Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы Онтарио штатындағы қала, Канада.
Former city in Ontario, Canada
Порт-Артур – Канаданың Солтүстік Онтариосында, Супериор көлінің жағасында орналасқан қала. 1970 жылдың қаңтарында Форт-Уильям және Нибинг, МакИнтайр елді мекендерімен бірігіп, Тундер-Бэй қаласын құрады. Порт-Артур бұрын Тундер-Бэй аймағының әкімшілік орталығы болған. Ол тарихи тұрғыдан, Канадалық Тынық мұхиты темір жолының (CPR) уақытша (1882–1885) шығыс терминалы ретінде белгілі. Бұл қала Ұлы көлдер арқылы Порт-Артурға жүк тасыған кемелер үшін маңызды транзиттік пункт болды. CPR-дің шығысқа қарай толық құрылысы қаланың теңіз тасымалындағы маңыздылығына ықпал етпеді; портты қамтамасыз ету үшін Канадалық Солтүстік темір жолы салынды, және кемелерді астықпен жабдықтау үшін көптеген астық сақтаушы мұнаралар (силостар) бой көтерді. Бұл теміржол және астық саудасы 20-шы ғасырдың екінші жартысында төмендеді.
Port Arthur was a city in Northern Ontario, Canada, located on Lake Superior. In January 1970, it amalgamated with Fort William and the townships of Neebing and McIntyre to form the city of Thunder Bay. Port Arthur had been the district seat of Thunder Bay District. It is historically notable as a temporary (1882–1885) eastern terminus of the Canadian Pacific Railway (CPR). It served as a major transshipment point for lakers that carried cargo to Port Arthur from across the Great Lakes. CPR's completion to the east did little to affect the city's importance for shipping; the Canadian Northern Railway was constructed to serve the port, and it built numerous grain silos to supply lakers. This rail and grain trade diminished in the latter half of the 20th century.
Тарих
Канада провинциясының үкіметі 1850-ші жылдардың соңында Онтарионың батысындағы Канаданы зерттеу және қоныстандыруды бастауға ниеттенді. 1867 жылы Конфедерация құрылғаннан кейін Саймон Джеймс Доусон Канаданың Қоғамдық жұмыстар департаменті (DPW) қызметіне тартылып, Жоғарғы көлдегі Тундэр-Бэйден Қызыл өзен колониясына (қазіргі Манитоба) дейінгі жол мен бағытты салуға кірісті. DPW-нің көлдегі қоймасы мен қонысы, онда ол жабдықтарын түсіріп, сақтаған, 1870 жылдың мамыр айындағы қатыгез өрттен кейін алғашқы атауын алды. Полковник Гарнет Уолсли өрт салдарынан қираған шағын елді мекенді Королева Викторияның ұлы, Конно және Стратхерн герцогы Артурдың (1850–1942) құрметіне Принц Артурдың қонысы деп атады. Сол кезде Артур ханзада Монреальдегі әскери полкімен бірге қызмет ететін. 1871 жылы Онтарио үкіметі Принц Артурдың қонысының қала жоспарын жасады, осылайша атауды ресми растап, жерді заңды түрде иеленуге ашты. 1883 жылдың мамыр айында бұл ауыр атауды Канадалық Тынық мұхиты темір жолының (CPR) Виннипегтегі шенеуніктері бір жақты түрде Порт-Артур деп өзгертті. Аталған ханзада 1890 жылдың мамыр айында, өзінің сүйіктілерімен бірге қысқа ғана тоқтағанға дейін бұл қонысқа келген жоқ. XIX ғасырдың соңында Порт-Артур экономикадағы өзгерістерге ұшырады. CPR Жоғарғы көлдің солтүстік жағалауындағы құрылысын аяқтап, операцияларын төменгі Каминистикия өзені бойында шоғырландыруға шешім қабылдады. Бұл Порт-Артурдағы бизнес белсенділігін күрт төмендетті. Сонымен қатар, күміс кенін өндіру 1870 жылдардан бері экономиканың негізгі тірегі болды, бірақ күміс кенін өндірудегі өрбу 1890 жылдың қазан айында аяқталды. АҚШ Конгресі АҚШ-қа экспортты тиімсіз ету үшін Маккинли тарифін қабылдады. Қала 1897–1899 жылдары кәсіпкерлер Уильям Маккензи мен Дональд Манн Онтарио және Рейн Ривер темір жолын, сондай-ақ Порт-Артур, Дулут және Батыс темір жолын сатып алғанға дейін қиын экономикалық жағдайда болды. Олар Порт-Артурды Канаданың Солтүстік темір жолының штаб-пәтері ретінде таңдады. Порт-Артур 1901 жылдың желтоқсанында Виннипегке (Манитоба) темір жол ашылғаннан кейін CNR үшін транзиттік және астық тасымалдау порты ретінде гүлденді. 1871 жылдан бастап Порт-Артур Тандэр-Бэй округінің әкімшілік орталығы болып белгіленді (Онтарио үкіметі 1871 жылы құрды). 1884 жылға дейін сот ісін провинциялық стипендиялы судья жүзеге асырды, содан кейін үкімет сот округін құрып, сотты басқаратын федералды судьяны тағайындады. Провинция 1876 жылы түрме мен сот ғимаратын салдырды және қалаға Тақ жерлері агентін, Тақ ағаш агентін және отарлау жолдарының инспекторын орналастырды. Федералдық үндістер агенті де әдетте қалада орналасқан. 1924 жылы провинция жаңа, үлкен сот ғимаратын тұрғызды. 1901 жылдан 1914 жылға дейін өндіріс саласын дамытуға жасалған әрекеттер көбінесе сәтсіз аяқталды. Бірақ Батыс құрғақ док және кеме жасау компаниясы, кейін Порт-Артур кеме жасау компаниясы немесе PASCO деп аталды, көптеген жылдар бойы ірі өнеркәсіптік жұмыс беруші болды. Орман өнімдері өнеркәсібі қаланың экономикалық өмірі үшін маңызды болды. 1880 жылдары Герман Фингер Pigeon River Lumber Company компаниясын құрды, бірақ компанияны таратып, 1906 жылға қарай өз операцияларын The Pas-қа көшірді. 1917 жылы екі пилорама целлюлоза және қағаз өнеркәсібіне қосылды, Порт-Артур целлюлоза және қағаз компаниясы құрылды, кейіннен провинциялық қағаз фабрикалары компаниясының бөлімшесі, ал 1920 жылы Каруент-Ривердегі Каминистикия целлюлоза және қағаз компаниясы. Бұл 1922 жылы Висконсин штатының Висконсин Рапидс қаласындағы Консолидацияланған су энергиясы және қағаз компаниясына сатылды. Канаданың Солтүстік темір жолының Канаданың Ұлттық темір жолдарымен бірігуі CNoR нысандарының көптерін жоғалтуға әкелді. Жаңа CNR Порт-Артур арқылы Канаданың Солтүстік бағытын нашарлатты. Бірақ Батыс Канада астық компаниялары үлкен жаңа терминал астық лифттерін Форт-Уильямның Каминистикия өзенінде емес, Тундэр-Бейде салуды жөн көрді. Лейкхед университеті бұрынғы Порт-Артур қаласының ішіндегі жерде құрылды, оның қалааралық аймағы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде өнеркәсіптік және коммерциялық қызметтің ошағына айналды. Порт-Артур 1907 жылдың сәуір айында қала мәртебесін алды. Порт-Артур қаласы 1969 жылдың желтоқсан айының соңында құрылуын тоқтатты.
The government of the Province of Canada determined in the late 1850s to begin the exploration and settlement of Canada west of Ontario. With Confederation in 1867, Simon James Dawson was employed by the Canadian Department of Public Works (DPW) to construct a road and route from Thunder Bay on Lake Superior to the Red River Colony (now Manitoba). DPW's depot and settlement on the lake, where it landed and stored its supplies, acquired its first name in May 1870, after a fierce fire. Colonel Garnet Wolseley named the tiny fire ravaged settlement as Prince Arthur's Landing, in honor of Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn (1850–1942), son of Queen Victoria. Prince Arthur was then serving with his regiment in Montreal. In 1871 the Ontario government surveyed the Prince Arthur's Landing Town Plot, thereby officially confirming the name and opening the land for legal possession. In May 1883 this unwieldy name was changed unilaterally by Canadian Pacific Railway (CPR) officials in Winnipeg to Port Arthur. The namesake prince did not visit the settlement until May 1890, when he and his entourage briefly stopped there. In the late 19th century, Port Arthur was greatly affected by changes in the economy. The CPR completed its construction along the north shore of Lake Superior and decided to centralize its operations along the lower Kaministiquia River. This abruptly reduced business in Port Arthur. In addition, silver mining had been the mainstay of the economy since the 1870s, but the boom in silver mining ended in October 1890. The U. S. Congress passed the McKinley Tariff, cutting off profitable exports to the US. The town was in dire economic straits until 1897–1899, when the entrepreneurs William Mackenzie and Donald Mann acquired the Ontario and Rainy River Railway and the Port Arthur, Duluth and Western Railway. They chose Port Arthur as the Lake Superior headquarters for the Canadian Northern Railway. Port Arthur thrived as a transhipment and grain handling port for the CNR after the railway line was opened to Winnipeg, Manitoba in December 1901. From 1871 onward, Port Arthur was designated as the administrative centre for Thunder Bay District (created 1871 by the Ontario government). A provincial stipendiary magistrate dispensed justice until 1884, when the government created a judicial district and appointed a federal judge to lead the court. The province erected a jail and court house in 1876, and located a Crown Lands Agent, a Crown Timber Agent, and an Inspector of Colonization Roads in the town. The federal Indian Agent was also usually located in the town. A large new courthouse was erected by the province in 1924. Attempts from 1901 to 1914 to secure manufacturing industries generally came to naught. But the Western Dry Dock and Shipbuilding Company, later called the Port Arthur Shipbuilding Company or PASCO, was a major industrial employer for many years. The forest products industry was important to the town's economic life. In the 1880s, Herman Finger established the Pigeon River Lumber Company, but dissolved the company and moved his operations to The Pas by 1906. In 1917, two sawmills were added the pulp and paper industry, with the establishment of the Port Arthur Pulp and Paper Company, later a division of Provincial Paper Mills Ltd, and in 1920 the Kaministiquia Pulp and Paper Company at Current River. This was sold in 1922 to the Consolidated Water Power and Paper Company of Wisconsin Rapids, Wisconsin. The absorption of the Canadian Northern Railway into the Canadian National Railways meant the loss of many CNoR facilities. The Canadian Northern route through Port Arthur was downgraded by the new CNR. But western Canadian grain companies preferred to build their large new terminal grain elevators on Thunder Bay rather than on Fort William's Kaministiquia River. Lakehead University was established on a site within the former city of Port Arthur, whose intercity area increasingly became a focus of industrial and commercial activity in the post World War II period. Port Arthur became a city in April 1907. The City of Port Arthur ceased to exist at the end of December 1969.
Принс Артурдың қонуы жағалауындағы аудан
2006 жылы Принс Артурдың қону аймағы, марина, саябақтар мен жолдар, қоғамдық өнер, қайта қалпына келтірілген мұражай ғимараттары және болашақ қонақүйді қамтитын, жағажайды қайта дамытудың көп мақсатты ауданы ретінде бекітілді. Мұнда Багаж ғимаратының өнер орталығы қоғамдық галереясы, шамамен 1900 жылы қалпына келтірілген ғимарат, Су бағының павильоны, скейтборд паркі, жүгіру және велосипед жолдары, сондай-ақ қоғамдық өнер туындылары бар.
In 2006, Prince Arthur's Landing was adopted as the name for a mix use waterfront redevelopment district incorporating a marina, parkland and trails, public art, restored heritage buildings, and a future hotel. Structures include the Baggage Building Arts Centre public gallery, a restored circa 1900 building, the Water Garden Pavilion, a skateboard park, running and cycling trails, as well as public art.
Қарулар
1963 жылы Порт-Артур Лондонның Герб колледжінен жаңа герб алды. Алғашқы гербінде "Батысқа ашық қақпа" деген ұранымен кең ашық қақпалы ағаш бекініс бейнеленген. Жаңа гербті Ж. П. Брук Литтл, Блюмантль Арм Пурсуванты жобалаған. Онда күнге қарайтын геральдикалық қақпа, суды бейнелейтін толқынды жолақтар, көк лилия гүлдері, қызыл крест, ағаш ұстаған арыстан, моос және қасқыр бейнеленген.
In 1963 Port Arthur acquired a new coat of arms from the College of Arms in London. The original crest depicted a wooden fort with wide open gate with the motto "Gateway to the West." The new coat of arms, designed by J. P. Brooke Little, Bluemantle Pursuivant of Arms, featured a heraldic gateway in a framing sun, wavy bars representing water, blue fleurs de lys, a red cross, a lion holding a tree, a moose and a wolf.