Кіріспе
Британдық Penguin Books баспасы қазір әлемдік Penguin Random House баспасының бөлігі болып табылады, ол 2013 жылы американдық Random House баспасымен бірігу нәтижесінде құрылған. Бұрын Penguin Group компаниясы толығымен британдық Pearson plc компаниясына тиесілі болған, ал бұл компания Financial Times газетінің де иесі еді. Penguin Random House құрылған кезде Pearson компаниясының жаңа компаниядағы үлесі 47% құрады, ол 2017 жылдың шілдесінде 25%-ға дейін төмендетілді. 2020 жылдың сәуір айынан бастап Penguin Random House Bertelsmann компаниясының толыққанды еншілес компаниясы болып табылады. Ол Holtzbrinck/Macmillan, Hachette, HarperCollins және Simon & Schuster компанияларымен бірге ағылшын тіліндегі ең ірі бес баспаның бірі саналады. Penguin Books компаниясының ресми тіркелген кеңсесі Англияның Лондон қаласындағы Вестминстер ауданында орналасқан.
Penguin Books is now an imprint of the worldwide Penguin Random House, a conglomerate formed in 2013 by its merger with American publisher Random House, a subsidiary of German media conglomerate Bertelsmann. Formerly, Penguin Group was wholly owned by British Pearson plc, the global media company which also owned the Financial Times. When Penguin Random House was formed, Pearson had a 47% stake in the new company, which was reduced to 25% in July 2017. Since April 2020, Penguin Random House has been a wholly owned subsidiary of Bertelsmann. It is one of the largest English language publishers known as the Big Five, along with Holtzbrinck/Macmillan, Hachette, HarperCollins and Simon & Schuster. Penguin Books has its registered office in the City of Westminster, London, England.
Шығу тегі
Алғашқы «Пингвин» кітаптары 1935 жылы жарық көрді, бірақ бастапқыда «The Bodley Head» басылымының бөлімшесі ретінде шықты. 1934 жылы Оксфордтағы Риппон-холлда өткен конференцияда Лэйн қатысты, онда баспагерлердің кең аудиторияға қалай жетуі мәселесі талқыланды. Әдебиеттің қағаздық түрінде шығуы көбінесе төмен сапалы, сенсациялық туындылармен байланысты болғанымен, «Пингвин» бренді 1932 жылы қысқа ғана уақыт саудада болған британдық және американдық қайта басылымдардың «Альбатрос» таңбасына қарыз болды. «Bodley Head» үшін арзан қағаздар бастапқыда тиімді болып көрінбеді, себебі 6d-нің қасақана төмен бағасы пайда табу мүмкіндігін күмәнді етті. Бұл Лэйнге кейбір туындыларға басып шығару құқығын әдеттегіден арзанға алуға көмектесті, өйткені баспагерлер бизнестің қысқа мерзімді перспективаларына сенімді болды. Дәстүрлі кітап саудасының қарсылығына қарамастан, «Woolworths Group» компаниясы 63 000 кітап сатып алып, жобаны толығымен қаржыландырды, оның құндылығын растады және Лэйнге 1936 жылы «Пингвин»ді жеке бизнес ретінде құруға мүмкіндік берді. 1936 жылдың наурызына қарай, компанияның 1935 жылдың 30 шілдесінде іске қосылғаннан кейін он ай өткен соң, бір миллион «Пингвин» кітабы басылды. 1939 жылы «King Penguin» сериясы жарық көргенге дейін тек қағаздық басылымдар шығарылды, содан кейін «Pelican History of Art» басылымы жарық көрді. Бұл туындылар, ұзындығы мен көркем қағаздағы көптеген иллюстрацияларына байланысты қағаздық басылым ретінде жарамсыз деп есептелді, сондықтан матамен байланды. «Penguin Books Inc.» 1939 жылы АҚШ-тың авторлық құқық заңын сақтау үшін тіркелді. Бұрыннан қалыптасқан қағаз кітап нарығына кеш кіргеніне қарамастан, вице-президент Курт Энох басшылығымен «What Plane Is That» және «The New Soldier Handbook» сияқты туындылармен одан әрі табысқа жетті. Компанияның кеңеюі кезінде Юнис Фрост жұмысқа қабылданды – алдымен хатшы, содан кейін редактор, және ақыры директор болып, компанияның қалыптасуына маңызды үлес қосты. 1945 жылы оған алғашқы басқарушы директоры Ян Баллантайн кеткеннен кейін «Penguin Inc.» компаниясын қайта құру тапсырылды. Бастапқыда дизайн «Пингвиннің» табысына маңызды рөл атқарды. Басқа қағаз кітап баспагерлерінің әсем суреттерін болдырмау үшін «Пингвин» үш көлденең жолақты қарапайым дизайнды таңдады, олардың жоғарғы және төменгі бөліктері серияға сәйкес түспен белгіленді. Бұл кейде көлденең тор деп аталады. Ортаңғы ақ панельде автор мен атауы «Gill Sans» шрифтімен басылды, ал жоғарғы жолақта «Penguin Books» деген жазуы бар картюш орналасқан. Алғашқы дизайнды сол кезде 21 жастағы кеңсе қызметкері Эдвард Янг жасады, ол сонымен қатар «Пингвин» логотипінің алғашқы нұсқасын да салған. «Penguin Specials» және «The Penguin Shakespeare» серияларының жеке дизайны болды (1937 жылға қарай тек S1 және B1–B18 басылып шықты). Түстердің схемалары: жалпы көркем әдебиет үшін қызғылт сары және ақ, детективтік әдебиет үшін жасыл және ақ, саяхат және оқиғалар үшін қызғылт көк және ақ, өмірбаяндық әдебиет үшін қою көк және ақ, түрлі-түсті әдебиет үшін сары және ақ, драма үшін қызыл және ақ, ал сирек кездесетін эсселер мен көркем әдебиет үшін күлгін және ақ, әлемдік жаңалықтар үшін сұр және ақ. Лэйн бірнеше жыл бойы мұқабаға суреттер салуға қарсылық көрсетті. Кейбір жақындағы басылымдар сол кездегі түпнұсқа көріністі қайта жаңғыртты. 1937 жылы «Пингвиннің» бас кеңсесі Хитроу әуежайына жақын орналасқан Хармондсворт қаласында құрылды.
Соғыс жылдары
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Пингвин» ұлттық институт ретінде қалыптасты. Соғысқа тікелей қатыспаса да, «Құс шаруашылығы мен қоян өсіру», «Ұшақтарды тану» сияқты бестселлерлік нұсқаулықтарды, сондай-ақ әскер мен британдық тұтқындарға кітаптармен қамтамасыз ету арқасында соғыс күш-жігерінің ажырамас бөлігіне айналды. Соғыстың алты жылында 600-ге жуық аталым басылып, 19 жаңа серия ашылды. Кітапқа деген сұраныс зор өскен кезде «Пингвин» өзінің әріптестерінен ерекше орын алды. Соғыс жылдарында баспагерлердің басты мәселесі – қағаз тапшылығы еді, Францияның құлауы «Пингвин» қолданған қағаздың құрамына кіретін эспарто шөбінің жеткізілімін тоқтатты. 1940 жылдың наурыз айында рациондау енгізілгенде, Жабдықтар министрлігі әр баспагерге 1938 жылдың тамызы мен 1939 жылдың тамызы аралығында қолданған қағаз мөлшерінің процентін бөліп берді. Бұл «Пингвинге» ерекше тиімді болды, себебі ол сол жылы көптеп кітап басып шығарды. Сонымен қатар, Канада үкіметімен келісім бойынша «Пингвин» олардың қарулы күштері үшін эксклюзивті түрде кітап шығаруға келісті, олар үшін қағаз тоннасымен төленді. 1942 жылдың қаңтарында кітап өндірісіне қатысты соғыс экономикасы туралы келісім күшіне енді, ол қағаз сапасы, шрифт мөлшері және жиектері туралы ережелерді анықтады. Осының салдарынан «Пингвин» кітаптардың сыртқы қаптамасын (жакетін) алып тастады, жиектерін қысқартып, тігілген мұқабаларды металл скрепкалармен ауыстырды. Кітаптардың сыртқы түрі нашарлаудан басқа, 256 беттен асатын кітаптарды басып шығару іс жүзінде мүмкін болмай қалды, нәтижесінде кейбір кітаптар материалдың жетіспеуіне байланысты басылымнан шығып қалды. 1941 жылы қағаз үлесіне қоса, «Пингвин» Билл Уильямның ABCA және CEMA-мен байланыстары арқылы Соғыс кеңсесімен келісім жасап, әскерге кітап жеткізуді ұйымдастырды, бұл «Әскерлік кітап клубы» деп аталды. «Пингвин» айына 60 тонна қағазды «Paper Supply» компаниясынан алды, ал оның орнына айына 10 аталымды 75 мың данадан 5 динардан сатты. Бастапқыда әр кітаптың артқы жағында «ҚЫЗМЕТТЕР ҮШІН – Оқып болғаннан кейін кітапты поштаға қалдырыңыз, сонда оны қызметтегілер де оқи алады» деген хабарлама жазылған, оқырмандарды әскерге кітапты тегін жіберуге шақырып отырды. Алайда, ішкі нарықта сұраныс ұсыныстан асып, Лэйн әскерге арналған кітаптарды шетелге тарату үшін монополия құруға тырысты. Олардың қағазбен қамтамасыз етілуі соғыстан кейін «Пингвиннің» өте күшті жағдайға ие болуына мүмкіндік берді, себебі рациондау сақталды. Осы себепті, және компанияның танымал болуына байланысты, көптеген бәсекелестер «Пингвинге» қағаз түрінде қайта басып шығару құқығын беруге мәжбүр болды. Сэр Аллен Лейн 7 шілдеде қайтыс болды, ал алты аптадан кейін, 1970 жылдың 21 тамызында «Пингвин» Пирсон PLC компаниясымен сатып алынды. Пайдаға жаңа басымдық қойылды, ал 1972 жылы Фацетти кеткеннен кейін «Пингвин» кітап дизайнының ерекше дәуірі аяқталды. 1975 жылы «Пингвин» ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген американдық Viking Press баспасымен бірікті. Алғашқы «Пингвин» кітап дүкені 1980 жылы Ковент-Гарденде ашылды. 1985 жылы «Пингвин» британдық Майкл Джозеф баспасын, ал 1986 жылы Хамиш Хамильтон баспасын сатып алды. Осы сатып алулардан кейін «Пингвин» кеңсесі Лондонның орталығына (27 Wrights Lane, W8 5TZ) көшірілді. Осылайша «Хармондсворт» жарты ғасырдан кейін басылым орны ретінде жоғалып кетті. (Хармондсворттағы қойма 2004 жылға дейін жұмыс істей берді.) Сондай-ақ 1986 жылы «Пингвин» американдық New American Library (NAL) баспасын және оның қатты мұқабалы серіктесі E. P. Dutton баспасын сатып алды. «Жаңа американдық кітапхана» бастапқыда «Пингвин АҚШ» болып құрылған, бірақ 1948 жылы импорттық және экспорттық ережелердің күрделілігіне байланысты бөлініп шықты. «Пингвин» оны АҚШ нарығына енуін кеңейту үшін қайта сатып алды, ал «NAL» бұл қадамды халықаралық нарықтарда бекінудің жолы ретінде қарастырды. «Пингвин» Дэвид Ирвингті Холокостты жоққа шығаруда айыптаған Дебора Липштадттың «Холокостты жоққа шығару» кітабын жариялады. Ирвинг 1998 жылы Липштадт пен «Пингвинге» арнайы шағымданып сотқа берді, бірақ көпшілікке жария болған сот ісінде жеңіліске ұшырады. «Пингвин» басылымы жариялаған басқа да кітаптар, Синедің «Қырғыны», «Шпион», үкімет тарапынан біраз уақытқа тоқтатылған, және «Шайтандық аяттар» бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударып, дау тудырды, оның авторы Салман Рушди Иранның аятолласы Хомейни оған қарсы өлім жазасын көздейтін фатва шығарғаннан кейін бірнеше жыл бойы жасырынып жүрді. 2006 жылы «Пингвин» көпшілікті вики платформасында роман жазуға тартуға тырысты. Олар бұл жобаны «Миллион пингвин» деп атады. 2007 жылдың 7 наурызында «Penguin Books UK» блогы жоба аяқталғанын хабарлады. 2014 жылы Мэделин МакИнтош «Пингвин желісін» құрды. 2017 жылдың мамырында Лейннің баспа индустриясына қосқан үлкен үлесін тану үшін Эксетер теміржол станциясында қызыл ескерткіш тақта ашылды.
Пингвин классикасы
Penguin корпорациясының каноникалық әдебиетті жаппай нарыққа енгізу миссиясына сәйкес, компания 1938 жылдың мамыр айында «Penguin Illustrated Classics» басылымын шығару арқылы классикалық әдебиеттерді жариялауға алғаш рет кірісті. Осы авторлық құқығы жоқ туындылар үшін авторлық төлемдерден үнемделген қаражат Роберт Гиббингс пен Орталық өнер және қолөнер мектебінен шыққан оның шәкірттерінен ағаш гравюраларын тапсыруға жұмсалды. Кітаптар тік торлы жүйе (1951 жылғы Чихольдтың жаңаруын күткендей) және Альбертус шрифтін қолдану арқасында Penguin брендінің қалған бөліктерінен ерекшеленді. Серия қаржылық жағынан сәтті болмады және басталысымен бір жылда он томнан кейін тоқтатылды. 1946 жылы Э.В. Риудің Гомердің «Одиссеясы» аудармасын басып шығу арқылы Penguin классикалық әдебиеттерге қайта оралды, ол үш миллион дана сатылды. Penguin-нің коммерциялық мақсаты, әдеттегідей, халыққа жақын болу болды; сондықтан классиканы қолжетімді, заманауи ағылшын тілінде беру қиын міндет болды, ал оның орындалуы әрқашан сыншыларды қанағаттандырмады. Риу өзінің жұмысы туралы: «Мен грек әлемін білмейтіндер үшін Гомерді оңай оқуға көмектесу үшін бар күшімді салдым» деді. 1959 жылы олға Бетти Радис қосылды, ол алдымен оның ассистенті болды, ал 1964 жылы зейнетке шыққаннан кейін Роберт Балдикпен бірлескен редакторлық қызметті атқарды. Баспагердің назары нарықтың қажеттіліктерінен сынып бөлмесінің қажеттіліктеріне ауысқанда, сын күшейді. Томас Гулд серия туралы: «Penguin сериясындағы философиялық томдардың көпшілігі нашар – тіпті өте нашар. Платон мен Аристотель бүгінде әлемдегі ең көп оқылатын философтар болғандықтан және осы Penguin аудармаларының кейбіреулері бірнеше елдегі кәсіби философтардың сүйіктілері болғандықтан, бұл философия тарихындағы шағын дағдарысқа айналады» деп жазды. Баспагер гректер мен римдіктерден Виктория дәуірінің әдебиетіне және қазіргі классикалық туындыларға дейін жүздеген классикалық кітаптарды жариялайды. Шамамен жиырма жыл бойы кітаптың алдыңғы және артқы қақпақтарындағы әр түрлі түсті шекаралар түпнұсқа тілді көрсетті. Дизайнның екінші кезеңі көбінесе қара қаптамаларды және алдыңғы жағындағы түсті иллюстрацияны білдірді. 2002 жылы Penguin өзінің бүкіл каталогын қайта құруды жариялады, бастапқы «Классика» тізімін («Қара классикасы» деп белгілі) ескі «Penguin ХХ ғасыр классикасы» тізімімен біріктірді, бірақ соңғысының күміс қаптамалары көптеген атаулар үшін сақталды. Бұрын бұл желі ашық жасыл түсті «Penguin заманауи классикасы» деп аталған. Қақпақтағы түрлі-түсті сурет, қара фон және қызғылт-сары әріптермен қайта құру жақсы қабылданды. Алайда, кітаптардың қағазының сапасы төмендеді: омыртқалары бүгіліп, иілуге бейімді болды. Кітаптар қышқылсыз қағаздан жасалған целлюлоза қағазына басылды, кейбір мәліметтерге сәйкес, ол бірнеше жыл ішінде сарғыш және қоңыр түске айналады. Мәтін бетінің дизайны да жылдам түзетуге және жинақтауға мүмкіндік беретін, бірақ мәтіннің құрылымы немесе тарихи контексті ұсынған жеке дизайн нұсқаларын азайтатын жаңа үлгіге сәйкес қайта қарастырылды (мысалы, мәтін шрифтін таңдауда). 2002 жылға дейін «Классика» сериясындағы әр кітаптың мәтіндік бетінің типографиясын үй ішіндегі дизайнерлер тобы бақылады; бұл бөлім 2003 жылы өндіріс шығындарын азайту мақсатында күрт қысқартылды. Текст дизайны бойынша бөлім әлі де бар, бірақ бұрынғыдан әлдеқайда кішкентай. Соңғы дизайн жұмыстарының бірі – Клэр Мейсон жасаған «Penguin Little Black Classic» сериясы.
Пеликан кітаптары
Лэйн 1937 жылы Джордж Бернард Шоудың «Ақылды әйелдің социализм мен капитализмге нұсқаулығы» атты еңбегін жариялап, бизнесті кеңейтті. Өзінің шектеулілігін мойындаған Лэйн В. К. Кришна Менонды серияның алғашқы тапсырыс редакторы етіп тағайындады, оған Питер Чалмерс Митчелл, Х. Л. Бейлс және В. Э. Уильямс қолдау көрсетті. Келесі жарты ғасырда бірнеше мың «Пеликан» кітабы жарық көрді және көптеген салалардағы қазіргі білім деңгейінің жоғары сапалы есебін ұсынды, олардың көпшілігі мамандандырылған академиялық кітаптардың авторларымен жазылған. («Пеликан» сериясы бірнеше жыл бойы төмендеп, 1984 жылы тоқтатылды.) Р. А. Савилл Сниттің «Ұшақтарды тану» (S82) атты кітабы бестселлер болды. 1940 жылы «Puffin Books» балалар баспасы фантастикалық емес сурет кітаптары сериясымен басталды; ал келесі жылы баспа астында жарық көрген балалар көркем әдебиетінің алғашқы жұмысы Барбара Юфан Тоддтың «Worzel Gummidge» болды. Соғыс кезінде басталған тағы бір серия – «Penguin Poets»: алғашқы том 1941 жылы Теннисонның өлеңдерінің таңдамасынан құралды (D1). Кейінгі мысалдар: «Penguin Book of Modern American Verse» (D22), 1954 ж., және «Penguin Book of Restoration Verse» (D108), 1968 ж. Дж. М. Коэннің «Комикалық және қызықты өлеңдері» бірнеше жыл бойы үш томдық жинақ ретінде жарық көрді. «Pelican Books» 2014 жылы цифрлық баспа ретінде қайта іске қосылды, 1 мамырда бір мезгілде төрт кітап жарияланды: Ха Чжун Чанның «Экономика: Пайдаланушы нұсқаулығы», психолог Брюс Худтың «Жақын ми», Орландо Фигстің «Революциялық Ресей» және антрополог Робин Дунбардың «Адам эволюциясы».
Пингвиндер туралы білім
1965 жылы Penguin білім беру баспасы саласына енді, Аллен Лейннің мақсаты Пеликанның радикалды және халыққа жақын рухын мектеп кітаптары нарығына жеткізу болды. Оның соңғы маңызды бастамасы – бұл бөлім Хармондсворттан тәуелсіз баспа операциясы ретінде құрылып, Миддлсекстің Вест Дрейтон қаласында орналасты. Тоғыз жылдық өмірінде ол мектеп кітаптарына зор әсер етті, олардың түсінігі мен дизайнында жаңа көтерілістер жасап, басқа баспагерлердің тізімдеріне күшті ықпал етті. Ең сәтті және ықпалды сериялардың қатарында Voices and Junior Voices, Connexions және Penguin English Project кіретін еді. Осы және басқа сериялармен қатар, баспа Пингвиннің тағы бір дәстүрін жалғастырып, білім беру саласындағы және одан тыс жерлердегі көбінесе даулы тақырыптарға арналған «Education Specials» атты кітаптар шығарды. Оларға 1960-шы жылдардың соңындағы студенттік наразылықты көрсететін және жоғары білімнің мақсаты туралы ұлттық пікірталасқа үлес қосатын «Хорнси ісі» және «Уорвик университеті» сияқты өте өзекті кітаптар кірді. Басқа кітаптарда Америка және басқа елдердің жазушылары мен мұғалімдерінің мектептегі білім беру туралы радикалды және ықпалды идеялары жарияланды. Penguin Education сонымен қатар жоғары білім алушылар үшін, әсіресе психология, экономика, менеджмент, социология және ғылым сияқты пәндер бойынша көптеген оқулықтар мен кіріспе мәтіндерді шығарды, ал мұғалімдер үшін «Тіл, оқушы және мектеп» және «Бастауыш сынып оқушыларының тілі» сияқты маңызды мәтіндер сериясын ұсынды. Аллен Лейннің 1970 жылы қайтыс болуынан және сол жылы Пирсон Лонгманның басқаруға келуінен кейін, бөлім мектеп кітаптарын шығаруды тоқтатты және 1974 жылдың наурызында жабылды. 80-нен астам мұғалім, білім беру журналистері және ғалымдар Times Educational Supplement басылымына хат жазып, ықпалды басылымның жабылуына өкініш білдірді.
Пингвин ерекшеліктері
1937 жылдың қараша айында Penguin компаниясы «Penguin Specials» рубрикасы аясында жаңа, қысқа, polemical кітаптар сериясын бастады, алғашқысы Эдгар Моурердің «Германия сағатты кері бұрды» кітабы болды. Олардың мақсаты – Голланчтың «Сол жақ кітап клубының» танымалдығына жауап ретінде, газеттердің субъективтілігіне қарсы тұратын, өзекті мәселелерге терең талдау ұсыну болатын. «Сол жақ кітап клубы» ашық түрде кеңесшілдік көзқарасты ұстанғанмен, Penguin және Лейн редакциялық саясатында саяси басымдық көрсетпеді. Дегенмен, көпшілік пікір бойынша, серия солшыл бағытты ұстанды, себебі оның редакторы коммунист Джон Леман болды, ал авторларының көпшілігі (кейбір ерекшеліктерден басқа) сол жақтан шыққан адамдар еді. Басылымның және жеткізілімнің жылдамдығы (айлар емес, апталар) «Specials» сериясының өзектілігіне және сәттілігіне маңызды рөл атқарды. Мысалы, Женевьева Табуидің «Шантаж немесе соғыс» атты анти-апелляциялық трактаты 200 мыңнан астам данада сатылды. Бірақ тіпті осы жылдамдық та оқиғалардың олардан озуына кедерес бола алмады: Шила Грант Даффтың «Еуропа және чехтар» кітабы Мюнхен келісімі күні ғана дүкендерге жетті, бірақ бәрібір бестселлер атанды. Соғыс басталғанға дейін 35 «Penguin Specials» басылымдары жарық көрді, оның ішінде Хашектың «Жақсы солдат Швейк» және Боттомның «Өлімге алып келетін дауыл» романдары да бар еді. Олар сол кездегі қоғамдық пікірталасқа маңызды үлес қосты, ал көптеген даулы тақырыптар баспасөз беттерінде талқыланды. 1945 және 1949 жылдар аралығындағы үзілістен кейін, «Penguin Specials» соғыстан кейін де жариялануын жалғастырды, алдымен Том Машлер, содан кейін 1961 жылдан бастап Тони Годвин редакторлық етті. Жаңа серияның алғашқы кітабы Уильям Галлахердің «Коммунизм ісі» болды. Годвин 1964 жылғы сайлау алдында «Британияда не дұрыс емес?» атты «Specials» сериясын бастады, ол 1960-шы жылдардың солшыл саяси радикализмін сипаттайтын жаңа солшылдардың мәдени талдауына платформа болды. Шындығында, «Penguin Books» 1964 жылы Бирмингем университетінде Ричард Хоггарт пен Стюарт Холлдың қазіргі заманғы мәдени зерттеулер орталығын құруға қаржылай көмектесті. Годвиннің 1967 жылы кеткенінен кейін «Penguin Specials» сериясының қайта жандануы ұзаққа соқпады, ал тележурналистиканың дамуымен қатар 1970-ші және 1980-ші жылдары оның маңыздылығы төмендеді. Соңғы «Special» 1988 жылы Кит Томпсонның «Қоршауда: Бүгінгі Британиядағы расизм және зорлық-зомбылық» кітабымен жарық көрді. 2011 жылдың желтоқсанында Penguin компаниясы три-банд мұқабалары бар тоғыз кітаптан тұратын «Penguin Shorts» сериясын ұсынды. Бұл кітаптар novella және қысқа әңгімелер, сондай-ақ естеліктерден құралды. 2012 жылы The Economist журналымен жасалған келісімге сәйкес, олар «Penguin Specials» деп аталды. Бұл жұмыстар түпнұсқа «Penguin Specials» сериясының ерекшелігі болған өзекті журналистикаға бағытталды. 2012 және 2013 жылдары жарық көрген «Penguin Specials» сериясы әдебиетке, соның ішінде 2012 жылғы Monash Undergraduate Prize жүлдесіне ие болған туындыларды жариялауға, сондай-ақ өзекті журналистикаға қатысты. Мәдени сыншылардың жинақталған мақалалары да жарияланды.
Құс
1938 жылы «Country Life» журналының редакторы Ноэль Каррингтон Лэйнге төмен бағалы, суреттерімен көркемделген балалар кітаптарын шығару туралы идеямен жүгінді. Рожан салған «Эдисьон Пьер Кастор» кітаптарынан және сол кездегі плакат өнерінде қолданылған автолитография техникасынан шабыттанған Каррингтонның «Пуффин сурет кітаптары» сериясы туралы ұсынысын 1940 жылы «Пингвин» қабылдады. Лэйннің пікірінше, эвакуацияланған қала балаларына шаруашылық және табиғат тарихы туралы кітаптар қажет болды, олар елге бейімделуге көмектесер еді. Алғашқы төрт кітап 1940 жылдың желтоқсанында жарық көрді: «Құрлықтағы соғыс», «Теңіздегі соғыс», «Әуедегі соғыс» және «Фермада», ал келесі жылы тағы тоғыз кітап шықты. Лэйн жылына он екі кітап шығаруды жоспарлағанмен, қағаз және қызметкерлердің жетіспеуіне байланысты серияның алғашқы екі жылында барлығы он үш кітап шықты. «Сурет кітаптарының» 120 атауы барлығы 260 түрлі нұсқаға әкелді, соңғысы – 116-шы «Пакстон Чадвиктің өмір тарихы» 1996 жылы «Пингвин коллекционерлер қоғамы» тарапынан сериядан тыс шығарылды. «Пингвин» осы жаңа нарыққа өзінің тізімін кеңейтуге тырысқан кезде арзан қағаз кітап балалар көркем әдебиеті болған жоқ. Осы мақсатта Элеонора Грэм 1941 жылы «Пуффин оқиға кітаптары» сериясының бірінші редакторы болып тағайындалды, бірақ баспагерлер мен кітапханашылардың балалар кітаптарының құқықтарын беруге кедергі келтіруіне байланысты бұл қиындыққа толы болды. Алғашқы бес кітап («Ворзел Гаммидж», «Корнуоллдағы оқиға», «Кукушка сағаты», «Гаррам Оңшы» және «Смоки») қалған «Пингвин» өнімдерінің үш көлденең жолақты корпоративтік стилінде жарық көрді, бірақ тоғызыншы томнан кейін толық түсті мұқабалар енгізілгеннен кейін бұл стильден бас тартылды, бұл «Пуффин» сериясының дизайнындағы үлкен еркіндіктің белгісі болды. Грэм 1961 жылы зейнеткерлікке шықты, оның орнына 18 жыл бойы бөлімді басқарған Кей Уэбб келді. Осы кезеңде балалар нарығында бәсекелестік күшейді, өндіріс пен маркетинг жетілді. Уэббтің инновацияларының бірі – 1967 жылы құрылған «Пуффин клубы» және оның тоқсан сайын шығатын «Пуффин Пост» журналы болды, оның ең көп мүшесі 200 000 адамды құрады. Уэббтің редакторлығы кезінде «Пуффин» авторларының тізіміне Артур Рэнсом, Роальд Даль және Урсула К. Ле Гуин қосылды, сонымен қатар жасөсперімдерге арналған «Пикок» сериясы құрылды. Тони Лейси 1979 жылы «Пингвиннің» бас директоры Питер Майердің шақыруымен «Уэббтің» редакторлық қызметін қабылдады, ол кезде «Пуффин» компаниясының табысты бөлімдерінің бірі болды. Майердің «Пингвин» брендін коммерцияландыру саясатына сәйкес Лейси «Пуффин» баспаларының санын қысқартты, танымал атауларды «Пуффин классикасы» рубрикасының астына біріктірді және табысты интерактивті ойын кітаптары сериясын – «Fighting Fantasy» іске қосты. «Пуффин клубымен» қатар «Пуффин мектеп кітап клубы» да осы кезеңде едәуір өсті, бұл «Пуффиннің» нарықтағы позициясын нығайтуға көмектесті, сондықтан 1983 жылы сатылатын үш «Пингвин» кітабының бірі «Пуффин» болды. Ол «Пингвинмен» байланысы арқылы ғана Ален Лэйнге осындай ұсыныс жасауға және оны қабылдауға мүмкіндік алды. Певснер «Англия ғимараттары» жобасын ағылшын баспасындағы бос орынды толтыруға бағытталған жоба деп сипаттады. Атап айтқанда, Георг Дехионың «Гендбух дер дейтшен Кунстденкмалер» 1905-1912 жылдар аралығында бес томдық шығарма ретінде жарық көрген Германияның маңызды тарихи ғимараттарының топографиялық тізімі. Певснердің серияға деген ұмтылысы ағылшын сәулет тарихының қыр-сырын кеңінен оқытуға және ақпараттандыруға бағытталған болса да, коммерциялық қажеттілік Джон Бетджеман редакциялаған «Shell Guide» кітаптарымен бәсекелесу болды, олардың 13-і 1939 жылы жарық көрді. 1945 жылы Лэйннің келісімімен Певснер зерттеушілер жасаған жазбалардың көмегімен бақылауға алынатын округті жеке аралап, жұмыс істей бастады. Бірінші том, «Корнуолл», 1951 жылы жарық көрді, содан кейін 1974 жылға дейін 46 сәулеттік нұсқаулық шығарды, олардың 32-сін жеке жазды, ал 10-ын көмекпен жазды. 1954 жылға қарай серия коммерциялық қиындыққа тап болды және жалғасу үшін демеушілік қажет болды, басқа көздермен қатар Леверхулм қорынан алынған грант оның аяқталуын қамтамасыз етті. Серия 1983 жылы Певснердің қайтысынан кейін де жалғасты, ішінара «Певснер кітаптар қоры» қаржыландырып, Йель университетінің баспасында жарық көрді. Певснердің көзқарасы «Кунстгезиштеге» деп аталатын, ағылшын өлкелік тарихына тән жергілікті және отбасылық тарихқа деген антиквариаттық қызығушылықтан мүлдем өзгеше болды. Нәтижесінде монументалды мыс, қоңыраулар, трассори, ғимараттың ландшафтқа қатынасы туралы аз айтылады. Сондай-ақ, құрылыс техникасы, өнеркәсіптік сәулет, Ар-деко стиліндегі ғимараттар туралы көп талқылаулар жоқ, оның сыншылары бұл тақырыптарды бағаламай, елемеуге себеп болды деп санайды. Дегенмен, Певснердің синоптикалық зерттеуі сәулет тарихын бағалайтын көптеген оқырмандарға жеткізді және әсіресе викториялық дәуірдегі сәулет жетістіктері туралы түсінікті кеңейтті.