Кіріспе

Альбомның жарыққа шығуына Стюарттың жобаға деген ықыласының жетіспеуі кедергі келтіре берді, сол себепті Иан Маклаганның айтуынша, "Оу Ла Ла" "Ронни [Лейн] альбомы" болды. Лейн ән жазушы рөлін кеңейту мүмкіндігін қуана қабылдады, ал оның артқан үлесі альбомның тыныш, терең ойларға жетелейтін екінші жағының мәнерін анықтады. Жазу сессияларының қиын жағдайларына қарамастан, продюсер Глин Джонс топты біріктіріп, ішкі шиеленістерді басуға көмектесті; оның тырыстығының арқасында Faces алдыңғы альбомы "A Nod Is As Good As a Wink to a Blind Horse" сияқты назарлы, ықшам альбом жазуға қол жеткізді (топтың алғашқы екі альбомы, керісінше, ұзақ, өздігінен шығарылған жазбалар еді). "Оу Ла Ла" альбомын жазу аяқталғаннан кейін, альбомның тізімінде болашақта Джонспен қайта жұмыс істеу ниеті білдірілді: "Глин Джонс продюсерлік етті (бір жылдан кейін кездесеміз)".

Музыкалық мазмұн

Стюарттың альбомға арналған композициялары көбінесе Вуд пен Маклаганмен бірге жазылды, бірақ бұрынғыдан өзгеше, Стюарт Лэйнмен жеке серіктестікте тағы екі ән жазды. Олардың бірі – "Flags and Banners", онда Стюарт Вудты банджода немесе қосымша гитарада сүйемелдеді, ал Лэйн вокалды орындады. Альбомға топтың барлық мүшелерінің (Стюарттан басқа) бірлескен композициясы, "Fly in the Ointment" аспаптық шығармасы енді. Бұл төрт аспапшының студиялық альбомдарының бірінде пайда болған жалғыз бірлескен туындысы болды; әдетте олардың тырыстықтары "Cindy Incidentally" синглінің B жағына енген "Skewiff (Mend the Fuse)" сияқты синглдердің B жағына жіберілді. Вуд пен Лейннің атау трекінде Вуд студияда орындаған жалғыз солистік вокал болды, ол Глин Джонстың ұсынысымен жазылды, себебі Лейн де, Стюарт та өздерінің орындауларына қанағаттанбады. Стюарт сол кезде әннің өзіне сай емес екенін айтқан, бірақ кейін 1998 жылы шыққан "When We Were the New Boys" альбомында оны қайта орындады, жақында қайтыс болған Лейнге құрмет ретінде. Лейн де өзі әнді қайта жаздырып, өзінің Faces тобынан кейінгі жеке мансабында жиі орындады. Сессиялардан тағы екі трек сол кезде жарық көрді; "Skewiff (Mend the Fuse)" – "Cindy Incidentally" синглінің B жағы ретінде, ал блюз пародиасы "Dishevelment Blues" – альбомды насихаттау мақсатымен "New Musical Express" журналының таралымымен бірге берілген флекси-дискінің B жағы ретінде. Бұл екі трек (соңғысы жанкүйерлер ұзақ жылдар бойы коллекциялық зат ретінде бағалаған) 2004 жылы "Five Guys Walk into a Bar" жинағына енді. Альбом сессияларынан алынған бес жазба "Five Guys" жинағының бір бөлігі ретінде шығарылды, ал көптеген басқа жазбалар, көбінесе аспаптық шығармалар, жылдар бойы коллекционерлер арасында ресми емес түрде таралды.

Альбом мұқабасы мен көрінісі

Альбомның мұқабасын Джим Ладвиг 1920 жылдардағы итальяндық комедиант Этторе Петролинидің сахналық кейіпкері "Гастонның" стилденген фотосуреті бойынша жасаған. Алғашқы LP-нің арт-деко стиліндегі мұқабасы омыраудың жоғарғы жиегіне қысым жасалғанда, жасырын кесілген дизайн элементі төмен түсіп, Гастонның көздері түсін өзгертіп, жаққа жылжиды, ал жақ сүйегі әжуалай күлімсірегендей болады. Артқы мұқабада арт-деко стиліндегі дизайн элементтері, әндер туралы толық ақпарат және альбомның авторлары туралы мәліметтер, сондай-ақ топ мүшелерінің жекелеген түсті фотосуреттері орналасқан. Бастапқы қақпақ мұқабасының ішкі бөлігінде топтың "еркектерше" поздағы үлкен стильденген фотомонтажы бейнеленген, олар "канкан" бишісінің сұлулығына ғашытандығын көрсетеді (бұл тақырыптық тректің мәтініне сілтеме). 2015 жылы қайта басылған винил (1970–1975: You Can Make Me Dance, Sing Or Anything жинағының бөлігі) түпнұсқа LP суретін, соның ішінде Гастонның анимациялық бейнесін қайталайды.

Кейінгі оқиғалар

1973 жылғы наурыз айында "Ooh La Las" альбомы жарықтанғаннан кейін көп ұзамай Стюарт New Musical Express газетінде альбомның "иісі қорқынышты шіріккен" екенін мәлімдеді. Ол Melody Maker беттерінде альбомды "қанды дау-дамағал" деп түсіндірді. Бірақ мен мұны айтуым керек пе, әлде жоқ па? Бірнеше аптадан кейін айтармын. Қазір емес. Егер мен оның қорлық екенін айтсам, халық ұнамайды. Бұл нағыз қорлық еді. Мүмкін, мен тым сыншылмын. Бірақ маған ол ұнамайды. "Ooh La La" сияқты альбомды жасауға тоғыз ай жұмсау ештеңені дәлелдемейді. Бірақ мен осы туралы көп айтпаймын". Бірақ көп ұзамай, зиянды азайтуға жасалған әрекет ретінде, Стюарт Rolling Stone журналына топтың "бізден жақсы альбом жасауға қабілетті екенін" айтқысы келгенін түсіндірді. "Біз дұрыс студияны немесе дұрыс формуланы таба алмадық деп ойлаймын". Стюарттың күмәндануына қарамастан, альбом сәуір айында Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде бірінші орынға көтеріліп, Led Zeppelin-нің "Houses of the Holy" альбомын төмендетті және бұл көрсеткішке қол жеткізген жалғыз Faces альбомы болды. Бірақ осы жетістікті тойлаудың орнына, топтың қалған мүшелері Стюарттың пікірлерінің қаталдығына, әсіресе оның альбомды жазуға толыққанды қатысуға ниеті жоқ деп саналғанына қатты ренжіді. 2000 жылы жарық көрген "All the Rage" атты автобиографиясында Иан Маклаган: "Альбом шыққан аптада ол оны сәтсіздікке ұшырату үшін бар күшін салды және оның қаншалықты еш нәрсеге жарамайтындығын естігісі келгендердің барлығына айтты" деп жазды. Рони Лейн Стюарттың қызығушылығының жоқтығына байланысты шығармашылық жүктемені өз мойнына алғандықтан, әсіресе вокалистің ашық сынағандығына қатты қайғырды. Өзі бастап құрған топта көбірек шеттетілуге ұшырар перспективаға көнбеген Лейн маусым айының басында Faces тобынан кетіп қалды, және ол бұл шешіміне кейін өкінетіні хабарланды. Оның бас-гитарист рөлін (бірақ, мүмкін, екінші реттік композитор немесе вокалист рөлін емес) бұрынғы Free тобының бас-гитарисі Тетсу Ямаучи орындады. Faces 1973 және 1974 жылдары тағы екі сингл шығарды, бірақ Лейнсіз келесі екі жарым жыл бойы кеңінен гастрольдік сапарлар жасады, топтың студиялық материалдан тұратын тағы бір толық альбомды жазуға қажетті күші жойылған сияқты (1975 жылдың басында жасалған қысқа және сәтсіз әрекеттен басқа). Топ 1975 жылдың қарашасында тоқтады, өйткені Стюарт оларға деген қызығушылығын жоғалтқандай көрінді, ал гитарист Ронни Вуд Мик Тейлордың орнына ресми түрде шақырылғанға дейін Rolling Stones тобымен гастрольдік сапарлар жасады. 1970-ші жылдардың қалған бөлігінде Лейн шығармашылық жағынан қанағаттандырарлық, бірақ қаржылық жағынан тиімсіз жеке мансапқа көшті, ал Джонс пен Маклаган Стив Мариоттпен бірге Small Faces тобын қайта құрды (оны бастапқы сессияларда қысқа уақытқа Лейн де қосты).

Мұра

Альбомның "Ooh La La" атты негізгі әні Уэс Андерсонның "Рашмор" (1998) фильмінің соңында, "Қайықсыз" (2004) комедиялық фильмінде, сондай-ақ 2000 жылдан бері жарық көрген көптеген жарнамалық және теледидарлық саундтректерде қолданылған. "Glad and Sorry" әні "Blow" (2001) және "I'm Your Woman" (2020) фильмдерінде пайда болған.