Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Баспа әдісі
Method of printing
Цифрлық баспа – цифрлық негіздегі кескінді әртүрлі материалдарға тікелей басып шығару әдісі. Әдетте, бұл кәсіби басып шығаруды білдіреді, онда үстелдік басылымдар және басқа да цифрлық көздерден алынған шағын көлемдегі тапсырыстар үлкен форматты және/немесе жоғары өнімді лазерлік немесе сиялы принтерлер арқылы басылады. Цифрлық баспаның бір бетке арқашағы бағасы дәстүрлі офсеттік баспа әдістеріне қарағанда жоғарырақ, бірақ бұл баға баспа тақталарын жасауға қажетті барлық техникалық қадамдардың шығындарын болдырмау арқылы өтелуі мүмкін. Сонымен қатар, ол сұраныс бойынша басып шығаруға, жылдам мерзімге және тіпті әрбір басылым үшін қолданылатын кескінді (айнымалы деректерді) өзгертуге мүмкіндік береді. Еңбек құнын үнемдеу және цифрлық баспа машиналарынның қабілетінің артуы цифрлық баспаның офсеттік баспа технологиясының бірнеше мың данадан тұратын үлкен көлемдегі басылымды төмен бағамен шығару мүмкіндігімен теңесе алатын немесе оны басып өтетін деңгейге жетуін білдіреді.
Digital printing is a method of printing from a digital based image directly to a variety of media. It usually refers to professional printing where small run jobs from desktop publishing and other digital sources are printed using large format and/or high volume laser or inkjet printers. Digital printing has a higher cost per page than more traditional offset printing methods, but this price is usually offset by avoiding the cost of all the technical steps required to make printing plates. It also allows for on demand printing, short turnaround time, and even a modification of the image (variable data) used for each impression. The savings in labor and the ever increasing capability of digital presses means that digital printing is reaching the point where it can match or supersede offset printing technology's ability to produce larger print runs of several thousand sheets at a low price.
Процесс
Цифрлық баспа мен литография, флексография, гравиюра және офсеттік баспа сияқты аналогтық әдістердің ең үлкен айырмашылығы – цифрлық баспозда (1980-ші жылдары енгізілген) баспа формасын ауыстыру қажеттігі болмайды, ал аналогтық баспозда формалар қайта-қайта ауыстырылады. Бұл цифрлық басып шығаруда орындау жылдамдығын арттырып, шығындарды төмендетуге мүмкіндік береді, бірақ көбінесе коммерциялық цифрлық басып шығару процестерінде бейнелердің нақтылығы төмендейді. Ең көп қолданылатын әдістерге қаламсапты және лазерлік принтерлер жатады, олар пигмент пен тонерді қағаз, кенеп, шыны, металл және мәрмәр сияқты материалдарға тиісінше түсіреді. Көптеген процестерде сия немесе тонер, дәстүрлі сия сияқты, материалға сіңбейді, бірақ оның бетінде жұқа қабат түзеді, ол термиялық (тонер үшін) немесе ультракүлгін сәулелермен (сия үшін) бекітілетін қосымша жабысу сұйықтығы арқылы материалға жабыстырылады.
The greatest difference between digital printing and analog methods, such as lithography, flexography, gravure, and letterpress, is that in digital printing (introduced in the 1980s) there is no need to replace the printing plate, whereas in analog printing the plates are repeatedly replaced. This results in quicker turnaround time and lower cost in digital printing, but typically a loss of detail in most commercial digital printing processes. The most popular methods include inkjet and laser printers, which deposit pigment and toner, respectively, onto substrates, such as paper, canvas, glass, metal, and marble. In many of the processes, the ink or toner does not permeate the substrate, as does conventional ink, but forms a thin layer on the surface that may be additionally adhered to the substrate by a fuser fluid with thermal (toner) or ultraviolet curing (ink).
Көркем өнерге арналған сиялы жарық баспасы
Көркемдік сандық сиялы басып шығару – компьютерлік кескін файлынан тікелей сиямен басып шығаратын принтерге соңғы нәтиже ретінде басып шығару. Ол Kodak, 3M және басқа да ірі өндірушілердің цифрлық сынақ технологиясынан дамыды, суретшілер мен басқа баспагерлер осы арнайы дайындыққа келтіру машиналарын көркем өнер басып шығаруға бейімдеуге тырысты. Осы принтерлердің көптеген түрлерімен тәжірибе жүргізілді, ең танымал IRIS принтері болды, ол бастапқыда бағдарламашы Дэвид Кунс көркем өнер басып шығаруға бейімдеген, ал 1991 жылы Грэм Нэш өзінің Nash Editions баспа компаниясында көркем жұмыстар үшін қолданды. Бастапқыда бұл принтерлер жылтыр қағаздармен шектелген, бірақ IRIS Graphics принтері дәстүрлі және дәстүрлі емес материалдарды қамтитын әртүрлі қағаздарды пайдалануға мүмкіндік берді. IRIS принтері көптеген жылдар бойы көркемдік сандық басып шығару стандарты болды және ол әлі де қолданылуда, бірақ Epson және HP сияқты басқа өндірушілердің үлкен форматты принтерлерімен алмастырылды. Олар өшіруге төзімді, архивтік сияларды (пигмент негізінде, сондай-ақ жаңа еріткіш негізіндегі сиялар) және көркем өнер басып шығаруға арналған архивтік материалдарды пайдаланады. Көркем өнердегі материалдарға дәстүрлі көркем қағаздар, мысалы, Rives BFK, Arches акварельдік қағаз, өңделген және өңделмеген кенеп, тәжірибелік материалдар (мысалы, металл және пластик) және мата кіреді. Түпнұсқалық туындыларын қайта жасайтын суретшілер үшін сиялы басып шығару, әдеттегі төрт түсті офсеттік литографияға қарағанда бір данаға қымбат, бірақ сиялы басып шығару арқылы суретшіге қымбат баспа тақтасын орнату немесе төрт түсті офсеттік басылымдардың үлкен таралымына қажетті маркетинг және сақтау үшін төлеудің қажеті жоқ. Сиялы басылымдар суретшінің сұранысына қарай жеке-жеке басылып, сатылуы мүмкін. Сиялы басып шығарудың қосымша артықшылығы – суреттерді шығару процесін, соның ішінде соңғы түс түзетуді және қолданылатын материалдарды толық бақылауға мүмкіндік беру, ал кейбір суретшілер өз принтерлеріне ие болып, оларды пайдалана алады. Цифрлық сиялы басып шығару сонымен қатар әртүрлі цифрлық өнер туындыларын дайын өнімдер ретінде немесе одан әрі өнер туындысының бөлігі ретінде шығаруға мүмкіндік береді. Тәжірибелі суретшілер көбінесе соңғы басылымның бетіне текстура немесе басқа материалдар қосады немесе оны аралас техникадағы жұмыстың бөлігі ретінде пайдаланады. Бұл процеске жылдар бойы «дигиграф» және «гиклей» сияқты көптеген терминдер қолданылды. Қазір әлемдегі мыңдаған баспаханалар мен цифрлық баспагерлер суретшілерге, фотографтарға және цифрлық суретшілерге қызмет көрсетеді. Цифрлық суреттер лазерлермен жарыққа сезімтал фотоқағазға түсіріліп, фотоөңдеуші және бекітуші заттарда өңделеді. Бұл басылымдар нағыз фотосуреттер болып табылады және суреттің егжей-тегжейлі бөліктерінде үздіксіз тон бар. Басылымның архивтік сапасы қолданылған әрбір фотоқағаз үшін өндірушінің бағасымен анықталады. Үлкен форматты басылымдардағы ең үлкен артықшылық – объектив қолданылмағандықтан, суреттің бұрыштарында көлеңке немесе егжей-тегжейлі бұрмалау болмайды.
Fine art digital inkjet printing is printing from a computer image file directly to an inkjet printer as a final output. It evolved from digital proofing technology from Kodak, 3M, and other major manufacturers, with artists and other printers trying to adapt these dedicated prepress proofing machines to fine art printing. There was experimentation with many of these types of printers, the most notable being the IRIS printer, initially adapted to fine art printing by programmer David Coons, and adopted for fine art work by Graham Nash at his Nash Editions printing company in 1991. Initially, these printers were limited to glossy papers, but the IRIS Graphics printer allowed the use of a variety of papers that included traditional and non traditional media. The IRIS printer was the standard for fine art digital printmaking for many years, and is still in use today, but has been superseded by large format printers from other manufacturers such as Epson and HP that use fade resistant, archival inks (pigment based, as well as newer solvent based inks), and archival substrates specifically designed for fine art printing. Substrates in fine art inkjet printmaking include traditional fine art papers such as Rives BFK, Arches watercolor paper, treated and untreated canvas, experimental substrates (such as metal and plastic), and fabric. For artists making reproductions of their original work, inkjet printing is more expensive on a per print basis than the traditional four color offset lithography, but with inkjet printing the artist does not have to pay for the expensive printing plate setup or the marketing and storage needed for large four color offset print runs. Inkjet reproductions can be printed and sold individually in accordance with demand. Inkjet printing has the added advantage of allowing artists to take total control of the production of their images, including the final color correction and the substrates being used, with some artists owning and operating their own printers. Digital inkjet printing also allows for the output of digital art of all types as finished pieces or as an element in a further art piece. Experimental artists often add texture or other media to the surface of a final print, or use it as part of a mixed media work. Many terms for the process have been used over the years, including "digigraph" and "giclée". Thousands of print shops and digital printmakers now offer services to painters, photographers, and digital artists around the world. Digital images are exposed onto true, light sensitive photographic paper with lasers and processed in photographic developers and fixers. These prints are true photographs and have continuous tone in the image detail. The archival quality of the print is as high as the manufacturer's rating for any given photo paper used. In large format prints, the greatest advantage is that, since no lens is used, there is no vignetting or detail distortion in the corners of the image.