Кіріспе

Stockard Channing (Сьюзан Антония Уильямс Стоккард; 13 ақпан 1944 жылы туған) – американдық актриса. Ол «Grease» (1978) фильмінде Бетти Риццо рөлін, ал «The West Wing» (1999–2006) телесериалында бірінші леди Эбби Бартлеттің рөлін ойнады. Сонымен қатар, ол «Алты дәрежелік байланыс» пьесасының және фильмінің Уиса Киттредж рөлін сомдады; 1993 жылғы фильм нұсқасы оған «Оскар» сыйлығының «Үздік әйел актер» номинациясын әкелді. Ол «Сезам көшесіндегі» Сан суретшісінің екі комедиялық кейіпкерінің бірі болды. Ченнинг 1985 жылы «Джо Эггтің өліміндегі бір күн» пьесасының Бродвейдегі қайта қойылымы үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды, ал 2002 жылы «The West Wing» және «The Matthew Shepard Story» фильмдері үшін «Эмми» сыйлығын иеленді. 2004 жылы «Джек» рөлі үшін ол Күндізгі «Эмми» сыйлығына ие болды. Оның кинодағы рөлдеріне «The Fortune» (1975), «The Big Bus» (1976), «The Cheap Detective» (1978), «Heartburn» (1986), «To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar» (1995), «Up Close & Personal» (1996), «Practical Magic» (1998) және Вуди Алленнің «Anything Else» (2003) фильмдері кіреді. Сондай-ақ ол CBS телеарнасының «Жақсы әйел» (2012–2016) драмасында Вероника Лой рөлін қайта-қайта ойнады.

Ерте өмір және білім

Ченнинг Манхэттенде дүниеге келді және Үстіңгі Шығыс жағында өсті. Ол Мэри Элис (қызметтік аты – Инглиш), Бруклиндегі үлкен ирландтық католик отбасынан шыққан, және кеме тасымалымен айналысқан Лестер Нейпир Стокардтың (1960 жылы қайтыс болған) қызы болды. Оның үлкен әпкесі – Флорида штатының Палм-Бич қаласының бұрынғы мэрі Лесли Стокард Смит. Ченнинг Вирджиния штатының Маклин қаласындағы Мадейра мектебінің түлегі, ол Нью-Йорк қаласындағы Чапин мектебінде оқуын бастағаннан кейін, қыздарға арналған интернатта білім алды.

Ерте мансап

Ченнинг актерлік карьерасын Бостонның эксперименталды театр компаниясымен бастады; ол топтың 1969 жылы Бродвейден тыс қойылымында Элейн Мейдің «Адаптация/Келесі» пьесасында ойнады. 1970 жылы Форд театрының бағдарламасында «Көшедегі шеңбер» аясында Теодор Манн қойған «Арсен және ескі кружка» пьесасының жаңа қойылымында өнер көрсетті. 1971 жылы ол «Два джентльмена Вероны» мюзиклінде Бродвейдегі тұңғыш рет сахнаға шығып, драматург Джон Гуармен бірге жұмыс істеді. 1973 жылы ол Мартин Бек театрында «No Hard Feelings» спектакліндегі екінші пландағы рөлде Бродвей сахнасында ойнады. Ченнинг теледидардағы тұңғыш рет «Сезам көшесінде» «Сан суретшісінің» әйел құрбаны рөлінде пайда болды. 1973 жылы ол «The Girl Most Likely To» телефильміндегі алғашқы басты рөлін ойнады – бұл Джоан Риверс жазған қара комедия, онда автокөлік апатынан кейін пластикалық операция арқылы сұлулыққа ие болған, бұрын оны жек көргендерге қарсы кек қайтаруға ант берген «қарлығаш» әйел туралы айтылады. Бұл рөл үшін Ченнинг айтарлықтай өзгеріске ұшырады, ал «TV Scout» бағаны бірнеше айдан кейін былай деп жазды: «Бұл керемет макияж жұмысы болды, әсіресе өте әдемі Стокардты соншалықты жаман көрсеткен бөлігі. Оның екі жағы да мақтамен толтырылып, мұрны да қалыңдатылып, ортасынан ауытқытылды. Оның бетіне өте қалың қабау тартылды және денесін толықсыздау үшін кілемше кидірілді. Оны сұлу ету оңай болған жоқ». Кейбір екінші пландағы рөлдерден кейін Ченнинг Майк Николстың «Фортуна» (1975) фильмінде Уоррен Битти мен Джек Николсонмен бірге ойнады. Ченнинг кинодағы «келесі үлкен жұлдыз» деп аталғанына қарамастан, актрисаның өзі бұл рөлді мансабындағы ең жақсы жұмысы деп санайды, фильм кассада сәтсіздікке ұшырады және Ченнинг үміттенген прорывтық рөл болмады. 1977 жылдың 22 мамырында ол Нед Биттимен бірге қысқа мерзімді «Лукан» телесериалының пилотында ойнады. Кевин Брофи ойнаған Лукан – өмірінің алғашқы 10 жылын орманды аралап өткізген 20 жасар жігіт. Қасқырлармен өскен Лукан өзінің кім екенін білу үшін жеке жолға шығады. 1977 жылы 33 жасында Ченнинг «Грейс» мюзикліндегі жоғары сынып оқушысы Бетти Риццо рөліне таңдалды. Фильм 1978 жылы жарық көрді және оның рөлі оған «Халық таңдауы» сыйлығын «Ең сүйікті кинофильмнің екінші пландағы әйел рөлі» номинациясы бойынша әкелді. Сонымен қатар, 1970-ші жылдардың екінші жартысында Ченнинг Джерри Шацбергтің 1976 жылғы «Сладкая месть» комедиялық драмасында (Канн кинофестивалінде жарысқа түскен), Жозеф Болоньяның «Биг-Автобус» апат фильміндегі сүйіктісі (1976), Питер Фолктың 1978 жылғы Нил Саймонның «Дақылшы арзан» фильміндегі хатшысы және шын өмірдегі саңырау каскадер және бұрынғы әйел жылдамдық рекордшысы Китти О'Нилдің «Silent Victory: The Kitty O'Neil Story» (1979) телефильмінде ойнады.

1980 жылдар

1979 және 1980 жылдары CBS телеарнасында екі қысқа мерзімді комедиялық сериалда ойнады: «Жалғыз достардағы» Стокард Ченнинг және «Стокард Ченнинг шоуы». Екі сериалда да ол ең жақсы досын ойнаған актриса Сидни Голдсмитпен бірге ойнады. Голливудтағы мансабы осы сәтсіздіктерден кейін күнге тоңғанда, Ченнинг театр өнеріне қайта оралды. Дегенмен, ол фильмдерде де түсіріліп тұрды, көбінесе эпизодтық рөлдерде, мысалы, 1983 жылғы «Ізсіз жоғалған» (Кейт Неллиган және Джадд Хиршпен бірге), Майк Николстың 1986 жылғы «Жүрек ауруы» (Николс пен Джек Николсонмен бірге түсіп, Мерил Стриппен де серік болды), «Ерлер клубы» (1986; Рой Шейдер, Харви Кейтель және Дженифер Джейсон Ли қатысқан), «Тағдыр уақыты» (1988; Уильям Херт, Тимоти Хаттон және Мелисса Леомен бірге), және «Бірге қалу» (1989; Ли Гранттың режиссерлігімен, Мелинда Диллон мен Левон Хелммен бірге). Ченнинг Бродвейдегі «They're Playing Our Song» (1980–81) қойылымында басты әйел рөлін ойнады. Содан кейін Ченнинг 1981 жылы Лонг-Уорф театрында (Нью-Хейвен) Питер Николстың «Джо Эггтің өліміне бір күн» қойылымында ана (Шейла) рөлін сомдады. Ол бұл рөлді 1985 жылдың қаңтарында Бродвейден тыс қойылымда, ал 1985 жылдың наурызында Бродвейде Roundabout Theatre Company қойылымында қайта ойнады және 1985 жылы «Пьесадағы ең үздік әйел актриса» номинациясы бойынша Tony Award сыйлығын жеңіп алды. Алан Айкборнның «Жандағы ой» пьесасы 1988 жылдың ақпан айында Манхэттен театры клубында Бродвейден тыс американдық премьерасын өткізді. Қойылымды Линн Медоу режиссерлік етті, ал актерлік құрамында Ченнинг Сьюзан рөлінде ойнады, ол үшін ол «Ең үздік әйел актриса» номинациясы бойынша Drama Desk Award сыйлығын жеңіп алды. Бірде Сьюзан рөлі Ченнингтің ең толыққанды сомдалған кейіпкері ме деп сұрағанда, актриса: «Әрине, барлық кейіпкерлердің толыққанды сомдалғанын қалаймын, себебі сіз істеп жатқан нәрсе басқалардың көретінінен өзгеше. Сіз кейіпкерді жасайсыз, бірақ оның қаншасы фильмде көрінеді немесе қаншасы көрермендерге жеткізіледі, бұл режиссердың, пьесаның немесе көрерменнің өзіне байланысты. Сондықтан мен осы адамдарды жасаймын және оларды толықтырамын. Менің ойымша, басқа ештеңе менің жұмысым емес». Ченнинг 1992 жылы Лондон театрында Джон Гуардың «Ажырасудың алты дәрежесі» қойылымында дебют жасады, содан кейін ол бір маусымға Уэст-Эндтегі Comedy Theatre-ға көшті. 2017 жылы ол Лондонға оралып, Трафалгар студиясында «Апология» спектаклінде, ал 2021 жылы Хэмпстед театрында «Түнгі ана» спектаклінде ойнады. Ол осы кезеңде теледидардағы жұмысы үшін де танылды. Ол CBS мини-сериалы «Echoes in the Darkness» (1987) үшін «Эмми» сыйлығына ұсынылды және Харви Файрштейннің сценарийі бойынша «Tidy Endings» (HBO, 1988) үшін CableACE сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «Smoke» (1995); «Бірінші әйелдер клубында» эпизодтық рөл; «Up Close and Personal» (Марсия Макграт рөлінде); және «Молл Фландерс» (барлығы 1996) фильмдерінде түсті. «Smoke» үшін ол «Screen Actors Guild Award» сыйлығының «Ең үздік қосалқы актриса» номинациясына, ал «Молл Фландерс» үшін «Satellite Award» сыйлығының «Драмалық жанрдағы ең үздік қосалқы актриса» номинациясына ұсынылды. Ченнинг 1990 жылдардың соңында кино, теледидар және сахналық рөлдермен айналысып, өзін шұғыл қызметте ұстады.

Батыс қанаты

1999 жылы Ченнинг NBC телесериалы "Батыс қанатында" Бірінші ханым Эбби Бартлет рөлін ойнады. Ол шоудың алғашқы екі маусымында эпизодтық рөлде болды; 2001 жылы негізгі актерлік құрамға қосылды. "Практикадан тыс" сериалы бір маусымнан соң CBS арнасымен жабылды.

Жеке өмір

Ченнинг төрт рет үйленген және ажырасқан; оның балалары жоқ. Ол 1963 жылы Уолтер Ченнинг кішіге үйленді және 1967 жылы ажырасқаннан кейін "Стокард Ченнинг" есімін сақтап қалды. Оның екінші күйеуі - славян тілдерінің профессоры Пол Шмидт (1970–1976), ал үшінші күйеуі - жазушы-продюсер Дэвид Дебин (1976–1980). Төртінші күйеуі - кәсіпкер Дэвид Роул (1980–1988). Ченнинг 1990 жылдан бастап 2014 жылы қайтыс болған оператор Дэниел Гиллэммен ұзақ қарым-қатынаста болды. Олар «Тағдыр уақыты» фильмінің түсірілім алаңында танысқан.