Бретт Батлер: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы, орталық қорғаушы (1957 жылы туған)

Брет Морган Батлер (15 маусым 1957 жылы туған) – американдық бұрынғы бейсболшы және жаттықтырушы. Ол 1981 жылдан 1997 жылға дейін бес түрлі командада ойнады. Карьерасының көп бөлігінде алғашқы соққыны орындаған ойыншы болған Батлер екі рет лигада үштік соққылар мен екі рет ұпай саны бойынша көш бастады және 1991 жылы Ұлттық лиганың жұлдызды құрамасына ілікті. 1996 жылдың мамыр айында қатерлі ісік диагнозы қойылған ол ем алып, төрт айдан кейін ойынға оралды. 1997 жылы карьерасын аяқтап, бейсболдан жаттықтырушылық жолын бастады. Ол көптеген кәсіби командаларды жаттықтырды және басқарды. 2008 жылдың соңынан 2013 жылға дейін "Рено Акс" командасының бас жаттықтырушысы болды.

Ойын мансабы

Батлер өспірім шағын Либертивилл қаласында өткізді, онда ол Либертивилл орта мектебінің бейсбол командасының бастапқы ойыншысы болды. Олар оқу жылының соңында штаттағы ең жақсы 16 команданың қатарына енді. Бітіргеннен кейін ол колледжде бейсбол ойнау ниетін білдірді, бірақ оның орта мектеп жаттықтырушысы Эрни Ритта оған күмән келтірді. Бейсболдағы мықты команда саналатын Аризона штатында ойнауға тырысқан Батлер Оклахома штатының оңтүстік-шығыс университетінің құрамасына ілікті. Аутфилдер «Саваждер» командасын үш жыл бойы, соның ішінде 1977 жылы NAIA ұлттық чемпионатында күміс жүлдеге жеңіске жеткізді. Ол екі рет NAIA All-America бейсбол командасының құрамына енді. Батлер 1977 жылы «Саваждер» командасының алғашқы .400-дік соққышы болды. Ол мансабындағы рекордтарды хоум-рандар (31), жүгірулер (209), үш базалық соққылар (15), соққылар (220), базаға шығулар (162) және мансаптық соққы орташасы (.394) бойынша жаңартты. Оңтүстік-Шығыс Оклахома университетін бітіргеннен кейін Батлер 1979 жылғы жасөспірімдер драфтының 23-ші таңдауында «Атланта Брейвз» командасына қосылды. «Брейвз» көп жылдық жеңілістен кейін Дейл Мерфи, Боб Хорнер және Гленн Хаббард сияқты ойыншылармен жарысқа қабілетті команда құруға тырысты, бірақ оларға жылдамдығымен ерекшеленетін бастапқы соққышы жетіспеді. Кіші лигаларда ойнағаннан кейін, ол 1981 жылдың 20 тамызында «Брейвз» командасымен үлкен лигада дебют жасады. Батлер «Брейвз» командасының 1982 жылы 13–0 есебімен бастауына және 1969 жылдан бергі алғашқы дивизиялық титулға ие болуына көмектесті. 1983 жылы «Брейвз» командасымен тағы бір жақсы маусымды өткізді, бірақ Батыс дивизионында «Лос-Анджелес Доджерс» командасынан екінші орын алды. 1983 жылдың қазан айында Батлер Кливленд Индианс командасына (Брук Жэкоби мен Рик Бехеннамен бірге) «Брейвз» командасының Лен Баркерді ақшаға алмастыруы аясында ауыстырылды. 1984 жылы ол үлкен лигада Роджер Клеменске қарсы тұрған алғашқы ойыншы болды. Ол «Индианс» командасымен төрт маусым ойнады, 1985 жылы мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – .311-ге жетті. Батлер 1987 жылғы маусымнан кейін Сан-Франциско Гиантс командасымен еркін агент ретінде келісімшартқа отырды және Ұлттық лиганың ең үздік бастапқы соққышының бірі ретінде танылды. Ол 1989 жылы Гиантс командасының NL лигасының жеңімпазы болуына көмектесті, ол Уилл Кларк, Кевин Митчелл және Мэтт Уильямс кіретін құрамда бастапқы соққышы болды. 1990 жылғы маусымнан кейін Батлер Лос-Анджелес Доджерс командасымен келісімшартқа қол қойды. 1991 жылдан 1995 жылға дейін Доджерс командасының мүшесі болған Батлер мансабының шыңына жетті. 1991 жылы Батлер Ұлттық лигада ең көп ұпай жинаған және базаға шыққан ойыншылардың қатарында болды, Ұлттық лиганың All-Star командасына ілікті және MVP дауыс беруде жетінші орын алды. 1995 жылғы маусымда Батлер Нью-Йорк Метс командасымен еркін агент ретінде келісімшартқа отырды. 1995 жылдың тамызында Батлер Дуайт Манис пен Скотт Хантерге алмасу арқылы Доджерс командасына қайта оралды. Доджерс командасымен маусымды аяқтағаннан кейін ол қайтадан еркін агент болып, Доджерс командасына оралды. 1996 жылдың мамыр айында Батлердің тонзильдің жазық жасушалы карциномынан зардап шегіп жатқанын білді, бұл рак түрі тонзильді сирек зардап шегеді. Батлер өзі темекі тартпаған, бірақ ата-анасы көп темекі тартқан үйде өскен, сондықтан ол көп жыл бойы пассивті темекі түтініне ұшыраған, дәрігерлер оның қатерлі ісігінің себебі осы болуы мүмкін деп болжады. Омыртқаны алып тастау операциясынан және аурумен күресу үшін қарқынды емдеуден кейін, ол сол жылдың қыркүйек айында Доджерс командасының құрамына оралды, оның ешқашан ойнай алмайды деген болжамдарға қарсы шықты. Батлер 1996 жылғы маусымды Доджерс командасымен аяқтады және олармен тағы бір жыл ойнады, 1997 жылдың 28 қыркүйегінде соңғы ойынына қатысты. 1996 жылы ол қоғамдық қызметі үшін «Бранч Рики» сыйлығымен марапатталды. Мансабында Батлер .290 орташа соққы көрсеткішіне, 2,375 соққыға және 558 база ұрлығына қол жеткізді. Көптеген адамдар оны 1980-жылдар мен 1990-жылдардың басындағы ең жақсы бастапқы соққышылардың бірі деп санайды, себебі оның базаға шығу көрсеткіші жоғары, жылдамдығы және динамикалық бандері бар. Батлер мансаптық соққылар тізімінде 130-шы орында тұр. Батлер мансабында бес рет Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы үшін дауыс беруде топ 25-ке кірді (1988, 1992 және 1994); 1991 жылы ол NL MVP дауыс беруде жетінші орынды иеленді және ол All-Star атанды. Батлер үлкен лигалық мансабында орта алаңда .993 пайыздық көрсеткішті тіркеді.

Butler spent his teenaged years in Libertyville, Illinois, where he was a starting outfielder on the Libertyville High School baseball team that finished in the top 16 teams in the state his senior year. Upon graduating, he announced plans to play baseball in college, and his high school coach, Ernie Ritta, scoffed. Butler, who had explored walking on at baseball powerhouse Arizona State, made the team at Southeastern Oklahoma State University. The outfielder led the Savages to championships during all three years at Southeastern including an NAIA national runner up finish in 1977. He was twice named to the NAIA All America Baseball Team. Butler was the Savages' first .400 hitter with a .439 average in 1977. He set career records in home runs (31), runs (209), triples (15), hits (220), walks (162), and career batting average (.394). After attending Southeastern Oklahoma, Butler was drafted in the 23rd round of the 1979 amateur draft by the Atlanta Braves. The Braves were building a contending team with players like Dale Murphy, Bob Horner, and Glenn Hubbard after years of losing, but they lacked a leadoff hitter with speed. After playing in the minor leagues, he made his major league debut with the Braves on August 20, 1981. Butler helped lead the Braves to a 13–0 start and the National League West Division title in 1982, their first division title since 1969. He had another fine year with the Braves in 1983, but they finished second in the West to the Los Angeles Dodgers. In October 1983, Butler was sent to the Cleveland Indians (along with Brook Jacoby and Rick Behenna) to complete a deal in which the Braves had acquired Len Barker for cash, toward the end of the 1983 season. In 1984, he became the first batter Roger Clemens would face in the big leagues. He played with the Indians for four seasons, batting a career high .311 in 1985. Butler signed with the San Francisco Giants as a free agent after the 1987 season and established himself as one of the premier leadoff hitters in the National League. He helped the Giants to the NL pennant in 1989, as the leadoff hitter in a lineup that included Will Clark, Kevin Mitchell, and Matt Williams. Following the 1990 season, Butler signed a contract with the Los Angeles Dodgers. As a member of the Dodgers from 1991 to 1995, Butler reached the prime of his career. In 1991, Butler led the National League in runs scored and walks, earned a roster spot on the National League All Star team, and finished seventh in MVP voting. During the 1995 season, Butler was signed as a free agent by the New York Mets. In August 1995, Butler rejoined the Dodgers in a trade for Dwight Manees and Scott Hunter. After finishing the season with the Dodgers, he again became a free agent and returned to the Dodgers. In May 1996, Butler learned that he was suffering from squamous cell carcinoma of the tonsils, a type of cancer which only rarely involves the tonsils. Butler was not a smoker himself, but had grown up in a home where both parents smoked heavily, and thus had significant exposure to second hand smoke for years, which his doctors speculated was the likely cause of his cancer. Following an operation to remove the tumor, and intensive treatment to combat the disease, he returned to the Dodgers' lineup in September of the same year—defying the predictions of those who had speculated he would never be able to play again. Butler finished the 1996 season with the Dodgers and played with them for one more year, participating in his final game on September 28, 1997. In 1996, he was awarded the Branch Rickey Award, which honored his outstanding community service. Over his career, Butler produced a .290 batting average, 2,375 hits, and 558 stolen bases. Many consider him to be one of the best leadoff hitters of the 1980s and early 1990s, due to his high on base percentage, speed and dynamic bunting. Butler currently ranks 130th on the list of career hits. Butler finished in the top 25 voting for National League Most Valuable Player five times in his career (1988 1992 and 1994); in 1991, he finished seventh in NL MVP voting and was named an all star. Butler recorded a .993 fielding percentage at center field in his major league career.

Жаттықтырушылық мансап

Батлер өзінің жаттықтырушылық мансабын 1998 жылдың көктемінде Дулут жастар бейсбол және софтбол қауымдастығының кіші лигалық «Доджерс» командасының көмекші жаттықтырушысы ретінде бастады, бұл командада оның ұлы ойнаған еді. Ол балалар мен жаттықтырушыларға ойындық және жаттығулық формалардың көшірмелерін алуға және ұсынуға қол жеткізді. Батлер сол маусымда «Доджерс» командасының кіші лига чемпионатында екінші орынға ие болуына көмектесті. Батлер 2005 жылғы маусымда «Аризона Даймондбэкс» командасының жаттықтырушысы болды. Ол 2006 жылғы маусымда А класының жоғары деңгейдегі «Ланкастер ДжетХоукс» командасын басқаруға шақырылды. 2007 жылғы маусымда «Аризона Даймондбэкс» клубының жаңадан сатып алынған Double-A командасы «Мобил БэйБерс» командасын басқаруға тағайындалды. 2008 жылдың қазан айында Батлер «Аризона Даймондбэкс» клубының AAA класындағы «Рено Эйсез» командасын басқаруға тағайындалғаны жарияланды. Батлер 2011 жылғы «All-Star Futures» ойынының жаттықтырушысы атанды. 2012 жылы Батлер «Рено Эйсез» командасын тұңғыш рет Тынық мұхиты лигасының чемпионатына жетеледі және сол жылы Triple-A ұлттық чемпионатына да жетектеді, онда олар «Поукет Ред Сокс» командасын 10:3 есебімен жеңді. 2013 жылдың 11 қазанында Батлер «Майами Марлинс» командасының үшінші база/аутфилд жаттықтырушысы болып тағайындалды.

Жеке өмір

Батлер - христиан. Батлердің әйелі Эвелин, және олардың төрт баласы бар: Блейк, Эбби, Кэти және Стефани. 2006 жылдың 24 сәуірінде Батлер Ланкастер ДжетХокс командасының ойынынан кейін кеудесінде ауыру сезімімен ауруханаға түсті. Оған жүрек шабуылы болмаған, қосымша тексерулерден өтті. Батлер "вирустық инфекцияға байланысты бір апта демалыстан кейін" жаттықтырушылық қызметіне қайта оралды. 2007 жылдың 29 шілдесінде Батлер жеңіл инсульттан кейін қайтадан ауруханаға жатқызылды.