Дианна Вист: Американдық актриса және екі дүркін «Оскар» иегері

Кіріспе

Американдық актриса (туған 1948)

Диан Эвелин Вист (/w//iː//s//t/; туған 28 наурыз 1948) – американдық актриса. Ол 1986 жылғы «Ханна және оның әпкелері» және 1994 жылғы «Бродвей үстіндегі оқтар» (екеуі де Вуди Алленнің режиссерлігінде) фильмдері үшін «Үздік қосалқы актриса» номинациясында екі «Оскар» сыйлығын, «Бродвей үстіндегі оқтар» үшін бір «Алтын глобус» сыйлығын, «Авонлеаға жол» драмалық сериалындағы «Үздік қонақ актриса» үшін 1997 жылғы «Праймтайм» Эмми сыйлығын және «Драмалық сериалдағы үздік қосалқы актриса» үшін 2008 жылғы «Праймтайм» Эмми сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, ол 1989 жылғы «Ата-аналар» фильмі үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылған. Висттің басқа фильмдері: «Footloose» (1984); Вуди Алленнің «Каирдің қызғылт розасы» (1985), «Радио күндері» (1987) және «Қыркүйек» (1987); «Жоғалған жігіттер» (1987), «Жарқын шамдар, үлкен қала» (1988), «Эдвард қайшы қолдар» (1990), «Кішкентай адам Тейт» (1991), «Құс клеткасы» (1996), «Практикалық сиқыр» (1998), «Шынайы өмірдегі Дэн» (2007), «Синекдош, Нью-Йорк» (2008), «Қоян тесігі» (2010), «Мула» (2018), «Олардың бәрі сөйлесін» (2020) және «Мен қамқормын» (2020). Ол сондай-ақ «Заң мен тәртіп» (2000–2002) телесериалында және CBS комедиялық сериалы «Өмірді бөлшектермен» (2015–2019) де ойнады.

Ерте өмір

Вист Миссури штатының Канзас-Сити қаласында дүниеге келген. Оның анасы Энн Стюарт (қызметтес аты Кэдди) медбике болған. Оның әкесі Бернард Джон Вист колледж деканы және бұрынғы АҚШ армиясының психиатриялық әлеуметтік қызметкері болды. Оның ата-анасы Алжирде танысқан. Висттің Грег пен Дон есімді екі бауыры бар. Ол Германиядағы Нюрнберг американдық жоғары мектебінде оқыған. Оның балет бишісі болу арманы болған, бірақ соңғы курста мақсатын театрға ауыстырған. Вист 1969 жылы Мэриленд университетін өнер және ғылым бакалавры дәрежесімен бітірген.

Сахна

Вист үшінші семестрден кейін Мэрилендтегі театр оқуын тастап, Шекспир труппасымен гастрольде болды. Кейін Нью-Йорк Шекспир фестивалінде "Күл" қойылымында эпизодтық рөлді сомдады. Ол сондай-ақ Нью-Хейвендегі Йель репертуарлық театрында ойнады, Коннектикут штатында, Хенрик Ибсеннің "Хедда Габлер" пьесасында басты рөлді ойнады. 1970 жылы Курт Воннегуттың "Ванда маусымында" Бродвейден тыс және Бродвейде дублер болды. 1971 жылы Роберт Андерсонның "Жалғыздық/Қос жалғыздық" пьесасында қызының рөлін сомдап, Бродвейдегі дебютін жасады. Вашингтондағы Арена сахнасының құрамында төрт жыл жұмыс істеді, "Біздің қаламыздағы" Эмили, "Вирджиния Вульфтан кім қорқады?" фильміндегі Honey, сондай-ақ С. Анскидің "Диббук", Максим Горькийдің "Төмендегілер" және Джордж Бернард Шоудың "Жүрек сыны" сияқты рөлдерді ойнады. "Арена сахнасы" труппасымен КСРО-да гастрольде болды. 1976 жылы Вист Юджин О'Ниллдің ұлттық драматургтар конференциясына қатысып, Амлин Грейдің "Құқық бұзушылар" және Кристофер Дюранның "Америкалық кино тарихы" фильмдерінде басты рөлдерді сомдады. Джо Папптың қоғамдық театрында "Күл" фильмінде басты рөлді қайта ойнады және Андрей Шербанның қоюымен "Агамемнон" трагедиясында Кассандра рөлін сомдады. 1979 жылы Коннектикут штатының Уотерфорд қаласында "Агнес Құдайдың Агнес" пьесасының алғашқы қойылымында Агнес рөлін ойнады. Тина Хоудің "Музей" және "Тамақ ішу өнері" пьесаларында ойнады. Соңғысында Вист ұялшақ және тартымсыз автор Элизабет Барроу Колт рөлі үшін үш Бродвей театр сыйлығын жеңіп алды: Оби сыйлығы (1980), Театр әлемі сыйлығы (1979–1980) және Нью-Йорк театрындағы ең үміткер рөл үшін жыл сайын берілетін Кларенс Дервент сыйлығы (1980). Бродвейде Том Мур режиссерлік еткен "Франкенштейн" (1981) қойылымында, Джеймс Эрл Джонс пен Кристофер Пламмердің қатысуымен "Отелло" (1982) трагедиясында Дездемона рөлін, және Джон Мэдден режиссерлік еткен Кристофер Дюранның "Терапиядан тыс" (1982) романтикалық комедиясында Джон Литгоупен бірге ойнады. Сондай-ақ Гарольд Пинтердің "Алясканың бір түрі" (1984, Манхэттен театр клубы), Ланфорд Уилсонның "Луиге серенада" (1984) және Януш Гловацкидің "Тарақандарды аулау" (1987, Манхэттен театр клубы) пьесаларында ойнады. Вудди Алленнің фильмдеріндегі жұмысы арқылы киноактриса ретінде танымал болғандықтан, Вист сахналық рөлдерге жиі қол жеткізе алмады. Дегенмен, ол 1990-шы жылдары "Жазғы үйде", "Square One", Синтия Озиктың "Шаль" және Наоми Уоллестің "Бір блоха" пьесаларында сахнада пайда болды. 2003 жылы Аль Пачино мен Мариса Томеймен бірге Оскар Уайльдтың "Саломе" трагедиясында ойнады. 2005 жылы Кэтлин Толанның "Естелік үй" пьесасында ойнады. Сондай-ақ Венди Вассерштейннің соңғы пьесасы "Үшінші" (режиссері Дэниел Салливан) Линкольн орталығында қойылды. Кейінгі Нью-Йорк театрлық рөлдеріне Бродвейдегі "Шағалақ" пьесасының жаңа қойылымында Аркадина рөлі (Алан Каммингтің Тригориніне қарсы) және Артур Миллердің "Барлық ұлдарым" пьесасының Бродвейдегі жаңа қойылымында Кейт Келлер рөлі (Джон Литгоу, Патрик Уилсон және Кэти Холмс қатысуымен) кірді. 2009 жылы Вист Вашингтондағы Ұлттық мемориал күніне арналған концертте Кейти Холмспен бірге Иракта ауыр жарақат алған американдық ардагердің өмірін тойлап диалог жүргізді. 2010 жылдың қыркүйегін Вист Колумбия университетінің актерлік диплом бағдарламасында қонақ оқытушы ретінде өткізді, Антон Чехов пен Артур Миллердің таңдалған пьесалары бойынша 18 бірінші курс студенттерімен жұмыс істеді. 2016 жылы Вист Йель репертуарлық театрының Самуэль Беккеттің "Бақытты күндер" пьесасында "Винни" рөлін сомдады. Ол 2017 жылдың көктемінде Бруклиннің орталығындағы Theatre for a New Audience театрында және 2019 жылы Лос-Анджелестегі Марк Тапер Форумында рөлін қайталады.

Wiest left her theater studies in Maryland after the third term in order to tour with a Shakespearean troupe. Later, she had a supporting role in a New York Shakespeare Festival production of Ashes. She also acted at the Yale Repertory Theatre in New Haven, Connecticut, playing the title role in Henrik Ibsen's Hedda Gabler. She was an understudy both off Broadway and on Broadway, in Kurt Vonnegut's Happy Birthday, Wanda June in 1970. She made her Broadway debut in Robert Anderson's Solitaire/Double Solitaire, taking over in the role of the daughter in 1971. She landed a four year job as a member of the Arena Stage in Washington, D. C., in such roles as Emily in Our Town, Honey in Who's Afraid of Virginia Woolf?, and leading roles in S. Ansky's The Dybbuk, Maxim Gorky's The Lower Depths and George Bernard Shaw's Heartbreak House. She toured the USSR with the Arena Stage. In 1976, Wiest attended the Eugene O'Neill National Playwrights Conference and starred in leading roles in Amlin Gray's Pirates and Christopher Durang's A History of the American Film. At Joe Papp's Public Theater she took over the lead in Ashes, and played Cassandra in Agamemnon, directed by Andrei Șerban. In 1979, she originated the role of Agnes in Agnes of God in its first production in Waterford, Connecticut. She appeared in two plays by Tina Howe: Museum and The Art of Dining. In the latter, Wiest's performance as the shy and awkward author Elizabeth Barrow Colt won three off Broadway theater awards: an Obie Award (1980), a Theatre World Award (1979–1980), and the Clarence Derwent Award (1980), given yearly for the most promising performance in New York theatre. On Broadway she appeared in Frankenstein (1981), directed by Tom Moore, portrayed Desdemona in Othello (1982) opposite James Earl Jones and Christopher Plummer and co starred with John Lithgow in Christopher Durang's romantic screwball comedy Beyond Therapy (1982), directed by John Madden. and in Harold Pinter's A Kind of Alaska (1984, Manhattan Theatre Club), Lanford Wilson's Serenading Louie (1984), and Janusz Glowacki's Hunting Cockroaches (1987, Manhattan Theater Club). As Wiest became established as a film actress through her work in Woody Allen's films, she was less frequently available for stage roles. However, she did appear onstage during the 1990s, in In the Summer House, Square One, Cynthia Ozick's The Shawl, and Naomi Wallace's One Flea Spare. In 2003, she appeared with Al Pacino and Marisa Tomei in Oscar Wilde's Salome. In 2005, she starred in Kathleen Tolan's Memory House. She also starred in a production of Wendy Wasserstein's final play Third (directed by Daniel Sullivan) at Lincoln Center. Later New York theater roles include performances as Arkadina in an off Broadway revival of The Seagull (opposite Alan Cumming's Trigorin) and as Kate Keller in a Broadway revival of Arthur Miller's All My Sons, opposite John Lithgow, Patrick Wilson, and Katie Holmes. In 2009, Wiest appeared in the National Memorial Day Concert on the Mall in Washington, D. C. in a dialogue with Katie Holmes celebrating the life of an American veteran seriously wounded in Iraq, José Pequeño. Wiest spent September 2010 as a visiting teacher at Columbia University's Graduate Acting Program, working with a group of 18 first year MFA Acting students on selected plays by Anton Chekhov and Arthur Miller. In 2016, Wiest took on the role of "Winnie" in The Yale Repertory Theatre's production of Samuel Beckett's, Happy Days. She reprised the role for Theatre for a New Audience in downtown Brooklyn, New York, in the spring of 2017, and the Mark Taper Forum in Los Angeles in 2019.

Кино және теледидар

Оның алғашқы экрандық рөлдеріне «Бұл менің кезегім» (экранда Диана Вист ретінде көрсетілген) және «Мен мүмкіндігімше жылдам билеймін» фильмдеріндегі шағын рөлдер кіреді, екеуінде де басты рөлдерде Джилл Клейбург ойнады. 1984 жылы ол «Футлуз» фильмінде дін қызметкерінің әйелі және Ариэльдің анасы рөлінде ойнады. Вуди Алленнің режиссерлігімен 1987 жылы «Ханна және оның әпкелері» және 1995 жылы «Бродвейдегі оқтар» фильмдері үшін «Оскар» сыйлығын «Ең үздік әйелдің қосалқы рөлі» номинациясында жеңіп алды. Ол сондай-ақ Вуди Алленнің тағы үш фильміне қатысты: «Каирдің қызғылт гүлі» (1985), «Радио күндері» (1987) және «Қыркүйек» (1987). Алғашқы «Оскар» табысынан кейін ол «Жоғалған жігіттер» (1987) және «Бай жарық, үлкен қала» (1988) фильмдерінде ойнады. Рон Ховардтың «Ата-аналық» фильмінде Стив Мартин, Мэри Стинбурген, Джейсон Робардс, Киану Ривз және Марта Плимптонмен бірге ойнады, бұл рөлі үшін ол екінші рет «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Басқа да маңызды фильмдердегі рөлдері: Тим Бертонның «Эдвард Сақиналы» (1990), Джоди Фостердің «Кішкентай Адам Тейт» (1991) және Майк Николстың «La Cage aux Folles» фильмінің жаңа нұсқасы «The Birdcage» (1996). Телевизияда 1997 жылы «Road to Avonlea» сериалындағы рөлі оған «Драмалық сериалдағы үздік қонақ актриса» номинациясында алғашқы «Эмми» сыйлығын әкелді. 1999 жылы Сидни Пуатьемен бірге ойнаған «Ной Дирборнның қарапайым өмірі» телефильмі үшін тағы бір номинация алды. 2000 жылы «The 10th Kingdom» атты телесериалда ойнады. 2000 жылдан 2002 жылға дейін Вист NBC-нің «Заң мен тәртіп» криминалды драмасында уақытша округ прокуроры Нора Левин рөлін сомдады. Ол сондай-ақ «Заң мен тәртіп: Арнайы құрбандар бөлімі» сериалының екі эпизодында және «Заң мен тәртіп: Қылмыстық ниет» сериалының пилоттық эпизодында осы кейіпкерді ойнады. Вист 2007 жылы «Dan in Real Life» фильмінде Стив Карелл мен Джульетта Биношпен бірге ойнады және Чарли Кауфманның 2008 жылғы «Синекдоке, Нью-Йорк» фильмінде маңызды қосалқы рөлді сомдады. 2008 жылы HBO телехикаясының «Дәріде» сериалында Габриэль Бёрннің терапевті Джина Толл рөлінде ойнады, бұл рөлі үшін «Драмалық сериалдағы үздік қосалқы актриса» номинациясында екінші «Эмми» сыйлығын алды. 2009 жылы осы номинация бойынша тағы бір ұсыныс алды, бірақ жеңе алмады. Ол Торонто халықаралық кинофестивалінде көрсетілген «Керіш ойығы» (2010) фильмінде Николь Кидманмен бірге ойнады. Вист сондай-ақ 2012 жылы Лоуренс Касданның «Дарлинг компаньон» комедиясында Кевин Клайн мен Дайан Китонмен бірге ойнады. 2020 жылы Вист Стивен Содербергтің «Let Them All Talk» драмасында Мерил Стрип пен Кандис Бергенмен бірге түсті. Сол жылы ол Розамунд Пайкпен бірге «I Care a Lot» әрекет-триллерінде де ойнады.

Her early screen roles include small roles in It's My Turn (credited onscreen as Diane Wiest) and I'm Dancing as Fast as I Can, both starring Jill Clayburgh in the lead roles. In 1984, she starred in Footloose, as the reverend's wife and Ariel's mother. Under Woody Allen's direction, Wiest won an Academy Award for Best Supporting Actress for Hannah and Her Sisters in 1987 and Bullets over Broadway in 1995. She also appeared in three other Woody Allen films: The Purple Rose of Cairo (1985), Radio Days (1987) and September (1987). She followed her first Oscar success with performances in The Lost Boys (1987) and Bright Lights, Big City (1988). She also starred with Steve Martin, Mary Steenburgen, Jason Robards, Keanu Reeves and Martha Plimpton in Ron Howard's Parenthood, for which she received her second Oscar nomination. Other major film roles include Tim Burton's Edward Scissorhands (1990), Jodie Foster's Little Man Tate (1991) and The Birdcage (1996), Mike Nichols' remake of La Cage aux Folles. On television, her performance on the series Road to Avonlea in 1997 brought her her first Emmy Award for Outstanding Guest Actress in a Dramatic Series. She received another nomination for her performance in the 1999 telefilm The Simple Life of Noah Dearborn, co starring Sidney Poitier. She starred in the television mini series The 10th Kingdom in 2000. From 2000 to 2002, Wiest portrayed interim District Attorney Nora Lewin in the NBC crime drama Law & Order. She also played the character in two episodes of Law & Order: Special Victims Unit and the pilot episode of Law & Order: Criminal Intent. Wiest starred alongside Steve Carell and Juliette Binoche in Dan in Real Life (2007) and had a key supporting role in Charlie Kaufman's 2008 film Synecdoche, New York. In 2008, she also appeared as Gabriel Byrne's therapist, Gina Toll, on the HBO television series In Treatment, for which she received her second Emmy Award, for Outstanding Supporting Actress in a Drama Series. She received another nomination (in the same category) for the second season, in 2009, but did not win. She starred alongside Nicole Kidman in Rabbit Hole (2010), which debuted at the Toronto International Film Festival. Wiest also co starred in Lawrence Kasdan's 2012 comedy Darling Companion, alongside Kevin Kline and Diane Keaton. In 2020, Wiest starred in Steven Soderbergh's drama Let Them All Talk alongside Meryl Streep, and Candice Bergen. That same year she also starred opposite Rosamund Pike in the action thriller I Care a Lot.

Марапаттар мен құрметтер

Вист ең үздік қосалқы әйел рөлі үшін үш рет "Оскар" сыйлығына ұсынылып, Вуди Алленнің "Ханна және оның әпкелері" (1986) және "Бродвейдегі оқ" (1994) фильмдеріндегі рөлдері үшін екі рет жеңіске жеткен. Телевизиядағы жұмысы үшін төрт рет Primetime Emmy Award номинациясын алған, соның ішінде "Road to Avonlea" (1996) және "In Treatment" (2008) жобалары үшін екі сыйлыққа ие болған. Ол сонымен қатар екі рет "Алтын глобус" және екі рет "Экрандағы актерлер гильдиясы" сыйлықтарына ұсынылған.