Австралия-Ұлыбритания астрономиялық обсерваториясының тарихы
Australian Astronomical Observatory
Австралиялық астрономиялық обсерватория (AAO) – Сидниде орналасқан оптикалық және инфрақызыл астрономиялық зертхана. AAT және UKST телескоптарын басқарды, ғылыми құралдар жасады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия астрономиялық обсерваториясы (ААО), бұрын Англо-Австралия обсерваториясы, Австралияның Сидней қаласының маңындағы Солтүстік Райд қаласында орналасқан оптикалық және жақын инфрақызыл астрономиялық обсерватория. Бастапқыда Ұлыбритания және Австралия үкіметтері бірлесіп қаржылаған, кейіннен Австралияның Индустрия, инновация, ғылым, зерттеу және жоғары білім департаменті толық басқаруға алды. ААО Австралияның Коонабарабран қаласына жақын орналасқан Сайдинг Спринг обсерваториясында 3,9 метрлік Англо-Австралия телескобын (AAT) және 1,2 метрлік Ұлыбритания Шмидт телескобын (UKST) пайдаланды. Екі телескопты қолданумен қатар, ААО қызметкерлері астрономиялық зерттеулер жүргізіп, AAT, UKST және басқа телескоптар үшін астрономиялық құралдарды жобалап, жасады, оның ішінде Чилидегі Еуропалық Оңтүстік Обсерваториясының (ESO) Өте Үлкен Телескобы және Гавайдағы Мауна-Кеадағы Жапондық Субару телескобы үшін де құралдар жасады. Ұлыбританияның ААО-ға қатысуы 2010 жылдың маусым айында тоқтатылып, атауы мен басқару тәртібі 2010 жылдың 1 шілдесінен күшіне енді.
The Australian Astronomical Observatory (AAO), formerly the Anglo Australian Observatory, was an optical and near infrared astronomy observatory with its headquarters in North Ryde in suburban Sydney, Australia. Originally funded jointly by the United Kingdom and Australian governments, it was managed wholly by Australia's Department of Industry, Innovation, Science, Research and Tertiary Education. The AAO operated the 3.9 metre Anglo Australian Telescope (AAT) and 1.2 metre UK Schmidt Telescope (UKST) at Siding Spring Observatory, located near the town of Coonabarabran, Australia. In addition to operating the two telescopes, AAO staff carried out astronomical research, and designed and built astronomical instrumentation for the AAT, UKST, and other telescopes including the European Southern Observatory (ESO)'s Very Large Telescope in Chile, and the Japanese Subaru Telescope on Mauna Kea in Hawaii. UK involvement in the AAO ceased in June 2010, with the change of name and management arrangements effective from 1 July 2010.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Ұлыбританияда оптикалық астрономиялық бақылаулар заманауи инфрақұрылымның жетіспеуінен қиындыққа тап болды. Оңтүстік жарты шарда ірі телескоптар болмағанмен, ең қызықты астрономиялық нысандар (мысалы, Галактика орталығы және Магеллан бұлттары) осы ендіктерден зерттеу үшін ең қолайлы жағдайға ие болды. 1950 жылдары 1939 жылдан 1956 жылға дейін Маунт Стромло обсерваториясының директоры, ал 1956 жылдан 1971 жылға дейін Корольдік астрономы Ричард Вулли Австралияда үлкен телескоп салуды ұсынды. 1960 жылдардың басында британдық және австралиялық ғалымдар техникалық талаптарды талқылау және ұсынылған телескопқа сәйкес келетін орынды іздеу мақсатында бірнеше кездесу өткізді. 1965 жылдың шілдесінде екі елдің үкіметтеріне ресми өтініш жолданды. 1967 жылдың сәуір айында 150 дюймдік «Англо-Австралия телескопын» (AAT) салуға келісім берілді. Телескоп Австралия Ұлттық Университетіне (ANU) тиесілі Сидинг Спринг тауында орналастырылуы жоспарланған. Сол жылы Кенберрадағы жобалық кеңсеге бақылау жасау үшін «Бірлескен саясат комитеті» құрылды. Оған белгілі ғалымдар – Эдвард Боуэн (Австралия), Олин Эгген (Австралия), Ричард Вулли (Ұлыбритания) және Джим Хози (Ұлыбритания) кірді. Жобалық кеңсе телескоптың жобаларын және техникалық сипаттамаларын, монтаждау және құрылыс жобаларын аяқтады. Parkes радиотелескопын дамыту және салу тәжірибесін пайдалана отырып, бүкіл әлем бойынша келісімшарттар жасалды. «Англо-Австралия телескопы» туралы келісім 1969 жылдың 25 қыркүйегінде қол қойылды және 1971 жылдың 22 ақпанында күшіне енді. «Бірлескен саясат комитеті» Австралия заңнамасына сәйкес толық құқықтық мәртебесі бар «Англо-Австралия телескопы кеңесімен» (AATB) алмастырылды. Кеңестің міндеті телескоптың жұмысын қадағалау болды. AAT құрылысы қарқын алған сайын телескопты басқару құрылымының егжей-тегжейі туралы пікір таласы күшейді. Сол кездегі Маунт Стромло және Сайдинг Спринг обсерваторияларының директоры Олин Эгген және ANU вице-канцлері Джон Кроуфорд екіұлттық келісімде жеке обсерватория құру көзделмегенін мәлімдеді. Олар телескоптың бақылауы соңғы кезде Маунт Стромло және Сайдинг Спринг обсерваториясының директорына тиесілі болуы керек екенін және жаңа телескопқа қосымша персоналды ANU ұсынуы керек екенін айтты. Алайда, британдық астрономдар, Австралия мемлекеттік университеттерінің астрономдарының қолдауымен, AAT-де тең серіктес емес, жай ғана қонақтар болып қалуы мүмкін деген қорқынышпен, AATB-де жұмыс істейтін және тек оған жауап беретін жеке директор және штаттық қызметкерлерді қолдау үшін күш салды. Бұл мәселе 1973 жылдың маусым айына дейін шешілмеді. Ол кезде Австралия үкіметі AATB-нің тәуелсіз штаттық қызметкерлерді бекіту туралы шешімін қолдады, осылайша Англо-Австралия обсерваториясы құрылды. Бірінші директор Джо Уэмплер 1974 жылдың қыркүйегінде қызметке кірісті. Бүгінгі күнге дейін бес директор қызмет етті.
In the years immediately after World War II optical observational astronomy in the UK was toiling due to a lack of modern infrastructure. There were no large telescopes in the southern hemisphere despite some of the most intriguing astronomical objects (e. g. the Galactic Centre and the Magellanic Clouds) being best placed for study from these latitudes. In the 1950s Richard Woolley, Director of Mount Stromlo Observatory from 1939 to 1956 and Astronomer Royal from 1956 to 1971, suggested constructing a large telescope in Australia. After a series of meetings between British and Australian scientists in the early 1960s to discuss the technical specifications and begin the search for a suitable site for the proposed telescope, a formal approach was made to the governments of both countries in July 1965. It was finally agreed in April 1967 that the building of a 150" telescope, the Anglo Australian Telescope (AAT), should proceed. The telescope was to be located on Siding Spring Mountain in the Warrumbungles, which was owned by the Australian National University (ANU) and the site of some of their existing infrastructure. Later that year an interim body known as the Joint Policy Committee, and including prominent scientists Edward Bowen (Aus), Olin Eggen (Aus), Richard Woolley (UK) and Jim Hosie (UK) was formed to oversee the early running of a project office which was located in Canberra. The project office finalised designs and specifications for the telescope, the mounting and the building and let contracts on a worldwide basis, exploiting the experience of those staff members who were involved in the development and construction of the Parkes radio telescope. The Anglo Australian Telescope Agreement was signed on 25 September 1969 and came into effect on 22 February 1971. The Joint Policy Committee was replaced by the Anglo Australian Telescope Board (AATB), an entity with full legal status under Australian law with responsibilities of overseeing the running of the telescope. As construction of the AAT gathered pace, a heated debate ensued as to the details of the management structure which would control the telescope. Then Director of Mount Stromlo and Siding Spring Observatories, Olin Eggen and then Vice Chancellor of the ANU, John Crawford, claimed that the bi national agreement did not provide for the creation of a separate observatory. They argued that the telescope should ultimately be under the control of the Director of Mount Stromlo and Siding Spring Observatories and that additional staff for the new telescope should be provided by the ANU. However, fearing that they would be mere guests rather than equal partners in the AAT, British astronomers, with support from Australian state university astronomers, campaigned hard for a separate director and staff who were employed by and answerable only to the AATB. The matter was not settled until June 1973 when the Australian government endorsed the AATBs decision for an independent staff, marking the birth of the Anglo Australian Observatory. The first director, Joe Wampler, took up his post in September 1974. To date there have been five directors.
Англо-Австралия телескобын салу
1967 жылдың соңында негізгі айна бос жасайтын келісімшарт АҚШ-тың Owens Illinois компаниясына берілді және 1969 жылдың сәуірінде 27,5 тонналық құрылым нөлдік кеңеюі бар Cervit шынысынан құйылды. Бос жасайтын айна Англияның Ньюкасл-апон-Тайн қаласына жіберілді, онда Grubb Parsons компаниясы оны пішімдеп, жылтыратты. Айнаның диаметрі 3,9 метр, фокус арақашықтығы 12,7 метрді құрайды. Австралиялық Leighton Contractors және Evans Deakin Industries компаниялары жүзеге асырған ғимарат пен күмбездің құрылысы 1970 жылдың соңында басталды және 1972 жылдың соңында аяқталды. Ғимарат бетоннан салынған, биіктігі 26 метр, онда кеңселер, зертханалар және айнаны алюминийлеу камерасы бар жеті қабат орналасқан. Телескоп дірілдің ықтималдығын азайту үшін негізгі ғимараттан бөлек іргетасы бар бетон тіреуге орнатылған. Екі қабатты күмбез болаттан және алюминийден жасалған, салмағы 570 тонна. Телескоп экваторлық түрде орнатылған, бұл конструкция 4 метрлік Kitt Peak Ұлттық обсерваториясының телескопының дизайнына ұқсас. Монтаждау жұмысы Жапонияның Муроран қаласындағы Mitsubishi Electric компаниясымен жасалды. Ол 1973 жылдың басында Австралияға жеткізіліп, сол жылдың сәуір айында Сайдинг Спринг Маунтин тауында құрастырылды. Телескопты басқару жүйесі де Mitsubishi Electric компаниясымен жасалып, осы кезде жеткізілді. Бұл компьютермен басқарылатын алғашқы телескоптардың бірі болды, Interdata Model 70 үлгісі, және бағыттау мен қадағалаудың жаңа дәрежедегі дәлдігін қамтамасыз етті. AAT телескопының құрастырылуы 1974 жылы аяқталды және телескопты пайдалануға беру сол жылдың сәуір айында басталды. Барлығы құрылысқа сегіз жыл кетіп, 16 миллион австралиялық доллары жұмсалды. Телескопты 1974 жылдың 16 қазанында Ұлыбританияның шаһзадасы Чарльз ресми түрде ашты және 1975 жылдың маусымында толыққанды пайдалануға берілді.
In late 1967 the contract for the primary mirror blank was awarded to Owens Illinois, USA and the 27.5 ton structure was cast from zero expansion Cervit glass in April 1969. The blank was shipped to Newcastle upon Tyne, England to be figured and polished by Grubb Parsons The final product has a diameter of 3.9m and a focal length of 12.7m. Construction of the building and dome, undertaken by the Australian companies Leighton Contractors and Evans Deakin Industries respectively, began in late 1970 and was completed by the end of 1972. The building was manufactured from concrete, stands 26m high and has seven floors housing offices, labs and a mirror aluminising chamber. The telescope stands on a concrete pier with a separate foundation to the main building, to reduce the risk of vibrations. The double skinned dome is manufactured from both steel and aluminium and weighs 570 tonnes. The telescope is mounted equatorially, loosely following the design of the 4m Kitt Peak National Observatory telescope. The mount was manufactured in Muroran, Japan by Mitsubishi Electric. It was shipped to Australia in early 1973 before being assembled at Siding Spring Mountain in April of that year. The telescope drive system was also produced by Mitsubishi Electric and delivered at this time. It was one of the first to be controlled by computer, an Interdata Model 70, and provided new levels of pointing and tracking precision. Assembly of the AAT was completed by 1974 and commissioning of the telescope began in April of that year. In total it took eight years to build at a cost of A$16 million. It was inaugurated by HRH Prince Charles on 16 October 1974 and went into general use in June 1975.
ААТ-пен зерттеулер
ААО астрономияда 25 жылдан бері оптикалық талшықтарды пайдаланып келеді. AAOmega және оның алдыңғы нұсқасы 2dF сияқты құралдар телескоптан жұлдыздар мен галактикалардың жарығын спектрографқа жеткізу үшін оптикалық талшықтарды қолданады, онда ол егжей-тегжейлі талдау үшін құрамына сәйкес түстерге бөлінеді. 2dF және AAOmega құралдарының кең көру өрісі (айдың енінен 4 есе) және олардың 400 оптикалық талшығы аспанның кең аумақтарында орналасқан көптеген нысандарды орташа уақыт ішінде спектроскопиялық тұрғыдан зерттеуге мүмкіндік береді. ААТ-та жүргізілген көптеген маңызды зерттеулер осы мүмкіндіктерді пайдаланды. 2dF Galaxy Redshift Survey (2dFGRS) 2dF құралын қолданып, оңтүстік аспанның шамамен 7%-ын қамтитын B~19.5-тен ақын жарық ететін ~250000 галактиканың спектрлерін және қызыл жылжуларын тек ~270 түнде алды. 2dFGRS үлгісінің мөлшері бұрынғы зерттеулерге қарағанда әлдеқайда көп болды, бұл космологиялық параметрлерді мұқият бағалауға мүмкіндік берді. Мысалы, зерттеу ғаламның массалық тығыздығының бағалауын жақсартты, ғаламдағы бариондық материяның үлесін анықтады және нейтринолардың жалпы массасының жоғарғы шегін белгіледі. Сонымен қатар, 2dFGRS Хаббл тұрақтысының тәуелсіз бағасын ұсынды, ол Хаббл ғарыш телескопының негізгі жобасымен анықталған мәнмен толық сәйкес келді. Осы зерттеудің басты мақсаты – галактикалардың таралуындағы ішкі ерекшелікті «стандартты өлшеуіш» ретінде пайдаланып, қашықтықты қызыл жылжумен байланыстырып, қара энергияның табиғатын түсінуді жетілдіру. Ғаламның осы құпия құрауы оның кеңею қарқынын үдетуге жауапты болып көрінеді. ААТ-та Galaxy and Mass Assembly (GAMA) атты тағы бір AAOmega негізіндегі зерттеу Жергілікті Ғаламдағы ~250000 галактиканың оптикалық спектроскопиясын алу процесінде. AAOmega деректері Herschel ғарыш обсерваториясы сияқты серік обсерваторияларынан және әлемдегі басқа телескоптардан алынған байқаулармен бірге қараңғы материяның стандартты космологиялық моделінің болжамдарын, мысалы, қараңғы материя галоларының сандық тығыздығы мен олардың массалары арасындағы және галактикалардың сандық тығыздығы мен олардың массалары арасындағы байланысты зерттеу үшін қолданылады, бұл олардың жұлдыздық жарығын зерттеу арқылы анықталады. ААТ сонымен қатар Күннен тыс планеталарды іздеу бағдарламасын – Anglo-Australian Planet Search (AAPS) жүргізеді. AAPS Лондон университетінің колледжінің Echelle спектрографының (UCLES) жоғары тұрақтылығын пайдаланып, планетаның болуынан туындаған рефлекстік Доплер қозғалысын анықтау үшін қажетті жұлдыздардың радиалдық жылдамдығын өлшеуде секундына бірнеше метрлік дәлдікке жетеді. AAPS 20-дан астам Күннен тыс планета тапты, олардың массасы шамамен 10%-дан Юпитердің массасынан 10 есе артық.
The AAO has made use of optical fibres in astronomy for over 25 years. Instruments such as AAOmega, and its predecessor 2dF, use optical fibres to feed the light of stars and galaxies from the telescope into a spectrograph where it is dispersed into its component colours for detailed subsequent analysis. The broad field of view accessed by the 2dF and AAOmega instruments (4 times the width of the moon) and their 400 optical fibres, makes it feasible to spectroscopically survey large numbers of objects distributed across expansive areas of sky in a reasonable time frame. A number of major studies undertaken with the AAT have exploited these capabilities. The 2dF Galaxy Redshift Survey (2dFGRS) used the 2dF instrument to obtain spectra and redshifts for ~250000 galaxies brighter than B~19.5 over ~7% of the southern sky in only ~270 nights. The 2dFGRS sample size was an order of magnitude greater than those of previous surveys, allowing a rigorous evaluation of cosmological parameters. For example, the survey has refined estimates of the mass density of the Universe, provided a determination of the fraction of baryonic matter in the Universe and set an upper limit on the total mass of neutrinos. In addition 2dFGRS yielded an independent estimate of the Hubble constant, which was in excellent agreement with value determined by the Hubble Space Telescope Key Project. The primary goal of this study is to use an intrinsic feature in the distribution of galaxies as a "standard ruler" to relate distance to redshift and improve our knowledge of the nature of dark energy. This mysterious component of the Universe appears to be responsible for accelerating its rate of expansion. Another AAOmega based survey on the AAT, Galaxy and Mass Assembly (GAMA), is in the process of obtaining optical spectroscopy for ~250000 galaxies in the Local Universe. The AAOmega data will be used in conjunction with observations from satellite observatories such as the Herschel Space Observatory, and other telescopes around the world, to examine the predictions of the Cold Dark Matter standard cosmological model, like the relationship between the number density of dark matter halos and their masses and the relationship between the number density of galaxies and their masses as determined through studying their starlight. The AAT also hosts a program to search for extrasolar planets, the Anglo Australian Planet Search (AAPS). The AAPS exploits the high stability of the University College London Echelle Spectrograph (UCLES) to obtain the few metres per second precision in measurements of the line of sight velocities of stars necessary to detect the reflex Doppler motion induced by the presence of a planet. The AAPS has found more than 20 extrasolar planets, with masses ranging from ~10% to > 10 times that of Jupiter.
Шмидт телескопы
1,2 метрлік Ұлыбританиялық Шмидт телескопы ААТ-ты толықтыру мақсатында салынды және 1973 жылдың тамызында ресми түрде жұмысын бастады. Ол шолу астрономиясы үшін жобаланған, өте кең көріс бұрышына ие, ол Айдың көрінетін диаметрінен 12 есе артық. Телескоп 1988 жылға дейін Эдинбургтағы Корольдік обсерваторияның Шмидт телескопы бөлімімен басқарылды, содан кейін басқару ААО-ға берілді. Шмидт телескопы оңтүстік аспанның көк және қызыл фотосуреттерін түсіру және 6dF галактикалық шолуын жүргізу сияқты жұмыстарды атқарды. Оның көп нысанды спектроскопиялық қабілеті қазіргі уақытта Радиалды жылдамдық эксперименті (RAVE) шолуын жүргізу үшін қолданылуда.
The 1.2 metre UK Schmidt Telescope was built to complement the AAT and officially began operations in August 1973. It was designed for survey astronomy, having an extremely large field of view which is more than 12 times the apparent diameter of the moon. The telescope was operated by the Schmidt Telescope Unit of the Royal Observatory, Edinburgh until 1988, when it was agreed that control would be handed over to the AAO. The Schmidt has undertaken work including blue and red photographic surveys of the southern sky and the 6dF Galaxy Survey. Its multi object spectroscopic capability is currently being exploited to perform the Radial Velocity Experiment (RAVE) survey.