Батыс Монтроз: Тарихы мен мәдени мұрасы

Кіріспе

Батыс Монтроуз – Канаданың Онтарио провинциясындағы Ватерлоо аймақтық муниципалитетіне қарасты Вулвич қаласындағы тіркелмеген ауылдық қауымдастық. 2016 жылғы халық санауы бойынша қауымдастықтың халқы 257 адамды құрады. Батыс Монтроз елді мекені Вулвич қаласымен мәдени мұра ландшафты ретінде белгіленген, себебі оның тарихы пионерлік қоныстанумен, дәстүрлі көпірлерімен және Ескі Орден меннониттерінің мәдениетімен байланысты. Батыс Монтрозда жеке тұрғын үйлер, шіркеу, шағын дүкен, қонақ үй және жергілікті туристік орталық – Батыс Монтроз жабық көпірі орналасқан.

Тарих

Батыс Монтроз Вулвич қалашығындағы Германия компаниясының зерттеуіне сәйкес, 70-ші, 71-ші және 74-ші учаскелерден құралған. 1807 жылдан кейін Даниэль Эрб, Дэвид Эби және Кристиан Стауффер Германия компаниясынан жер сатып алған. Алайда, ол жерге 1850 жылға дейін қоныстанғандар болған жоқ. Сол кезде Эндрю Л. Андерсон сияқты бірнеше шотландтар келді, ол 1850 жылдары Монтроз, Шотландиядан жер сатып алып, ауылға өз туған қаласының атын берді деп есептеледі. 1865 жыл шамасында Уэлланд округіндегі Монтрозден айырмашылығын көрсету үшін "Батыс" сөзі қосылды. 1850 жылдардың басында Пенсильваниядан келген басқа меннониттер Ватерлоо округінің осы бөлігіне келіп, жақын маңдағы Сент-Джейкобс пен Батыс Монтроздың төңірегіндегі шаруашылықтарға қоныстанды. Олар "Пенсильвания голландтары" деп аталды. "Голланд" сөзі Нидерландыға қатысты емес, ол "Deitsch" немесе "Deutsch" (неміс) тілінің бұрмаланған түрі. Исаак Суоп 1858 жылы осында қоныстанды және ағаш үй салды. Көптеген адамдар мұнда жер иесі болды, бірақ олар қоныстанған жоқ, кейін жерлерін басқа қоныс аударушыларға сатты. Якоб Беннер 1858 жылы жүн тоқу фабрикасын, ал 1861 жылы ағаш кесетін тіс машинасының цехын ашты. 1907 жылға дейін теміржол байланысы болған жоқ. Ол кезде халық саны 1890 жылы ең жоғары деңгейінен – 200 адамнан, бар болғаны 50 адамға дейін азайды. 2011 жылы Батыс Монтроз тұрғындары Капитал Пэвинг компаниясының қауымның орталық бөлігіндегі көпірден 180 метрлік қашықтықта құмды-қиыршықты карьер ашуына қарсы күреске қатысты. Компания 2008 жылы "меннониттер аймағындағы жүгері егістігінің астында" шамамен 2,6 миллион тонна құм мен қиыршық тас қазуды жоспарлағанын хабарлаған. "Көпір сақшылары" тобының еріктілері Уотерлоо университетінің мұра ресурстары орталығының ландшафттың мәдени мұрасы туралы зерттеуіне сүйене отырып, осы мақсатқа қол жеткізді. Вулвич қалашығы ресми жоспарын өзгертіп, Батыс Монтроздың төңірегіндегі жерлерді мәдени мұра ландшафты ретінде белгілеген кезде, 2013 жылдың қыркүйегінде салтанатты шара өтті. Оған Ватерлоо аймағының төрағасы Кен Сейлинг қатысты, ол құмды карьердің ашылуын болдырмаудағы қоғамның рөлін жоғары бағалады. Карталарда және ауылдық мекенжайларда Батыс Монтроз аймағы орталықтан қашықта жатады, кейбір адамдар оны Онтариодағы Уинтерборн деп санауы мүмкін. Гранд өзені Батыс Монтроз арқылы ағып өтеді.

West Montrose was made up of Lots Seventy, Seventy one, and Seventy four of the Germany Company survey in Woolwich Township. Land was purchased from the German Company sometime after 1807 by Daniel Erb, David Eby and Christian Stauffer in 1807. However it was not settled until about 1850. A few Scots arrived at that time, including Andrew L. Anderson from Montrose, Scotland who bought land in the 1850s; presumably he named the village Montrose after his home town. The word West was added in about 1865 to differentiate the community from Montrose in Welland County. By the early 1850s, other Mennonites from Pennsylvania began arriving to this part of Waterloo County, settling in nearby St. Jacobs and also on farms surrounding West Montrose. They were the so called Pennsylvania Dutch. The word "Dutch" does not refer to the Netherlands but is a misnomer for Deitsch or Deutsch (German). Isaac Swope settled here in 1858 and built a log cabin. Many others owned land here but did not actually settle; they sold it later to other settlers. Jacob Benner, opened a woolen mill in 1858 and a sawmill in 1861. There was no railway connection until 1907. By then, the population had dropped from a peak of 200 in 1890 to a mere 50. In 2011, residents of West Montrose were involved in a project to prevent Capital Paving from starting a gravel pit within 180 metres from the covered bridge at core of the community. The company had announced in 2008 that it planned to dig up an estimated 2.6 million tonnes of sand and gravel that sits "underneath a cornfield in the Mennonite area". The volunteers of the Bridge Keepers group succeeded thanks in part to reliance on a study by the University of Waterloo's heritage resources centre about the cultural heritage of the landscape. When Woolwich Township amended its official plan, designating the lands around West Montrose as a Cultural Heritage Landscape, A celebration was held in September 2013; it was attended by the Chair of Waterloo Region, Ken Seiling, whose comments indicated praise for the role played by the community in preventing the gravel pit. On maps and rural addresses, the West Montrose area also extends quite far from the core, into an area that some might consider to be Winterbourne, Ontario. The Grand River flows through West Montrose.

Демография

Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағында Батыс Монтроздың 81 жеке тұрғын үйінің 80-інде 245 адам тұрады, бұл 2016 жылғы 257 адамнан азаюды білдірді. Жер ауданы [ауданының мөлшері] болса, 2021 жылы халық тығыздығы [халық тығыздығының мөлшері] адамды құрады. Уотерлоо аймағының ресми жоспарында осы елді мекен мен оны қоршаған аймақтардың ірі меннонит қауымдастығына жататыны көрсетілген.

Көрікті жерлер

Гранд өзенінің үстіндегі Батыс Монтроз жабық көпірі 1880-1881 жылдары Джон мен Бенджамин Бэрлер салған. Онтариодағы жалғыз қалған жабық көпір, ол Канадада сақталған 200-ден аз жабық көпірдің бірі.