Кіріспе
Британдық апталық газет
The Economist – британдық апталық газет, қағазда басылып шығатын журнал түрінде және цифрлық форматта жарияланады. Ол өзекті оқиғаларға, халықаралық бизнеске, саясатқа, технологияларға және мәдениетке баса назар аударады. Газеттің штаб-квартирасы Лондонда орналасқан, ал негізгі редакциялық кеңселер АҚШ-та, сондай-ақ Еуропаның континенттік бөлігіндегі, Азия мен Таяу Шығыстағы ірі қалаларда орналасқан. Сөз ойындарының кең қолданылуы, жоғары жазылым бағасы және жан-жақты жабуы газетті жоғары табысқа ие және білімді оқырмандармен байланыстырады, бұл оң және теріс мағыналарды тудырады. Осыған сәйкес, газеттің ықпалды оқырмандарының арасында көрнекті бизнес-лидерлер мен саясаткерлер бар.
ТҚ
Әр үш ай сайын The Economist Technology Quarterly немесе жай ғана TQ деп аталатын технологиялық есеп жариялайды, ол ғылым және технологиядағы соңғы трендтер мен жаңалықтарға арналған арнайы бөлім. Бұл материал технологияны экономикалық мәселелермен байланыстыруымен де белгілі. TQ көбінесе кванттық есептеу немесе бұлтты сақтау сияқты бір тақырыпты қарастырады және ортақ тақырыпқа байланысты әртүрлі мақалаларды біріктіреді.
1843 жыл
2007 жылдың қыркүйегінде The Economist журналы Intelligent Life атты өмір салты журналын төрт айда бір рет шығара бастады. Оның тұсаукесерінде журнал "өнер, стиль, тағам, шарап, автомобиль, саяхат және күн астындағы барлық қызықты нәрсе" деп таныстырылды. Журнал әлемдегі "сүсәптің және сәндік ландшафттың көріктері мен болжамдарын" талдауға бағытталған. Шамамен он жыл өткен соң, 2016 жылдың наурызында газеттің бас компаниясы Economist Group, журналды газеттің негізі қаланған жылының құрметіне 1843 деп қайта атады. Одан бері журнал жылына алты рет шығады және "Ерекше әлемнің оқиғалары" деген ұранды қабылдады. 1843 журналында Economist журналистерінің, сондай-ақ әлемнің түкпір-түкпірінен келген жазушылардың мақалалары мен әр нөміріне арнайы түсірілген фотосуреттер жарияланады. Журнал The Wall Street Journal-дың WSJ. және Financial Times-тың FT Magazine журналдарымен бәсекелес саналады. 2016 жылдың наурызынан бері журналды The Economist журналының бұрынғы тілшісі Рози Блау басқарып келеді.
Алдағы әлем
Газет сонымен қатар "The World In [Year]" және "The World If [Year]" деп аталатын екі жылдық шолу мен болжамдық есептерді "The World Ahead" франшизасының бөлігі ретінде жариялайды. Екі материалда да газет жылды қалыптастырған және алдағы уақытқа әсер ететін әлеуметтік, мәдени, экономикалық және саяси оқиғалар туралы шолу жариялайды. Бұл мәселені американдық Брукингс институты "The Economist-тің жылдық [150 беттік] болжам жасау жиынтығы" деп сипаттады. "The Economist" журналымен бірлесіп шығарылған "The World In [Year]" журналының урду тіліндегі нұсқасын Пакистанда Jang Group таратады.
Жазу байқаулары
The Economist жыл бойы оқырмандары үшін түрлі жазу байқаулары мен сыйлықтарға демеушілік етеді. 1999 жылы The Economist газеті «The World in 2050» атты жаһандық болашақтану жазу байқауын ұйымдастырды. Royal Dutch/Shell компаниясымен бірлесіп ұйымдастырылған байқаудың бірінші орынына 20 000 АҚШ доллары сыйлық және The Economist жылдық флагмандық басылымы – «The World In» журналында жариялану мүмкіндігі қарастырылған. Байқау мақсаты үшін құрылған веб-сайт және Royal Dutch Shell компаниясының дүниежүзілік кеңселері арқылы әлемнің түкпір-түкпірінен 3000-нан астам өтінім түсті. 2019 жылдың жазында «Ашық болашақ» жазу байқауын бастады, оның алғашқы тақырыбы жас өспірімдерге арналған климаттық өзгерістер туралы эссе жазу болды. Осы байқау кезінде газет жасанды интеллектіге негіделген компьютерлік жазу бағдарламасынан түскен өтінімді қабылдады.
Деректер журналистикасы
"Экономист" журналындағы деректерді журналистиканың пайда болуы оның 1843 жылы құрылған кезіне дейін жетеді. Бастапқыда апта сайын негізгі халықаралық сауда көрсеткіштері мен кестелері жарияланды. Газетке алғаш рет 1847 жылы графикалық модель енгізілді – түрлі монеталардың мөлшерін бейнелейтін сурет қосылған хат. Алғашқы хат түріндегі емес кесте 1854 жылдың қарашасында Америка мен Англиядағы көмір кендерінің көлемін көрсететін ағаш тәрізді диаграмма болды. 2015 жылы газеттің деректерді журналистикалық жұмысын басқару үшін деректерді журналистерінен, визуализаторларынан және интерактивті дамытушыларынан тұратын арнайы команда құрылды. Команданың жұмысы көп ұзамай сайлау болжамдарының модельдерін қамтыды, олар 2017 және 2022 жылғы Франция президенттік сайлауларымен, сондай-ақ 2020 жылғы АҚШ президенттік және конгресс сайлауларымен айналысты. 2023 жылдың соңында деректер тобы саяси болжамдарын күшейту үшін саяси деректер ғалымын іздестірді. Команданың деректерді жинау және талдаудағы ашықтығын қамтамасыз ету мақсатында "Экономист" мүмкіндігі шегінде модельдері мен бағдарламалық қамтамасыздарын жариялайтын корпоративтік GitHub аккаунтын қолданады. 2018 жылдың қазан айында газет баспа және цифрлық нұсқаларында үлкен диаграммалар мен карталарды ұсынатын "Графикалық егжей-тегжейлі" бөлімін таныстырды, ол 2023 жылдың қарашасына дейін жарияланды.
Пікірлер
The Economist редакциялық ұстанымы негізінен классикалық, әлеуметтік және ең бастысы экономикалық либерализмге негізделген. Құрылғанынан бері радикалдық центризмді қолдап, центрист саясатты ұстанатын саясаттар мен үкіметтерді жақтады. Газет әдетте неолиберализмді, әсіресе еркін нарықтарды, еркін сауданы, еркін иммиграцияны, дерегуляцияны және жаһандануды қолдайды. Газет құрылған кезде «экономизм» термині бүгінгі күні «экономикалық либерализм» деп аталатын нәрсені білдірді. Белсенді және журналист Джордж Монбиот оны неолибералды деп сипаттады, кейде кейнсиандық экономиканың ұсыныстарын «ақылға қонымды» деп санайды. Апталық газет көміртегі салығын енгізуді жақтап отыр. Бұрынғы редактор Билл Эммотттың айтуынша, «Экономист философиясы әрқашан либералды болды, консервативті емес». The Guardian, The Observer және The Independent сияқты басқа басылымдармен қатар ол Ұлыбританияның республикаға айналуын қолдайды. Әр автордың пікірі әртүрлі. The Economist орталық банктер арқылы банктер мен басқа да маңызды корпорацияларды қолдауды жақтайды. Бұл принципті, әлдеқайда шектеулі түрде, The Economist журналының үшінші редакторы Уолтер Бегехотқа қайтуға болады, ол Англия банкі қиындыққа тап болған ірі банктерге қолдау көрсетуі керек деп мәлімдеді. Карл Маркс «Экономист» журналын «қаржы аристократиясының» «еуропалық органы» деп санады. Газет сондай-ақ гомосексуалдық некелерді мойындау, есірткілерді заңдастыру сияқты әлеуметтік мәселелер бойынша либералды идеяларды қолдады, АҚШ-тың салық жүйесін сынға алды және денсаулық сақтау мәселелері бойынша кейбір мемлекеттік реттеуді, мысалы, қоғамдық орындарда темекі шегуді, сондай-ақ балаларды ұруға тыйым салуды қолдайды. «Экономист» журналы үнемі қонақ жұмысшылар бағдарламаларын, ата-ананың мектеп таңдауын және кешірім жасауды қолдайды, бірде ол Құдайдың «некрологын» жариялады. «Экономист» журналы да қару-жараққа бақылау жасауды қолдап келеді. «Экономист» Ұлыбританиядағы жалпы сайлау кезінде Еңбек партиясын (2005 жылы), Консервативтік партияны (2010 және 2015 жылдары) және Либерал-демократтарды (2017 және 2019 жылдары) және АҚШ-тағы республикалық және демократиялық кандидаттарды қолдады. Economist.com басылымы өз ұстанымын былай түсіндіреді: «Экономист» еркін сауда мен еркін нарықтан басқа нені сенетінін айтады? «Экономист» әлі күнге дейін өзін радикалды деп санайды. Ортаңғы шет – газеттің тарихи позициясы». Бұл 1955 жылы Кроутер [Джеффри, Economist редакторы 1938–1956] айтқандай, бүгінгі күні де рас. «Экономист» өзін артықшылықтың, өркөкіректіліктің және болжамдылықтың жауы деп санайды. Ол Рональд Рейган мен Маргарет Тэтчер сияқты консервативтерді қолдады. Ол Вьетнамдағы американдықтарды қолдады. Сонымен қатар, ол Харольд Уилсон мен Билл Клинтонды қолдап, әртүрлі либералды мақсаттарды қолдайды: алғашқы күндерінен бастап өлім жазасына қарсылық білдірді, сонымен қатар қылмыстық реформа мен колонияларды жоюды жақтырады, сондай-ақ жақында қаруды бақылау және гомосексуалдық некелерді қолдады. 2008 жылы The Economist журналында Аргентинаның сол кездегі президенті Кристина Фернандес де Киршнердің «Аргентинаның жаңа президенті елін экономикалық қауіп пен әлеуметтік қақтығысқа алып барады» деген пікір жазылған. «Экономист» журналы сондай-ақ Билл Клинтонның импичментін және Абу Грейбтегі азаптау мен тұтқынның зорлық-зомбылығы туралы оқиғалардан кейін Дональд Рамсфелдтің отставкаға кетуін талап етті. «Экономист» басылымы бастапқыда АҚШ бастаған Иракқа шабуылға күшті қолдау көрсеткенмен, кейіннен операцияны «бастапқыдан бері бұзылған» деп атады және Буш әкімшілігінің соғысты басқарудағы «жақында қылмыстық абайсыздануын» сынға алды, ал 2007 жылы қысқа мерзімде кері қайту жауапкершіліктен шығады деп мәлімдеді. 175 жылдығын атап өткен «Экономист» журналы либерализмнің жақтастарын реформалар жүргізудің орнына саяси статус-квоны қорғауға тым бейімделгендері үшін сынға алды. Бұл газет либералдарды батыл саяси, экономикалық және әлеуметтік реформаларды қорғауды қолға алуға шақырды: еркін нарықты қорғау, Георгизм дәстүріндегі жер және салық реформасы, ашық иммиграция, білім беруге көбірек көңіл бөлген әлеуметтік келісімшартты қайта қарау және либералды интернационализмді қайта жаңғырту. 2019 жылдың шілде-желтоқсанына дейін олардың орташа әлемдік баспа таралымы 909 476-дан астам болды, ал олардың цифрлық болуымен бірге 1,6 миллионнан астамға дейін жетеді. 1877 жылы басылымның тиражы 3700 данаға жетті, ал 1920 жылы ол 6000 данаға дейін өсті. 1945 жылдан кейін тираж жылдам өсті, 1970 жылы 100 000 данаға жетті. Барлық сатудың шамамен жартысы (54%) АҚШ-та, сатудың 14% Ұлыбританияда және континенттік Еуропада 19% құрайды. Американ оқырмандарының екіден бірі жылдық табысы 100 000 доллардан жоғары. «Экономист» журналы 200-ден астам елде жазылым арқылы да, газет стендтерінде де сатылады. «Экономист» бір кезде шектеулі таралымымен мақтанған. 1990-жылдардың басында ол «Экономист – миллиондаған адамдар оқымайтын» деген слоганды қолданды. «Журналистика тарихында мұншалықты көп нәрсе соншалықты ұзақ уақыт бойы соншалықты аз адамдармен оқылған емес», - деп жазды бұрынғы редактор Джеффри Кроутер.
gay marriages, legalisation of drugs, criticises the U. S. tax model, and seems to support some government regulation on health issues, such as smoking in public, as well as bans on smacking children. The Economist consistently favours guest worker programmes, parental choice of school, and amnesties and once published an "obituary" of God. The Economist also has a long record of supporting gun control. The Economist has endorsed the Labour Party (in 2005), the Conservative Party (in 2010 and 2015), and the Liberal Democrats (in 2017 and 2019) at general election time in Britain, and both Republican and Democratic candidates in the United States. Economist. com puts its stance this way:
What, besides free trade and free markets, does The Economist believe in? "It is to the Radicals that The Economist still likes to think of itself as belonging. The extreme centre is the paper's historical position". That is as true today as when Crowther [Geoffrey, Economist editor 1938–1956] said it in 1955. The Economist considers itself the enemy of privilege, pomposity and predictability. It has backed conservatives such as Ronald Reagan and Margaret Thatcher. It has supported the Americans in Vietnam. But it has also endorsed Harold Wilson and Bill Clinton, and espoused a variety of liberal causes: opposing capital punishment from its earliest days, while favouring penal reform and decolonisation, as well as—more recently—gun control and gay marriage. In 2008, The Economist commented that Cristina Fernández de Kirchner, the president of Argentina at the time was "Dashing hopes of change, Argentina's new president is leading her country into economic peril and social conflict". The Economist also called for Bill Clinton's impeachment and, after the emergence of the Abu Ghraib torture and prisoner abuse, for Donald Rumsfeld's resignation. Though The Economist initially gave vigorous support for the U. S. led invasion of Iraq, it later called the operation "bungled from the start" and criticised the "almost criminal negligence" of the Bush Administration's handling of the war, while maintaining, in 2007, that pulling out in the short term would be irresponsible. In an editorial marking its 175th anniversary, The Economist criticised adherents to liberalism for becoming too inclined to protect the political status quo rather than pursue reform. The paper called on liberals to return to advocating for bold political, economic and social reforms: protecting free markets, land and tax reform in the tradition of Georgism, open immigration, a rethink of the social contract with more emphasis on education, and a revival of liberal internationalism. From July to December 2019, their average global print circulation was over 909,476, while combined with their digital presence, runs to over 1.6 million. In 1877, the publication's circulation was 3,700, and in 1920 it had risen to 6,000. Circulation increased rapidly after 1945, reaching 100,000 by 1970. Approximately half of all sales (54%) originate in the United States with sales in the United Kingdom making 14% of the total and continental Europe 19%. Of its American readers, two out of three earn more than $100,000 a year. The Economist has sales, both by subscription and at newsagents, in over 200 countries. The Economist once boasted about its limited circulation. In the early 1990s it used the slogan "The Economist – not read by millions of people". "Never in the history of journalism has so much been read for so long by so few", wrote Geoffrey Crowther, a former editor.
Цензура
"Экономист" журналының авторитарлық режимдерді сынаған бөлімдері сол елдердің билігі тарапынан жиі алып тасталады. Көптеген басқа басылымдар сияқты, "Экономист" журналы да Иранда цензураға ұшырайды. 2006 жылдың 15 маусымында Иран "Экономист" журналының сатылуына тыйым салды, себебі ол Перси шығанағын жай ғана "Шығанақ" деп көрсеткен картаны жариялаған еді – бұл таңдау Перси шығанағының атау дауынан туындайтын саяси маңызға ие. Тағы бір оқиғада Зимбабве үкіметі одан да әрі барып, "Экономист" журналының сол елдегі тілшісі Эндрю Мелдрумды түрмеге қамады. Үкімет оны "жалғанды жариялау" заңын бұзғаны үшін айыптады, ол биліктегі Зимбабве Африка Ұлттық Одағы – Отандық Фронт партиясының жақтастары әйелдің басын кесіп өлтіргенін жазған. Бас кесу туралы мәлімдеме әйелдің күйеуі тарапынан жасалған және кейіннен жойылды. Тілші кейіннен ақталды, бірақ елден шығарылу туралы бұйрық алды. 2013 жылдың 19 тамызында "The Economist" журналы Миссури Түзету департаментінің 2013 жылдың 29 маусымындағы санына цензура қолданғанын хабарлады. Департамент жіберген хатқа сәйкес, тұтқындарға бұл санды алуға рұқсат берілмеген, себебі "1. ол мекеменің қауіпсіздігіне немесе тәртібіне қауіп төндіреді; 2. қылмыстық қызметті жеңілдетуі немесе ынталандыруы мүмкін; немесе 3. қылмыскердің қайта оңалтуына кедергі келтіруі мүмкін".