Кіріспе

1149 жылғы шайқас, Екінші крест жорығы кезінде қазіргі Сирия аумағында болған.

Инаб шайқасы, сондай-ақ Ард әл Хатим немесе Фонс Муратус шайқасы деп те аталады, 1149 жылғы 29 маусымда Екінші крест жорығы барысында өтті. Атабег Нұр ад-Дин Зангидің Зенгид әскері Пуатье графы Раймон мен Әли ибн Вафаның әміршілерінің біріккен әскерін талқан етті. Осыдан кейін Антиохия княздығы тоналып, шығыс шекарасы батысқа ықпал еткенімен, аумағы қысқарды.

Өмірбаян

1146 жылы Нұр әд-Диннің әкесі Зенги қайтыс болғаннан кейін, Пуатье графы Раймон барлық жағынан жауластың қатері төніп тұрған Алеппо провинциясына (Селжұқ империясының бір бөлігі) шабуыл жасады. 1147 жылы Алеппода өзінің билігін орнатып, Эдессаны сәтті қорғағаннан кейін, Нұр әд-Дин 1148 жылдың соңында Антиохияға басып кірді және Афамияны қоршауға алды. Раймон оны жеңіп, ол әкелген жүкті тартып алды. Бірнеше айдан кейін Яграға шабуылдау үшін келгенде, Раймон аз ғана әскермен оны Алеппоға қайта шегінуге мәжбүр етті. Бірлескен күш жақындағанда Нұр әд-Дин Инаб қоршауын көтеріп, әскерін шығарды. Раймон мен ибн Вафа бекініске жақын орналаспай, өз әскерлерімен далаға ордаласты. Нұр әд-Диннің барлаушылары одақтастардың қорғансыз жерге орналасқанын және күше түспегенін байқағаннан кейін, атабек түнеуде жау лагерін қоршап алды. 29 маусымда Нұр әд-Дин Антиохия армиясына шабуыл жасап, оларды талқандады. Антиохия князі қашуға мүмкіндік алғанмен, әскерін тастап кетуден бас тартты. Раймон "ұзын бойлы" ерекше көзге түсетін адам болғандықтан, "жанына келгендердің барлығын қырды". Бір тарихшы Инабтағы крестшілердің жеңілісін "Агер Сангуинидегі жеңіліс сияқты" апатты десе, тағы бір зерттеуші "бұл оқиға шешуші сәт болмағандықтан, оны Екінші крест жорығымен байланыстырудың қажеті жоқ" дейді.

Салдары

Жеңісінен кейін Нұр әд-Дин Антиохияға жол ашатын Арта, Харим және ‘Имм бекіністерін басып алды. Харим 1157 жылға дейін қайта жаулап алынбады, содан кейін 1164 жылы мүлдем жоғалды. Ол әскерінің басым бөлігін Афамияны қоршауға жіберді. Аймақты тонап алғаннан кейін, Нұр әд-Дин Антиохияны қоршады, ханшайымның жоғалуы мен әскердің әлсіздігі салдарынан қала қорғаныссыз еді. Қалада қарсыласушы және бағынушы топтарға бөлінді. Біріншісі, Реймондтың жесірі Констанс және Лиможский Аймери патриархы басқарды, Нұр әд-Дин сатып алынды, ал қазынаның бір бөлігі патриархтың жеке мүлігінен төленді. Қалаға күш түсуін болдырмау үшін шағын отряд қалдырылды, ал Нұр әд-Дин жеңіс нысаны ретінде теңізде шомылды. Ол Сент-Симеон монастыры маңындағы жерлерді тонады, содан кейін күштерін біріктіріп Афамияны басып алды. Иерусалим патшасы Балдуин III тамплиерлермен бірге қоршауды бұзу үшін солтүстікке бет алғанын естіген соң, Нұр әд-Дин келіссөздер бастады. Антиохия мен Алеппо арасындағы шекара Нұр әд-Диннің пайдасына қайта бекітілді, ал әскерлер өздерінің орнына қайтты. Жоселин өзінің жауы Реймондтың жеңілісі мен өлімінің өзінің иеліктерін үлкен қауіпке ұшыратқанын түсінді. Жоселин жақын арада Нұр әд-Дин тарапынан тұтқынға алынды (1150), ал оның Эдесса графтығының қалған бөлігі латын халқымен эвакуацияланды. Инабтағы жеңістен кейін Нұр әд-Дин бүкіл ислам әлемінде батыр ретінде танылды. Оның мақсаты кресттік мемлекеттерді жою және джихад арқылы исламды нығайту болды; ол Әлеппода діни мектептер мен жаңа мешіттер ашты, және өз аумағынан еретиктер деп санайтын, әсіресе шииттерді қуды. Джихад христиан кресттік мемлекеттерінің болуымен ықпалдасты, себебі оны тұрақты соғыс күйін сақтау үшін сылтау ретінде пайдалануға болады. Нұр әд-Дин Эдесса графтығының қалдықтарын басып алып, 1154 жылы Дамаскіні өзінің билігіне бағындырды, бұл кресттік мемлекеттерді одан әрі әлсіретті.