Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sands End – бұл ежелгі Фулхам қауымдық аймағы, бұрын Миддлсекс графтығында болған, қазір Англияның Лондон қаласы Хаммерсмит және Фулхам ауданының ең оңтүстік бөлігі. Темза өзенінің үлкен иілімінде, таяды-құрғақ Челси бұтағы мен ескі Питербороу иелігі арасында, Уандсворт көпірінің батысында орналасқан, оның солтүстік жиегі – Нью-Кингс-роуд. 20 ғасырдың соңғы тоқсанында Челси порты және Империал Уорф сияқты қайта құрылыстар кемежайлардың, өнеркәсіптік аудандардың және жұмысшылардың үйлерінің орнын басса да, онда әлі де 300 жылдық коттедждер мен 19 ғасырға дейінгі көшелер сақталған.
Sands End is an area of the ancient parish of Fulham, formerly in the County of Middlesex, which is now the southernmost part of the London Borough of Hammersmith and Fulham, England. In a deep loop of the River Thames, between the tidal Chelsea Creek and the old Peterborough estate, west of Wandsworth Bridge, its northern edge is New King's Road. While wharves, industrial acres and workers' cottages gave way to intensive re development such as Chelsea Harbour and Imperial Wharf in the last quarter of the 20th century, it still contains some 300 year old cottages and 19th century streets.
Тарих
Ғасырлар бойы бұл батпақты жер басқа ауылдардан және Лондон қаласына апаратын басты жолдардан оқшау, шалқары шабыс болды. Оның ең алғашқы тіркелген жер иесі Эдуард I патша тұсында Джон де Сондфорд болған. Заманауи тарихшы Барбара Денни король Генрих VIII-нің Сандфорд иелігін Вестминстер аббатына бергенін, бірақ 1549 жылы ол қайтадан Корольдікке қарауына өткенін жазды. Он жыл өткен соң, Мэри патшайым оны Лондондық саудагер Уильям Мейнардқа сатты. Мүлікте сарай болғанымен, ғасырлар бойы жер көбінесе мал жаюға пайдаланылды. 17 ғасырда ән салайтын бұлбұлдардың әні эссеші және саясаткер Джозеф Аддисонның (1672–1719) назарын аударған деседі, ол осы жерге "уақыт өткізуге" келген, бірақ бұл Sandford Manor House-та емес, қазіргі Реуэлл көшесіндегі, ІІ санаттағы* сарайда болған. Тағы бір белгілі тұрғыны – Нелл Гвин.
For centuries, this swampy place was a rural backwater, cut off from other villages and the main thoroughfares into the City of London. Its earliest recorded landowner was John de Saundeford in the reign of Edward I. Barbara Denny, a contemporary historian, wrote that King Henry VIII granted the manor of Sandford to the Abbot of Westminster, but that in 1549 it returned to the Crown. Ten years later, Queen Mary sold it to a mercer from London, William Maynard. Although the estate had a manor house, for centuries the land was used mainly for pasture. Singing nightingales in the 17th century are said to have arrested the attention of essayist and politician, Joseph Addison (1672–1719), who came to live in his 'retreat' hereabouts, but probably not in Sandford Manor House, which is in present day Rewell Street, and Grade II* listed. Another reputed resident was Nell Gwyn.
Шығу тегі
Фулхэм тарихшысы Чарльз Ферет (1852–1921) өзінің үш томдық еңбегінің бірнеше тарауын Sands End-тің пайда болу тарихына арнады. Меншік құқығынан өзгеше, аймақтың қоныстануы Елизавета дәуіріне дейін басталмаған, бұл туралы Фереттің төмендегі үзіндісінен де көрінеді: «Қомдағы» Голдхокқа тиесілі болған жерлерге қатысты ұқсас жазбалардың көптеген мысалдарын келтіруге болады. Ертедегі сот тізімдерінде бір-екі адам «atte Sonde» деп аталған. 1454 жылы «Джон Бертон атте Сонде» есімді адам туралы мәлімделген. 1569 жылғы бір құжатта «Сандс Томас Бертон» есімді адамнан айтылған. «Ақыр» деген атау бірінші рет Елизавета патшайымның тұсында қолданыла бастады, осыдан кішкентай ауылдың ядросы тек сол кезде ғана қалыптасып жатқанын түсінуге болады. Атаудың ең ерте мысалы 1566 жылға жатады, онда «Сандеандедегі көпір» деп сөз етілген. 1575 жылы Джон Пауэллге «Гилл Хейл» мен Джон Бертонның «Сэндс Эндедегі» жері арасына қоршау қою тапсырылды. Екі жылдан кейін осы Джон Бертонға «Сэнд-Энд» маңындағы, «Гилхалл» мен «Пизкрофт» арасындағы арналарын тазалау (foveas) бұйырылды (көр. II. 83).
The historian of Fulham, Charles Féret (1852–1921), devotes several chapters of his three volume work to the origins of Sands End. As distinct from ownership, settlement of the area did not begin till the Elizabethan era, as can be inferred from this extract from Féret:A small volume might, indeed, be filled by citations of similar entries referring to lands which had belonged to Goldhawk 'at the Sand.' In the earlier Court Rolls one or two other persons are described as 'atte Sonde'. In 1454 we hear of a 'John Burton atte Sonde.' In a presentment of 1569 there is mentioned a 'Thomas Burton of Sandes.' It is not till the time of the Virgin Queen that we hear of the 'End,' from which we may infer that the nucleus of a tiny village was only then in course of formation. The earliest instance of the name is in 1566, when mention is made of the 'bridge at Sandeande.' In 1575 John Powell, gent, was required to make his fence between 'Gill Hale' and the premises of John Burton at 'Sands Ende.' Two years later this John Burton was ordered to scour his ditches (foveas) at 'Sand End', between 'Gilhalle' and 'Peasecroft' (see vol. ii. p. 83)
Индустрияландыру
Ауылдық сүйкімділігіне қарамастан, бұл аймақ су тасқынынан, ылғалдан және кейде кәріз деп аталатын Контер ағысынан төгілетін сулардан зардап шекті, сондықтан 19-ғасырдың басында осы иелік құлдырап кетті. Доктор Бартон, "Лондонның жоғалған өзендері" еңбегінің авторы, Батыс Лондон медицина журналының әріптесін цитата келтіреді, ол Контер ағысының екі жағында, Шепард Буштан Челсиге дейін ревматизмнің ерекше түрде көп кездесетінін байқаған. 1824 жылы иеліктің 20 акр жерін әлемдегі алғашқы мемлекеттік коммуналдық кәсіпорын – Imperial Gas Light and Coke Company сатып алды. Осылайша шамамен екі ғасырлық өнеркәсіптік даму мен өндіріс басталды. Шеберлер мен суретшілер оның шеттеріне әлі де тартылды, ең танымалдары – Уильям Морристің досы және Өнер мен қолөнер қозғалысының мүшесі Уильям Де Морган. Темірқазық қозғалысының өркендеуі Фулхэмде тағы бір сыра зауытының ашылуына әкелді, бірақ бұл сырада спирт болмады. Вандсворт көпірінен шығысқа қарай, Сандс-Эндтегі 8 акр жерге поляк туған кәсіпкер Генри Лоуэнфелд 1890 жылы өндіріс бастаған Копс сыра зауытын салды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін сақталды, содан кейін маргарин фабрикасына, одан әрі азық-түлік логистикасымен айналысатын мекемеге айналды. 1901 жылы Фулхэм кеңесі мұнда газ зауытын салды, ал Макфарлейн Ланг жақын жерде бисквит фабрикасын құрды. Сандс-Энд Фулхэмнің өнеркәсіптік орталығындағы тығыз байланыстағы жұмысшы табының қауымы ретінде танымал болды, оның газ зауыты, электр станциясы және жанармай қоймасы жергілікті отбасылардың ұрпақтарына жұмыспен қамтыды.
In spite of its rural charms, the area was affected by flooding, dampness and the effluent descending from Counter's Creek, sometimes referred to as a sewer, so by the early 19th century, the estate was in decline. Dr Barton MD, author of 'the Lost Rivers of London', quotes a colleague from the West London Medical Journal, who had observed that rheumatism was unusually common on both sides of Counter's Creek from Shepherd's Bush to Chelsea. In 1824, twenty acres of the estate were bought by the Imperial Gas Light and Coke Company, the first public utility enterprise in the world. So began almost two centuries of industrialisation and manufacturing. Craftsmen and artists were still attracted to its fringes, most notably, William De Morgan, a friend of William Morris and a member of the Arts and Crafts movement. The growth of the Temperance movement produced yet another brewery in Fulham, only without any alcohol content. On an eight acre site in Sands End, just east of Wandsworth Bridge, the Polish born entrepreneur, Henry Lowenfeld built the Kops Brewery that started production in 1890. It lasted to the dawn of World War I when it was turned into a margarine factory and later turned to food logistics. In 1901, Fulham Council built its gasworks here, while MacFarlane Lang had established its biscuit factory nearby. Sands End became noted as a close knit working class community in the industrial heartland of Fulham with its gas works, power station and petrol depot providing work for generations of local families.
ХХІ ғасыр
1970 жылдары басталған жылжымайтын мүліктің өркендеуі, Солтүстік теңіз мұнайын өңдеуге мұнайдың келуімен қатар, кеңселер, студиялар мен пәтерлер нарығында елорда орталығындағыдан көбірек бағаға сатылатын жаңару процесіне (gentrification) алып келді. Темзаның солтүстік жағалауында Hurlingham Retail Park орналасқан, онда электр тауарлары мен плитка сататын дүкендер бар. Сюливан ауданында сондай-ақ кәсіпкерлікке көмектесетін орталық та бар. Таунмид жолының ар жағында үлкен азық-түлік және үй заттарын сататын супермаркет, сондай-ақ бұрынғы Империал Газ зауыдының орнында салынған Империал Уорф кешені орналасқан. Бұл кешенде қолжетімді тұрғын үйлер (жеке және мемлекеттік), дүкендер, саябақ және жаңа теміржол стансасы бар. Фулхэмнің осы бөлігінде сондай-ақ Саут Парк саябағы да орналасқан. Вандзуорт көпір жолы Сэндс-Энд ауданынан өтеді және онда мейрамханалар, плитка және қарағайдан жасалған жиһаз дүкендері, сондай-ақ Англия шіркеуінің Сент-Мэтью шіркеуі бар.
A property boom begun in the 1970s coupled with the advent of oil fuelled processing of North Sea oil led to a process of Gentrification with offices and studio businesses and flats on the market for prices more customary in the centre of the capital. On the northern bank of the Thames there is Hurlingham Retail Park, which includes an electrical retailer and tile stores. There is also a business enterprise centre in the Sulivan district. Across the other side of Townmead Road there is a very large food and home wares supermarket, and Imperial Wharf, a brownfield development of the former Imperial Gasworks which is growing to include a mixture of affordable housing, both private and public, shops, a park and a new railway station. Also in this part of Fulham is South Park. Wandsworth Bridge Road runs through Sands End and has restaurants, tile and pine furniture shops, the Church of England parish church of Saint Matthew.
Көлік
Аймақтың (оның ішінде Челси порты) нашар көлік инфрақұрылымы, әсіресе Виктория дәуірінде көптеген ортағасырлық оба шұңқырларының салдарынан метро станцияларының болмауы, жақын орналасқан Империал Уорф станциясының 2009 жылдың 27 қыркүйегінде ашылуына себеп болды. Бұл станция Кенсингтон (Олимпия) арқылы Клэпхэм және Уиллсден станцияларымен тікелей теміржол байланысын қамтамасыз етеді. Southern компаниясы да Империал Уорфтан Уотфорд Анкшен және Шығыс Кройдонға тікелей пойыз қатынасын ұсынады. Жаңа станция мен жақсартылған көлік инфрақұрылымы бұрын тек 391 және C3 автобус маршруттарымен қызмет көрсететін аймақты қайта жандандыруға үміт артылуда. Лондондық өзен қызметтері Челси порты айлағынан шың сағаттарда өзен автобустарын іске қосады, олар Путни және Блэкфрайрс мыңжылдық айлағына қатынайды.
Because of the notoriously poor transport links for the area (including Chelsea Harbour), including the absence of tube stations due to the many medieval plague pits which deterred their building in Victorian times, the nearby Imperial Wharf station was opened on 27 September 2009, providing direct rail links with Clapham Junction and Willesden Junction via Kensington (Olympia). Southern also provides direct train services from Imperial Wharf to Watford Junction and East Croydon. It is hoped that the area will be re vitalized by the new station and transport links in the areas which were previously served only by bus routes 391 and C3. River bus services are provided at peak hours by London River Services from Chelsea Harbour Pier, and offer transport to Putney and Blackfriars Millennium Pier.