Кіріспе
Фредерик К. Роби үйі – қазір Чикаго университетінің кампусында, Иллинойс штатының Хайд-парк ауданындағы Оңтүстік жақта орналасқан АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші. 1909-1910 жылдары салынған ғимаратты сәулетші Франк Ллойд Райт бір отбасылық үй ретінде жобалаған. Бұл, мүмкін, Прайри мектебінің ең көрнекті үлгісі, американдық деп есептелетін алғашқы сәулеттік стиль. Роби үйі 1963 жылдың 27 қарашасында Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және 1966 жылдың 15 қазанындағы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді. Роби үйінің дизайны үшін үлгі болып 1907-1908 жылдары Райт жобалаған Иллинойс штатының Риверсайд қаласындағы Фердинанд Ф. Томек үйі қызмет етті. Райтқа үйін жобалауға тапсырыс берген кезде Роби 28 жаста болды және әкесі иеленген және басқарған Чикагоның Оңтүстік жағындағы Excelsior Supply Company компаниясының менеджерінің көмекшісі болды. Роби үйінің кейінгі суреттерінде 1906 жыл көрсетілгенімен, Райт ғимараттың дизайнын 1908 жылдың көктемінен бұрын бастай алмады, себебі Роби сол жылдың мамырында ғана мүлікті сатып алған. Ол және оның әйелі, Чикаго университетінің 1900 жылғы түлегі Лора Иероним Роби, университет кампусына және университеттің әлеуметтік өміріне жақын болу үшін 5757 Оңтүстік Вудлон даңғылындағы мүлікті таңдады. Мүлік Хайд-парктегі қалыпты қалалық жер учаскесі болды, оның ауданы 60 фут (18 м) х 180 фут (55 м) шамасында. Жобаның мердігері Чикагодағы H. B. Barnard Co компаниясы 1909 жылдың 15 сәуірінде құрылыс жұмыстарын бастады. Райт үйдің құрылысын тек бастапқы кезеңдерінде ғана қадағалады. Ол 1909 жылдың күзінде Оук-парктегі студиясын жабып, Wasmuth Portfolio басылымына әкелген жұмыстарды жүргізу үшін Еуропаға кетті. Ол ағымдағы тапсырмаларын Герман фон Хольстке тапсырды, ол Райт кеңсесінің суретшісі Марион Махони және Милуоки қаласынан (Висконсин штаты) келген интерьер дизайнері Джордж Манн Нидекенді жұмысқа алды. Нидекеннің ықпалын үйдің кейбір жиһаздарынан, сондай-ақ кіреберіс залындағы, қонақ бөлмесі мен ас бөлмесіндегі кілемдерден көруге болады. Роби отбасы – Фредерик, Лора және олардың екі баласы Фредерик-күллі және Лорейн – 1910 жылдың мамырында үйге көшіп келді, бірақ кілемдер мен жиһазды қоса алғандағы барлық соңғы бөлшектер 1911 жылдың қаңтарына дейін аяқталмады. Үйдің жалпы құны 58 500 долларды құрады: жерге 13 500 доллар, ғимаратты жобалау және салуға 35 000 доллар, жиһазға 10 000 доллар. (Жай инфляция бойынша есептегенде 1910 жылғы 58 500 доллар 2015 жылы шамамен 1,5 миллион долларға тең, бірақ уақыт өте баға мен құндылықты салыстырудың басқа тәсілдері бұл санды үйдің тарихи атақ-даңқына байланысты қосымша сыйлықақыны ескермей 10 миллион долларға дейін жеткізуі мүмкін.) Робидің бастапқы бюджеті 60 000 доллар болған. Робидің үйде тұру мерзімі қысқа болды. 1908 жылдың шілдесінде әкесінің қайтысынан туындаған қаржылық қиындықтар, Робидің білмей қалған құмар ойындарына байланысты қарыздар (шамамен 1 миллион доллар немесе бүгінгі күнгі 27 миллион долларға тең) және оның некесінің нашарлауы салдарынан Роби үйді он төрт ай тұрғаннан кейін сатуға мәжбүр болды. 1911 жылдың желтоқсанында Тейлор Кричфилд компаниясының президенті Дэвид Ли Тейлор үйді және оның барлық Райт жобалаған заттарын сатып алды. Тейлор бір жылдан кейін қайтыс болды, ал оның жесірі Эллен Тейлор үйді және оның көп бөлігін 1912 жылдың қарашасында Уилбер Меркантильдік Агенттігінің қазынашысы Маршалл Д. Уилберге сатты. Уилберлер үйді қоныстанған соңғы отбасы болды, онда он төрт жыл тұрды. 1926 жылдың маусым айында Уилберлер үйді және оның ішіндегі заттарды Чикаго теологиялық семинариясына сатты, ол үйді жатақхана және асхана ретінде пайдаланды, бірақ ол негізінен болашақта кеңейту мақсатында жерге қызығушылық танытты. Нәтижесінде Роби үйі ішкі жағынан үлкен зақымдарға ұшырады, соның ішінде барлық алтын қабырға шамдары жойылды. (Ол кезде үй күзетшісі Райттың қолмен жасаған шайқалатын креслосын қоқысқа тасталған күйде тауып алып, сақтап қалды. Көп жылдан кейін күзетші музей ашылғанда Чикаго университетімен байланысып, креслоны Роби үйіне сыйға тартты, ол қазір жатын бөлмелерінің бірінде қойылған.) 1941 жылы Иллинойс технология институтының аспиранты семинария үйді бұзу жоспарын іске асырып жатқанын аныдап, өзінің оқытушыларына, соның ішінде Людвиг Мис ван дер Рогеге хабарлады. Бұзу қаупі наразылық тудырды. Семинарияның жоспарлары кейінге қалдырылғанымен, дағдарыс иесінің келісімінен гөрі Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуымен болды. Роби үйіне ең қауіпті жағдай 16 жылдан кейін туды. 1957 жылдың 1 наурызында семинария үйді 15 қыркүйекте бұзып, студенттері үшін жатақхана салуды жоспарлап отырғанын жариялады. Бұл жолы халықаралық наразылық туды, тіпті Райттың өзі, 90 жасқа жуық, 18 наурызда бұзуға қарсы наразылық білдіру үшін медиа, студенттер және аудандық ұйымдастырушылармен бірге Роби үйіне оралды. Бұзу туралы айтылған сөздерге жауап ретінде Райт: «Бұл рухани нәрсені дін қызметкерлеріне сенудің қаншалықты қауіпті екенін көрсетеді» деді. Чикаго университетіндегі екі студенттік ұйым семинарияға бұзу жоспарына нақты балама ұсынды. Райт Висконсин университетінде студент кезінде Фи Дельта Тета студенттік ұйымының мүшесі болған. Чикаго университетінің Фи Дельта Тета үйі 5737 Вудлон даңғылында, Роби үйінен екі есік солтүстікке қарай орналасқан, ал семинария екі үйдің арасындағы жерді иеленген. Фи Дельта Тета үйлерін босатуға келісті, ал Фи Дельта Тета үйінің жанында орналасқан Зета Бета Тау студенттік ұйымы да өз үйлерін босатуға келісті. Бұл ұсыныстар Роби үйін сақтау жолындағы маңызды кезең болды, себебі үш үй семинарияға қажетті жерді қамтамасыз етті. 1958 жылдың тамызында Уильям Зекендорф, Райттың досы және Чикагоның оңтүстік жағындағы бірнеше жобаларға қатысқан Нью-Йорк мүлік дамытушысы, Райттың тікелей ұсынысымен семинариядан үйді Webb and Knapp дамыту компаниясы арқылы сатып алды. 1971 жылдың 15 қыркүйегінде Чикаго ескерткіштері жөніндегі комиссия, мэр Ричард Дж. Дейлидің қолдауымен Роби үйін Чикаго ескерткіші деп жариялады. 1997 жылдың қаңтарында университет кеңселерді шығарып, 1 ақпанда турларды, операцияларды, қаржы жинауды және қалпына келтіруді Франк Ллойд Райт қорына тапсырды. 2002 жылы қоры үйді 1910 жылғы түпкілікті түріне келтіру жұмыстарын бастады, ол кезде құрылыс аяқталғаннан кейін үй сәулетші мен тапсырыс берушінің ниеттерін ең жақсы бейнелейтін. Тарихи ескерткіштерді сақтау тәжірибесі бар Harboe Architects компаниясы бағалау жүргізіп, қалпына келтіру жоспарларын жасады және ішкі кеңістіктерді қалпына келтіруге жетекшілік етті. Қор Мемлекеттік хатшының тарихи ескерткіштерді сақтау стандарттарымен әзірленген нұсқауларды сақтайды. Қалпына келтіру жұмысы 2019 жылы аяқталды, құны 11 миллион доллардан асты. Үлкен құрылымдық болатты қалпына келтіру, сыртқы қабырғалардың жөнделуі және заманауи механикалық жүйелерді орнатудан кейін, қалпына келтіру жұмысы ағаш өңдеу, шыны және жиһаз сияқты интерьер элементтеріне бағытталды. Роби үйі әлі де танымал және жаңа үйлерді жобалауға шабыт көзі болып табылады. Чикагоның Эджбрук ауданында салынған үй нарыққа шыққан күні алты сатып алушыны тартты.
The Frederick C. Robie House is a U. S. National Historic Landmark now on the campus of the University of Chicago in the South Side community area of Hyde Park in Chicago, Illinois. Built between 1909 and 1910, the building was designed as a single family home by architect Frank Lloyd Wright. It is considered perhaps the finest example of Prairie School, the first architectural style considered uniquely American. Robie House was designated a National Historic Landmark on November 27, 1963, and was on the first National Register of Historic Places list of October 15, 1966. The design precedent for the Robie House was the Ferdinand F. Tomek House in Riverside, Illinois, designed by Wright in 1907–08. At the time that he commissioned Wright to design his home, Robie was only 28 years old and the assistant manager of the Excelsior Supply Company, a company on the South Side of Chicago owned and managed by his father. Although later drawings of the Robie House show a date of 1906, Wright could not have started the design for the building earlier than the spring of 1908 because Robie purchased the property only in May of that year. He and his wife, Lora Hieronymus Robie, a 1900 graduate of the University of Chicago, had selected the property at 5757 South Woodlawn Avenue in order to remain close to the campus and the social life of the university. The property was a typical urban lot in Hyde Park, measuring 60 feet (18 m) by 180 feet (55 m). The contractor for the project, H. B. Barnard Co. of Chicago, began construction on April 15, 1909. Wright did not supervise the construction of the house except in the earliest stages. He closed his Oak Park studio in the fall of 1909 and left for Europe to undertake the work that led to the publication of the Wasmuth Portfolio. He turned over his existing commissions to Hermann von Holst, who retained Marion Mahony, a draughtswoman in Wright's office, and George Mann Niedecken, an interior designer from Milwaukee, Wisconsin who had worked with Wright on the Susan Lawrence Dana House in Springfield, Illinois, the Avery Coonley House in Riverside, Illinois, and the Meyer May House in Grand Rapids, Michigan, to continue their work on the project. Niedecken's influence can be seen in the design of some of the furnishings for the house as well as the carpets in the entrance hall, the living room, and the dining room. The Robie family—Frederick, Laura, and their two children, Frederick Jr. and Lorraine—moved into the home in May 1910, although all of the final details, including rugs and furniture, were not completed until January 1911. The final cost of the home was $58,500: $13,500 for the land, $35,000 for the design and construction of the building, and $10,000 for the furnishings. (Simple inflation adjusted equivalents of $58,500 in 1910 hover around $1.5 million in 2015, although other ways of comparing price and value over time could place that figure as high as $10 million without accounting for any potential premium as a result of the historical fame of the house.) Robie's original budget had been $60,000. Robie's tenure in his home was short lived. As a result of financial problems incurred by the death of his father in July 1908, who was plagued by gambling debts that Robie unknowingly inherited (allegedly totaling roughly $1 million, or the equivalent of $27 million today) and the deterioration of his marriage, Robie was forced to sell the house after living in it for only fourteen months. David Lee Taylor, president of Taylor Critchfield Company, an advertising agency, bought the house and all of its Wright designed contents in December 1911. Taylor died less than a year later, and his widow, Ellen Taylor, sold the house and most of its contents to Marshall D. Wilber, treasurer of the Wilber Mercantile Agency, in November 1912. The Wilbers were the last family to occupy the house, living there for fourteen years. In June 1926, the Wilbers sold the house and its contents to the Chicago Theological Seminary, which used the house as a dormitory and dining hall, though it was primarily interested in the site for purposes of future expansion. Consequently, Robie House suffered major interior damage, including the destruction of nearly all the characteristic gold wall sconces. (At the time, a janitor discovered Wright's handcrafted rocking chair discarded in a trash heap and saved it. Years later, the janitor contacted the University of Chicago when the museum opened and gifted the chair to Robie House, where it is currently on display in one of the bedrooms.) In 1941, a graduate student at the Illinois Institute of Technology accidentally discovered that the Seminary was moving ahead with a plan to demolish the house and informed his instructors, including Ludwig Mies van der Rohe. The threat of demolition aroused a storm of protest. Although the Seminary's plans were subsequently postponed, the crisis was averted more by the onset of World War II than by acquiescence of the property's owner. The most serious threat to the Robie House arose 16 years later. On March 1, 1957, the Seminary announced plans to demolish the house on September 15 in order to begin the construction of a dormitory for its students. This time an international outcry arose, and Wright himself, then almost 90 years old, returned to the Robie House on March 18, accompanied by the media, students and neighborhood organizers to protest the intended demolition of the house. Commenting on the threatened demolition, Wright quipped, "It all goes to show the danger of entrusting anything spiritual to the clergy." Two fraternities at the University of Chicago provided the Seminary with a realistic alternative to its plans of demolition. During his very brief tenure as a student at the University of Wisconsin, Wright had been a member of the Phi Delta Theta fraternity. The University of Chicago's Phi Delt chapter house was located two doors north of the Robie House at 5737 Woodlawn Avenue, and the Seminary was already the owner of the lot between the two properties. The Phi Delts offered to vacate their house, and the Zeta Beta Tau fraternity, located next to the Phi Delt house, offered to vacate their house as well. These offers were a turning point in the effort to save the Robie House, since the three properties provided the Seminary with sufficient land for the dormitory they sought to build. In August 1958, William Zeckendorf, a friend of Wright's and a New York real estate developer then involved in several development projects on Chicago's south side, at Wright's urging acquired the Robie House from the Seminary through his development company Webb and Knapp. On September 15, 1971, the Commission on Chicago Landmarks, with the support of Mayor Richard J. Daley, declared the Robie House a Chicago landmark. In January 1997 the University moved their offices out and turned over tours, operations, fundraising and restoration to the Frank Lloyd Wright Trust on February 1. In 2002, the Trust began restoration of the house to its original 1910 appearance, when construction completed and the house best reflected the design intent of the architect and client. Harboe Architects, a firm experienced in historic preservation, conducted an assessment, prepared plans for restoration, and led the interior restoration. The Trust follows guidelines developed by the Secretary of the Interior's Standards for the Treatment of Historic Properties. The restoration was completed in 2019, costing over 11 million dollars. After major structural steel restoration, exterior brick work, and installation of modern mechanical systems, the restoration focused on the interiors elements, such as woodwork, glass, and furniture. The Robie House remains popular and has served as design inspiration for new houses. One built in Chicago's Edgebrook neighborhood attracted six buyers in its first day on the market.
Сәулет
Роби үйі – Франк Ллойд Райттың «Дала» стиліндегі сәулет өнерінің ең танымал үлгілерінің бірі. Бұл терминді архитектура сыншылары мен тарихшылары (Райт емес) ойлап тапқан, олар ғимараттар мен олардың құрамына кіретін әртүрлі элементтердің дизайнына Америка Құрама Штаттарының орталық аймағындағы даланың ландшафты мен өсімдіктер әсер еткенін байқаған. Райттың «Дала» үйлеріне тән ерекшелік – ол үйді ғана емес, сонымен қатар ішкі кеңістіктің барлық жабдықтарын, терезелерді, жарықтандыруды, кілемдерді, жиһаздарды және маталарды жобалаған. 1910 жылы Райт жазғандай, "ғимаратты бір жақтан, ал оның жиһаздарын екінші жақтан қарастыру мүмкін емес. Олардың барлығы оның мінезі мен толықтығының құрылымдық бөліктері ғана".
Сыртқы
Шығарып тұрған, кеңейтілген шатырдың жиегі, көркем әйнек терезелердің үздіксіз жолақтары және римдік кірпіштің қолданылуы Райт үшін маңызды болған көлденең бағытты күшейтеді. Көлденең сызық оған американдық даланы еске түсірді және үйге лайықты тыныштық пен қорғаныш сызығы болды. Сыртқы қабырғалар Чикаголық қарапайым кірпіштен жасалған екі қабатты құрылымнан тұрады, сыртында қызыл-сары түсті, темір ұсақтары бар римдік кірпішпен қапталған. Кірпіштердің көлденеңін одан да күшейте түсу үшін көлденең тігістер майлы ақ түсті, ал кішкентай тік тігістер кірпіш түсті ерітіндімен толтырылған. Алыстан қарағанда, бұл күрделі және қымбат тігістеу үздіксіз көлденең түсті сызықтарды жасап, жеке кірпіштердің көрінуін азайтады. Көркем әйнек терезелердің дизайны – 30 және 60 градус бұрыштарды пайдалана отырып жасалған, түрлі түсті және мөлдір әйнектен құралған абстрактілі сурет. Райт осыған ұқсас суреттерді үй ішіндегі гобелендерде, сондай-ақ сыртқы кеңістіктерді қоршаған және гараж ауласын жапқан қақпаларда қолданды. Робидің кең бюджеті Райтке көбінесе болаттан жасалған үйді жобалауға мүмкіндік берді, соның арқасында шатырдың қисаюы минималды болды. Гүлзарлар, шеттері, есік жақтаулары, терезе алқаптары және басқа сыртқы әрлеулер Бедфорд әктасынан жасалған, ал ғимараттың шатыры Людовичи плиткасымен жабылған.
Интерьер
Үйдің жоспары екі үлкен тіктөртбұрыштан тұрады, олар бір-бірінің қасынан өтетіндей сезім тудырады. Райт мырза үйдің негізгі тұрғын кеңістіктері орналасқан учаскенің оңтүстік-батыс бөлігіндегі тіктөртбұрышты "басты ыдыс" деп атады. Бірінші қабатта "бильярд" бөлмесі (батыс жағы) және балалардың ойын бөлмесі (шығыс жағы) орналасқан. Бильярд бөлмесінен үлкен сейфке және учаскенің батыс жағындағы алдыңғы террасаның астында салынған қоймаға өтуге болады. Бильярд және ойын бөлмелері кішкентай дәлізден және ғимараттың ортасына жақын орналасқан, оңтүстік жағындағы жабық баққа апаратын есіктерден тұрады. Ойын бөлмесінен учаскенің шығыс жағындағы аулаға да есік ашылады. Екінші қабатта орталық баспалдақтың үстіндегі кіреберіс залы, қонақ бөлмесі (батыс жағы) және ас бөлмесі (шығыс жағы) орналасқан. Кіреберіс дәлізінен қонақ бөлмесіне бастапқыда кіріктірілген отыратын орындықтармен бөлінген. Қонақ және ас бөлмелері ғимараттың оңтүстік жағында бірігіп жатыр және көркем әйнек панельдері бар он екі француз есігі арқылы сыртқы балконға ашылады, ол жабық баққа қарап тұрады. Қонақ бөлмесінің батыс жағында көркем әйнек терезелері мен екі көркем әйнек есігі бар "мұрындық" орналасқан, олар батыс террасасына ашылады, ол консольдік шатырдың астында орналасқан. Райт ғимаратты пайдаланушылардың ішкі кеңістіктен сыртқы кеңістікке еркін өтуін көздеген. Учаскең солтүстік-шығыс бөлігіндегі "кіші ыдыс" деп аталатын тіктөртбұрышта үйдің көбінесе функционалды және қызметтік бөлмелері орналасқан. Бірінші қабатта бас кіреберіс және кіреберіс залы (батыс жағы) орналасқан, одан екінші қабаттағы қонақ бөлмелері мен асханаларына баспалдақ жетеді. Кіреберіс залының солтүстік жағында жартылай ванна орналасқан. Одан әрі шығысқа қарай пальто шкафы және артқы баспалдақ, қазандық бөлмесі, кір жуу бөлмесі және көмір сақтау бөлмесі, содан кейін шағын шеберхана, жартылай ванна және үш машиналық гараж орналасқан. Гараждың батыс бөлігінде бастапқыда механик шұңқыры, ал шығыс бөлігінде автомобильдерді жуу және тазалауға арналған жабдықтар болған. Кіші ыдыстың екінші қабатында кіреберіс залынан жоғары қонақ бөлмесі және оған іргелес толық ванна бөлмесі орналасқан. Арқадағы баспалдақтың шығысында ас үй және дастархан, қызметшілердің отыратын бөлмесі орналасқан. Гараждың үстіндегі екі жатын бөлмесі мен толық ванна бөлмесі қызметшілерге арналған жайларды толықтырады. Үшінші қабат ғимараттың ортасындағы басты және кіші ыдыстардың үстінен жабылады. Райт үшінші қабатты "белведер" деп атады, "әдемі көріністерге ие орын". Үшінші қабаттың оңтүстік жағында бас жатын бөлмесі, киім ауыстыратын орын, толық ванна бөлмесі және кішкентай шкаф пен көркем әйнек есіктен оңтүстікке және батысқа қарайтын балконы бар. Осы қабаттың солтүстік жағында екі қосымша жатын бөлмесі мен толық ванна бөлмесі орналасқан. Бұл қабаттағы барлық терезелерде көркем әйнек панельдер бар. Жатын бөлмелерінің қабырғаларындағы киімдер терезелердің астына орнатылған және шатыр кеңістігіне шығып тұрады. Бүкіл ғимараттың шамамен төрт камин бар түтіндік массасы - бильярд бөлмесінде, ойын бөлмесінде, қонақ бөлмесінде және бас жатын бөлмесінде - және кіреберіс залынан екінші қабаттағы қонақ үй мен асханаға дейінгі баспалдақ үйдің ортасынан көтеріледі, одан ғимараттың қалған бөлігі сәулеленеді. Түтіндік масса сыртқы қабырғадағыдай кірпіш пен әктас тастан салынған. Алдыңғы есік және бас кіреберіс ғимараттың солтүстік-батыс жағында, отбасы үшін құпиялылық және қорғаныш сезімін жасау үшін, сырттағы балконының астында жартылай жасырылған. Кіреберіс залының өзі төмен шатырлы және қараңғы, бірақ екінші қабатқа апаратын баспалдақтар келушінің жоғары көтерілуімен бірге күту сезімін тудырады. Жоғары қабатқа көтерілгеннен кейін, жарыққа толы қонақ бөлмесі мен ас бөлмесі қараңғы кіреберіс залынан өте күшті өзгешелік тудырады, бұл қонақ бөлмесі мен ас бөлмесін одан да ерекше етеді. Бұл екі бөлме орталық түтіндік массамен бөлінген, бірақ кеңістіктер оңтүстік жағынан байланысты, ал түтіндік массадағы ашылу орталық камин арқылы екі бөлмені визуальды түрде байланыстырады. Бұл ерекшеліктер екі кеңістікті біріктіреді, Райт үшін американдық саяси және әлеуметтік өмірдің ашықтығының метафорасы болған жоспардың ашықтығын құрайды. Шатырлар мен едендердегі болаттық сәулелер ғимараттың салмағының көп бөлігін шығыс және батыс жағындағы тіреулерге жеткізеді. Нәтижесінде, сыртқы қабырғалардың құрылымдық функциясы шамалы, сондықтан олар 29 түрлі дизайнмен 174 көркем әйнек панельдері бар есіктермен және терезелермен толтырылған. Табиғаттан алынған стилденген формалардың орнына, Райттың сүйікті мотиві, геометриялық формалар басым. Мұндай көп мөлшердегі әйнек пен ішкі құрылымдық бағаналардың болмауы ғимараттың көлемін арттыратын кең кеңістікке әкелді, Райт ұнатқан ашық жоспарды күшейте түсті. Бүкіл үйде Райт жасаған қабырға шамдары жарты шар тәрізді көлеңкеден және шаршы қоладан жасалған құрылғыдан тұрады. Екінші қабаттағы қонақ бөлмесі мен ас бөлмесінде ағаш шарлардың ішіндегі сфералық глобустар шатыр жиегіне енгізілген, екі кеңістікті визуальды түрде байланыстырады. Қонақ бөлмесі мен ас бөлмесінің солтүстік және оңтүстік жағындағы, сондай-ақ қонақ бөлмесі мен ас бөлмесінің мұрындықтарындағы төменгі жарықтандыру Райт жасаған ағаш торлармен жабылған, түсті шыны диффузорларымен жабдықталған. Бұл шамдардың барлығы дерлік жеке басқарылатындықтан, осы кеңістіктерде әртүрлі эффекттер жасауға болады. Соңында, Райт жасаған көркем әйнек көлеңкесі бар шам қонақ бөлмесінде Райт жасаған кітапхана үстелінде тұрды. Райт Prairie үйлерінің көпшілігі үшін жиһаз, кілемдер мен маталарды жасады. Алайда, Роби үйі үшін Райт жасаған жиһаз тек кіреберіс залы, қонақ бөлмесі, ас бөлмесі, қонақ жатын бөлмесі және үшінші қабаттағы жатын бөлмелерінің біреуі үшін ғана жасалған. Осы жиһаздың кейбір бөліктері Райттың интерьер дизайнымен ынтымақтасқан Джордж Манн Нидекенге жатқызылады. Робидің әкесінің қайтысынан кейінгі қаржылық жағдайы Райттың дизайнымен жасалған жиһазбен бүкіл үйді жарақтандыруға болмауының себебі болуы мүмкін. Қазіргі уақытта түпнұсқа жиһаздың көп бөлігі Чикаго университетінің Смарт өнер музейінің коллекциясында сақталады, бірақ ас бөлмесінің үстелі мен орындықтары ғана көбінесе тұрақты түрде көрсетіледі. Райт Роби үйі үшін жасаған жиһаздың ең керемет бөліктерінің бірі - софаның екі жағындағы консольдерді құратын кеңейтілген қанаттары бар софа. Райт жасаған софа 1982 жылдан бері Смарт музейінен Нью-Йорктегі Метрополитен өнер музейіне берілді және музейде орналасқан Фрэнсис В. Литтл үйінің (1915) қайта құрастырылған қонақ бөлмесінің жиһазының бөлігі ретінде көрсетіледі. Кішкентай консольдерді ас бөлмесінің кіріктірілген буфетінің сөрелерінде және ас үйдің тағам дайындау аралында да табуға болады.
The chimney mass containing four fireplaces—one in the billiards room, playroom, living room and master bedroom—and the main stairway from the entrance hall to the second floor living and dining rooms rise through the center of the house, from which the rest of the building radiates. The chimney mass is constructed of the same brick and limestone as the exterior. The front door and main entrance is partially hidden on the northwest side of the building beneath an overhanging balcony in order to create a sense of privacy and protection for the family. The entrance hall itself is low ceilinged and dark, but the stairs to the second floor create a sense of anticipation as the visitor moves upward. Once upstairs, the light filled living and dining rooms create a sharp contrast to the dark entrance hall, making the living and dining rooms seem even more special. These two rooms are separated by the central chimney mass, but the spaces are connected along their south sides, and the chimney mass has an opening above the fireplace through which the rooms are visually connected. These features unite the two spaces, creating an openness of plan which, for Wright, was a metaphor for the openness of American political and social life. Steel beams in the ceilings and floors carry most of the building's weight to piers at the east and west ends. As a result, the exterior walls have little structural function, and thus are filled with doors and windows containing 174 art glass panels in 29 different designs. Instead of stylized forms from Nature, a favorite Wright motif, geometric forms predominate. The combination of so much glass and lack of internal structural columns resulted in an airy space that appeared larger than it is, accenting the open plan Wright favored. Throughout the house, Wright designed wall sconces can be found in the shape of a hemispherical shade suspended beneath a square bronze fixture. On the second floor living and dining rooms, spherical globes within wooden squares are integrated into the ceiling trim, further tying the two spaces together visually. Soffit lighting running the length of the north and south sides of the living and dining rooms, as well as soffit lighting in the prows of the living and dining rooms, are covered with Wright designed wooden grilles, backed with translucent colored glass diffusers. Because these lights are all independently operable, different effects can be created within these spaces. Finally, a Wright designed table lamp with an art glass shade stood on a Wright designed library table in the living room. Wright designed the furniture, carpets, and textiles for most Prairie houses. However, Wright designed furniture in the Robie House was only constructed for the entrance hall, the living and dining rooms, guest bedroom, and one bed for the third floor bedrooms. Some of these pieces are attributed to Wright's interior design collaborator George Mann Niedecken. Robie's financial situation following his father's death may be the explanation for why the entire house was not furnished with furniture of Wright's designs. Most of the original furniture is currently in the collection of the Smart Museum of Art at the University of Chicago, although only the dining room table and chairs are on more or less permanent display. One of the most striking pieces of the furniture designed by Wright for the Robie House is a sofa with extended armrests, echoing the cantilevers of the exterior roof of the building, which effectively create side tables on each side of the sofa. The Wright designed sofa has been on loan since 1982 from the Smart Museum to the Metropolitan Museum of Art in New York and is on display as part of the furnishings in the reconstructed living room of the Francis W. Little House (1915) located in the museum. Miniature cantilevers can also be found in the shelves of the built in dining room buffet and a food preparation island in the kitchen.
Көршілес
1908 жылы Роби Хаус салынған кезде үйдің төңірегіндегі учаскелер, үлкен үйлермен толы Вудлон даңғылының солтүстігіндегі учаскелерден басқа, көбінесе бос болды. Ұлы физик, Нобель сыйлығының иегері Альберт А. Микельсон үшін үйдің орналасқан жерінің шығысында және қалалық қызметтік көшесінен өтетін жерде, 1923 жыл шамасында француз провинциялық стилінде үй салынды. Оңтүстікке қарайғы учаскелер бос болды және Дүниежүзілік Колумбия көрмесінің бірі болған Мидуэй Плеисанс саябағына толық көрініс ашылатын. Батысқа қарай Чикаго университетінің кампусынан толық бір блок бос жермен бөлінген, бірақ 1930 жылға қарай Рокфеллер капелласы (1928), Чикаго теологиялық семинариясы (1928) және Шығыс институты (1930) ғимараттары салынды. Роби Хаустың 58-ші көшесінен оңтүстікке қарай тікелей орналасқан Чикаго университетінің Бут бизнес мектебінің Чарльз М. Харпер орталығы бар. Уругвайда туған сәулетші Рафаэль Винолидің жобасы бойынша 2004 жылы аяқталған бұл ғимарат Роби Хаус масштабын сақтайды және Райттың қазіргі заманғы сәулет терминологиясына қосқан үлесін еске түсіретін элементтерді қамтиды.