Бруклиндегі бұрынғы Арал: Тарихы мен өзгеруі

Кіріспе

Бруклиндегі бұрынғы арал, Нью-Йорк

Бәрен аралы – Нью-Йорк қаласындағы Бруклиннің оңтүстік-шығыс жағалауындағы жарты аралы және бұрынғы арал. Ямайка шығанағында орналасқан, географиялық тұрғыдан Лонг-Айлендтің оңтүстік жағалауындағы Сыртқы тосқауыл аралдар тобының бір бөлігі болды. 17 ғасырда голланд қоныс аударушылары келгенге дейін, бұл аралды Ленапе тайпасы мекендеген. Атауы голланд тіліндегі "Айғырлар аралы" деген мағынаны білдіретін "Beeren Eylandt" сөзінің өзгеруінен пайда болған. 19 ғасырға дейін Бәрен аралында халық тым сирек болды, себебі ол қаланың қалған бөлігінен оқшау жатқан. 1850 жылдардан бастап арал балық өңдеу және басқа да өнеркәсіптік кәсіпорындармен дамып, 1500-ге жуық тұрғыннан тұратын көп ұлтты қауымдастыққа айналды. 19 ғасырдың ортасынан 1934 жылға дейін аралда қаланың өлген жылқыларын өңдеп, түрлі өнеркәсіптік өнімдерге айналдыратын зауыттар жұмыс істеді. Осы қызметтің нәтижесінде, аралдың батыс жағалауындағы су айдыны "Өлі жылқы шығанағы" деп аталды. 1890 жылдан 1921 жылға дейін аралда жұмыс істеген қоқыс өртегіш станциясы, жағымсыз иісіне байланысты көптеген шағымдарға себеп болды. Бәрен аралының қауымдастығы соңғы жылдары Оңтүстік жазықтар деп танылды. 1920 жылдарға қарай өнеркәсіптік белсенділік азайды, ал аралды Бруклиннің қалған бөлігімен біріктіру үшін толқыма пайдаланылды. Тұрғындардың көп бөлігі 1920 жылдардың соңында Флойд Беннет алаңының құрылысы үшін көшірілді, бірақ кейбіреулеріне 1942 жылға дейін қалуға рұқсат берілді, ол кезде әуежай АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соғыс кезеңіндегі базасы ретінде кеңейтілді. Бұрынғы аралдың өнеркәсіптік қолданылуынан ешқандай із қалмаған. 1972 жылдан бері Флойд Беннет Филд Ұлттық саябақтар қызметі басқаратын Gateway ұлттық демалыс аймағының бір бөлігі болып табылады.

География және экология

Баррен аралы бастапқыда Ямайка шығанағының сағасындағы сағаның бөлігі болды және Баррен аралының солтүстігінде орналасқан үлкен Лонг-Айленд үшін кедергі аралы ретінде қызмет етті. Шығанақ Висконсин мұз басуының соңында пайда болды. Мұздықтың шеті Лонг-Айлендтің ортасынан өтіп, арал бойындағы төбелер қатарын құрады. Еріген мұздың суы Атлант мұхитына құятын, кейін Ямайка шығанағы болған төмен жатқан дельтаға қарай ақты. Аралдың оңтүстігіндегі Рокавей бұғазы шығанақты мұхитпен байланыстырды. 17 ғасырдың соңында Баррен аралында тұзды шалғынды алқаптар, биік жазықтар мен самырсын ормандары болды. Алғашқы қоныс аударушылардың малдарына тұз, қамыс және шөп азық ретінде пайдаланылды. 19 ғасырда судың ағыны мен дауылдар Баррен аралының географиясын едәуір өзгертті. Бастапқыда ол Лонг-Айлендтің оңтүстік жағалауындағы кедергі аралдар тізбегінің сыртқы кедергісінің бөлігі болды. Баррен аралы, Рокавейлер, Пеликан жағажайы және Плумб жағажайы Ямайка шығанағын қорғайтын жеке кедергі аралдары болды. 1818 жылғы Лонг-Айлендтің зерттеуінде Баррен аралы құм төбелер мен сиреген ағаштармен сипатталды. 1839 жылға қарай Баррен аралы, Плумб жағажайы және Пеликан жағажайы Плумб жағажайы бұғазы арқылы батысқа қарай Кони аралынан бөлінген бір аралға айналды. Ғасырдың соңына қарай Герритсен бұғазы пайда болып, Баррен аралын Плумб және Пеликан жағажайларынан бөліп тастады. Жақын орналасқан Рокавей жағажайы аралы да Баррен аралының географиясына үлкен әсер етті. Бастапқыда Рокавей Барреннің шығысында орналасқан, екі аралдың оңтүстік ұштары бір-бірімен сәйкес келді. Бұл Баррен аралының экологиялық жағдайына өзгерістер енгізді, себебі 20 ғасырдың басында оның жағалауларында құм төбелер, ал ішкі жағында тұзды батпақтар болды. Рокавей жағажайының кеңеюі нәтижесінде Баррен аралы енді кедергі арал емес, оның жағасы суға кетті. 1920 жылдардың соңына қарай Баррен аралының шығыс жағындағы өнеркәсіптік даму сол аймалды өзгертіп, аз ғана құм төбелерді қалдырды. Аралдың батыс жағында құм төбелер, орман және ылғалды жерлер көбінесе қол тигізбеген күйде қалды. Оңтүстік жағалауда аралдың ортасына дейін созылатын сулы арна болды, онда тұзды батпақтар көбінесе сақталған. Батпақтар солтүстік жағынан адам жасаған Милл бассейнімен шектесетін. Сулы арналар аралдың батпақтары арқылы да созылды, бірақ олардың бірі 1925 жылы Флатбуш даңғылының салынуымен екіге бөлінді. Сонымен қатар, солтүстік және батыс жағалауларындағы сулар қатты ластанған. Бұрынғы аралдың барлық ауданы, 1920 жылдары жарты аралына айналдырылды. Онда Флойд Беннет әуежайы орналасқан, ол өз кезегінде Gateway Ұлттық демалыс аймағының бөлігі болып табылады.

Barren Island was originally part of an estuary at the mouth of Jamaica Bay and acted as a barrier island for the larger Long Island, located to Barren Island's north. The bay, in turn, was created during the end of the Wisconsin glaciation. The edge of the glacier had been in the middle of Long Island, creating a series of hills across the island. The water from the melting glacier ran downhill toward a low lying delta that adjoined the Atlantic Ocean, which later became Jamaica Bay. A body of water called Rockaway Inlet, located south of the island, connected the bay with the ocean. By the late 17th century, Barren Island had of salt meadows and of uplands, as well as cedar forests. Salt, reed grasses, and hay served as food for early settlers' livestock. Barren Island's geography was significantly altered by shifting tides and storms in the 19th century. Originally, it was part of the Outer Barrier, a series of barrier islands on Long Island's southern shore. Barren Island, the Rockaways, Pelican Beach, and Plumb Beach were separate barrier islands protecting Jamaica Bay. In an 1818 survey of Long Island, Barren Island was described as having dunes and scattered trees. By 1839, Barren Island, Plumb Beach, and Pelican Beach were a single island, separated from Coney Island to the west by Plumb Beach Inlet. By the end of the century, Gerritsen Inlet had formed, separating Barren Island from Plumb and Pelican Beaches. The neighboring island of Rockaway Beach also had a large impact on Barren Island's geography. Originally, Rockaway was located to Barren's east, and the two islands' southern tips were aligned. This caused changes to Barren Island's ecology, because during the early 20th century, it had contained sand dunes on the coasts and salt marshes inland. As a result of the extension of Rockaway Beach, Barren Island was no longer a barrier island and its beach was washed away. By the late 1920s, industrial development on Barren Island's eastern side had transformed that area, with a small patch of dunes remaining. The western side of the island, containing dunes, woods, and wetlands, was largely untouched. The southern coast contained a tidal creek stretching into the center of the island, where the tidal wetlands remained mostly intact. The wetlands were abutted by the human made Mill Basin to the north. Tidal creeks also stretched across the island's marshes, although one of these creeks was bisected by the construction of Flatbush Avenue in 1925. In addition, the water adjoining the northern and western coasts had become heavily polluted. The entirety of the former island, covering , was converted to a peninsula during the 1920s. It is occupied by Floyd Bennett Field, which in turn is part of the Gateway National Recreation Area.

Атауы

Батыр арал аймағы бастапқыда Канарси тайпасының отаны болды, Ленапе үндістерінің бір тобы. Олар оған жақын аралдар архипелагын "Экуандито", "Экуэндито" немесе "Экуиндито" деп атаған, бұл атаудың мағынасы – "Бұзылған жерлер". Осы ат одан әрі аймақтағы кішірек аралдарға да, мысалы, Милл аралына да қолданылды. Баррен аралының өмір сүруі бойына ағылшын тілінде "Брокен Лэндс" деп те аталып келді, сондай-ақ "Берн аралы", "Барн аралы" және "Айғыр аралы" деген аттар да болды. "Баррен аралы" атауы голландтық "Beeren Eylandt" сөзінің бұрмалануы.

Канарси басшылары 1684 жылға дейін голланд шаруаларымен 22 жер келісіміне қол қойды, осы арқылы олардың тарихи жерлерінің көп бөлігі, соның ішінде Баррен аралы да голландтарға өтті. Баррен аралына оңай жете алу себебінен, ол кедергі аралдарының біріншілерінен болды. Төмен су кезінде Бруклин құрлығындағы адамдар таяз судан өте алатын, ал жоғары су кезінде кішкентай қайықтар солтүстік жағалауға, ал үлкен кемелер оңтүстік жағалауға тоқтауға мүмкіндік алатын. Баррен аралы, сондай-ақ жақын орналасқан Милл аралы мен Берген аралы Флатлендс қаласының құрамына кірді. 1670 жылдарға қарай үш аралды да Елберт Элбертсе есімді шаруа жалға алды. 1679 жылғы жазбалар Элбертсе басқа шаруалар оның жерінде жылқыларын жаю үшін Баррен аралына баратынына шағымданғанын көрсетеді. Уильям Мур 1740 жылдары аралдан құм қазып ала бастады. Мур 1762 жылы аралды "бос және иесіз" деп сипаттады, және ол сол ғасырдың соңына дейін осылай қалды, көбінесе мал жаюға пайдаланылды. XIX ғасырдың бірінші жартысында да аралда аз адам тұрды. Шамамен 1800 жылы Николас Дули есімді адам Батыр аралының шығыс жағында балықшылар мен аңшылар үшін қонақ үй мен ойын-сауық орынын ашты; үйдің меншігі кейін Джонсон отбасына өтті. 1860 жылға дейін аралда Скидмор және Черри отбасылары үшін тағы екі үй салынды. Сол кездегі карталарда Батыр аралында адамдар салған басқа да құрылыстар көрсетілмеген. Ұлттық саябақтар қызметінің мәліметінше, қарақшы Чарльз Гиббс шамамен 1830 жылы аралға мексикалық күмісті көмген. Бруклин Daily Eagle газетінің нұсқаулығында қазынаның бір бөлігі 1842 жылы табылғаны, ал қалған бөлігі ешқашан табылмай қалғаны айтылған.

Балық майы мен тыңайтқыш зауыттары

Табиғи түрде терең Рокавей шығанағы және Баррен аралының дамыған қаланың қалған бөлігінен шалқақтауы, аралды өнеркәсіптік пайдалануға қолайлы етті. Аралдағы оқшауланған елді мекен 19 ғасырдың соңында қалыптасты. 1859 жылдан 1934 жылға дейін Баррен аралында шамамен 26 өнеркәсіптік кәсіпорын құрылды, олардың көпшілігі шығыс және оңтүстік жағалауларда орналасқан. Баррен аралына өнеркәсіптік секторларды тартудың себебі, дәл осы аралдың шалқақтауы болды: қаланың қалған бөлігіне тікелей құрлық жолдары болған жоқ. Қалдықтарды басқару Баррен аралы үшін өте қолайлы сала болып табылды және оның басты өнеркәсібіне айналды. Аралдағы алғашқы өнеркәсіптік пайдалану балық өңдеу және мал өнімдерін қайта өңдейтін тыңайтқыш зауыттары болды. Сонымен қатар, тыңайтқыш, түймелер және алтын мен қантты тазартуға арналған материалдар да өндірілді. Зауыттар шаңырағында жылына шамамен 20 000 жылқының денесі өңделді, нәтижесінде аралдың батыс жағалауындағы әлі де бар су нысаны "Өлі жылқы шығанағы" деп аталды, себебі аралдағы қалдықтарды өңдеушілер өңделген қалдықтарды сол шығанаққа төгіп тастады. 1850 жылдардың соңында аралда екі зауыт салынды. Шығыс жағалаудағы зауытты Леффертс Р. Корнелл басқарды және жануарлардың денелерін өңдеді; 1859 жылы өртенгеннен кейін Корнелл өзінің зауытын Флатбушқа көшірді. Батыстағы екінші дене өңдеу зауытын Уильям Б. Рейнольдс басқарды және ол 1860 жылдары жұмысын тоқтатты. Бұл тыңайтқыш зауыттары Баррен аралындағы алғашқы ғимараттар болды, олар үшін Флатлендс қаласы мүлік салығын енгізді. 1861 жылы аралдың бір бөлігі Фрэнсис Свифтқа тиесілі болды. 1868 жылға дейін жаңа зауыттар салынбады, сонда Смит & Co. балық өңдеу зауытын ашты. Штайнфилд және компания 1869 жылдан 1873 жылға дейін зауытты жұмыс істетті, бірақ оның мақсаты белгісіз. Симпсон есімді адам 1870 жылы Баррен аралында зауыт ашты, ол екі жылдан кейін жабылды. Свифт пен Э. П. Уайт 1872 жылы өз тыңайтқыш зауытын құрды, ол 1930 жылға дейін жұмыс істеді. Қазіргі Флэтбуш даңғылының орналасқан жерінде орналасқан Продуктс Мэнуфактуринг Компаниге тиесілі зауыт әлемдегі ең ірі дене өңдеу зауыты болды деп хабарланды. 1870 жылдары аралда тағы сегіз зауыт ашылды, олардың екеуі ғана қысқа мерзімге жұмыс істеді. Баррен аралының зауыттары, жер көшкініне, өртке немесе толқындарға бейім болғандықтан, көбінесе қысқа ғана уақытқа созылды. Уайттың зауыты 1878 жылы өртеніп, жақын арада қайта жаңартылды. 1883 жылға қарай аралдағы мұнай зауыттары 350 адамды жұмысқа алды және жиынтығында 10 бу кемесін пайдаланды. Баррен аралындағы қалдықтарды өңдеу зауыттары аралдың оңтүстік-шығыс жағалауында орналасқан шағын, бірақ дамыған қауымды қолдады. 1870 жылы Флатлендс қаласында жүргізілген халық санауында 24 адам, барлығы Еуропадан көшіп келген еркектер, бір үйде тұрғаны және Баррен аралындағы мұнай зауытында жұмыс істегені анықталды. 1880 жылы жүргізілген келесі халық санауында толыққанды еркектерден тұратын алты шаңырау және 17 отбасы тіркелді, сондай-ақ аралда 309 адам тұрғаны анықталды. Сол жылы аралда үш балық майы және төрт тыңайтқыш зауыты бар екені тіркелді. Баррен аралының дамуы халық санының өсуімен бірге жүрді: 1878 жылы аралдың оңтүстік және шығыс жағалауларында 1852 жылғы картада көрсетілген бір қонақ үйге қарағанда алты үлкен құрылым болды. 1884 жылға қарай аралда бес жүз адам жұмыс істеді. Кейін Нью-Йорк губернаторы Дэвид Б. Хилл төрт компанияны "қоғамдық зиянды" деп жариялап, олардың зауыттарын аптасына екі рет тексеріп, компаниялардың денсаулық сақтау ережелерін сақтауын қамтамасыз етті.

The naturally deep Rockaway Inlet, combined with the remoteness of Barren Island from the rest of the developed city, made the island suitable for industrial uses. An isolated settlement on the island was developed in the late 19th century. From 1859 to 1934, approximately 26 industries had opened facilities on Barren Island, mostly on the eastern and southern coasts. Few industrial sectors were enticed to move to Barren Island, precisely because of its isolation: there were no direct land routes to the rest of the city. Waste management was the sole industry for which Barren Island was an ideal location, and became its main industry. The island's first main industrial use was for fish rendering plants, as well as for fertilizer plants that processed offal products. as well as fertilizer, buttons, and materials for refining gold and sugar. The plants processed almost 20,000 horse corpses annually at their peak, leading to the nickname "Dead Horse Bay" for the still extant water body on the island's western shore, since the waste processors on the island would simply dump the processed waste into that bay. By the late 1850s, two plants had been built on the island. The plant on the eastern shore was operated by Lefferts R. Cornell and processed animal carcases; after the facility was destroyed by fire in 1859, Cornell moved his factory to Flatbush. The other corpse processing plant, on the western shore, was operated by William B. Reynolds and ceased operations during the 1860s. These fertilizer factories were the first buildings on Barren Island for which the town of Flatlands imposed property taxes. Ownership of part of the island passed in 1861 to Francis Swift. No new factories were developed until at least 1868, when Smith & Co. opened a fish processing factory. Steinfield and Company operated a factory from 1869 to 1873, but its purpose is unknown. A person named Simpson opened a factory on Barren Island in 1870, which closed two years later. Swift and E. P. White also created their own fertilizer factory in 1872, which operated until the 1930s. A factory belonging to the Products Manufacturing Company, located where Flatbush Avenue is now, was reportedly the world's largest carcass processing plant. Through the 1870s, eight more factories opened on the island, of which two operated only briefly. Barren Island's factories, which were vulnerable to landslides, fires, or waves from high tide, typically lasted for fleeting periods of time. White's factory burned down in 1878 and was soon rebuilt. By 1883, the island's oil factories hired a combined 350 men and collectively used 10 steamships. The waste processing factories on Barren Island supported a small but thriving community, which was clustered on the island's southeastern coast. In a census conducted by the town of Flatlands in 1870, it was noted than 24 people, all single men who had immigrated from Europe, lived in a single residence and likely worked at an oil factory on Barren Island. A subsequent census in 1880 counted six households that were entirely composed of single men, as well as 17 families, and found that 309 people resided on the island. That same year, it was recorded that the island had three fish oil factories and four fertilizer plants. The development of Barren Island continued in tandem with the population growth: in 1878, there were six large structures on the island's southern and eastern coasts, in contrast to the single hotel that had been reported in the 1852 map. By 1884, five hundred people worked on the island. Subsequently, New York Governor David B. Hill declared four companies to be "public nuisances", ordering twice weekly inspections of their factories to ensure that the companies complied with health regulations.

Қоқысты өңдеу

1890 жылдардың соңында Лонг-Айленд маңындағы менхаден балықтарының саны күрт азайды, бұл 1893 жылғы экономикалық дағдарыспен қосылып, балық майы зауыттарының жабылуына әкелді. Мүрделерді тастау жалғасты: 1896 жылдың тамызында бес күн ішінде 1256 жылқы мүрдесі өңделген. Рикерс аралында қалдықтарды көму әрекеттері сәтсіз аяқталды. Қаланың қонақүйлерінен қоқыс жинаған компания қоқыс өртетін зауытты іске қосты. 1897 жылы аралда екі қоқыс зауыты және төрт мал өңдеу зауыты болды. Баррен аралы тез арада Бруклин, Манхэттен және Бронкс қалаларынан келген қоқыс пен жануар мүрделерін қабылдайтын қоқыс полигоны ретінде танымал болды. Нью-Йорк қаласының басқа екі ауданы – Куинс және Стейтен-Айлендтің де өз қоқыс тастау орындары болды. Санитарлық пайдалану компаниясы шыны бөтелкелер мен өңдеуге келмейтін басқа да заттарды Баррен аралының солтүстік жағалауында тастады. Зергерлік бұйымдар сияқты кейбір құнды қоқыстар Баррен аралына түсіп қалды. 1899 жылы штат және қала заң шығарушылары иіскеуді азайту мақсатында заң қабылдады, бірақ губернатор мен мэр қарсы болғандықтан бұл заңдар ілгерілемеді. Жағалау бойындағы тұрақсыз жер 1890 жылдан 1907 жылға дейін аралдағы зауыттарға зиян келтірген көптеген көшкінге себеп болды. 1900 жылдары аралға күніне жеті-сегіз қоқыс баржасы келіп, барлығы қоқыс жеткізді. Күнделікті аралға өлген жылқылар, мысықтар, сиырлар және басқа да жануарлар бар қайық келді. Жылқы өңдеу зауытындағы жұмысшылар қоқыс өртетін зауыттағылардан көбірек жалақы алды. 1900 жылғы халық санауы бойынша Баррен аралында 103 үй шаруасында 520 тұрғын болды, ал ер адамдардан тұратын үлкен "үй шаруашылықтары" тарап кетті. Осы кезде төрт негізгі жер иесі болды: Санитарлық пайдалану компаниясы, Бруклиннің Рим-католик дінбасылығы, Бруклин қалалық әкімдігі және Өнімдер өндіру компаниясы. Баррен аралы онда жұмыс істейтін жұмысшылардың отбасылары үшін тұрғын үй ретінде қызмет етті, ал 1910 жылдарығы ең жоғары деңгейінде шамамен 1500 адам тұрды. Бұл тұрғындардың көпшілігі афроамерикалық жұмысшылар немесе Италия, Ирландия немесе Польшадан келген иммигранттар болды, себебі америкалықтардың азағы ғана қоқыспен байланысты салаларда жұмыс істеуге дайын болды. Аралда су құбыры, кәріз жүйесі немесе Нью-Йорк қаласының өрт сөндіру бөлімшелері болған жоқ. 1897 жылғы "Бруклин Дейли Игл" газетінде жарияланған мақалада мектеп ғимараттарының маңындағы және аралдың басты көшесіндегі ағынды сулар, сондай-ақ аралдың әр жеріне шашылып жатқан қоқыс үйінділері туралы айтылды және "адамның аралда қалай жұмыс істейтіні жұмбақ" екені атап өтілді. 1910 жылдары иіс нашарлаған сайын қала әкімдігіне шағымдар көбейді, ал Роккавейлер және Флатлендтер сияқты көршілес аудандардағы жылжымайтын мүлік әзірлеушілері қала әкімдігін іс-қимылға шақырды. Жақын жердегі аудандардың тұрғындары ауруларын иіскеуге байланыстыра жазды. 1916 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі Джон Пуррой Митчелл Баррен аралы полигонының орнын ауыстыру үшін Стейтен-Айлендте жаңа қоқыс полигоны салынатынын жариялады. Стейтен-Айленд тұрғындарының наразылығына байланысты қоқыс тастайтын жер бірнеше рет өзгертілді. Қалалық билік ақырында Фреш-Киллсте қоқыс тастайтын жер салуды шешті, бұл Баррен аралының көптеген тұрғындарынан алыс, Стейтен-Айлендтегі оқшау жазық болды. Ол Стейтен-Айленд тұрғындарынан түскен бірнеше бұйрықтар мен ресми шағымдарды жоққа шығарды, олар ауданда ешқандай қоқыс полигоны болғысын келмейді. Демократиялық партия саясаткерлері қарсылас Республика партиясының мүшесі Митчелді жемқорлыққа айыптады. Қала әкіміне үміткер Джон Хайлан егер ол келесі жылғы сайлауда сайланса, Стейтен-Айлендтегі қоқыс полигонын басқа жерге көшіретінін айтты. Хайлан ақырында Митчелге қарсы сайлауда жеңіске жетті және Фреш Киллс полигонының лицензиясын қайтарып алумен қорқытты. Хайлан Баррен аралындағы қоқыс тастау операцияларын қалпына келтірді, оның қайта басталуы туралы қауесеттерді жоққа шығарды. Саяси наразылықтан кейін қалалық билік қаладағы қоқысты жою үшін Санитарлық пайдалану компаниясына күніне 1000 АҚШ долларын төлей бастады. Қалалық билік 1919 жылы қоқысты теңізге тастай бастады, ал Санитарлық пайдалану компаниясы екі жылдан кейін зауытын жапты. Сонымен қатар, автомобильдердің пайда болуы Нью-Йоркте жылқымен жүретін көліктерді азайтты және Баррен аралында жылқы мүрделерінің өңделуі азайды. 1918 жылы аралда жыл сайын 600 жылқы мүрдесі өңделді, бұрын ол 12 күн ішінде осы көлемде өңделген. Томас Ф. Уайт компаниясы шамамен 1921 жылы E. P. White тыңайтқыш зауытын жапты және сол кезде Санитарлық пайдалану компаниясының зауытын бұзуды бастады. Соңғы жылқы өңдеу зауыты 1921 жылы жабылды. Баррен аралындағы соңғы қоқыс өңдеу зауыты, Өнімдер өндіру компаниясы, 1933 жылы қалалық меншікке берілді және екі жылдан кейін жұмысын тоқтатты.

There had been a steep decline in the number of menhaden off Long Island by the late 1890s, which, combined with the Panic of 1893, resulted in the closure of the fish oil plants. The carcass dumping continued: in one five day span in August 1896, records show that 1,256 horse carcasses had been processed. having unsuccessfully attempted to bury waste in Rikers Island. The company, which collected garbage from hotels around the city, operated a garbage incinerator By 1897, the island was home to two garbage plants and four animal processing plants. Barren Island soon became known for its use as a garbage dump, receiving waste and animal carcasses from Brooklyn, Manhattan, and the Bronx. New York City's other two boroughs, Queens and Staten Island, had their own garbage disposal sites. The Sanitary Utilization Company disposed of glass bottles and other non processable items on the northern coast of Barren Island. Some valuable trash, such as jewelry, ended up on Barren Island. In 1899, state and city lawmakers passed bills to reduce the stench, but these bills did not progress because the governor and mayor opposed these actions. The unstable land along the coast caused numerous landslides from 1890 to 1907, which damaged factories on the island. By the 1900s, the island was receiving seven or eight garbage scows per day, which collectively delivered of trash. A boat of dead horses, cats, cows, and other animals arrived daily at the island. Workers at the horse processing factories were paid more than those at the garbage incinerator. As of the 1900 census, there were 520 Barren Island residents in 103 households, and all of the large "households" of male laborers had been dispersed. Around this time, there were four main landowners: the Sanitary Utilization Company, the Roman Catholic Diocese of Brooklyn, the government of Brooklyn, and the Products Manufacturing Company. Barren Island served as a residential community for the families of laborers who worked there, and at its peak in the 1910s, it was home to an estimated 1,500 people. Most of these residents were either African American laborers or immigrants from Italy, Ireland, or Poland, since few Americans were willing to work with the garbage related industries; The island had no running water, sewage treatment, or New York City Fire Department stations. An 1897 article in the Brooklyn Daily Eagle described pools of sewage around the school buildings and on the island's main street, as well as accumulations of trash scattered haphazardly across the island, and noted that "how any person manages to work on the island is a mystery". Through the 1910s, as the odors became worse, more complaints were filed with the city government, and real estate developers in adjacent communities such as the Rockaways and Flatlands cajoled the city government to take action. Residents in nearby neighborhoods blamed their illnesses on the smells, In 1916, New York City Mayor John Purroy Mitchel announced that a new garbage landfill would be built on Staten Island to replace the Barren Island landfill. Because of complaints from Staten Islanders, the location of the landfill was changed several times. The city government eventually decided to build the landfill in Fresh Kills, an isolated plain on Staten Island that was far away from the vast majority of Barren Island's residents. It had overruled several injunctions and formal complaints from Staten Island residents who did not want a landfill anywhere in the borough. Politicians from the Democratic Party accused Mitchel, a member of the rival Republican Party, of corruption. Mayoral candidate John Hylan said that if he were elected in the upcoming year's mayoral election, he would relocate the landfill off Staten Island. Hylan ultimately won the election against Mitchel, and he threatened to revoke the Fresh Kills landfill operator's license. Hylan ultimately restored dumping operations at Barren Island, despite having denied rumors about the resumption of such operations. After political backlash, the city government started paying US$1,000 per day to the Sanitary Utilization Company to dispose of the city's trash. The city government started dumping its trash into the ocean in 1919, and the Sanitary Utilization Company closed its facility two years later. Additionally, the advent of automobile travel reduced horse drawn travel in New York City, and resulted in fewer horse cadavers being processed on Barren Island. By 1918, the island processed 600 horse carcasses per year; it had once processed the same number of corpses in 12 days. The Thomas F. White Company closed the E. P. White fertilizer factory by around 1921 and started demolishing the Sanitary Utilization Company facility around the same time. The final horse processing plant closed in 1921. The last garbage processing plant on Barren Island, the Products Manufacturing Company, was transferred to city ownership in 1933, and operations ceased two years later.

Теңіз портының жоспарлары және қоғамдастықтың құлдырауы

1910 жылы құрылысшылар теңіз портын дамыту мақсатында Ямайка шығанағындағы порттарды қазуды бастады. 1918 жылы қала бірнеше пирс салуға рұқсат берді, бірақ олардың тек біреуі ғана салынды. Бұл пирс, басқа жоспарланған пирстерге толтыру материалын жеткізу үшін салынған, солтүстік-шығысқа шамамен 1,6 километрге созылып, ені 213 метр болатын. 1920 жылдары аралда екі фабрика мен бірнеше тұрғын қалды. Жаңа көлік түрлері Баррен аралын теңіз порты ретінде дамыту жобасының бір бөлігі болды. Баррен аралының жағалауындағы бұлақтар каналдарға айналдырылу жоспарланған, ал қала аралдың батыс бөлігін саябақ ретінде пайдалану үшін сатып алды. Жаңа көлік мүмкіндіктері қалған тұрғындарға қысқа мерзімді пайда әкелді, олар Бруклинге жұмыс істеуге және сауда жасауға бара алды. "Құрлықтағы" Бруклин тұрғындары Баррен аралының соңына дейін жүріп алып, қайықпен Роккавей жағажайларына бара алатын. Көптеген ғимараттар 1928 жылға қарай тасталып қалған, бірақ мемлекеттік мектеп пен шіркеу сақталды. Үш жылдан кейін қала аралдың батыс жағындағы, Негізгі көшені және аралдың оңтүстік-батыс жағындағы құрылыстардың көп бөлігін қамтитын жерді иеленді. Бұл учаске Кингс округіне тиесілі жермен біріктіріліп, Марин паркі деп аталатын қоғамдық кеңістік құрылды. Арал қауымының соңғы жылдары аралдың мемлекеттік мектебіне Джейн Ф. Шоу (баспасөз оны "Баррен аралының періштесі" және "Леди Джейн" деп атады) есімді мұғалім жұмысқа алынды.

Әуежай мен саябақтарды пайдалану

1927 жылы ұшқыш Пол Риццо жекеменшік Баррен аралы әуежайын ашты. Келесі жылы қаланың авиациялық инженері Кларенс Чемберлин қаланың жаңа муниципалды әуежайы орналасатын жер ретінде Баррен аралын таңдады, ол Флойд Беннет алаңы болады. Нью-Йорк қаласының кемежайлар департаменті Баррен аралы әуежайын салуға жауапты болды. 1928 жылдың мамыр айында әуежай құрылысы бойынша келісімшарт жасалды, ол белгілі бір учаскеде топырақты толтыруды немесе тегістеуді қамтыды. Баррен аралын және іргелес аралдарды байланыстыру үшін, сондай-ақ осы жерді теңіз деңгейінен 5 метрге көтеру үшін Жамайка шығанағының құмы пайдаланылды. Келесі келісімшартта қосымша жерді толтыру жұмыстары көзделді. Флойд Беннет алаңы 1931 жылы ресми түрде аяқталды, сол кезде аралда әлі де шамамен 400 адам тұрды. 1941 жылы Беннетт алаңы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілді және Нью-Йорк Әскери-теңіз әуе станциясына айналдырылды. Келесі жылы Әскери-теңіз күштері әуежайдың құрылысын Баррен аралының оңтүстік ұшына дейін кеңейтіп, бұрынғы аралдың соңғы тұрғындарының көшірілуіне себеп болды. Беннетт алаңын жаңарту кезінде Әскери-теңіз күштері Баррен аралындағы барлық қалдық құрылыстарды өртеп, тазалап, оның бастапқы ландшафтын жойды. Қазіргі таңда осы қауымдастықтың іздері қалмаған.

1950 жылдары Мұса бұрынғы аралды, ол кезде жарым аралына айналған, батысқа қарай кеңейтті, үшін жер бетіндегі топырақпен жабылған қоқысты пайдаланды. Кейін топырақ қабаты эрозияға ұшырап, 2010 жылдары жағалауда судың төмендеуі кезінде қоқыс көрінді. 2020 жылдың тамызында Ұлттық саябақтар қызметі радиологиялық ластанудың болуына байланысты Dead Horse Bay-ді мерзімсіз жабық деп жариялады. Ластанудың екі палубалық белгішеден келгені анықталды, бірақ радиологиялық әсер ету қаупі төмен деп есептелді.

Медиа

Кэрол Зорфтың аралдағы Шығыс Еуропадан келген иммигрант отбасының өмірі туралы "Баранды арал" романы 2017 жылғы Ұлттық кітап сыйлығының көркем әдебиет бойынша "алдын ала тізіміне" ілікті және Жазушылар мен жазу бағдарламалары қауымдастығының 2015 жылғы сыйлық сериясын, сондай-ақ Ұлттық еврей кітап сыйлығын жеңіп алды. Бұған қоса, 2019 жылы Мириам Сихерман "Бруклиннің Баранды аралы: Ұмытылған тарих" атты кітабын жариялады, онда Баранды аралының тарихы баяндалған.