GE F110 әуе қозғалтқышы: Сипаттамасы, қолданылуы (F-16, F-15, B-2). Тұжырымдамасы, өндірісі, сенімділігі туралы толық ақпарат. Әуе шабуылына арналған қозғалтқыш.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұшақ қозғалтқышы
Aircraft engine
General Electric F110 – GE Aerospace (бұрынғы GE Aviation) компаниясы өндіретін, қуысқаннан кейінгі турбовентиляторлық реактивті қозғалтқыш. Ол General Electric F101 қозғалтқышынан Pratt & Whitney F100 қозғалтқышына балама ретінде тактикалық истребительдерді қуаттандыру үшін жасалған, ал F-16C Fighting Falcon және F-14A+/B Tomcat ұшақтары алғашқы платформалар болды; F110 кейін жаңа F-15 Eagle нұсқаларын да қуаттандырды. Бұл қозғалтқышты Жапониядағы IHI Corporation, Түркиядағы TUSAŞ Engine Industries (TEI) және Оңтүстік Кореядағы Samsung Techwin лицензиялық келісімдер аясында да құрастырады. F118 – Northrop B-2 стратегиялық бомбалаушы және Lockheed U-2S барлау ұшағын қуаттандыратын F110 қозғалтқышының қуысқаннан кейінгі нұсқасы емес.
The General Electric F110 is an afterburning turbofan jet engine produced by GE Aerospace (formerly GE Aviation). It was derived from the General Electric F101 as an alternative engine to the Pratt & Whitney F100 for powering tactical fighter aircraft, with the F 16C Fighting Falcon and F 14A+/B Tomcat being the initial platforms; the F110 would eventually power new F 15 Eagle variants as well. The engine is also built by IHI Corporation in Japan, TUSAŞ Engine Industries (TEI) in Turkey, and Samsung Techwin in South Korea as part of licensing agreements. The F118 is a non afterburning variant of the F110 that powers the Northrop B 2 stealth bomber and Lockheed U 2S reconnaissance aircraft.
Жобалау және әзірлеу
F110 ұшағы 1970 жылдары General Electric компаниясының АҚШ-тың жойғыш ұшақтар қозғалтқыштары нарығына қайта кіру және АҚШ Әскери-әуе күштерінің F-15 және F-16 ұшақтарында қолданылатын Pratt & Whitney F100 қозғалтқыштарының сенімділігі, қызмет ету мерзімі және күтіміне қатысты мәселелерді шешуге жасаған күш-жігерінің нәтижесінде пайда болды. 1975 жылы General Electric компаниясы өз қаражатымен F101 қозғалтқышының B-1 бомбалаушысына арналған түйіндемесі – F101X-ті әзірлеуді бастады; F101X негізгі конструкциясының көп бөлігін мұраға алды, бірақ F404-тен үлкейтілген кішірек желдеткіші болды, бұл оның термодинамикалық циклі мен итермелеуін жойғыш ұшақтарға арналған қозғалтқышқа сәйкес етуге мүмкіндік берді. Конвергентті-дивергентті ирис соплосы да F404-тен алынған. Картер әкімшілігінің B-1A бағдарламасын тоқтатуы (оның орнына B-2 Advanced Technology Bomber бағдарламасы іске қосылды) General Electric компаниясы үшін бизнес жоғалтуға әкеп соқты және F101X-ті жойғыш ұшақтар нарығына ұсынуға қосымша түрткіс берді. Қозғалтқыш Әуе күштерінің Ұлғылық Қозғалтқыш Түйіндемелері Бағдарламасының (EMDP) қызығушылығын тудырды және 1979 жылы F101 Түйіндемелі Жойғыш Ұшақ Қозғалтқышы (F101 DFE) ретінде қаржыландырыла бастады. Әуе күштері F101 DFE-ді F100-ге мүмкін балама ретінде және Pratt & Whitney-ден F100-ге қатысты мәселелерді шешуде жақсы нәтижелерге қол жеткізу үшін ықпал ету құралы ретінде қарастырды. 1980 жылы жердегі сынақтар аяқталғаннан кейін F101 DFE алғаш рет ұшу сынақтары үшін F-16 ұшағына орнатылды, онда ол қолданыстағы F100-ге қарағанда өнімділік және жұмыс істеу қабілеті жағынан айтарлықтай жақсаруды көрсетті. 1982 жылы Әуе күштері F101 DFE-ді болашақ F-15 және F-16 өндірісінде F100-мен бәсекелесу үшін толық көлемде дамытуды бастады; қозғалтқыш ақырында F-16 үшін таңдалды және F110 GE-100 деп аталды. F110-ның пайда болуы Pratt & Whitney компаниясын F100-ге қатысты мәселелерді тезірек түзетуге және F100 PW-220 жақсартылған түйіндемесін әзірлеуге итермелеген фактор ретінде көрсетілді. Бірлік құнын төмендету және мердігерлердің жұмысын жақсарту мақсатында Әуе күштері 1983 жылы F100 және F110 арасындағы "Ұлы Қозғалтқыш Соғысы" деген лақап атпен белгіленген, "Балама Жойғыш Ұшақ Қозғалтқышы" (AFE) бәсекесін ұйымдастырды, онда қозғалтқыш келісім-шарты бәсекелестік негізде берілуі керек еді. Әуе күштері 1984 жылдан бастап екі қозғалтқышты да сатып алатын болды, келісімшарттар әр қаржы жылында бәсекелестікке түседі және F100 мен F110 арасалық қатынасы келісімшартқа байланысты өзгеретін еді; бәсекелестіктер 1992 жылы аяқталды. F101 DFE 1981 жылы F-14B прототипінде де сынақтан өтті, және ұшақ қолданыстағы Pratt & Whitney TF30-ға қарағанда айтарлықтай жақсарды. 1982 жылы Теңіз күштері сынақтарды тоқтатқанмен, ол болашақ F-14 ұшақтары үшін қуат қондырғысын таңдау үшін Әуе күштерінің AFE бағалау нәтижелерін пайдаланды. 1984 жылы F101 DFE Теңіз күштері таңдады және F110 GE-400 деп аталды. F100-дің жоғары итермелеу және төмен салмаққа бағытталған амбициялық өнімділік мақсаттарына қарағанда, F110 сенімділік, жұмыс істеу және өнімділік арасындағы тепе-теңдікті сақтауға көбірек мән берді. Желдеткіш және кіретін бағыттағыш қанаттар компрессордың тоқтауына қарсы тұруын арттыру үшін ауа ағынын тегістеу үшін жасалған. Қозғалтқышта электрондық және гидромеханикалық басқару жүйесі бар, ол газды жылдам ашуға төзімді. 100 және 400 арасындағы басты айырмашылық – соңғысының кеңейтушісі немесе соңғы күйдіру бөлімі шамамен 50 дюймге ұзын болды. F-16C/D Block 30/40 ұшақтарында қолданылатын 100-дің орнатылмаған статикалық итермесі орташа қуатта болды және соңғы күйдіруде ; F-14B/D ұшақтарында қолданылатын 400-дің көрсеткіштері сәйкесінше және болды.
The F110 emerged from an intersection of efforts in the 1970s by General Electric to reenter the U. S. fighter engine market and the U. S. Air Force's desire to address the reliability, longevity, and maintenance issues with the Pratt & Whitney F100 engines that powered its F 15s and F 16s. In 1975, General Electric used its own funds to begin developing the F101X, a derivative of its F101 engine for the B 1 bomber; the F101X would inherit much of the core design while having a smaller fan that was upscaled from the F404 so that its thermodynamic cycle and thrust were better suited for a fighter engine. The convergent divergent iris nozzle was also derived from the F404. The cancellation of the B 1A by the Carter Administration (in lieu of the Advanced Technology Bomber which became the B 2) meant a loss of business for General Electric, and provided further impetus to provide the F101X for the fighter engine market. The engine attracted the interest of the Air Force's Engine Model Derivative Program (EMDP), and in 1979 began funding it as the F101 Derivative Fighter Engine, or F101 DFE. The Air Force saw the F101 DFE as a potential alternative to the F100 and also a way to coerce better performance from Pratt & Whitney in addressing issues with the F100. Following the completion of ground tests in 1980, the F101 DFE was first fitted on an F 16 for flight testing, where it showed considerable improvement in performance and operability over the existing F100. In 1982, the Air Force began the full scale development of the F101 DFE as an option to compete with the F100 for application in future F 15 and F 16 production; the engine was eventually selected for the F 16 and designated the F110 GE 100. The threat by the F110 has been cited as a reason for Pratt & Whitney to more quickly rectify the issues affecting the F100 and developing the improved F100 PW 220 variant. Seeking to drive unit costs down and improve contractor performance, the Air Force implemented the Alternate Fighter Engine (AFE) competition between the F100 and F110 in 1983 in what was nicknamed "The Great Engine War", where the engine contract would be awarded through competition. The Air Force would buy both engines starting in 1984, with contracts being competed every fiscal year and the percentages of F100 versus F110 would vary based on contract; the competitions eventually ended in 1992. The F101 DFE was also tested in the F 14B prototype in 1981, and the aircraft saw considerable performance improvement over the existing Pratt & Whitney TF30. Although further testing was halted by the Navy in 1982, it would use the results of the Air Force's AFE evaluation to choose the powerplant for future F 14s. The F101 DFE was eventually chosen by the Navy in 1984 and was designated the F110 GE 400. In contrast to the ambitious raw performance goals for the F100 of high thrust and low weight, the F110 placed a greater emphasis on balancing between reliability, operability, and performance. The fan and inlet guide vanes were designed to smooth airflow to increase resistance to compressor stalls. The engine has an electronic and hydromechanical control system that was forgiving of rapid throttle inputs. The main difference between the 100 and the 400 is the latter's augmentor, or afterburner section, being about 50 inches longer. The 100, used on the F 16C/D Block 30/40, had an uninstalled static thrust of in intermediate power and in afterburner; the figures for the 400, used on the F 14B/D, were and respectively.
Қосымша өзгерістер
1980 жылдардың ортасында Әуе күштері өз тактикалық истребительдері үшін күштірек қозғалтқыш іздеді және F100 және F110 үшін Жақсартылған Өнімділік Қозғалтқышы (ЖӨҚ) бағдарламаларын бастады. Мақсаты – F100 PW 220 және F110 GE 100 модельдерінде қол жеткізілген сенімділікті сақтай отырып, осы кластағы итермелеу күшін ұлғайту болды. Нәтижесінде Pratt & Whitney F100 PW 229 және General Electric F110 GE 129 пайда болды. 100 модельімен салыстырғанда, 129 жаңа компоненттерді қамтыды, соның ішінде толық құқықты цифрлық қозғалтқыш басқару жүйесін (ТҚҚБЖ) (FADEC) қосты. Бұл, жағдайлардың кең ауқымында және ұшу диапазонының үлкен бөлігінде максималды итермелеу күшіне қол жеткізуге мүмкіндік берді, сонымен қатар 80% ортақ элементтерді сақтап, айналма коэффициентін 0,76-ға дейін төмендетті. 129 орташа қуатта итермелеу күшінің және толық форсажда итермелеу күшінің өндірісін қамтамасыз етеді және алғаш рет 1992 жылы F 16C/D Block 50 истребителінде қолданылды. Бұл қозғалтқыш Оңтүстік Корея үшін F 15K-дан бастап F 15E истребительдерінің жаңартылған нұсқаларын да қуаттандырды. F110-ның F118 деп аталатын, форсажсыз нұсқасы B-2 стелс бомбалаушысын және қайта жабдықталған U-2S барлау ұшағын қуаттандырды. General Electric компаниясының Осьтік Векторлық Соқпа (AVEN) деп атаған 3 өлшемді осьтік векторлық соқпасымен жабдықталған F110 GE 100 нұсқасы, Көп Осьтік Итермелеу Векторландыру (КӨІВ) бағдарламасы аясында арнайы модификацияланған F-16 NF16D VISTA истребителінде сынақтан өтті. F110-ның одан әрі жақсартылған нұсқасы 2000 жылдан бастап F110 GE 132 моделімен жасалды, бастапқыда F110 GE 129EFE (Жақсартылған Истребитель Қозғалтқышы) деп аталды. Қозғалтқыштың ұшу сынақтары 2003 жылы басталды, ал алғашқы жеткізілім 2005 жылы жүзеге асты. 132 моделінен алынған технологияның бір бөлігі F110 қызмет мерзімін ұзарту бағдарламасы (ҚМҰБ) арқылы бөліседі.
In the mid 1980s, the Air Force sought greater power for its tactical fighters and began Improved Performance Engine (IPE) programs for the F100 and F110, with the goal of achieving thrust in the class, while retaining the durability achieved in the F100 PW 220 and F110 GE 100. The result would be the Pratt & Whitney F100 PW 229 and General Electric F110 GE 129. Compared to the 100, the 129 incorporated component improvements, including a full authority digital engine control (FADEC), that allowed maximum thrust to be achieved in a wider range of conditions and across larger portions of the flight envelope, while retaining 80% commonality; bypass ratio was reduced to 0.76. The 129 produces of thrust in intermediate power and in full afterburner, and was first fielded in 1992 on the F 16C/D Block 50; the engine would also power enhanced F 15E variants, starting with the F 15K for South Korea. A non afterburning variant of the F110, designated the F118, would power the B 2 stealth bomber and the re engined U 2S reconnaissance aircraft. A variant of the F110 GE 100 fitted with a 3 dimensional axisymmetric thrust vectoring nozzle, referred by General Electric as the Axisymmetric Vectoring Exhaust Nozzle (AVEN), was tested on a specially modified F 16 called the NF 16D VISTA under the Multi Axis Thrust Vectoring (MATV) program. The F110 would see the development of a further enhanced variant starting in 2000 with the F110 GE 132, initially referred to as the F110 GE 129EFE (Enhanced Fighter Engine). Engine flight tests began in 2003, and first delivery was in 2005. Some of the technology from the 132 is shared with the F110 Service Life Extension Program (SLEP).
F-14
F-14A 1973 жылы Pratt & Whitney TF30 қозғалтқыштарымен қызметке түсті. Онжылдықтың соңына қарай, бастапқы қозғалтқыштағы көптеген мәселелерден кейін (және F-15 және F-16 ұшақтарындағы F100 қозғалтқышындағы ұқсас мәселелерден соң), Қорғаныс министрлігі жаңартылған TF30 P-414A қозғалтқыштарын сатып алуды бастады. Бұл қозғалтқыштар техникалық қызмет көрсету мәселелерін шешсе де, отын тұтыну және итермелеу күші бастапқы модельмен салыстырылатын болды – F-14 ұшағы жобаланғаннан әлдеқайда аз. F-14 үшін бастапқыда жоспарланған Pratt & Whitney F401, F100 жобасының теңіздік үлгісі, сондай-ақ шығындар мен сенімділік мәселелеріне байланысты тоқтатылды. Әуе күштерінің AFE бағалау нәтижелерін қарағаннан кейін, Әскери-теңіз күштері 1984 жылы F-14 ұшағының қозғалтқышын ауыстыру үшін F101 DFE-ді таңдады, бұл нұсқа F110 GE 400 деп аталды. 400 және Әуе күштерінің F110 GE 100 арасындағы басты айырмашылық – ұзындығы. 400 нұсқасында F-14 ұшағының фюзеляжіна сәйкес келетін соңғы құбыр кеңейтілді, ол күшейткіш бөлімінен (форсаждық бөлімнен) кейін орналасқан. Қозғалтқыш форсажсыз 29 500 фунт (131 кН) итермелеу күшіне ие, ал форсаждық режимде теңіз деңгейінде 35 000 фунт (156 кН) итермелеу күшіне жетеді, бұл Мах 0,9 жылдамдықта 38 500 фунтқа (171 кН) дейін артады. Бұл F-14 үшін бастапқыда жоспарланған F401-ге ұқсас және TF30 қозғалтқышының 20 900 фунт (93 кН) ең жоғары итермелеу күшінен айтарлықтай жоғары. Бұл жаңартылған ұшақтар бастапқыда F-14A+ деп аталды, бірақ кейін F-14B деп қайта аталды, сондай-ақ F110 қозғалтқышымен жабдықталған жаңадан шығарылған ұшақтар да осылай аталды. Осы қозғалтқыш F-14D ұшағының соңғы нұсқасын да қамтамасыз етті. F-14 ұшағының Super Tomcat 21 (ST-21) сияқты жаңартылған нұсқалары F110 GE 429 қозғалтқышымен жабдықталуы тиіс еді, бұл F110 GE 129 IPE теңіздік нұсқасы.
The F 14A entered service with the United States Navy in 1973 powered by Pratt & Whitney TF30s. By the end of the decade, following numerous problems with the original engine (and similar problems with the F100 on the F 15 and F 16), the DoD began procuring the upgraded TF30 P 414As. While these engines solved the serviceability problems, the fuel consumption and thrust was comparable to the initial model—considerably less than what the F 14 had been designed for; the F 14's originally planned Pratt & Whitney F401, an upscaled naval development of the F100 design, was also canceled due to costs and reliability issues. After reviewing the results of the Air Force's AFE evaluation, the Navy would choose the F101 DFE to re engine the F 14 in 1984, with the variant designated the F110 GE 400; the primary difference between the 400 and the Air Force's F110 GE 100 is length — the 400 had a tailpipe extension to suit the F 14 airframe, which was fitted downstream of the augmentor (afterburner section). The engine produced of uninstalled thrust with afterburner; installed thrust is with afterburner at sea level, which rose to at Mach 0.9. This was similar to the F 14's originally intended F401 and provided a significant increase over the TF30's maximum uninstalled thrust of 20,900 lbf (93 kN). These upgraded jets were initially known as F 14A+ before being re designated as the F 14B, as were new production aircraft powered by the F110. The same engine also powered the final variant of the aircraft, the F 14D. Proposed upgraded variants of the F 14, such as the Super Tomcat 21 (ST 21), were to be powered by the F110 GE 429, the naval variant of the F110 GE 129 IPE.
F-16
F16 Fighting Falcon Pratt & Whitney F100 күйдіруден кейінгі турбовентиляторымен қамтамасыз етілді. Құрылымдық шығындарды төмендету мақсатында, АҚШ Әскери-әуе күштері 1984 жылы «Балама соғыс қозғалтқышы» (БСҚ) бағдарламасын іске қосты, онда қозғалтқыш келісімшарты конкурстық негізде берілуі тиіс болды. 2005 жылғы маусым айының мәліметтері бойынша, F110 АҚШ Әскери-әуе күштерінің F 16C/D паркінің 86% -ын қамтамасыз етті. F110 GE 100, F100 PW 200-ге қарағанда шамамен көбірек итермелеу күшін ұсынуға қабілетті болса да, қозғалтқыштың толыққанды жұмыс істеуі үшін ұшаққа көбірек ауа ағыны қажет; стандартты нормальдық соққылық кіреберіс (NSI) F110-дың мүмкіндіктерін шектеді. Бұл MCID үшін қозғалтқыш кіреберісінің ауданын ұлғайтуға әкелді. F 16C/D Block 30/32 үлгілері екі қозғалтқышты да қабылдай алатын бірінші жалпы қозғалтқыш бөлімімен жасалды, Block 30 үлгілері F110 үшін үлкен MCID кіреберісімен (сондай-ақ «Үлкен ауыз» деп белгілі) жабдықталды, ал Block 32 үлгілері F100 үшін стандартты кіреберісті сақтап қалды. F 16C/D Block 30 және 40 үлгілері F110 GE 100 қозғалтқыштарымен, ал Block 50 үлгісі F110 GE 129 IPE қозғалтқышымен жабдықталды. Біріккен Араб Эмираттарының F 16E/F Block 60 үлгісі F110 GE 132 қозғалтқышымен жабдықталған, сондай-ақ Block 60 негізінде құрылған және бастапқыда Үндістан Әскери-әуе күштерінің MMRCA конкурсы үшін F 16IN деп аталған Lockheed Martin Tata F 21 ұшағы да ұсынылды. F 16 ұшағының екі түрі – Mitsubishi F 2 және General Dynamics F 16XL 129 IPE қозғалтқыштарымен жабдықталған. F 2 үшін қозғалтқыштар IHI Corporation компаниясымен лицензия бойынша өндірілді және F110 IHI 129 деп аталды. 2024 жылдың 24 сәуірінде IHI компаниясы Жапонияның Жер, инфрақұрылым, көлік және туризм министрлігінің еншілес компаниясы IHI Power Systems Co. компаниясының 2003 жылдан бері қозғалтқыш деректерін жалғандап, әлем бойынша 4000-нан астам қозғалтқышқа әсер еткенін тергеп жатқанын хабарлады.
The F 16 Fighting Falcon entered service powered by the Pratt & Whitney F100 afterburning turbofan. Seeking a way to drive unit costs down, the USAF implemented the Alternate Fighter Engine (AFE) program in 1984, under which the engine contract would be awarded through competition. As of June 2005, the F110 powered 86% of the USAF's F 16C/Ds. While the F110 GE 100 can provide around more thrust than the F100 PW 200, it requires more airflow for the jet to fully exploit the engine; the standard normal shock inlet (NSI) limited the F110 to This led to the increase in the area of the engine inlet for the MCID. The F 16C/D Block 30/32s were the first to be built with a common engine bay, able to accept both engines, with Block 30s having the bigger MCID inlet (also known as "Big Mouth") for the F110 and Block 32s retaining the standard inlet for the F100. The F 16C/D Block 30 and 40 were powered by the F110 GE 100, while the Block 50 was powered by the F110 GE 129 IPE. The United Arab Emirates' F 16E/F Block 60 is powered by the F110 GE 132, as was the proposed Lockheed Martin Tata F 21, based on the Block 60 and initially designated F 16IN, for the Indian Air Force MMRCA competition. Two derivatives of the F 16, the Mitsubishi F 2 and the General Dynamics F 16XL, are powered by the 129 IPE. The engines for the F 2 were license built by IHI Corporation and designated F110 IHI 129, prior On April 24, 2024, IHI announced that investigation was underway by Japan's Ministry of Land, Infrastructure, Transport and Tourism of its subsidiary, IHI Power Systems Co., which had falsified its engine data since 2003, impacting over 4,000 engines globally.
F-15
Әуе күштері F-15E Strike Eagle үшін IPE ретінде Pratt & Whitney F100 PW-229 қозғалтқышын таңдағанмен, ұшу сынақтары үшін бір ұшаққа F110 GE-129 қозғалтқыштары орнатылды. Оңтүстік Корея 40 F-15K истребителін қуаттандыру үшін 129 қозғалтқышын таңдады, бұл F-15 ұшақтарының алғаш рет General Electric қозғалтқышымен жабдықталғандығы болды. Қозғалтқыштар Samsung Techwin компаниясымен бірлескен лицензиялық келісім бойынша өндірілді. Сондай-ақ, Сингапур Республикасы Әуе күштері (RSAF) өзінің F-15SG ұшағын қуаттандыру үшін оны таңдады. F-15E жаңа fly-by-wire басқару жүйесі және F110 GE-129 FADEC-пен бірге Advanced Eagle (Қосымша Егіз) ретінде одан әрі дамытылды. Advanced Eagle Сауд Арабиясының F-15SA, Катардың F-15QA және АҚШ Әуе күштерінің F-15EX ұшақтарының негізі болды.
Although the Air Force chose the Pratt & Whitney F100 PW 229 as the IPE for the F 15E Strike Eagle, a pair of F110 GE 129s were mounted on one aircraft for flight testing. South Korea would choose the 129 to power 40 F 15K fighters, the first time production F 15s were powered by a General Electric engine. The engines were manufactured through a joint licensing agreement with Samsung Techwin Company. It has also been chosen by the Republic of Singapore Air Force (RSAF) to power its F 15SG. The F 15E would be further developed into the Advanced Eagle with a new fly by wire control system that incorporates the F110 GE 129's FADEC. The Advanced Eagle would be the basis for Saudi Arabia's F 15SA, Qatar's F 15QA, and the U. S. Air Force's F 15EX.
Нұсқалар
F110 GE 100: F101 DFE (Derivative Fighter Engine) қозғалтқышынан жасалған бастапқы нұсқа, F 16 Block 30 және 40 ұшақтарын қуаттандырады. F110 GE 400: F14 ұшағына сәйкес келетін 50 дюймдік артқы жану камерасы бар 100 нұсқасының теңіздік варианты, F14A+ (кейін F14B деп аталды) және F14D ұшақтарын қуаттандырады. F110 GE 129: Жақсартылған өнімділігі бар қозғалтқыш нұсқасы, F 16 Block 50 және 70, сондай-ақ F 15SG, SA, QA және EX ұшақтарын қуаттандырады. F110 GE 132: Тағы да күшейтілген итеру күші бар нұсқа, F 16 Block 60 ұшағын қуаттандырады.
F110 GE 100: Initial variant resulting from the F101 DFE (Derivative Fighter Engine), powers the F 16 Block 30 and 40. F110 GE 400: Naval variant of the 100 with a 50” afterburner extension to fit the F 14, powers the F 14A+ (later designated F 14B) and F 14D. F110 GE 129: Improved performance engine variant, powers the F 16 Block 50 and 70 and the F 15SG, SA, QA, and EX. F110 GE 132: Further enhanced thrust variant powering the F 16 Block 60.