him his "foster brother". So, six weeks after his sixteenth birthday, he was commissioned into the 3rd Foot Guards as an ensign. He spent some time with the regiment in the Netherlands, and advanced to lieutenant in 1753. In September 1757, he was present as aide de camp to General Henry Seymour Conway at the abortive attack on Rochefort. The following year he left the Army, after having married Catherine Barlow, the daughter of Hugh Barlow, Member of Parliament for Pembroke Boroughs. The couple shared a love of music, and the marriage, which lasted until Catherine's death on 25 August 1782, was a happy one. There were no children. When Catherine's father died in 1763, she inherited his estates in Wales and these provided the Hamiltons with a steady income. In 1761, Hamilton entered Parliament as Member for Midhurst. When he heard that the ambassador to the court of Naples, Sir James Gray, was likely to be promoted to Madrid, Hamilton expressed an interest in the position, and was duly appointed in 1764.
Неаполь қаласы
Гамильтон 1764 жылғы 17 қарашада Екі Сицилия Корольдігіне Төтенше елші ретінде Неапольге келді және 1800 жылға дейін Фердинанд пен Мария Каролина сарайындағы елші қызметін атқара берді. Бірақ 1798 жылдың қарашасынан бастап ол Палермода тұрды, себебі француз армиясы Неапольге қауіп төндірген кезде сарай сол жерге көшірілді. Елші ретінде Гамильтон он күн сайын немесе одан да жиі Мемлекеттік хатшыға есептер жіберуге, Неапольдегі Ұлыбританияның коммерциялық мүдделерін ілгерілетуге және Неапольге келген ағылшын саяхатшылары үшін үйін ашық ұстауға міндетті болды. Бұл лауазымдық міндеттері оған өнер, ежелгі заттар мен музыкаға деген қызығушылығын дамытуға, сондай-ақ жанартаулар мен жер сілкіністеріне жаңа қызығушылық танытуға жеткілікті уақыт берді. Бұрын денсаулығы нашар болған Екатерина Неапольдің қолайлы климатының арқасында жазыла бастады. Олардың негізгі резиденциясы Палаццо Сесса болды, онда олар ресми шаралар өткізіп, Гамильтон өзінің суреттер мен ежелгі заттардан жинаған коллекциясын орналастырды. Олардың Позилипода теңіз жағасында шағын вилласы (кейін Вилла Эмма деп аталды), Портичидегі үйі, Вилла Анжелика, Везувий тауын зерттеуге қолайлы болды, сондай-ақ Казертадағы Корольдік сарайға жақын үйі де болды.
Hamilton arrived in Naples on 17 November 1764 with the official title of Envoy Extraordinary to the Kingdom of the Two Sicilies and would remain as ambassador to the court of Ferdinand and Maria Carolina until 1800, although from November 1798 he was based in Palermo, the court having moved there when Naples was threatened by the French Army. As ambassador, Hamilton was expected to send reports back to the Secretary of State every ten days or so, to promote Britain's commercial interests in Naples, and to keep open house for English travellers to Naples. These official duties left him plenty of time to pursue his interests in art, antiquities, and music, as well as developing new interests in volcanoes and earthquakes. Catherine, who had never enjoyed good health, began to recover in the mild climate of Naples. Their main residence was the Palazzo Sessa, where they hosted official functions and where Hamilton housed his growing collection of paintings and antiquities; they also had a small villa on the seashore at Posillipo (later it would be called Villa Emma), a house at Portici, Villa Angelica, from where he could study Mount Vesuvius, and a house at Caserta near the Royal Palace.
Ағаш құмыралары
Гамильтон Неапольге келгеннен кейін грек вазалары мен басқа да ежелгі заттарды жинауға кірісті, оларды дилерлерден немесе басқа коллекционерлерден алып, тіпті қабірлерді өзі де қазып шықты. 1766–67 жылдары ол өзінің коллекциясының гравюраларынан тұратын «Ежелгі этрус, грек және римдік заттар жинағы, құрметті Ум. Гамильтон, Ұлыбритания патшасының Неаполь сарайындағы ерекше елшісінің кабинетінен» атты томды жариялады. Мәтінді д’Ханкарвилль жазды, ал Иоганн Винкельман үлесін қосты. 1769–76 жылдары тағы үш том жарық көрді. 1771 жылы алғашқы демалысында Гамильтон өзінің коллекциясын 8410 фунт стерлингке Британ мұражайына сатуды ұйымдастырды. Сазгер Жосия Веджвуд Гамильтонның томдарындағы көшірмелерден шабыттанды, ал келесі айда Антикварлар қоғамының мүшесі болып сайланды. 1777 жылы Англияға екінші демалысқа барғанда Дилетанттар қоғамының мүшесі атанды. Гамильтон 1783–84 жылдары үшінші рет Англияға оралғанда, бір кезде Барберини отбасына тиесілі болған және кейін Портленд вазасы деп белгілі болған римдік шыны вазаны әкелді. Гамильтон оны дилерден сатып алып, герцогиняның әдеби досы, қызы Мэри Гамильтонның көмегімен Портленд герцогинясына сатты. Вазадағы камео жұмыстары Жосия Веджвудқа тағы да шабыт берді, бұл жолы оның яспис ыдыстары үшін. Ваза ақыры Британ мұражайына қосылды. 1792 жылы Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. 1798 жылы Гамильтон Неапольден кетуге дайындалғанда, өзінің өнер коллекциясын және екінші вазалар коллекциясын жинап, Англияға жіберді. Екінші ваза коллекциясының бір бөлігі Силли аралдарының жанында суға батып кетті. Екінші коллекцияның қалған бөлігі Christie’s аукционында сатуға қойылды, бірақ соңғы сәтте Томас Хоуп араласып, негізінен Оңтүстік Италия вазаларынан тұратын коллекцияны сатып алды.
Hamilton began collecting Greek vases and other antiquities as soon as he arrived in Naples, obtaining them from dealers or other collectors, or even opening tombs himself. In 1766–67 he published a volume of engravings of his collection entitled Collection of Etruscan, Greek, and Roman antiquities from the cabinet of the Honble. Wm. Hamilton, His Britannick Maiesty's envoy extraordinary at the Court of Naples. The text was written by d'Hancarville with contributions by Johann Winckelmann. A further three volumes were produced in 1769–76. During his first leave in 1771 Hamilton arranged the sale of his collection to the British Museum for £8,410. Josiah Wedgwood the potter drew inspiration from the reproductions in Hamilton's volumes. and the following month was elected Fellow of the Society of Antiquaries. In 1777, during his second leave to England, he became a member of the Society of Dilettanti. When Hamilton returned to England for a third period of leave, in 1783–84, he brought with him a Roman glass vase, which had once belonged to the Barberini family and which later became known as the Portland Vase. Hamilton had bought it from a dealer and sold it to the Duchess of Portland with the help of his niece Mary Hamilton, who was the duchess's literary friend. The cameo work on the vase again served as inspiration to Josiah Wedgwood, this time for his jasperware. The vase was eventually bought by the British Museum. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1792. In 1798, as Hamilton was about to leave Naples, he packed up his art collection and a second vase collection and sent them back to England. A small part of the second vase collection went down with off the Scilly Isles. The surviving part of the second collection was catalogued for sale at auction at Christie's when at the eleventh hour Thomas Hope stepped in and purchased the collection of mostly South Italian vases.
Жанартаулар
Гамильтон Неапольге келгеннен кейін көп ұзамай Везувий тауы белсенділіктің белгілерін көрсетуге бастады және 1766 жылдың жазында ол Лондондағы Корольдік қоғамға атылу туралы есепті, сондай-ақ суреттермен және тұздар мен күкірт үлгілерімен бірге жіберді. Осы еңбектің нәтижесінде ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1767 жылдың күзінде одан да үлкен атылу болды және Гамильтон тағы да Корольдік қоғамға есеп жіберді. Бұл екі еңбек Қоғамның «Philosophical Transactions» журналында мақала ретінде жарияланды. 1770 жылы Корольдік қоғам оған «Этна тауына саяхат туралы есеп» еңбегі үшін Копли медалін табыс етті. 1772 жылы ол екі жанартау туралы жазған еңбектерін «Везувий, Этна және басқа да жанартаулар туралы байқаулар» деген атпен жинақтап жариялады. 1776 жылы оның жанартаулар туралы хаттарының жинағы «Campi Phlegraei» (Жалынып тұрған далалар, ежелгі адамдар Неаполь аймағына берген атау) деген атпен жарық көрді. Бұл томды Пьетро Фабрис суреттермен безендірді. Кейін Гамильтон Везувийдің батыс беткейіне жақын тұратын пастор Антонио Пиагжионы вулканның күнделікті жазбалары мен эскиздерін жүргізу үшін жалдады. Пиагжионың күнделіктері 1779–1795 жылдарды қамтиды. Гамильтон сонымен қатар жер сілкіністеріне де қызығушылық танытты. Ол 1783 жылғы жер сілкінісінен кейін Калабрия мен Мессинаға сапар шегіп, Корольдік қоғамға мақала жазды.
Soon after Hamilton arrived in Naples, Mount Vesuvius began to show signs of activity and in the summer of 1766 he sent an account of an eruption, together with drawings and samples of salts and sulphurs, to the Royal Society in London. On the strength of this paper he was elected a Fellow of the Royal Society. In the autumn of 1767 there was an even greater eruption and again Hamilton sent a report to the Royal Society. The two papers were published as an article in the Society's journal Philosophical Transactions. The Royal Society awarded him the Copley Medal in 1770 for his paper, "An Account of a Journey to Mount Etna". In 1772 he published his writings on both volcanoes in a volume called Observations on Mount Vesuvius, Mount Etna, and other volcanos. This was followed in 1776 by a collection of his letters on volcanoes, entitled Campi Phlegraei (Flaming fields, the name given by the Ancients to the area around Naples). The volume was illustrated by Pietro Fabris. Hamilton subsequently hired a priest, Padre Antonio Piaggio, who lived near the western slopes of Vesuvius to keep a regular diary of notes and sketches of the volcano. Piaggio's diaries span the period 1779 1795. Hamilton was also interested in earthquakes. He visited Calabria and Messina after the earthquake of 1783 and wrote a paper for the Royal Society.
Музыка
Гамильтондар музыкалық кештер ұйымдастырды, онда олар өз қызметшілерімен немесе кәсіби музыканттармен бірге ойнайтын (Вильям скрипкада, ал Кэтрин клавесин немесе фортепианода). 1770 жылы Италияға саяхат еткен жас Моцарт пен оның әкесі Гамильтондармен танысты. Кэтрин Моцартқа клавесинде ойнап көрсетті, ол оның орындалуын «көңілге тиетіндей әсерлі» деп бағалады. Тағы бір музыкалық қонақ – музыка тарихшысы Чарльз Берни, ол Портичидегі Вилла Анжеликада тұрып, Гамильтоннан зерттеулеріне көмек алды. Берни Кэтрин Гамильтонды Неапольдегі ең шебер клавесинші деп есептеді. Жас ирланд әншісі Майкл Келли Неапольға келгенде, Гамильтон оны сарайға таныстырды. 1788 жыл шамасында жас ирланд композиторы Томас Картер да онымен бірге болды. Кэтрин Гамильтон 1782 жылдың тамызында қайтыс болды; оның денесі Ұлыбританияға қайтарылып, ескі Слебех шіркеуінің Барлоу мазарында жерленді. Гамильтон өзінің немере қызы Мэриге: «Мен өмірім бойы ең жақсы, ең мейірімді және ізгі серігімді жоғалтқанымды сезінемін» деп жазды.
The Hamiltons gave musical entertainments in which they played (William the violin, and Catherine the harpsichord or pianoforte) with some of their servants or professional musicians. During their tour of Italy in 1770, the young Mozart and his father were introduced to the Hamiltons. Catherine played the harpsichord for Mozart, and he said he found her performance "uncommonly moving". Another musical visitor was the music historian Charles Burney, who stayed at Villa Angelica at Portici and was helped by Hamilton with his research. Burney thought that Catherine Hamilton was the best harpsichord player in Naples. When the young Irish singer Michael Kelly arrived in Naples, he was introduced to the Court by Hamilton. The young Irish composer Thomas Carter also stayed with him around 1788. Catherine Hamilton died in August 1782; her body was returned to Britain for burial in the Barlow vault at the old Slebech parish church. Hamilton wrote to his niece Mary: "I must for ever feel the loss of the most amiable the most gentle and virtuous companion that ever man was blessed with".
Екінші неке
Әйелі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң Гамильтон үшінші рет Ұлыбританияда демалысқа шықты. Бұл жолы ол Уэльстегі иеліктерін аралап, немере інісі Чарльз Гревиллмен бірге Шотландияға сапар жасады. Гревилл – Уорвик графының және Гамильтонның әпкесі Элизабеттің кіші ұлы еді. Гамильтон Ұлыбританияға жасаған сапарында Гревиллді мұрагер етіп көрсетті. Лондонда Гамильтон Эмма Хартпен танысты, ол сол кезде Гревиллдің сүйіктісі болған. Неапольге оралғанда Гамильтон жалғыздыққа көмілді. "Отбасымен 22 жыл бірге өмір сүргеннен кейін, көбінесе жалғыз өмір сүру қатты қиын", - деп жазды ол немере қызына. Ал осы уақытта бай әйел іздеген Гревилл, ағасын Эмманы өзіне алуға көндірудің жоспарын құра бастады. Гамильтон біраз ойланып, жоспарға келісті де, Эмма 1786 жылдың 26 сәуірінде, 21 жасқа толған күні Неапольге келді. Оның анасы да бірге келді, ол миссис Кадоган деп таныстырылды және 1810 жылы қайтыс болғанға дейін Эмма мен Гамильтонмен бірге тұрды. Әйелдер Палаццо Сессадағы пәтерге орналастырылып, көлік пен киім-кешекпен қамтамасыз етілді. Эммаға итальян тілінен және ән салудан сабақ беру үшін ұстаздар шақырылды. Бірақ Эмма Гревиллдің Неапольге келмейтініне немесе Англияға қайта шақыртпайтынына көнуіне бірнеше ай кетті. Осы кезде ол Гамильтонның сүйіктісі болуға шешім қабылдады. Гамильтон мен Эмма бес жылдан кейін үйленді, Гамильтон үш айлық демалыс алып Ұлыбританияға барды. Мемлекеттік қызметте болғандықтан ол патшаның рұқсатын алуға тиіс болды. Салтанатты рәсім тыныш өтті, ол 1791 жылдың 6 қыркүйегінде Сент-Марилебон шіркеуінде өтті, бұл жұптың Неапольге оралуына екі күн қалғанда болды. Эмма тізімге Эми Лайонс ретінде қол қойды, куәгерлер ретінде Гамильтонның туысы Аберкорн маркизі мен Туринде капеллан болған Луи Дютенс болды. Келесі күні Гамильтон 1791 жылы құпия кеңеске ант берді. Гамильтон елшілік қызметін атқарып жүрген кезеңнің көп бөлігінде Неаполь саяси жағынан тыныш қала берді. Бірақ 1793 жылы Франция Ұлыбританияға соғыс жариялағанда Неапольдегі жағдай шиеленісіп, Гамильтонның рөлі маңыздырақ атанды, сонымен бірге оның денсаулығы нашарлай бастады. Нельсонның флоты 1798 жылдың тамызында Нил шайқасында француз флотын жеңгеннен кейін Неаполь шығанағына келді, ал Нельсон Гамильтонның қонағы болды. Жыл соңында король мен королева француз армиясының шабуылына байланысты Неапольді тастап, Сицилиядағы Палермоға қашты. Гамильтондар да олармен бірге кетті.
A year after his wife's death Hamilton had a third period of leave in Britain. This time he visited his estates in Wales and went on a trip to Scotland with his nephew Charles Greville, who was a younger son of the Earl of Warwick and Hamilton's sister Elizabeth. When Hamilton made a will during that visit to Britain he made Greville his heir. In London, Hamilton met Emma Hart who at that time was Greville's mistress. On his return to Naples, Hamilton was lonely. "After having lived 22 years en famille it is most terrible to live chiefly alone", he wrote to his niece. Meanwhile, Greville, who wanted to search for a wealthy wife, was hatching a plan to persuade his uncle to take Emma off his hands. Somewhat reluctantly Hamilton agreed to the plan and Emma arrived in Naples on her 21st birthday, 26 April 1786. With her was her mother, who went by the name of Mrs Cadogan, and who would live with Emma and Hamilton until she died in 1810. The women were installed in an apartment in the Palazzo Sessa, and provided with a carriage and wardrobes. Tutors were hired to give Emma lessons in Italian and singing. It was some months though before Emma accepted the fact that Greville was not going to join her in Naples or send for her to go back to England. At that point she decided to become Hamilton's mistress. Hamilton and Emma married five years later, when Hamilton obtained leave of three months in Britain. As he held a public position he had to ask the King's permission. The ceremony was a quiet one in St Marylebone Parish Church, taking place on 6 September 1791, two days before the couple's return to Naples. Emma signed the register as Amy Lyons; the witnesses were Hamilton's cousin the Marquess of Abercorn and Louis Dutens, who had been chaplain at Turin. The following day Hamilton was sworn of the Privy Council in 1791. For most of Hamilton's time as ambassador, Naples had been a political backwater. But when France declared war on Britain in 1793 events in Naples became more turbulent, and Hamilton's role became more important, just as his health was declining. Nelson's fleet arrived in the Bay of Naples after defeating the French Fleet at the Battle of the Nile in August 1798 and Nelson was a guest of the Hamiltons. At the end of the year the King and Queen abandoned Naples as the French Army advanced and fled to Palermo in Sicily. The Hamiltons went with them.
Кейінгі өмірі
1799 жылдың жазында Неаполь француздардан қайта алынды және Партенопея Республикасын қолдағандарға қатыгез жазалар қолданылды. Гамильтон король мен королевамен, сондай-ақ Нельсонмен Палермода қалды, бірақ ол бір сәтте Неаполь шығанағына барып, жағаға қысқа уақытқа түсті. Гамильтон Ұлыбританияға қайтуға асығып тұрды. 1800 жылдың басында оның орнына сэр Артур Пейджет жіберілді, ал Гамильтон мен Нельсон Англияға құрлық жолымен оралды. Осы кезде Эмма мен Нельсон ғашық болған еді. Олар 1800 жылдың 31 қазанында Грейт Ярмутқа қонды. Гамильтон, Эмма және Нельсон арасындағы қарым-қатынас бұрыннан-ақ қырқысқанға айналды, және Джеймс Гиллрей Гамильтонды карикатураға түсірді. Гамильтон тағы екі жарым жыл Мертон шаруашылығында Эммамен, Нельсонмен және миссис Кадоганмен бірге зейнеткерлікте өмір сүрді, сондай-ақ Пикадиллиде жалға алған үйінде тұрды. Ол уақытын Темза өзенінде балық аулауға, Уэльстегі иеліктеріне сапар шегуге, картиналар мен вазаларды сатуға, Неапольдегі шығындары үшін үкіметтен тиіс ақшаны алуға тырысып, әсіресе Корольдік қоғам мен Дилетанттар клубына қатысуға жұмсады. Ол 1803 жылдың 6 сәуірінде Пикадиллидегі үйінде қайтыс болды. Ол Эммаға жылына 800 фунт стерлинг мұра қалдырды, оның ішінде анасына жылына 100 фунт стерлинг, ал Неапольдегі төрт қызметшіге шағын жалақылар берді. Уэльстегі, көптеп ипотекаға берілген иеліктерін Гревиллге қалдырды. Нельсонға Элизабет Виже Ле Брун салған Эмманың портретінің эмальдан жасалған көшірмесі тиді. Гамильтон Слебехте бірінші әйелінің қасына жерленді.
In the summer of 1799 Naples was recaptured from the French and savage reprisals were enacted against those who had supported the Parthenopean Republic. Hamilton, together with the king and queen, and Nelson, remained in Palermo, except for a visit to the Bay of Naples in when he briefly went ashore. Hamilton was anxious to return to Britain. At the beginning of 1800 Sir Arthur Paget was sent out to replace him and the Hamiltons and Nelson returned overland to England. By this time Emma and Nelson were lovers. They landed at Great Yarmouth on 31 October 1800. The relationship between Hamilton, Emma and Nelson was already causing a scandal and Hamilton was caricatured in cartoons by James Gillray. Hamilton would live in retirement for another two and a half years, at Merton with Emma, Nelson, and Mrs Cadogan, and in a house he leased in Piccadilly. He spent his time fishing on the River Thames, visiting his estates in Wales, selling paintings and vases, trying to get money owed to him by the government for his expenses in Naples, and attending his clubs, especially the Royal Society and the Dilettanti. He died on 6 April 1803 at his house in Piccadilly. He left Emma £800 a year, which included £100 a year for her mother, and small annuities for four servants in Naples. His estates in Wales, which were heavily mortgaged, were left to Greville. Nelson was left an enamel copy of a portrait of Emma by Élisabeth Vigée le Brun. Hamilton was buried beside his first wife at Slebech.
Құрмет
Гамильтонның өмірі Сьюзан Сонтагтың "Вулканның ғашығы: Роман" романында көркемделіп суреттелген. 1941 жылғы "That Hamilton Woman" фильмінде сэр Уильям Гамильтон рөлін Алан Моубрей сомдады. Германиядағы Дессау-Вёрлиц бақтарында көлдің ортасында Везувий тауының макеті орналасқан арал бар. Ангальт-Дессау герцогы Леопольд III қонақтарын тамашалау үшін жанартаудың атқанындай көрінетін әсем фейерверктер ұйымдастырған. Аралдағы таудың төменгі жағында Гамильтонның Позилиподағы вилласын еске түсіретін ғимарат салынған. Уолтон Фордтың "Джек өлім төсегінде" акварелінде 1780 жылы Гамильтонның үй жануары – маймылының қазасы бейнеленген.
Hamilton's life was fictionalised by Susan Sontag in her novel The Volcano Lover: A Romance. In the 1941 movie That Hamilton Woman, the role of Sir William Hamilton was portrayed by Alan Mowbray. In the Dessau Wörlitz Garden Realm in Germany there is an island in a lake atop which is a model of Mount Vesuvius. Duke Leopold III of Anhalt Dessau would stage fireworks that seemed to issue from an erupting volcano to entertain his guests. At the foot of the mountain on the island is a building intended to suggest Hamilton's villa at Posillipo. Walton Ford's watercolour Jack on his Deathbed portrays the death of Hamilton's pet monkey in 1780.