Жонни Тандерс және "The Heartbreakers" тобының тарихы

Кіріспе

The Heartbreakers, кейде Johnny Thunders and the Heartbreakers деп аталатын американдық панк-тобы, 1975 жылы Нью-Йорк қаласында құрылған. Бұл топ панк-роктың бірінші толқынын бастап берді.

Тарих

Джонни Тундерс (вокал/гитара) және Джерри Нолан (барабан) «Нью-Йорк қуыршақтары» прото-панк тобының іргесін қалаушылар ретінде танымал болды. 1975 жылдың басында «Доллз» тобы төмен сатылым мен топ ішіндегі шиеленістерге байланысты ыдырап бастады, ал Тундерс пен Нолан 1975 жылдың наурыз айында Флоридадағы гастроль кезінде топтан кетіп қалды. Сол аптада Ричард Хелл (вокал/бас) «Телевизия» тобынан да кетіп қалды. Нью-Йоркке оралғаннан кейін Тундерс пен Нолан Хеллді жаңа тобына шақырды, ол да келісті. Үшеуі жаңа тобын «Heartbreakers» деп атады. Олардың алғашқы концерті сол жылдың 30 мамырында Куинстегі «Coventry» рок-клубында өтті. (Том Петтидің тобы да «Heartbreakers» деп аталды, бірақ олар 1976 жылға дейін концерт беруді бастамады.) Үштік екінші гитарист іздеп, бірнеше үміткерді сынақтан өткізді және ақырында құрамға Уолтер Лурді қосты. Бұрын «Demons» атты глэм-панк тобында ойнаған Лур 1975 жылдың 4 шілдесінде «CBGB» клубында «Heartbreakers» тобымен алғашқы концертін өткізді. Топ тез арада Нью-Йорктегі ең танымал және әйгілі андеграунд топтарының біріне айналды, «CBGB», «Mother’s» (Челси қонақ үйінің қарама-қарсысында орналасқан) және «Max’s Kansas City» клубтарында концерттер берді. Топтың алғашқы күндері әр мүшесі кезекпен вокалға шықты, Хелл «Television» үшін жазған әндерін («Blank Generation» сияқты) әкелді, ал Тундерс жаңа материалдарды да қосты. Лур кейбір әндерде жетекші вокалист болды және Ноланмен бірге әндер жазды. Стильге ұмтылған Нолан мен Тундерс, битник Хелл және сынық денелі Лурдің үйлесімі визуалды түрде әсерлі және музыкалық жағынан күшті топты құрады. Блондидің Клем Берк айтқандай: «Оларды панк-рок «Битлздері» деп атауға болады. Әрбір мүше ерекше көзге түсетін». Студиялық демолар 2019 жылы жарық көрді. Бастапқыда топ мүшелері ән жазу мен орындауды бөліскенімен, Хелл топқа өз ықпалын күшейтуге тырысты. 1976 жылдың басында репетиция кезінде Хелл үлтіматум қойды – ол сеттегі әндердің көп бөлігін орындауды талап етті, ал Тундерс сеттегі бір-екі әнмен ғана шектелді. Тундерс шығып кетті, сосын Нолан мен Лур да оны ұстап кетті; үшеуі де оған қарсы бірігіп, Хелл топтан кетуге мәжбүр болды. Оның соңғы концерті 1976 жылдың 14 мамырында Бостон қаласындағы «Rathskeller» клубында өтті. Бірнеше бас-гитаристтерді сынақтан өткізгеннен кейін, топ Бостоннан келген Билли Ратты таңдады. Хелл өзінің жеке тобын – «Ричард Хелл және Воидоидтар» тобын құрды. 1977 жылдың мамырында шыққан оның альбомы нашар дыбысы үшін сынға ұшырағанымен, жақсы сатылды. Нолан: «Менің ойымша, ол жақсы, бірақ керемет емес», – деп мойындады, ал Лур: «Жазу сапасы жеткіліксіз болды», – деп қосты. Бұл альбом 2015 жылы концерттік альбом ретінде жарық көрді. «Village Gate» концерттерінен кейін топ «L.A.M.F.» (Нью-Йорк жаргонында «анадай») атты альбомды аяқтау үшін Англияға оралды. Нолан жазбаларға қанағаттанбағанын айтты және альбомды өзі ремикстеуге тырысты, бірақ жақсы нәтижеге қол жеткізе алмады. «Track Records» компаниясы альбомды 1977 жылдың қазанына дейін шығаруға қысым жасады, осылайша мерекелік маусымға дейін дүкендерге жеткізуді көздеді. Нолан альбом осы қалпында шығарылса, топтан кететінін мәлімдеді, ал қалған үш мүше «Track» компаниясының талаптарымен келіскенде, Нолан уәдесін орындап, топтан кетіп қалды. Альбом шығарылғаннан кейін жақсы пікірлер алды, бірақ сол жылы шыққан «Clash» және «Sex Pistols» альбомдарымен салыстырғанда оның нашар дыбысы үшін сынға ұшырады. Бұл үшін көбінесе Кин кінәлі болды, ол дыбыс инженері емес еді, бірақ мастеринг процесіндегі мәселелер де жазбаға әсер еткен болуы мүмкін. «L.A.M.F.» бірнеше рет ремикстеліп, қайта шығарылды. Чайлдерс айтқандай, альбомның «Heartbreakers» тобының концерттік дыбысын жатқызудағы сәтсіздігі «рок-н-ролл тарихындағы ең үлкен қателік болды». Билли Рат 1980-ші жылдардың ортасында «Heartbreakers» тобынан кеткеннен кейін музыкадан қол үзді және есірткі мен алкогольге тәуелділіктің салдарынан қалпына келтіру кезеңінен өтті. Содан кейін Рат психология және теология мамандықтарын бітірді, содан кейін психологиялық тәуелділікке қарсы кеңесші болып жұмыс істеді. 2010 жылдың қыркүйегінде «Max’s Kansas City» клубындағы қайта қосылу концертіне қатысуға көндірілгеннен кейін Рат музыка әлеміне қайта оралды және қысқа уақытқа «Street Pirates» тобына жетекшілік етті. 2014 жылдың 16 тамызында 66 жасында қайтыс болды. «L.A.M.F.» қазір панктың бірінші толқынының ең ықпалды альбомдарының бірі саналады. Альбом бірнеше рет ремикстелді; 2012 жылы 4 дискілік «Definitive Edition» шығарылды, оған түпнұсқалық LP-нің екі ремиксі, демо және сирек тректер кірді. Сонымен қатар, Hell және «L.A.M.F.» тобының алғашқы құрамынан бірнеше концерттік жазбалар шығарылды.

Johnny Thunders (vocals/guitar) and Jerry Nolan (drums) gained fame in the pioneering proto punk band the New York Dolls. By early 1975, the Dolls were disintegrating amid poor record sales and tensions within the band, and Thunders and Nolan quit during a tour of Florida in March 1975. Coincidentally, that same week Richard Hell (vocals/bass) left Television. After returning to New York, Thunders and Nolan invited Hell to join their new band, and Hell agreed. The three dubbed their new band the Heartbreakers. Their first gig was on May 30 of that year, at the Coventry, a rock club in Queens. (Tom Petty's band was also named the Heartbreakers, but they did not begin gigging until 1976.) The trio auditioned several candidates for a second guitarist, and soon added Walter Lure to the lineup. Lure, who had previously played with a glam punk band called the Demons, played his first show with the Heartbreakers on July 4, 1975, at CBGB. The band quickly became one of the most popular and well known underground bands in New York City, headlining shows at CBGB, Mother's (located across from the Chelsea Hotel), and Max's Kansas City. In the band's early days, each member took turns on vocals, with Hell bringing in songs (such as "Blank Generation") originally written for Television, and Thunders contributing new material as well. Lure began singing lead on some songs and co writing with Nolan. The combination of the style conscious Nolan and Thunders with the beatnik Hell and gangly Lure made for a visually arresting and musically powerful group. As Blondie's Clem Burke said, "You could call them the punk rock Beatles. Each person really stood out." and studio demos were released in 2019. Although initially the band members shared songwriting and singing, Hell increasingly attempted to impose his will on the band. At a rehearsal in early 1976, Hell laid down an ultimatum – he would sing most of the songs in the set, with Thunders relegated to one or two songs per set. Thunders walked out, and Nolan and Lure followed; with all three united against him, Hell wound up leaving the band. His final show was on May 14, 1976, at the Rathskeller in Boston. After auditioning several bass players, the band settled on Boston transplant Billy Rath. Hell went on to form his own band, Richard Hell and the Voidoids. released in May 1977, which sold well despite being criticized for its poor sound. Nolan admitted "I think it's okay, but not great," and Lure added "The record wasn't really up to par production wise." – were eventually released as a live album in 2015. After the Village Gate shows, the band returned to England to attempt to finalize the album, entitled L. A. M. F. (New York gang slang for "like a motherfucker".) Nolan was most vocal about his dissatisfaction with the recordings, and attempted to remix the album himself – but with no better results. Track Records pressured the band to release the album by October 1977 in order to get it in stores for the holiday season; Nolan threatened to quit if the album was released as is, and when the other three members agreed to Track's demands, Nolan followed through and left the band. Upon its release, the album received excellent reviews, but still drew criticism for its poor sound – especially compared to the Clash and the Sex Pistols albums released the same year. Much of the blame went to Keen, who was not a trained recording engineer, but problems with the mastering process likely affected the record as well. L. A. M. F. would ultimately be remixed and rereleased multiple times to try to extract the band's raw power from the master tapes. As Childers said, the album's failure to capture the Heartbreakers' live sound was "the biggest, hugest fuck up in the history of rock 'n' roll." Billy Rath disappeared from the music scene after leaving the Heartbreakers in the mid 1980s, and he undertook a period of rehabilitation to recover from the effects of sustained abuse of drugs and alcohol. Rath then went on to study for a degree in psychology and a postgraduate qualification in theology, working as a substance use disorder counselor. After being persuaded to attend the Max's Kansas City reunion gig in September 2010, Rath reentered the music world and briefly fronted a new band, the Street Pirates. He died on August 16, 2014, aged 66. L. A. M. F. is now considered one of the most influential albums of the first wave of punk. The album has been remixed multiple times; a 4 CD "Definitive Edition" was released in 2012, which included two remixes of the original LP along with demos and rare tracks. Multiple live recordings have been released as well, from both the early lineup with Hell and the L. A. M. F. lineup.