Гарвард құқық шолуы: тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Гарвард заңдар шолу журналы – Гарвард заң мектебінің тәуелсіз студенттік тобы шығаратын заңдар шолу журналы. Journal Citation Reports мәліметтері бойынша, Гарвард заңдар шолу журналының 2015 жылғы 4.979 әсер коэффициенті «Заң» санатындағы 143 журналдың ішінде бірінші орынға ие болды. Журнал қарашадан маусымға дейін ай сайын жарық көреді, ал қараша саны АҚШ Жоғарғы Сотының өткен жылғы отырыстарын қамтиды. Журнал сонымен қатар онлайн-ғана жарияланатын Гарвард заңдар шолу форумын шығарады, ол негізгі журналдың мазмұнына ғылыми тұрғыдан жауап беретін үздіксіз жаңарып тұратын журнал. Бұл заңдар шолуы – Гарвард заңдық көмек бюросы және Студенттік кеңесшілер кеңесімен бірге заң мектебіндегі үш құрметті ұйымның бірі. Осы үш ұйымның біреуінен артыққа іріктелінген студенттер тек бір ұйымға ғана мүше бола алады. Гарвард заңдар шолу қауымдастығы Колумбия заңдар шолу журналы, Пенсильвания университетінің заңдар шолу журналы және Йель заң журналымен бірлесіп, АҚШ-тағы заңға сілтеме жасау форматтары бойынша негізгі нұсқаулық – Bluebook-ты жариялайды.

Тарих

Гарвард заңдар журналы 1887 жылдың 15 сәуірінде алғашқы санын жариялады, осылайша АҚШ-та студенттер редакциялаған ең көне заңдар журналдарының біріне айналды. Журналдың құрылуына негізінен Луи Брандейстің, сол кезде Гарвард заң мектебінің жақындағы түлегі және Бостон адвокатының, кейіннен АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған, қолдауы себеп болды. 1880-1970 жылдар аралығында редакторлар үлгерімдеріне сүйеніп таңдалды; журнал президенті академиялық үлгерімі ең жоғары студент болды. Журналдың алғашқы әйел редакторы Присцилла Холмс (1953–1955, 67–68 томдар) болды; журнал президенті қызметін атқарған алғашқы әйел Сьюзан Эстрич (1977) болды, ол кейіннен Демократиялық партия саясатында белсенділік танытып, Гарвард заң мектебінде ең жас әйел профессор атанды; алғашқы ақ емес этникалық топ өкілі президенті Радж Марфатия (1988, 101 том) болды, қазір Бостон заң фирмасында серіктес; 2017 жылы алғашқы афроамерикалық әйел президент Имельме Умана сайланды. Гэннет үйі – грек стилінде салынған ақ ғимарат, ол 19 ғасырдың ортасы мен соңында Жаңа Англияда кең таралған. 1920 жылдан бері Гарвард заңдар журналы осы үйге орналасқан. Гэннет үйіне көшуден бұрын журнал Заң мектебінің Остин залында орналасқан. 1970 жылдары критерийлер өзгергеннен кейін, редакторларды таңдауда үлгерімдер енді басты рөл атқармайды. Гарвард заңдар журналының мүшелігіне үміткерлер Гарвард заң мектебінің студенттері арасынан бірінші курс бойынша үлгерімдері мен бірінші курс соңында өткізілетін жазу байқауындағы нәтижелеріне сәйкес іріктеледі, сондай-ақ дискрециялық негізде он екі орын бөлінеді. Жазу байқауы екі бөлімнен тұрады: жарияланбаған мақаланы редакциялау және АҚШ Жоғарғы Сотының немесе Апелляциялық сотының соңғы ісін талдау. Он төрт редактор (әрбір бірінші курс тобынан екеуі) бірінші курс бойынша үлгерімдері мен байқау нәтижелерінің комбинациясы бойынша таңдалады. Жиырма редактор тек байқау нәтижелеріне сүйеніп таңдалады. Қалған он екі редактор дискрециялық негізде таңдалады. Журналдың веб-сайтында айтылғандай, "Бұл дискрециялық орындардың кейбіреулері журналдың оң дискриминация саясатын іске асыру үшін пайдаланылуы мүмкін". Гарвард заңдар журналында жарияланған студенттердің жұмыстары дәстүр бойынша "ескертпелер" деп аталады және олар автордан басқа журнал мүшелерінің көптеген үлесін көрсететін саясатқа сәйкес қол қойылмайды. 2012 жылы Гарвард заңдар журналына 1722 ақылы жазылым жасалған. 2023 жылдың қарашасында Гарвард заңдар журналы Гарвард заң мектебінің палестиналық студенті Рабиға Егбария жазған мақаласын жариялауды тоқтатты. Журналдың онлайн-редкторлары Егбариядан эссе жазуды сұраған. The Intercept басылымы хабарлағандай, Гарвард заңдар журналының президенті Апсара Айер, журнал басшылығының көпшілігінің қолдауымен, "қауіпсіздік мәселелері мен редакторлармен кеңесу қажеттігі" үшін эссенің жариялануын кейінге шегерді. Журнал ақырында мақаланы жарияламады, ол кейін The Nation журналында жарияланды. 25 Гарвард заңдар журналының редакторы мақаланы жарияламау туралы шешімді "академиялық еркіндікке қауіп төндіретін және палестиналықтардың дауыстарын басып тастауды жалғастыратын бұрын-соңды болмаған шешім" деп сынады.

The Harvard Law Review published its first issue on April 15, 1887, making it one of the oldest operating student edited law reviews in the United States. The establishment of the journal was largely due to the support of Louis Brandeis, then a recent Harvard Law School alumnus and Boston attorney who would later go on to become a Justice of the Supreme Court of the United States. From the 1880s to the 1970s, editors were selected on the basis of their grades; the president of the Review was the student with the highest academic rank. The first female editor of the journal was Priscilla Holmes (1953–1955, Volumes 67–68); the first woman to serve as the journal's president was Susan Estrich (1977), who later was active in Democratic Party politics and became the youngest woman to receive tenure at Harvard Law School; its first non white ethnic minority president was Raj Marphatia (1988, Volume 101), who is now a partner at the Boston law firm of Ropes & Gray; its first African American president was the 44th President of the United States Barack Obama (1991); its first openly gay president was Mitchell Reich (2011); its first Latino president was Andrew M. Crespo, who is now tenured as a professor at Harvard Law School. The first female African American president, ImeIme Umana, was elected in 2017. Gannett House, a white building constructed in the Greek Revival style that was popular in New England during the mid to late 19th century, has been home to the Harvard Law Review since the 1920s. Before moving into Gannett House, the journal resided in the Law School's Austin Hall. Since the change of criteria in the 1970s, grades are no longer the primary basis of selection for editors. Membership in the Harvard Law Review is offered to select Harvard law students based on first year grades and performance in a writing competition held at the end of the first year except for twelve slots that are offered on a discretionary basis. The writing competition includes two components: an edit of an unpublished article and an analysis of a recent United States Supreme Court or Court of Appeals case. Fourteen editors (two from each 1L section) are selected based on a combination of their first year grades and their competition scores. Twenty editors are selected based solely on their competition scores. The remaining twelve editors are selected on a discretionary basis. According to the law review's webpage, "Some of these discretionary slots may be used to implement the Review's affirmative action policy." It has been a long tradition since the first issue that the works of students published in the Harvard Law Review are called "notes" and they are unsigned as part of a policy reflecting "the fact that many members of the Review besides the author make a contribution to each published piece." In 2012, Harvard Law Review had 1,722 paid subscriptions. In November 2023, the Harvard Law Review stopped the publication of an article written by Rabea Eghbariah, a Palestinian student at Harvard Law. The online chairs of the Law Review had asked the Eghbariah to write an essay. The Intercept reported that the president of the Law Review, Apsara Iyer, with the support of a majority of the Law Review leadership, delayed the publication of the essay because of "safety concerns and the desire to deliberate with editors." The Law Review ultimately did not publish the article, and it was later published in The Nation. 25 Law Review editors criticized the decision not to publish the article, calling it an "unprecedented decision [that] threatens academic freedom and perpetuates the suppression of Palestinian voices."