Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каско шығанағындағы арал, Мэн штаты
Island in Casco Bay, Maine
Пикс аралы – Мэн штатының Каско шығанағындағы ең көп халқы бар арал. Ол Портленд қаласының құрамына кіреді және қала орталығынан шамамен 5 шақырым қашықтықта орналасқан. Аралға Casco Bay Lines жүйесі қызмет көрсетеді, сондай-ақ аралда бастауыш мектеп, кітапхана және полиция бөлімі бар. Өлшеміне байланысты, бұл Каско шығанағындағы көлік құралдарына рұқсат етілген жалғыз арал. Шағын болғанына қарамастан, аралда түрлі бизнес кәсіпорындары бар, олардың ішінде мұзқаймақ дүкені, мейрамхана, азық-түлік дүкені, каяктарды жалға беру, гольф-карттарды жалға беру, өнер галереялары, Бесінші Мэн полкінің мұражайы және Шытыр жамылғысы мұражайы бар. Алғашқыда бұл арал Понд аралы деп аталған. Майкл Миттонға оның қайын атасы Джордж Клив 60 жылға жалға бергеннен кейін арал Майкл аралы деп аталды. Кейіннен ол Джордж Мунджойдың құрметіне Мунджой аралы, ал Мунджойдың күйеу баласы Джон Палмердің құрметіне Палмер аралы деп аталды.
Peaks Island is the most populous island in Casco Bay, Maine. It is part of the city of Portland and about 3 mile (5 km) from downtown. The island is served by Casco Bay Lines and has its own elementary school, library, and police station. Due to its size, it is the only island in Casco Bay that allows cars throughout. While small, the island has a variety of businesses, including an ice cream parlor, restaurant, grocery store, kayak rentals, golf cart rentals, art galleries, the Fifth Maine Regiment Museum, and the Umbrella Cover Museum. The island was originally known as Pond Island. It became Michael's Island after Michael Mitton was given the island on a 60 year lease by his father in law, George Cleeve. It was subsequently named Munjoy's Island, for George Munjoy, and Palmer's Island, for Munjoy's son in law John Palmer.
Белгілі қонақтар мен жерлер
Джордж М. Кохан өзінің қойылымдарын Бродвейге алып барар алдында, аралдағы Gem театрында сынап көрді. Жан Степлтонның кәсіби сахнадағы алғашқы қадамы 1941 жылы Greenwood Garden Playhouse-да болған. Мартин Ландау 1951 жылы Greenwood Garden-дегі "Детективтік оқиға" қойылымында кәсіби сахналық дебютін жасады, онда ол бірнеше маусым бойы тұрақты актерлік құрамда болды. Gem театры 1934 жылдың 7 қыркүйегінде өрттен қирады. 1936 жылғы өртте Union House қонақ үйі және Island Ave даңғылының солтүстік жағындағы дүкендер қатары, оның ішінде Август Карлсонның мейрамханасы, Брэкеттің азық-түлік дүкені, Смоллдың нан пісірушілігі, Джон Кокстың сыйлық дүкені және сегіз коттедж өртеніп кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аралда ірі әскери қорғаныс нысаны орналасқан, оның ішінде ең ірі құрылысы – Battery Steele, онда екі 16 дюймдік (406 мм) зеңбірек орналастырылған. Battery Steele зеңбіректері алғаш рет сынақтан өткенде, аралдың қарсы бетіндегі терезелер сынып қалды.
George M. Cohan tried his productions out at the island's Gem Theater before taking them to Broadway. Jean Stapleton's first professional appearance was in a 1941 production at Greenwood Garden Playhouse. Martin Landau made his professional stage debut in a 1951 production of "Detective Story" at Greenwood Garden, where for several seasons he was a resident cast member. The Gem Theater was destroyed by fire on September 7, 1934. In a 1936 fire, the Union House Hotel burned down, as did a row of stores on the north side of Island Ave., including Augustus Carlson's Restaurant, Brackett's Grocery, Small's Bakery, John Cox's gift shop, and eight cottages. During World War II, the island was home to a large military defense installation, including the largest structure, Battery Steele, which housed two 16 inch (406 mm) guns. When Battery Steele's guns were first tested, windows on the opposite side of the island shattered.
Халық саны
2017 жылы аралда шамамен 858 адам тұрды; жазда оның халқы 2000-ден 4000-ға дейін көбейеді.
The island had an estimated population of 858 in 2017; its population increases in the summer by 2,000 to 4,000.
Бөлек болу әрекеттері
Пикстер Портленд қаласынан бөлініп шығу үшін кем дегенде алты маңызды қозғалыс болды: 1883, 1922, 1948, 1955, 1992 жылдары және 2004-2011 жылдар аралығында. Соңғы әрекет муниципалитеттің мүліктерін қайта бағалау кезінде туындады, нәтижесінде Пикс аралындағы мүлік салығы орташа есеппен 200 проценттен астамға өсті. Осыдан кейін арал тұрғындарының бір тобы Портлендтен бөлініп, жеке қала құру мәселесін зерттеу үшін комитет құрды. Сәтті өткен петиция нәтижесінде 2006 жылдың 13 маусымында арал бойынша бүкілхалықтық дауыс беру өтті. Барлығы 683 дауыс тіркелді, оның 57 пайызынан астамы бөлінуді қолдады. Портленд қалалық кеңесі бірауыздан бөлінуге қарсы шықты. Кеңес пен бөлінуді жақтаушылар тобы ашық немесе жасырын форматта келісімдер жүргізу мәселесі бойынша дауласып, шарттар бойынша келісе алмады. 2007 жылдың ақпанында бөлінуді жақтаушылар тобы Мэн штатының заң шығарушы органында Пикс аралы қаласын құруға қатысты заң жобасына қолдау тапты, бұл сәтті референдум өткізілген жағдайда мүмкін болатын. Қызу пікірталас барысында заң жобасы аз дауыспен тоқтатылды және 2007 жылдың 14 мамырында комитетте «өлген» деп танылды. Бөліну күресі және штат заң шығарушыларының шақыруы нәтижесінде Портленд қалалық кеңесі тікелей байланыс үшін жеті мүшеден тұратын Пикс аралы кеңесін құруға келісті. Бірақ 2010 жылы Пикс аралы кеңесінің көптеген мүшелері Портлендтің олармен ынтымақтасуға құлшынбайтынына наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Бос орындарға тек жазбаша үміткерлер тіркелгендіктен, кеңес өзінің функцияларын тоқтатып қойды. Қалалық шенеуніктер мен кеңестің бұрынғы төрағасы арасындағы қала ішінде ауылдық корпорация құру сияқты белгілі бір деңгейде автономияны орнату туралы ағымдағы талқылаулар нәтижесіз аяқталды. Мэн заң шығарушы органының демократтардан республикашылдарға ауысуы нәтижесінде бөліну күші қайта жанданды, 2011 жылы жаңа заң жобасы ұсынылды, ол 2012 жылдың қаңтарында арал бойынша бөліну туралы бүкілхалықтық дауыс беруді қарастырды. Алайда, тыңдаулар арал тұрғындары арасында келісімнің жоқтығын көрсетті. Штат және жергілікті басқару комитеті заң жобасын қабылдаудан бас тартты, себебі бөлінуді ұйымдастырушылар заңнамалық процедураны сақтамаған: олар қол жинау және тағы бір референдумды өткізуден бастауы керек еді.
There have been at least six significant movements for Peaks to secede from the city of Portland: in 1883, 1922, 1948, 1955, 1992, and between 2004 and 2011. The most recent effort grew out of a revaluation of the municipality's properties, when average property taxes on Peaks Island increased by over 200 percent. Shortly thereafter, a group of island residents organized a committee to investigate seceding from Portland and forming a separate town. A successful petition drive put the issue to an island wide vote on June 13, 2006. Of a total of 683 votes, over 57 percent were in favor of secession. The Portland City Council unanimously opposed secession. The council and the secession group, after arguing over whether to hold talks in public or private, failed to negotiate terms. In February 2007 the secession group obtained sponsorship for legislation in the Maine State Legislature to incorporate the Town of Peaks Island, subject to a successful referendum. After vigorous debate, the bill was narrowly tabled, "dead" in committee as of May 14, 2007. As a result of the secession fight and the urging of state legislators, the Portland City Council agreed to create a seven member Peaks Island Council for direct liaison. But in 2010 most members of the Peaks Island Council resigned, expressing frustration with Portland's unwillingness to work with them. With only write in candidates taking the vacant seats, the council ceased to fulfill its function. Ongoing discussions between city officials and the council's former chair about establishing some degree of autonomy, such as creating a village corporation within the city, proved unproductive. As a result of a change in the Maine legislature from Democratic to Republican control, the secession effort regained momentum, with a new bill introduced in 2011 providing for a January 2012 island wide vote on secession. But hearings showed an apparent lack of consensus among the islanders. The State and Local Government Committee rejected the bill on the ground that the secession leaders had not followed the legal process: they would need to start over with signature gathering and another referendum.