Селая футбол клубының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Клуб Селая – Мексиканың Гуанахуато штатындағы Селая қаласында орналасқан кәсіби футбол клубы. Селая қазіргі уақытта "Лига де Экспансион МХ" лигасында ойнайды. Команда 1954 жылдың 7 ақпанында құрылған. 2003 жылғы қысқы маусымда, көршілес "Атлетико Селая" клубы лицензиясын "Colibríes de Morelos" клубына жоғалтқаннан кейін және "Ла Пьедад" клубы Селаяға көшірілгеннен соң қайта ұйымдастырылды, бұл өзгеріс "Primera División A" лигасына әкелді.

Алғашқы жылдары (1954-1970)

Селая футбол клубы 1954 жылдың 7 ақпанында Мигель Ириарте Монтес құрған «Селая Футбол Клубы» А.К. ретінде құрылды, ол клубтың алғашқы президенті болды. Селая сол кезде Мексиканың екінші маңызды лигасы болған Segunda División Profesional-ге тіркелді. Құрылғаннан кейінгі екінші жылы клуб Монтеррейден кейін екінші орынды иеленді, ол Мексиканың бірінші дивизионына жолдама алды. 1957–1958 маусымында клуб маусымды жеңіп, жоғары дивизионға көтерілді. Клуб алғашқы 18 ойында жеңіліс көрмеді. Клубтың жоғары дивизионға көтерілуі 1957 жылдың 15 желтоқсанында аргентиналық Флоренсио Каффаратти басшылығымен «Националь» клубын 2:1 есебімен жеңген кезде ресми мәртебе алды. Селая төмендеген «Тампико Мадеро» клубының орнын басты. Селая 1958 жылдан 1961 жылға дейін Мексиканың бірінші дивизионында ойнады және 1970 жылдары таратылды. Жаңадан құрылғаннан кейін, клуб Primera División A (екінші деңгей) лигасында ойнады және «Керетаро» клубының резервтік командасына айналды. 2006–2007 маусымынан кейін «Керетаро» клубы төмендеген кезде, «Селая» да таратылды. Клуб 1958 жылдың 13 шілдесінде «Америка» клубына қарсы өткен бірінші дивизиондағы алғашқы ойынында 4:1 есебімен жеңілді. Бірінші дивизиондағы алғашқы голды Фелипе Негрете шатасқан ойын барысында соқты, бірақ гол авторы ретінде Матео Де ла Тихера есімдері де қарастырылды. Клуб алғашқы ойындарында күшті қарсылыққа тап болды және 8-турда «Замора» клубын 3:2 есебімен жеңгенге дейін жеңіске жете алмады. Клуб соңғы орындағы «Куатла» клубынан бір ұпай артық алып, лигада қалуға қол жеткізді. Сол жылы клуб 19 ұпаймен лигада 13-орынды иеленді, 4 ойында жеңіске жетті. Ранульфо «Чапулин» Росас 8 голмен клубтың үздік мергені болды, ал Джонс пен Аппичьяфоко 5 голдан соқты. 1959–1960 маусымында клуб айтарлықтай жақсармады, 12 ұпаймен лигада 12-орынды иеленді, «Атлетико Морелия» және «Замора» клубтарымен құлдыраудан сақтау үшін күресті. Феррейра сол жылы 9 голмен үздік мерген атанды, ал Ортис 8 гол, Кабанас 4 гол соқты. Клубтың орташа ойыны 1960–1961 маусымында оны қуып жете берді. 6 жеңіс, 7 тең және 13 жеңіліс нәтижесінде 19 ұпай жинаған клуб соңғы орынға түсті. Клуб маусымды жарқын бастады, бірақ жаттықтырушы Флоренсио Каффаратти кеткеннен кейін, бірде-бір ойында жеңіске жете алмаған Габриэль Уняте басшылыққа келді. Бұл құрамында төмендеген командада Кваглиа, Дж. Меркадо және Исмаэль Феррейра 7, 5 және 4 гол соққан бірнеше ойыншылар болды.

Celaya was established as a football club on 7 February 1954 as Celaya Fútbol Club, A. C. by Miguel Iriarte Montes, the first club president. Celaya registered in the Segunda División Profesional, which at that time it was the second most important league in Mexico. In its second year of existence the club finished runner up to Monterrey, who achieved to promotion to the Mexican Primera División. In 1957–58 the club achieved promotion after winning the season. The club did not lose in their first 18 games. The club's promotion became official on 15 December 1957 when the club defeated Nacional 2–1 under the management of the Argentine Florencio Caffaratti. Celaya replace relegated Tampico Madero. Celaya played in Primera División de México from 1958 to 1961 and disappeared in the 1970s. After reactivation, they played in Primera División A (second level) and became a farm team of Querétaro. When this club was relegated after 2006–07 season, Celaya was absorbed and disappeared. The club made its first division appearance on 13 July 1958 against América, losing 4–1. The first goal scored in the top division was by Felipe Negrete in a confusing play, although Mateo De la Tijera possibly should have been credited. The club struggled in its first games and did not win till round 8 when they beat Zamora 3–2. The club managed to stay in its league by just one point over last place Cuautla. That year the club finished 13 in the league with 19 points, winning 4 games. Ranulfo "Chapulin" Rosas was the club's top scorer with 8 followed by Jones and Appicciafoco with 5. For the 1959–60 tournament the club showed little improvement, finishing 12th in the league with 12 points, leaving the relegation fight to Atletico Morelia and Zamora. Ferreyra was that year's top scorer with 9 goals, followed by Ortiz with 8 and Cabañas with 4. The club's mediocre play caught up with it in the 1960–61 tournament. After finishing last with a record of 6 wins, 7 draws and 13 losses totaling 19 points it was relegated. The club had started the tournament red hot but cooled when trainer Florencio Caffaratti left, elevating Gabriel Uñate who failed to win a single game. In that relegated squad Quaglia, J. Mercado and Ismael Ferreyra were the few players who had a good year scoring 7, 5, and 4 goals in order.

1970-1993 жылдар

1960 жылдары клуб екінші дивизионда ойнады, он жылдық аралықта жақсы нәтижелер көрсетпеді. 1970 жылдары клуб таратылды. Бірнеше жылдан кейін, Celaya қаласына кәсіби футболды қайтару үшін клуб Tecnológico de Celaya клубымен бірге қайта құрылды. Celaya клубы Мексиканың үшінші дивизионына қатысты және 1973–74 маусымында лига жеңімпазы атанды. Celaya клубы 1975–76 жылғы Мексиканың екінші дивизионының финалында Сан-Луис клубына есе жіберіп, ал Tecnológico de Celaya клубы кейіннен Мексиканың үшінші дивизионына түсірілді. Клуб 1980 жылдары Сегунда B дивизионында ара-тұра ойнады, содан кейін үзіліс жасап, 1991 жылы Сегунда A дивизионында қайта пайда болды. 1991 жылдан 1993 жылға дейін қаланы екі клуб өкілдіктеді: Celaya клубы және Linces Celaya.

Атлетико Селая дәуірі (1994-2004)

1994 жылы екінші дивизионның екі клубы – «Атлетико Куернавака» (Морелос) және «Эскуадра Селесте де Селая» (Гуанахуато) біріккен кезде клуб қайта құрылды. Кейінірек тағы бір команда, «Атлетико Эспаньоль» – оны Мексика қаласының «Мексико Сити» командасымен шатастырмау керек – қосылды. Барлық біріккен клубтар жаңа клубқа өздерінің бұрынғы тарихынан бір бөлігін әкелді: «Атлетико Куернавака» өзінің атын ұсынды; «Селесте де Селая» ашық көк түстерін ұсынды, ал «Атлетико Эспаньоль» өзінің талисманы – бұқаны ұсынды, осылайша «торрос» (бұқалар) деген лақап атын алды. Энрике Фернандес Прадо басқаруымен «Атлетико Селая» өзінің алдыңғыларынан екінші дивизиондық орнын алып, бірден жоғары деңгейге көтерілді. Олар 1994–1995 жылдарғы «Лига де Асенсо» турнирін жеңіп, «Пачуканы» жеңгеннен кейін «Примера Дивизионға» қосылды. 1995–1996 жылдарғы турнир алдында клуб бұрынғы «Реал Мадрид» клубының жұлдыздары Эмилио Бутрагеньо мен Хьюго Санчесті шақырды, олар клубты 14 жеңіс, 10 тең және 10 жеңіліспен (барлығы 52 ұпай) финалға жеткізді, бұл клуб тарихында бірінші рет ширек финалға ілігуіне мүмкіндік берді. Клуб ширек финалда «Монтеррейді» жеңді, алдымен «Монтеррейде» 2:2 есебімен тең түсті, содан кейін «Селаяда» қайтадан тең түсті, 0:0. Жарым финалда олар «Тибуронес Рохос де Веракрус» клубымен кездесті, алдымен «Веракрус» қаласында «Селая» 1:0 есебімен жеңіске жетті, содан кейін «Селаяда» 5 гол соқты, бұл мексикалық «Примера Дивизионның» алғашқы финалына жол ашты. Финалда клуб «Некаксамен» кездесті, ол ширек финалда «Тигрес UANL» клубын, ал жарым финалда «Американы» жеңген. «Селаядағы» матчта клубтар 1:1 есебімен тең түсті. Келесі Мексика қаласындағы ойында 0:0 есебімен тең түсті. Тартысты шешіммен лига қосымша уақыт немесе пенальти сериясын ойнамауға шешім қабылдады және «Некаксаға» «Селаядағы» гол айырмасы бойынша титул берді. 1996–1997 жылдарғы турнирде клуб 5 жеңіс, 10 тең және 2 жеңіліспен (барлығы 17 ұпай) 4-топта соңғы орынға ие болды. Содан кейін клуб төменгі лигаларда ойнады. Олар қаржылық қиындықтарға тап болды, бұл 2002–2003 жылдың қысында бірінші дивизиондық лицензияларын сатуға әкелді. «Атлетико Селая» жойылғаннан кейін, олардың ескі қалалық көршісі «Клуб Селая» қайтадан жанданды, өйткені «Ла Пьедад» «Селаяға» көшіп келді. Бұл клубқа танымал ойыншылар Мауро Нестор Герк, Антонио Ломели, Фелипе Роблес, Луис Фернандо «Скопони» Сандовал, Наса, Хавьер Чавес Гонсалес, Давид Пачеко және Жоземир Лужамбио кірді, бірақ клуб 2004 жылы қайтадан таратылды.

The club returned in 1994 when the two second division clubs Atlético Cuernavaca (Morelos) and Escuadra Celeste de Celaya (Guanajuato) merged. Another team, Atlético Español – not to be mistaken for the same named Mexico City team – was merged later. All merging clubs brought a piece of their old identity into the new club: Atlético Cuernavaca offered its name; Celeste de Celaya offered their light blue colors and Atlético Español provided their mascot, the bull, engendering their nickname toros (bulls). Atlético Celaya under Enrique Fernández Prado administration took the second division position of their predecessors and immediately reached the top level. They joined Primera División after winning the 1994–1995 Liga de Ascenso tournament where they managed to beat Pachuca. Prior to the 1995–96 tournament the club brought in former Real Madrid greats Emilio Butragueño and Hugo Sánchez who led the club to the Final with a record of 14/10/10 for a total of 52 points, qualifying them for the quarter finals for the first time in club history. The club defeated Monterrey in the quarter finals, first in Monterrey, ending in a 2–2 draw, then in Celaya where the clubs again tied, 0–0. In the semi finals they faced Tiburones Rojos de Veracruz, first in Veracruz where Celaya took a 1–0 series advantage, then in Celaya where Celaya scored 5 goals, reaching its first Final in the Mexican Primera División. In the final the club faced Necaxa, who had beaten Tigres UANL in the quarter finals and América in the semi finals. In the Celaya match the clubs drew at 1–1. In the following Mexico city contest they tied at 0–0. In a controversial decision the league decided not to play extra time or a penalty shootout and awarded Necaxa the title for their away goal in Celaya. In the 1996–97 tournament the club finished last in group 4 at 5/10/2 for a total of 17 points. Thereafter the club inhabited the lower regions. They had financial problems which led to the sale of their first division license in winter 2002–03. When Atlético Celaya has disappeared, their older city neighbor Club Celaya was reactivated again when La Piedad moved to Celaya. This club was made up by well known players Mauro Néstor Gerk, Antonio Lomelí, Felipe Robles, Luis Fernando "Scoponi" Sandoval, Nasa, Javier Chávez González, David Pacheco and Josemir Lujambio but the club folded yet again 2004.

Қазіргі заман

2007 жылы қала мен Бірінші дивизиондық «Керетаро» клубы келісімге келді, соның нәтижесінде «Селая» клубы «Керетароның» «Примера А» филиалы болды. Клуб қайтадан ойнай бастаған жылдың өзінде плей-оффқа қатысты, бірақ даулы шешіммен жарамсыз ойыншыға байланысты федерация клубты жарыстан шығарды. Кейін «Керетаро» клубы бірінші дивизионнан төмендегендіктен, клуб сатылды, бұл бір иеге екі клубты басқаруға мүмкіндік берді. Клуб 2008 жылдан бері Мексиканың екінші дивизионында өнер көрсетуде. 2010 жылғы «Апертура» турнирінде «Селая» клубы финалда «Тампико Мадероны» жеңіп, Тамаулипас штатында чемпион атанды.

Стадион

Estadio Miguel Alemán 1954 жылы Селая, Гуанахуато қаласында салынды және ашылды. Ол 40 жыл өткен соң Мексика футбол федерациясының талаптары бойынша қайта жаңартылды және бірінші лига жарысын қабылдады. Стадион президент Мигель Алеман Вальдестің құрметіне аталды. ФК Селая (1958–61) және Атлетико Селая Буллс (1995–02) сияқты жергілікті командалар мұнда өнер көрсетті. Сыйымдылығы 23 182 көрерменге арналған. Оның дизайны дәстүрлі ағылшын стадионының трибунасына ұқсайды.

Сырты мен түстері

1950 жылдары клубтың бастапқы түстері қызыл және ақ болды. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында клуб өз алаңындағы ойындарда қара және ақ түсті, кеудесінен өткен V тәрізді суретпен, ал сыртқы ойындарда қара жолақты жейде кие бастады, оларды бүгінгі күнге дейін қолданып келеді.