Антуан Анри Беккерель: Радиоактивтіліктің Ашқан Дамыл Сыры
Henri Becquerel
Антуан Анри Беккерель – француз физигі, радиоактивтілікті ашқан және 1903 ж. Нобель сыйлығын алған ғалым. Беккерель (Bq) бірлігі оның құрметіне аталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз физигі және инженеры (1852–1908)
French physicist and engineer (1852–1908)
Антуан Анри Беккерель (,/b//ɛ//k//ə/'/r//ɛ//l/; ɑ̃twan ɑ̃ʁi bɛkʁɛl; 15 желтоқсан 1852 – 25 тамыз 1908) – француз инженеры, физик, Нобель сыйлығының лауреаты және радиоактивтілікті алғаш ашқан адам. Ол Мари Склодовская Кюри және Пьер Кюримен бірге осы саладағы еңбектері үшін 1903 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығын алды. Радиоактивтіліктің СИ бірлігі – бекерел (Bq) оның құрметіне аталған.
Antoine Henri Becquerel (,/b//ɛ//k//ə/'/r//ɛ//l/; ɑ̃twan ɑ̃ʁi bɛkʁɛl; 15 December 1852 – 25 August 1908) was a French engineer, physicist, Nobel laureate, and the first person to discover radioactivity. For work in this field he, along with Marie Skłodowska Curie and Pierre Curie, received the 1903 Nobel Prize in Physics. The SI unit for radioactivity, the becquerel (Bq), is named after him.
Отбасы және білім
Беккерель Францияның Париж қаласында, бай отбасында дүниеге келді. Оның отбасында төрт буынға созылған көрнекті физиктер өкілдері болды, олардың ішінде Беккерельдің әкесі (Александр Эдмонд Беккерель), атасы (Антуан Сезар Беккерель) және ұлы (Жан Беккерель) еді. Анри білімін Париждегі Люи-ле-Гранд лицейінде бастады.
Becquerel was born in Paris, France, into a wealthy family which produced four generations of notable physicists, including Becquerel's grandfather (Antoine César Becquerel), father (Alexandre Edmond Becquerel), and son (Jean Becquerel). Henri started off his education by attending the Lycée Louis le Grand school, a prep school in Paris.
Мансап
Бекерелдің мансабының алғашқы кезеңінде ол 1892 жылы Ұлттық табиғи тарих мұражайындағы физика кафедрасын басқарған отбасының үшінші мүшесі болды. Кейін, 1894 жылы Бекерель алғашқы тәжірибелерін бастамас бұрын Көпірлер мен жолдар департаментінде бас инженер болып жұмыс істеді. Бекерелдің алғашқы еңбектері докторлық диссертациясының тақырыбына арналған: жарықтың жазықтықтағы поляризациясы, фосфоресценция құбылысы және кристалдардың жарықты сіңіруі. Мансабының басында Бекерель сонымен қатар Жердің магниттік өрістерін зерттеді. Бекерелдің спонтанды радиоактивтілікті ашқандығы – сәйкес келудің, дайын сананың мүмкіндікті қалай пайдаланатынының танымал мысалы. Бекерель бұрыннан бір түсті жарықтың шығарылуына, алдын ала басқа түсті жарыққа ұшырауына байланысты фосфоресценцияға қызығушылық танытқан. 1896 жылдың басында, 5 қаңтарда Вильгельм Конрад Рентгеннің рентген сәулелерін ашқандығына байланысты үлкен қызығушылық туды. Эксперимент жүргізу кезінде Рентген "катод сәулелерін зерттеу үшін қолданған Крукс түтіктерінен қара қағазды өткізе алатын, көзге көрінбейтін жаңа сәуле шығатынын" анықтады. Бекерель Рентгеннің ашылуы туралы 20 қаңтардағы Француз ғылым академиясының отырысында білді, онда оның әріптесі Анри Пуанкаре Рентгеннің жарияланбаған мақаласын оқыды. Бекерель "бұрын зерттеп жүрген фосфоресценция мен жаңа ашылған рентген сәулелері арасындағы байланысты табуға кірісті". Радиоактивтілікті қарқынды зерттеу кезеңінен кейін Бекерель 1896 жылы осы тақырыпта жеті мақала жариялады. Ғылымда көбінесе болатындай, радиоактивтілік 1857 жылы, шамамен төрт онжылдық бұрын ашылуға жақын болды, осы кезде Мишель Эжен Шеврельдің жетекшілігімен фотосуретке зерттеу жүргізген Абель Ниепс де Сен-Виктор уран тұздарының фотоэмульсияны қараңғылататын сәуле шығаратынын байқады. 1861 жылы Ниепс де Сен-Виктор уран тұздары "көзімізге көрінбейтін сәуле шығаратынын" анықтады. Ниепс де Сен-Виктор Генри Бекерелдің әкесі, Эдмонд Бекерелді білген. 1868 жылы Эдмонд Бекерель «Жарық: оның себептері мен әсерлері» атты кітап жариялады. 2-томның 50-бетінде Эдмонд Ниепс де Сен-Виктор кейбір заттардың күн сәулесіне ұшырағаннан кейін тіпті қараңғыда да фотопластинкаларды әсер етуге болатынын байқағанын атап өтті.
In Becquerel's early career, he became the third in his family to occupy the physics chair at the Muséum National d'Histoire Naturelle in 1892. Later on in 1894, Becquerel became chief engineer in the Department of Bridges and Highways before he started with his early experiments. Becquerel's earliest works centered on the subject of his doctoral thesis: the plane polarization of light, with the phenomenon of phosphorescence and absorption of light by crystals. Early in his career, Becquerel also studied the Earth's magnetic fields. Becquerel's discovery of spontaneous radioactivity is a famous example of serendipity, of how chance favors the prepared mind. Becquerel had long been interested in phosphorescence, the emission of light of one color following the object's exposure to light of another color. In early 1896, there was a wave of excitement following Wilhelm Conrad Röntgen's discovery of X rays on 5 January. During the experiment, Röntgen "found that the Crookes tubes he had been using to study cathode rays emitted a new kind of invisible ray that was capable of penetrating through black paper". Becquerel learned of Röntgen's discovery during a meeting of the French Academy of Sciences on 20 January where his colleague Henri Poincaré read out Röntgen's preprint paper. Becquerel "began looking for a connection between the phosphorescence he had already been investigating and the newly discovered x rays" There followed a period of intense research into radioactivity, including the determination that the element thorium is also radioactive and the discovery of additional radioactive elements polonium and radium by Marie Skłodowska Curie and her husband Pierre Curie. The intensive research of radioactivity led to Becquerel publishing seven papers on the subject in 1896. As often happens in science, radioactivity came close to being discovered nearly four decades earlier in 1857, when Abel Niépce de Saint Victor, who was investigating photography under Michel Eugène Chevreul, observed that uranium salts emitted radiation that could darken photographic emulsions. By 1861, Niepce de Saint Victor realized that uranium salts produce "a radiation that is invisible to our eyes". Niepce de Saint Victor knew Edmond Becquerel, Henri Becquerel's father. In 1868, Edmond Becquerel published a book, La lumière: ses causes et ses effets (Light: Its causes and its effects). On page 50 of volume 2, Edmond noted that Niepce de Saint Victor had observed that some objects that had been exposed to sunlight could expose photographic plates even in the dark.
Карьерасының соңғы жылдары
Кейін, 1900 жылы Бекерел бета-бөлшектердің қасиеттерін өлшеді және олардың ядродан шығатын жоғары жылдамдықты электрондармен бірдей екенін анықтады. 1901 жылы Бекерел радиоактивтілікті медицинада қолдануға болатынын жазды. Генри бұл ашылуды кеудеше қалтасына радийдің бір бөлігін салып, кейін күйік шаққанда байқады. Бұл ашылу қазір қатерлі ісікті емдеу үшін қолданылатын сәулелік терапияның дамуына әкелді.
Later in his life in 1900, Becquerel measured the properties of beta particles, and he realized that they had the same measurements as high speed electrons leaving the nucleus. In 1901 Becquerel made the discovery that radioactivity could be used for medicine. Henri made this discovery when he left a piece of radium in his vest pocket and noticed that he had been burnt by it. This discovery led to the development of radiotherapy which is now used to treat cancer.
Құрмет пен марапаттар
1889 жылы Бекерель Ғылым академиясының мүшесі болды. 1902 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1903 жылы Анри Пьер Кюри мен Мари Кюримен бірге спонтанды радиоактивтілікті ашқандары үшін физика саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті. 1906 жылы Анри академияның вице-президенті болып сайланды, ал 1908 жылы, оның қайтыс болған жылы, Бекерель Ғылым академиясының тұрақты хатшысы болып сайланды. Өмірі бойында Бекерель Accademia dei Lincei және Берлин Корольдік академиясының мүшелігімен құрметтелді. Ай бетінде Бекерель атындағы кратер бар, сондай-ақ Марста да Бекерель атындағы кратер бар. Уранға негізделген бекерелит минералы Анридің құрметіне аталған. 6914 Бекерель астероиді оның есімімен аталады.
In 1889, Becquerel became a member of the Académie des Sciences. In 1902, he was elected as a member of the American Philosophical Society. In 1903, Henri shared a Nobel Prize in Physics with Pierre Curie and Marie Curie for the discovery of spontaneous radioactivity. In 1906, Henri was elected Vice Chairman of the academy, and in 1908, the year of his death, Becquerel was elected Permanent Secretary of the Académie des Sciences. During his lifetime, Becquerel was honored with membership into the Accademia dei Lincei and the Royal Academy of Berlin. There is a crater named Becquerel on the Moon and also a crater named Becquerel on Mars. The uranium based mineral becquerelite was named after Henri. Minor planet 6914 Becquerel is named in his honor.