Реджинальд Мэннингем-Буллер: Британ саяхатшысы және заңгер

Кіріспе

Британдық саясаткер (1905–1980)

Реджинальд Эдвард Маннингэм Буллер, 1-ші виконт Дилхорн, (1 тамыз 1905 – 7 қыркүйек 1980), 1954 жылдан 1962 жылға дейін сэр Реджинальд Маннингэм Буллер, баронет, және 1962 жылдан 1964 жылға дейін лорд Дилхорн ретінде танымал болған, ағылшын заңгері және консервативті саясаткер. Ол 1962 жылдан 1964 жылға дейін Лорд-канцлер болып қызмет етті.

Өмірбаян және білім

Мэннингэм Буллер Букингемширдегі Амершам қаласында дүниеге келді. Ол 3-ші барон сэр Мервин Мэннингэм Буллердің жалғыз ұлы, Стаффордширдегі Дильхорн Холлдан 1-ші барон сэр Эдвард Мэннингэм Буллердің немересі, Барон Чёрстон басқаратын Ярд Буллер әулетінің кіші мүшесі еді. Оның анасы – құрметті Лила Констанс, леди Мэннингэм Буллер, Чарльз Кавендиштің қызы, 3-ші барон Чешем және Хью Гровенордың, 1-ші Вестминстер герцогының немересі. Дилхорн Холлдың иелігі барондыққа лайық емес мұрагерге өткендіктен, Мэннингэм Буллер Нортгемптонширде өсті. (Қазір жергілікті тұрғындар оны "Дилл-хорн" деп айтса да, ол "Дилл-урн" деген ескіше айтылуын ұнатты.) Ол Итон колледжінде оқыды, онда бір оқушыны басқа ұлға сүйіспеншілік білдіргені үшін колледжден шығаруға себеп болды. Содан кейін ол Оксфордтағы Магдален колледжіне түсті, онда заң бойынша үшінші дәрежедегі диплом алды, ал 1927 жылы Ішкі храмда (Inner Temple) адвокаттыққа қабылданды.

Саяси мансап

Мэннингэм Буллер 1943 жылғы қосымша сайлауда Давентри округінен парламент депутаты (MP) болып сайланды. 1945 жылғы жалпы сайлауда билікті жоғалтқанға дейін Уинстон Черчилльдің уақытша үкіметінде Құрылыс министрінің парламенттік хатшысы қызметін атқарды, ал 1947 жылы Корольдің кеңесшісі атанды. 1950 жылы оның сайлау округі Нортгемптоншир Оңтүстік округіне өзгертілді.

Корольдік заң қызметкері

Чёрчилл 1951 жылы қайтадан билікке келген кезде, Маннингэм Буллер рыцарь дәрежесіне ие болды және солиситор-генерал болды; 1954 жылы ол Жеке кеңеске ант беріп, Англия мен Уэльстің бас прокуроры атанды. 1956 жылы ол әкесінен кейін төртінші баронет болды.

Джон Бодкин Адамстың сотталуы

1957 жылы Мэннингэм Буллер сериялық кісі өлтіруші деп күдіктелген доктор Джон Бодкин Адамсты Истборн қаласындағы екі қарт жесір, Эдит Элис Моррелл мен Гертруда Хуллеттің қанына қырсық салғаны үшін қудалады. Адамс Моррелл ісі бойынша ақталды, бірақ Мэннингэм Буллер Хуллет ісі бойынша даулы түрде қудалауды тоқтатты. Оны тоқтатуға түк себеп болған жоқ (Адамс денсаулығы нашар емес еді), ал көптеген адам Хуллет ісін екі істің де бастысы деп санады. Сот төрағасы Патрик Девлин соттан кейінгі кітабында Мэннингэм Буллердің бұл әрекетін «процеске қатысты теріс пайдалану» деп бағалады. Девлин сондай-ақ Мэннингэм Буллерді Моррелл ісінің шешуші сәтіндегі ерекше әлсіздігі үшін сынады: Бас прокуратураның іс файлдарынан жоғалып кеткен дәлелдер (кейбір медбикелердің жазбалары) сот процесінің екінші күні қорғау тарапының қолына тиді. Мэннингэм Буллер оларды бұрын көрмегенін айтты, бірақ оларды дәлел ретінде қабылдауды тоқтатуға немесе мазмұнымен танысу үшін уақыт сұрауға тырыспады. Кейін қорғау тарапы оларды Адамспен жұмыс істеген және оның әдістері мен ниетіне күмән келтірген медбикелердің куәліктерін күмәнді ету үшін пайдаланды. Бұл қудалауға зор зиян келтіріп, істі толығымен құлатты. Мэннингэм Буллердің бұл істі жүргізуі кейіннен Парламентте сұрақтар тудырды. Бас тергеуші, Шотландиялық полиция инспекторы Герберт Ханнам, Мэннингэм Буллердің дәрігерді жазалауға мүддесі жоқ үкімет құрамында болғандықтан саяси араласу болды деп күдіктенді. Шындығында, 1956 жылдың 8 қарашасында Мэннингэм Буллер Ханнамның 187 беттік есебінің көшірмесін Ұлыбританиядағы дәрігерлердің кәсіби одағының (BMA) президентіне тапсырды. Прокуратураның ең құнды құжаты – бұл құжат қорғау тарапының қолында болды, бұл жағдай Ішкі істер министрі Гвилим Ллойд Джорджты Мэннингэм Буллерді сөгіс беруге мәжбүр етті, мұндай құжаттарды «Парламентке немесе жекелеген депутаттарға» көрсетуге болмайды деді. «Бұл құжаттың жариялануы маған үлкен ұят келтіруі мүмкін» екенін ескере отырып, «ешқандай зиян келмейді деп үміттенемін».

In 1957 Manningham Buller prosecuted suspected serial killer Dr John Bodkin Adams for the murder of two elderly widows in Eastbourne, Edith Alice Morrell and Gertrude Hullett. Adams was acquitted on the Morrell charge but Manningham Buller controversially entered a nolle prosequi regarding Hullett. Not only was there seemingly little reason to enter it (Adams was not suffering from ill health), but the Hullett charge was deemed by many to be the stronger of the two cases. Mr Justice Patrick Devlin, the presiding judge, in his post trial book termed Manningham Buller's act "an abuse of process". Devlin also criticised Manningham Buller for his uncharacteristic weakness at a crucial moment in the Morrell case: evidence (some nurses' notebooks) that had gone missing from the Director of Public Prosecutions's files, turned up in the hands of the defence on the second day of the trial. Manningham Buller claimed he had not seen them before but failed to halt their admission as evidence, or ask for time to acquaint himself with their contents. They were subsequently used by the defence to throw doubt on the accuracy of the testimony of various nurses who had worked with Adams and who had questioned his methods and intentions. This damaged the prosecution tremendously, fatally scuppering the case. Manningham Buller's handling of the case later provoked questions in the House of Commons. Detective Superintendent Herbert Hannam of Scotland Yard, the chief investigator, suspected political interference due to Manningham Buller's membership of a government, which had no interest in seeing a doctor hang. Indeed, on 8 November 1956, Manningham Buller himself had handed a copy of Hannam's 187 page report to the President of the British Medical Association (BMA), effectively the doctors' trade union in Britain. This document – the prosecution's most valuable document – was in the hands of the defence, a situation that led the Home Secretary, Gwilym Lloyd George, to reprimand Manningham Buller, stating that such documents should not even be shown to "Parliament or to individual Members". "I can only hope that no harm will result" since "the disclosure of this document is likely to cause me considerable embarrassment".

Лорд-канцлер қызметі

Ол 1962 жылдың шілдесіне дейін сэр Энтони Иден мен Гарольд Макмиллан басшылығымен бас прокурор қызметін атқарды, содан кейін күрт түрде лорд-канцлер болып тағайындалды және лорд Килмуирдің орнына Лордтар палатасына жіберілді. 1962 жылдың 17 шілдесінде Нортгемптон графтығындағы Тоустердің бароны Дильхорн титулы берілді. Макмиллан зейнеткерлікке шыққаннан кейін сэр Алек Дуглас-Хоум кабинетінде қызмет етті, ал консерваторлар 1964 жылғы сайлауда жеңілгенде, 7 желтоқсанда Нортгемптон графтығындағы Гринс Нортонның виконты Дильхорн болып жарияланды және Лордтар палатасындағы консерваторлардың орынбасары болды. 1969 жылы ол апелляциялық лорд ретінде тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы қызметін атқарды. Мэннингэм Буллер Профумо ісі бойынша алғашқы есепті – Макмиллан үкіметі үшін жазылған ішкі есепті дайындады (оның қызы, Баронесса Мэннингэм Буллер, Desert Island Discs радио бағдарламасында осыны растады). Содан кейін, Лорд Деннинг істі тергеп, есеп беруге тағайындалғанда, Дилхорн өзінің есебін Деннингке тапсырды. Чэпмен Пинчер 1978 жылы жарық көрген "Көргеннің бәрі" кітабында Мэннингэм Буллердің Том Деннингке авторлық құқықты бұзғаны үшін сотқа шақыруға болатынын әзілде айтқанын келтіреді, себебі Мэннингэм Буллердің есебінің маңызды бөліктері Деннингтің есебінде дерлік өзгеріссіз көшірілген. Деннинг өзінің есебіне Мэннингэм Буллердің есебінде болмаған көптеген мәліметтерді қосты.

Негізгі шешімдер

Лорд Дилхорн «Ньюбери округінің кеңесіне қарсы Экология жөніндегі мемлекеттік хатшы; Ньюбери округінің кеңесіне қарсы Халықаралық синтетикалық каучук Co. Ltd.» [1981] AC 578 ісінде былай деді:
«Қойылған талаптар жоспарлау мақсатында болуы керек, ешқандай басқа көмекші мақсат үшін емес, және олар рұқсат берілген құрылысқа қатысты болуы керек, әділ және ақылға қонымды. Сонымен қатар, олар ақылға қонымды жоспарлау органының енгізе алмайтындай ақылға сыймас болуы тиіс. Ол осы істе «жоспарлау бірлігі» тұжырымын да енгізді, ол іс жүзінде жаңа жоспарлау бірлігіне айналған жерде бұрынғы рұқсат етілген пайдалануды жояды. Бұл тұжырым соңғы сот шешімдерінің сынағынан өтті және DCLG (бұрынғы DoE) циркуляры негізінен оның қағидаттарына сүйенеді.»