Кіріспе

Бразилиялық футболшы және жаттықтырушы (1953 жылы туған)

Артур Антунес Коимбра (aʁˈtuʁ ɐ̃ˈtũnis koˈĩbɾɐ, 1953 жылдың 3 наурызында туған), Зико (ˈziku) деп кең танымал, – бразилиялық футбол жаттықтырушысы және бұрынғы ойыншы, шабуылдаушы жартылай қорғаушы ретінде ойнаған. Көптеген жанкүйерлер оны "Ақ Пеле" деп атайды. 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басындағы әлемдегі ең үздік ойыншылардың бірі саналады, ол тарихтың ең үздік ойыншыларын жасаушылардың және бос соққылардың маманы ретінде танылады, допты кез келген бағытта иілте алады. Бір дерек бойынша, Зико тікелей бос соққыдан 101 гол соғып, ең көп гол соққан ойыншы болып табылады. 1999 жылы Зико ФИФА ғасырының үздік ойыншысы жюриінің дауыс беруінде жетінші орын алды, ал 2004 жылы әлемнің ең үздік тірі ойыншыларының тізіміне енген ФИФА 100-ге қосылды. Барлық уақыттағы ең ұлы ойыншылардың бірі саналатын Пеле айтқандай, "жылдар бойы маған ең жақын болған ойыншы – Зико". Ол 1981 және 1983 жылдары "Жылдың үздік ойыншысы" атағын жеңіп алды. Бразилия құрамасы сапында 71 ресми ойында 48 гол соққан Зико ұлттық құраманың ең көп гол соққан бесінші ойыншысы. Ол 1978, 1982 және 1986 жылғы әлем чемпионаттарында Бразилияны өкілдік етті. 1982 жылғы құрама Бразилияның ең ұлы құрамаларының бірі саналатын болса да, олар бұл турнирлердің біреуінде де жеңіске жете алмады. Зико әлем чемпионатын жеңіп алмайтын ең ұлы бразилиялық футболшы деп есептеледі. Зико Жапония құрамасын жаттықтырып, 2006 жылғы ФИФА әлем чемпионатына қатысып, 2004 жылғы Азия кубогын жеңіп алды, сондай-ақ оның басшылығымен 2007-08 маусымда Чемпиондар лигасының ширек финалына дейін жеткен "Фенербахче" клубын жаттықтырды. Ол сонымен қатар ЦСКА Мәскеу, "Олимпиакос" және Ирак құрамасына жаттықтырушы болды. Қазір "Касима Антлерс" клубының техникалық директоры болып жұмыс істейді.

Алғашқы жылдар

1953 жылы туған Зико португалдық текті, қара жұмысшы отбасында Рио-де-Жанейро қаласының Квинтино Бокайува ауданында дүниеге келді. Бразилияның көптеген жастарын сияқты, ол да кәсіби футболшы болу арманымен өсті, мектепке бармай, көшеде футбол ойнауға уақыт өткізді. Оның спортқа деген құштарлығы оны ауданда танымал етті, адамдар үлкен балалар мен жасөспірімдерге қарсы оның керемет ойынын көру үшін жиналатын. Сол кезде ол ағалары мен достары басқаратын "Ювентуд" жергілікті футзал командасы үшін ойнады, сондай-ақ жексенбі күндері "Ривер Футбол Клубе" футзал клубында да ойнай бастады. Оның лақап аты Зиконың отбасында "Артурзиньо" ("Кішкентай Артур") есімінің қысқаруынан пайда болды, кейін "Артурзико", содан кейін "Тузико" деп өзгеріп, ақырында оның туысы Эрмелинда "Линда" Ролим жасаған "Зико" лақап атына айналды. 1967 жылы, 14 жасында, ол ағалары Антунеш пен Эду кәсіби футболшылар болып ойнаған "Америка" клубындағы сынаққа қатысуға тіркелді. Бірақ жексенбі күні "Ривер" матчында Зико тоғыз гол соқты және радио тілшісі Селсо Гарсияның назарын аударды, ол Зиконың әкесінен оны "Фламенго" клубындағы сынаққа алып баруын өтінді. "Фламенго" жанкүйері болған Зиконың әкесі оған рұқсат берді, осылайша ол спорт тарихындағы ең құрметті ойыншылардың бірі болу жолына түсті.

Жас кезінде

Зико физикалық тұрғыдан мықты болған жоқ, ал оның қажырлылығы мен тәртіптілігі физикалық тәрбие сабағының мұғалімі Хосе Роберто Франкалаччи жүргізген қатаң дене шынықтыру және даму бағдарламасымен басталды. Қажырлы еңбек пен командасы демеушілік еткен арнайы диетаның үйлесімі Зикоға күшті дене бітімін қалыптастыруға және спортшыға айналуға көмектесті; бұл кейіннен оның жетістігі үшін өте маңызды болып шықты. 1971 және 1972 жылдары ол жастар командасынан кәсіби командаға және кері қайта ауысты. Жатықтырушы Флейтас Солич Зиконың қабілетіне сенім артқандықтан оны алға жылжытты, бірақ парагвайлық жаттықтырушы кеткеннен кейін жағдай өзгерді. Ол Зиконың тым жас екенін ойлап, оны жастар командасына қайтарды. Зиконың жағдайы жастар командасындағы алғашқы жаттықтырушысы Жубердің ағалар командасының жаңа жаттықтырушысы болып тағайындалғаннан кейін ғана жақсарды, және ол жастар командасында 116 ойын мен 81 голдан кейін толыққанды түрде алға жылжытты.

Фламенго (1971-1983 жылдар)

Фламенгода ойнаған кезінде Зико команда тарихының ең жарқын кезеңіндегі маңызды ойыншы болды. Көптеген басқа да жүлделермен қатар, Фламенгодағы алғашқы кезеңінде ол команданы 1981 жылғы Копа Либертадорес, 1981 жылғы Континенттер аралық кубок және төрт ұлттық чемпионатқа (1980, 1982, 1983 және 1987) жеңіске жеткізді. Алда Зико барлық мүмкін жолдармен гол соқты, сонымен қатар керемет пас беруші және команданы ұйымдастырушы болды, алаңды көру қабілетімен ерекшеленді. Ол екі аяқпен ойнайтын және бос соққыларды орындауда шебер болған футболшы. Жарақатының салдарынан француз футболшысы Мишель Платиниден 4 матч кем ойнағандықтан, ол гол соғу көрсеткіші бойынша одан бір гол кем соқты. Сонымен қатар, ол 1983 жылы World Soccer Magazine журналының "Жылдың үздік ойыншысы" деп танылды. Келесі маусымда жарақаттар мен төрешілерді ашық сынағаны үшін дисквалификацияға ұшырады. Ол сондай-ақ, команданың оған тым көп тәуелді болуына, жарысқа қабілетті ойыншыларды трансферлемеген басшылықтың амбициясының жетіспеуіне наразылық білдірді. Бұған қоса, Италиялық салық органы оған салықтан қашу айыбын тақты. Қысымға ұшыраған Зико Диего Марадонаның "Наполи" командасына қарсы керемет ойын көрсетті, бұл оның "бианконеро" сапындағы соңғы матчы болды, содан кейін ол компаниялар тобының демеушілігімен Бразилия мен Фламенгоға оралды. Ол керемет голдарымен жанкүйерлердің сүйіктісіне айналды және бүгінгі күнге дейін барлық "Удинезе" жанкүйерлері оны құрметпен еске алады.

Фламенгоға қайта оралу (19851989)

Қайтып оралғаннан кейін бір ай өткен соң, ол Бангудың қорғаушысы Марсио Нунестің күшті соққысынан кейін ауыр тізе жарақатын алды, бұл оның мансабын бірнеше айға тоқтатты, тіпті 1986 жылғы ФИФА әлем чемпионатындағы формасына да әсер етті. Жарақатынан жазылғаннан кейін Зиконың жағдайы 1987 жылы жақсарды, ол «Фламенгоны» «Копа Униа» титулына жеткізді. 1989 жылдың желтоқсаны Зиконың «Фламенго» сапындағы соңғы ресми ойыны болды – Бразилия ұлттық чемпионатындағы өміріндегі қарсыласы «Флуминенсеге» қарсы матч. Зико алғашқы голды соқты және «Фламенго» 5:0 есебімен жеңіске жетті. Екі айдан кейін «Мараканада» ол «Фламенго» ойыншысы ретіндегі соңғы матчын өткізді, қарсыласы – Эрик Геретс, Клаудио Джентиле, Франко Каузио, Альберто Тарантини, Хорхе Вальдано, Марио Кемпес, Пауль Брайтнер, Карл Хайнц Румменигге және Фалькао сияқты жұлдыздардан құралған Әлем чемпионатының мастерлері командасы. 731 матч өткізген Зико клуб тарихында екінші орында тұр. Оның 508 голы оны клубтың барлық уақыттағы ең көп гол соққан ойыншысы етеді. «Фламенго» тарихындағы ең ұлы кумирдің жетістіктері бразилиялық әнші Хорхе Бен Йорды оның құрметіне ән жазуға шабыстады – «Camisa 10 da Gávea», бұл клубтың 10-шы нөмірінің мистикасын құруға көмектесті.

Қысқа мерзімді зейнетке шығу

Зико Бразилия атынан Мастерс әлем кубогында өнер көрсетіп, 1990 және 1991 жылғы турнирлердің финалында гол соқты. Бразилияда көп жылдан бері өткен тұңғыш президент сайлауынан кейін, жаңа президент Фернандо Коллор де Мелло Зиконы Спорт министрі етіп тағайындады. Зико бұл саяси лауазымда шамамен бір жыл қызмет етті, ал оның ең маңызды еңбегі – спорт командаларының кәсіби қызметін реттейтін заң жобасы болды.

Касима Антлерс (1991-1994)

1991 жылы Зико саяси міндеттемесін үзіліске жіберіп, сол кезде екінші лигада ойнаған Ибараки префектурасының Касима қаласындағы «Сумитомо Металз» клубынан ұсыныс қабылдады. Бұл клуб 1993 жылы ресми түрде басталатын Жапонияның алғашқы толық кәсіби футбол лигасына – J1 Лигасына жолдама алуға көмектесуі керек еді. Зико 1991–92 жылдары «Сумитомо» сапында ойнады, бұл ескі Жапония Футбол Лигасы таратылғанға дейінгі соңғы маусым болды. Жаңа лига басталғанда, J Лигасының ашылу матчында ол «Нагоя Грампус» клубына қарсы өткен ойында 5:0 есебімен жеңіске жетіп, хет-трик жасады. «Касима Антлерс» деп қайта аталған шағын қала клубы «Йокогама Маринос» және «Верди Кавасаки» сияқты бай, танымал клубтармен бәсекелесе алмайды деп күтілді. Алайда Зико «Антлерс» клубына J Лигасының «Сантори» сериясын жеңіп алып, тұңғыш маусымда күміс жүлдегер атанды, соның арқасында клуб лига элитасының қатарында берік орналасты. 1994 жылдың 15 маусымында ол «Юбило Ивата» клубына қарсы өткен ойында 2:1 есебімен жеңіске жетіп, карьерасындағы соңғы голын соқты. Оның тәртіптілігі, таланты және кәсібилігі жапон мәдениетімен үйлесім тапты, ал оның ықпалы жапон футбол жанкүйерлері арасында «Ками» (Футбол Құдайы) деген лақап атын әкелді. Ол Жапонияда жергілікті аңызға айналды, өйткені ол дерлік ештеңеден бәсекеге қабілетті команда құрып, Касима қаласын әлемге таныстырды. Оның құрметіне Касима Футбол Стадионының алдында ескерткіш орнатылған.

Зейнеткерлік

Зико 1994 жылғы маусымда кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты, бірақ жағажай футболына шақырылып, 1995 жылғы жағажай футболы әлем чемпионатында жеңіс одіс. 12 гол соққан ол турнирдің үздік гол соғушысы атанды және турнирдің ең бағалы ойыншысы деп танылды. 1995 жылы ол Касимаға оралып, «Жер сағаларының» техникалық кеңесшісі болды, уақытын Жапония мен Бразилия арасында бөлісе отырып, жағажай футболында да ойнауға үлкерді. Бір жыл өткен соң, 1996 жылы, Бразилия құрамасымен жағажай футболынан екінші әлем чемпионатын жеңіп алды, финалда Уругвайға қарсы гол соқты. Ол Рио-де-Жанейрода CFZ (Zico Football Centre) футбол орталығын құрды. 1999 жылы Зико тағы бір клуб құрды, оған CFZ de Brasília деп ат қойды.

Жапония

2002 жылғы ФИФА әлем чемпионатынан кейін Жапония футбол қауымдастығы кетіп бара жатқан Филипп Труссьенің орнын алмастыруды іздеді және Зиконы оның ізбасары ретінде таңдады. 1998 жылғы әлем чемпионатында Бразилияның техникалық үйлестірушісі қызметін атқарғанынан басқа, жаттықтырушылық тәжірибесі шектеулі болғанына қарамастан, Зико жапон футболын ойыншы болып ойнаған кезінде және «Касима» клубының техникалық директоры ретінде жақсы білген. Сонымен қатар, JFA Труссьенің БАҚ өкілдерімен тудырған жанжалынан шаршаған еді, ал ойыншылар оның тым көп басқаруына наразы болды. Керісінше, Зико журналистердің құрметіне ие болды және ойыншыларды алаңда өздерін еркін көрсетуге шақырды. Зико командаға еркін, шабуылдық ойын стилін қадағалауға тырысқанмен, оның жұмысы тұрақсыз басталды, соның ішінде 2003 жылы Аргентинаға 4:1 есебімен жеңіліске ұшырады. Жапония сол жылы Конфедерациялар кубогында лайықты өнер көрсетті, бірақ 2004 жылдың басында 2006 жылғы ФИФА әлем чемпионатына іріктеу кезеңінің бірінші турында Оманды аз айырымымен жеңіп, бірнеше ойыншы мас күйінде болғандықтан дисквалификацияланды. Жапония алдыңғы тоғыз матчында жеңіліске ұшырамағанмен, ол отставкаға кетуге жақын екені туралы қауесет тарады және Токио көшелерінде оның жұмысынан босатуды талап ететін жанкүйерлердің шағын тобы шеруге шықты. Дегенмен, ол қызметте қалды және 2004 жылғы Азия кубогын жеңіп алды, тіпті қытай жанкүйерлерінен қорқытуларға қарамастан, командада тек бір еуропалық футболшы, Шунсуке Накамура болды. Ол Жапонияның 2006 жылғы ФИФА әлем чемпионатына қатысуына көмектесті, тек бір жеңіліске ұшырады. Бастапқыда қиындықтарға тап болғанына, негізгі ойыншылардың жарақаттарына және тіпті «Гарфорт Тауннан» түскен ерекше ұсынысқа қарамастан, Зико Жапонияны үшінші рет әлем чемпионатына және төртінші рет Азия кубогының жеңімпазы етіп шығарды. Оның жапондық командасына Бразилияның қысқа пас беру стилі зор әсер етті және ол 4-4-2 және 3-5-2 схемаларын қолдануға жеткілікті икемділік танытты. Сонымен қатар, ол еуропалық аренада Чехия мен Грекияны жеңіп, Англия, Бразилия және Германиямен тең түсті. Алайда, Жапония финалда бірде-бір матчта жеңіске жетпеді, екі рет (Австралия мен Бразилиядан) жеңіліп, бір рет (Хорватиямен) тең түсті және жеті гол жіберіп, тек екі гол соқты. Әлем чемпионаты аяқталғаннан кейін ол Жапония құрамасынан кетіп қалды.

Фенербахче

2006 жылдың шілдесінде «Фенербахче» клубымен екі жылдық келісімшартқа қол қойды. 2007 жылы лига чемпионы атанды және жұмыстың алғашқы жылында Түркия Суперкубогын жеңіп алды. Оның басшылығымен «Фенербахче» клуб тарихында алғаш рет 2007–08 жылғы УЕФА Чемпиондар Лигасының іріктеу кезеңіне өтті, онда олар пенальтилер сериясында «Севильяны» жеңіп, ширек финалға жолдама алды. «Фенербахче» алғашқы ойында «Челсиді» 2:1 есебімен жеңді, бірақ «Челси» «Стэмфорд Бридж» стадионында 2:0 есебімен жеңіске жетіп, «Фенербахчені» турнирден шығарды. Бұл «Фенербахче» клубының УЕФА жарыстарындағы ең жақсы көрсеткіші болды. «Фенербахче» жанкүйерлері Зикоға «Kral Arthur» (түрік тілінде «Патша Артур» деген мағынаны білдіреді) деген жаңа лақап ат берді. Команданың лақап аты – «Артур патша және оның рыцарлары». 2008 жылдың 10 маусымында келісімшарт шарттары бойынша келісімге келе алмағандықтан «Фенербахче» бас жаттықтырушысы лауазымынан кетті. 2008 жылдың 8 қыркүйегінде Зико Кевин Киган отставкаға кеткеннен кейін «Ньюкасл Юнайтедтің» бос бас жаттықтырушы лауазымын алуға қызығушылық танытқанын мәлімдеді. Ол: «Ньюкасл жұмысы – мен оны қабылдауға өте қызығушылық танытар едім. Бұл мен үшін үлкен мәртебе және құрмет болар еді, мен әрқашан Премьер-лигада жұмыс істеуге ниеттендім, себебі Англияда жаттықтырушы ретінде үлкен жетістіктерге жете аламын деп сенемін» деді.

Буньёдкор, ЦСКА және Олимпиакос

2008 жылы ол Өзбекстанда "Бунёдкор" клубының бас жаттықтырушысы болды, онда Өзбекстан кубогы мен Өзбек лигасының жеңімпазы атанды. Содан кейін ресейлік ЦСКА клубына басшылық етті, бірақ 2009 жылдың 10 қыркүйегінде қызметтен босатылды. Шамалы бір аптадан соң Зико "Олимпиакос" клубымен 2 жылдық келісімшартқа қол қойды. Көптеген негізгі құрам ойыншылары жарақат алғандықтан қатыса алмаса да, ол грек клубын Чемпиондар лигасының H тобында сенімді түрде 2-орынға жеткізіп, плей-офф кезеңіне жолдама алды. Грекия Суперлигасындағы алғашқы нәтижелері де жақсы болды, бірақ сәттілік тек қысқы маусымның басына дейін сақталды. Екінші дивизиондық "Пансерраикос" клубымен грек кубогында жеңілгеннен кейін жанкүйерлер команданың нәтижелері мен ойын стиліне наразылық білдіре бастады. 2010 жылдың 19 қаңтарында "Каваламен" 0:0 есебімен тең түскеннен кейін Зико қызметтен босатылды, бірақ оның командасы Грекия Суперлигасында тек екі рет жеңіліске ұшырады (он екі жеңіс және төрт тең ойын).

"Гова" футбол клубы

2014 жылы Үндістан Суперлигасының "Гоа" клубы Зиконы дебюттік маусымда бапкер ретінде шақырды. "Гоа" командасы маусымды жайпақ бастағанмен, "Ченнайин" клубын жеңіп, бір ойын қалдырып, жартылай финалға өтті. 2015 жылы "Гоа" клубы финалға шығуға қол жеткізді. Ақырында "Гоа" 3:2 есебімен "Ченнайин" клубынан жеңілді. Зико жергілікті жанкүйерлер арасында "Гоаның" жаңа құндылығы ретінде есептеледі. 2017 жылдың қаңтар айында "Гоа" клубы Зикомен үш жылдық ынтымақтастығын аяқтағанын растады. Алдағы маусымдағы логистикалық қиындықтарды ескере отырып, екі тарап та осы шешімге келісім білдірді.

Әкімшілік рөлдер

Зико 1996-2002 жылдар аралығында «Касима Антлерс» клубының директоры болды. 2010 жылдың 30 мамырында Зико төрт жылдық келісімшарт бойынша «Фламенго» футбол клубының жаңа директоры болып тағайындалғаны және 25 жылдан кейін ең маңызды жетістіктерін басып өткен командаға оралғаны жарияланды. Алайда, бұл оралу бес айға ғана созылды, себебі ол басқармамен келіспеушіліктерге байланысты отставкаға кетті. 2015 жылдың 10 маусымында Зико ФИФА президенті лауазымына үміткер екенін ресми түрде жариялады. Бұл Сепп Блаттердің 2018 және 2022 жылғы турнирлерді қабылдау үшін Ресей мен Катардан түскен өтініштерге қатысты жемқорлыққа байланысты отставкаға кеткенінен кейін болды. 2018 жылдың тамызында Зико «Касима Антлерс» клубына техникалық директор ретінде оралды, бұл оның алдыңғы директорлық қызметінен кейін 16 жыл өткен соң болды.

Жеке өмір

Зико Фернандо Антунес Коимбраның (әкесінің әкесі) және Артур Феррейра да Коста Силваның (анасының әкесі) немересі, екеуі де португалдық. Оның әкесі, Хосе Антунес Коимбра, сондай-ақ португалдық (т. Тондела, 1901; д. Рио-де-Жанейро, 1986), 10 жасында Бразилияға келді. Зиконың анасы Матильда Феррейра да Сильва Коста 1919 жылы дүниеге келген, бірақ күйеуінен 16 жыл кейін 2002 жылы қайтыс болды. Зико алты баланың ең кішісі болды: Мария Хосе (Зезе), Антунес, Нандо, Эду және Антонио (Тонико). 1969 жылы Зико болашақ әйелі Сандра Карвальо де Самен танысты. 1970 жылы олар никелесті, ал 1975 жылы үйленді. Сандраның әпкесі Сюэли Эдудың әйелі. Зиконың үш ұлы бар: Артур кіші, Бруно және Тиаго. Зико сонымен қатар FIFA бейне ойындары сериясының аңызға айналған Classic Eleven құрамасының мүшесі. Зико католик дінін ұстанады.

Халықаралық мақсаттар

Есептер мен нәтижелер; Бразилияның голдарын бірінші көрсетіңіз. Гол Күні, Орын, Қарсылас, Есеп, Нәтиже, Жарыс 1. 1976 жылғы 25 ақпан Estadio Centenario, Монтевидео, Уругвай 1–0 2–1 Достық 2. 1976 жылғы 27 ақпан Estadio Antonio V. Liberti, Буэнос-Айрес, Аргентина 2–0 2–1 3. 1976 жылғы 28 сәуір Maracanã стадионы, Рио-де-Жанейро, Бразилия 2–1 2–1 4. 1976 жылғы 31 мамыр Yale Bowl, Нью-Хейвен, АҚШ 3–1 4–1 5. 1976 жылғы 9 маусым Maracanã стадионы, Рио-де-Жанейро, Бразилия 1–0 3–1 6. 1976 жылғы 1 желтоқсан 1–0 2–0 7. 1977 жылғы 9 наурыз 2–0 6–0 1978 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты іріктеу кезеңі 8. 1977 жылғы 23 маусым 1–0 2–0 Достық 9. 1977 жылғы 14 шілде Estadio Pascual Guerrero, Кали, Колумбия 1–0 8–0 1978 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты іріктеу кезеңі 10. 2–0 11. 4–0 12. 6–0 13. 1978 жылғы 1 мамыр Maracanã стадионы, Рио-де-Жанейро, Бразилия 1–0 3–0 Достық 14. 1978 жылғы 17 мамыр 1–0 3–0 15. 1978 жылғы 14 маусым Estadio Malvinas Argentinas, Мендоса, Аргентина 3–0 3–0 1978 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты 16. 1979 жылғы 17 мамыр Maracanã стадионы, Рио-де-Жанейро, Бразилия 3–0 6–0 Достық 17. 1979 жылғы 17 мамыр 4–0 6–0 18. 1979 жылғы 17 мамыр 5–0 6–0 19. 1979 жылғы 2 тамыз 1–0 2–1 1979 Америка Кубогы 20. 1979 жылғы 16 қыркүйек Estádio do Morumbi, Сан-Паулу, Бразилия 2–0 2–0 21. 1980 жылғы 24 маусым Estádio Mineirão, Белу-Оризонти, Бразилия 1–0 2–1 Достық 22. 1980 жылғы 29 маусым Estádio do Morumbi, Сан-Паулу, Бразилия 1–1 1–1 23. 1980 жылғы 30 қазан Estádio Serra Dourada, Гояния, Бразилия 1–0 6–0 24. 2–0 25. 1981 жылғы 8 ақпан Estadio Olímpico, Каракас, Венесуэла 1–0 6–0 1982 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты іріктеу кезеңі 26. 1981 жылғы 14 ақпан Estadio Olímpico Atahualpa, Кито, Эквадор 1–0 6–0 Достық 27. 1981 жылғы 14 наурыз Estádio Santa Cruz, Рибейрао-Прету, Бразилия 1–0 2–1 28. 1981 жылғы 22 наурыз Maracanã стадионы, Рио-де-Жанейро, Бразилия 1–0 3–1 1982 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты іріктеу кезеңі 29. 2–0 3–1 30. 3–1 3–1 31. 1981 жылғы 29 наурыз Estádio Serra Dourada, Гояния, Бразилия 4–0 5–0 32. 1981 жылғы 12 мамыр Wembley Stadium, Лондон, Англия 1–0 1–0 Достық 33. 1981 жылғы 15 мамыр Parc des Princes, Париж, Франция 1–0 3–1 34. 1981 жылғы 28 қазан Estádio Olímpico, Порту-Алегри, Бразилия 2–0 3–0 35. 1982 жылғы 3 наурыз Estádio do Morumbi, Сан-Паулу, Бразилия 1–0 1–1 36. 1982 жылғы 5 мамыр Castelão, Сан-Луис, Бразилия 3–0 3–1 37. 1982 жылғы 19 мамыр Estádio do Arruda, Ресифи, Бразилия 1–0 1–1 38. 1982 жылғы 27 мамыр Parque do Sabiá, Уберландия, Бразилия 7–0 7–0 39. 1982 жылғы 18 маусым Estadio Benito Villamarín, Севилья, Испания 1–1 4–1 1982 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты 40. 1982 жылғы 23 маусым 1–0 4–0 41. 2–0 42. 1982 жылғы 2 шілде Estadi de Sarrià, Барселона, Испания 1–0 3–1 43. 1985 жылғы 8 маусым Estádio Beira Rio, Порту-Алегри, Бразилия 1–0 3–1 Достық 44. 2–0 45. 1985 жылғы 16 маусым Estadio Defensores del Chaco, Асунсьон, Парагвай 2–0 2–0 1986 жылғы ФИФА Әлем Чемпионаты іріктеу кезеңі 46. 1986 жылғы 30 сәуір Estádio do Arruda, Ресифи, Бразилия 1–0 4–2 Достық 47. 2–2 48. 3–2