Кіріспе

Британдық физик Пол Чарльз Уильям Дэвис (22 сәуір 1946 жылы туған) – ағылшын физигі, жазушы және теледиктор, Аризона мемлекеттік университетінің профессоры және BEYOND: Ғылымдағы негізгі ұғымдар орталығының директоры. Ол Калифорниядағы Чапман университетінің Кванттық зерттеулер институтымен байланысты. Бұрын Кембридж университетінде, Лондон университетінің колледжінде, Ньюкасл-апон-Тайн университетінде, Аделаида университетінде және Маккуори университетінде академиялық қызмет атқарған. Оның ғылыми қызығушылықтары космология, кванттық өріс теориясы және астробиология салаларын қамтиды. 1995 жылы ол Темплтон сыйлығымен марапатталды. 2005 жылы ол Халықаралық Астронавтика академиясының SETI: Байқаудан кейінгі ғылым және технология жұмыс тобының төрағасы болды. Дэвис METI (Шеткі интеллектке хабар тарату) кеңесші кеңесінің мүшесі болып табылады.

Білім

1946 жылы 22 сәуірде туған Дэвис Лондонның Финчли ауданында өсті. Ол Вудхаус грамматикалық мектебінде білім алды және Лондон университетінің колледжінде физиканы оқып, 1967 жылы үздік дипломмен ғылым бакалавры дәрежесін алды. 1970 жылы ол Майкл Дж. Ситон мен Сигурд Зинаудың ғылыми жетекшілігімен Лондон университетінің колледжінде докторлық диссертациясын қорғады. Содан кейін Кембридж университетінде Фред Хойлдің басшылығымен докторантурадан кейінгі зерттеулер жүргізді.

Ғылыми зерттеулер

Дэвистің ғылыми қызығушылықтары теориялық физика, космология және астробиология; оның зерттеулері негізінен қисық кеңістіктегі кванттық өріс теориясы саласында жүргізілді. Оның маңызды үлесі – «Фуллинг-Дэвис-Унрух эффектісі» деп аталатын құбылыс, онда бос кеңістікте үдеп қозғалған бақылаушы индуцирленген жылулық сәулеленуге ұшырайды, сондай-ақ «Банч-Дэвис вакуумдық күйі», ол көбінесе Ұлы Жарқыннан қалған Космикалық микротолқынды фонның құбылыстарын түсіндіру үшін қолданылады. Стивен Фуллинг пен Уильям Унрухпен бірлесіп жазылған мақала Хокинг эффектісі арқылы буланып кететін қара тесіктердің массасы, айналасындағы кеңістіктен теріс энергия ағынының нәтижесінде кемитінін алғаш көрсетті. Дэвис уақыттың бағыты мәселесімен ұзақ жылдар бойы айналысып келеді, сонымен қатар «қара энергия» құпиясын фундаменталды ғылым үшін ең маңызды мәселелердің бірі деп атады. Дэвис Жердегі өмірдің Марстан, астероидтар мен кометалардың соқтығысынан пайда болған тастардың ішінде келген болуы мүмкін деген теорияны ерте қолдаушылардың бірі болды. Ол сонымен қатар болашақта адамзаттың дамуына немесе өмір сүруіне қауіп төндіретін кометалардың соқтығысын болдырмау үшін ғылыми зерттеулер мен технологияларды дамытуды қолдайды. Ол Марсқа бір жолғы сапар болашақта мүмкін болатынын айтты. Австралияда жұмыс істеген кезінде ол Австралияның астробиология орталығын құруға көмектесті. Дэвис 2011 жылы «Фосфордың орнына мырыш қолданып өсе алатын бактерия» атты ғылыми мақаланың авторларының бірі болды. 2012 жылы осы журналда бастапқы нәтижелердің маңызды аспектілерін жоққа шығаратын хабарламалар жарияланды. GFAJ 1 бактериясын алғаш сипаттаған Science журналындағы мақалаға қарсы пікірлер жарияланғаннан кейін, Retraction Watch сайты бастапқы мақаланы маңызды деректерді дұрыс емес көрсету салдарынан қайтарып алу қажет деп мәлімдеді. Дэвис Аризона мемлекеттік университетінің Физикалық ғылымдар мен Онкология биологиясының интеграцияланған орталығында зерттеуші. Бұл Ұлттық денсаулық сақтау институтының Ұлттық онкология институты физиктерді қатерлі ісіктерді зерттеуге тарту мақсатымен құрған бағдарламаның бөлігі болып табылады, нәтижесінде 12 Физикалық ғылымдар мен Онкология орталықтарының желісі құрылды.

Марапаттар

Дэвис 1995 жылы Темплтон сыйлығын алды. Оның ғылыми зерттеулердегі сенімнің рөлін зерттеуі дау тудырды. Дэвис ғалымдардың физикалық заңдардың өзгермейтіндігіне деген сенімінің христиан теологиясынан бастау алатынын және ғылымның "сенімнен азат" екендігі туралы мәлімдеме "көзге көрiнерлік жалғандық" екенін айтты. Атеист Ричард Доукинс және Виктор Дж. Стенгер Дэвистің ғылым мен дінге қатысты ұстанымын сынады, ал басқалар, соның ішінде Джон Темплтон қоры, оның жұмысын жоғары бағалады. Дэвис The Wall Street Journal газетінде 2010 жылғы желтоқсандағы арсен бактерияларына қатысты баспасөз конференциясының аясындағы жағдайды сипаттаған мақала жазып, Фелиса Вольф Саймонның арсеннің фосфорды алмастыра алатыны туралы қорытындысын қолдады, себебі "Менде білімнің шектеулері болмады. Мен 16 жасымда химияны тастап кеттім, ал арсен туралы менің білгенімнің бәрі Агата Кристидің романдарынан алынған". Ол сондай-ақ: "Егер Жер бетіндегі жалғыз арсенге негізделген организм осы болса, мен таң қалар едім, және Фелиса оны Моно көлінің түбінен алғашқы әрекетте тауып алған болса, бұл айсбергтің ғана ұшы екені анық. Бұл микробиологияның толыққанды жаңа әлеміне ашылатын терезе. Шындығында, ол қазірдің өзінде 20-ға жуық басқа да кандидат организмдерді анықтады, оларды зерттеуге біз қатты асығамыз. Менің ойымша, біз өмірдің жаңа доменін көреміз", - деді. Кейіннен тәуелсіз зерттеулер көрсеткендей, аталған организмнің ДНК-сында арсен мүлде болмаған. Оның Вулф Саймонның авторларының бірі ретіндегі жауапкершілігіне қатысты алаңдаушылықтар туындады.

Эсселер мен еңбектер

"Біз ғаламда жалғызбыз ба?" The New York Times газетінде, 18 қараша 2013 ж. "Ғылымды сеніммен қабылдау" The New York Times газетінде, 24 қараша 2007 ж. "Ұлы жарылыстан бұрын не болды?" 21 ғасырға арналған Құдай, Рассел Станард ред., Templeton Foundation Press, 2000 ж.