Аргентиналық саяхатшы және заңгер Лилита Каррио

Кіріспе

Аргентиналық саясаткер және заңгер

Элиза Мария Авелина "Лилита" Карио (26 желтоқсан 1956 жылы туған) – аргентиналық заңгер, профессор және саясаткер. Ол ARI Азаматтық коалициясының төрағасы, Cambiemos коалициясының негізін қалаушылардың бірі және Чако провинциясы мен Буэнос-Айрес қаласының ұлттық депутаты болды. Каррио Аргентинада либералдық, христиандық және беймәлім саясаткер ретінде танылады.

Өмірбаян

Резистенсияда, Чако облысында дәстүрлі отбасында дүниеге келген Каррио бұрынғы жасөспірімдер арасындағы сұлулық патшайымы атанған. Оның әкесі, Роландо "Коко" Каррио, радикалдық азаматтық одақтың көрнекті саясаткері болды. Анасы, Мария "Лела" Элиса Родригес, әдебиет профессоры болған. Ол Солтүстік-Шығыс ұлттық университетіне түсіп, 1978 жылы заңгер мамандығын бітірді, ал кейіннен Жағалау ұлттық университетінде мемлекеттік құқық бойынша магистратураны аяқтады. Каррио 1979 жылы Чако облысы прокуратурасының техникалық кеңесшісі ретінде мемлекеттік қызметке қабылданды, ал 1980 жылы облыстық бас прокурор кеңсесіне тағайындалды. Кейіннен ол өз университетінде конституциялық құқықтан сабақ берді, ал 1986 жылдан 1988 жылға дейін Буэнос-Айрес университетінің құқық факультетінің адам құқықтары бөлімінің директоры қызметін атқарды. 2004 жылы ол Ханна Арендт атындағы мәдени және саяси білім беру институтын (испан тілінде: Hannah Arendt instituto de formación cultural y política) құрды және содан бері онда оқытумен айналысып келеді.

Саясат

Каррио өзінің ұстазы Рауль Альфонсиннің өтініші бойынша саясатқа қадам басты, 1994 жылғы Конституциялық түзетулер конвенциясына сайланды. Ол конвенция барысында Аргентина Конституциясына Аргентина ратификациялаған халықаралық адам құқықтары туралы келісімдерді енгізуді міндеттеген 75-баптың 22-тармағының негізгі жақтаушысы болды. 1995 жылы ол өз провинциясынан Депутаттар палатасына сайланды, онда центристтік Радикалды азаматтық одақтың (UCR) өкілі болды. 1997 жылы ол халықаралық жағдайда жоғалып кеткен адамдар туралы келісімге конституциялық мәртебе беруге бағытталған заң жобасын қабылдады. 1999 жылы ол Фернандо де ла Руа үшін белсенді түрде үгіт жүргізді. Конгреске қайта сайланған Каррио 1999 жылдан кейін, әсіресе 2001 жылы Экономика министрі Доминго Кавалломен айыптасқан кезде, Жемқорлық және Ақшаны жылыстату жөніндегі Конгресс комитетінің төрағасы ретінде кең танылды. 2000 жылы Еңбек, Әділет және Білім Альянсының (UCR 1997 жылы Социалистермен және «Ел үшін ынтымақтастық» майданымен құрған) тарауынан кейін Каррио Демократиялық Социалистік партияға және өз партияларында наразы болған солшыл көзқарастарға ие басқа саясаткерлерге бет бұрды. Олар бастапқыда «Аргентиналықтар тең республика үшін» (Argentinos por una República de Iguales), ARI деп аталған бейресми майдан құрды. Социалистер кеткеннен кейін, Каррио және олардың бастапқы партияларынан шыққан басқа да өкілдер де кетіп қалды. Олар 2002 жылы «Тең республика үшін балама» (сондай-ақ Азаматтық коалиция ARI) деп аталған жаңа партия құрды. 2003 жылғы сайлауда Каррио президенттікке үміткер болды, ал Мендоса депутаты Густаво Гутьеррес Азаматтық коалиция ARI партиясынан кандидат ретінде қатысты. Бұрын бірге жұмыс істемегенімен, олар 2001 жылғы Ақшаны жылыстатуды тергеу комиссиясында (испан тілінде: Comisión investigadora de lavado de dinero) бірге жұмыс істеген. Олар сайлаушылардың шамамен 16% дауысын алып, төртінші орынға шықты, бұрынғы президент Карлос Менем, болашақ президент Нэстор Киршнер және Экономика министрі Рикардо Лопес Мерфи олардан озып кетті. Сайлауда жеңілгеннен кейін ол 2003-2007 жылдардағы Киршнер президенттігі кезінде үлкен дағдарысқа тап болған Азаматтық коалиция ARI-ді нығайту жөнінде жұмыс істеді, мүшелері келіспеушіліктерге толы болды және бірнеше депутаттар Ұлттық үкіметке кетіп қалды. 2005 жылы ол Буэнос-Айрес автономиялық қаласының Ұлттық депутаты ретінде 20% -дан астам дауыспен жеңіске жетіп, Конгрестің төменгі палатасына оралды. Каррио 2007 жылғы сайлауда Азаматтық коалиция деп аталған майданнан президенттікке қайта үміткер болды. 2007 жылдың наурыз айында ол науқанды жүргізу үшін Конгресстегі мандатын қалдырды. Өзінің кандидаттық серігі Рубен Джустинианимен (Социалистік партияның төрағасы) бірге Каррио шамамен 23% дауыс жинады, бірінші ханым Кристина Фернандес де Киршнерден кейін екінші орынға шықты. Ол Аргентинаның үш ірі қаласының екеуінде (Бюэнос-Айрес және Росариода) көпшілік дауысқа ие болды, бірақ ең көп халқы бар Бюэнос-Айрес провинциясында үлкен жеңіліске ұшырады. Нәтижесінде Каррио Кристина Фернандес де Киршнерге шамамен 2:1 есебімен жеңіліп, оны балуандыққа мәжбүрлеуге жетпеді. Аргентинада президенттікке үміткер кемінде 45 пайыз дауыс жинаса немесе 40-44 пайыз дауыс жинап, екінші орын алғаннан кемінде 10 пайызға артық болса, жеңіске жетеді. 2007 жылғы сайлаудан кейін Каррио президенттікке қайта үміткер болмайтынын мәлімдеді, оның орнына «оппозиция жетекшісі» ретіндегі рөлін күшейтіп, 2011 жылғы сайлаудан кейін болашақ үкіметте мүше болуға немесе оған ықпал етуге тырысатынын айтты. Ол 2009 жылдың маусым айында өткен аралық сайлау алдында бұрынғы одақтастары UCR және Социалистермен Азаматтық және әлеуметтік келісімде қайта қосылды. Алайда, бұл коалиция тек UCR үшін пайдалы болды, ал Каррионың ықпалының төмендеуі 2010 жылдың тамызында топтан арылуына әкелді. Кейін ол 2011 жылғы президенттік жарыстан бас тарту туралы бұрынғы шешімін қайта қарастырып, 2010 жылдың 12 желтоқсанында Азаматтық коалиция/ARI тікелегінен үміткерлігін жариялады. 23 қазанда өткен сайлауда Каррио 1,8% дауыс жинап, жеті үміткердің арасында соңғы орынға ие болды. Каррио 2013 жылдың маусым айында құрылған «Жалпы фронт» (UNEN) одағына қосылды және қазан айында өткен сайлауда олардың тікелегінен төменгі палатаға қайта сайланды. Оның UNEN-ді PRO партиясы жетекшілік ететін коалицияға біріктіруге деген ниеті 2014 жылдың қарашасында UNEN-нен бөлініп кетуіне әкелді. UCR партиясы да коалициядан шығып, PRO-ға қосылды. Үш партия жаңа коалиция – Cambiemos құрды. Ол алғашқы сайлауда президенттікке үміткер болды, бірақ Маурисио Макриден жеңілді. Кейін Макри 2015 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетті. Ол абортты заңдастыруға қарсы дауыс берді. Дауыс беруде жеңілгеннен кейін Элиза Каррио ашумен кетіп, «Cambiemos-қа барлығына түсінікті болсын, келесі жолы мен [байланысты үзуге] барамын» деп ескертті. 2020 жылдың 1 наурызында ол ұлттық депутаттығынан кетті.

Carrió entered politics at the request of her mentor, Raúl Alfonsín, was elected to the 1994 Constitutional Amendments Convention, during which she was a leading sponsor of Article 75, section 22, which mandated the adoption of international human rights treaties ratified by Argentina into the Argentine Constitution. She was elected to the Chamber of Deputies for her province, representing the centrist Radical Civic Union (UCR), in 1995, and in 1997, obtained passage of a bill giving constitutional authority to the international Treaty of Disappeared Persons. She campaigned heavily for Fernando de la Rúa in 1999. Re elected to Congress, Carrió earned growing publicity as the chair of the Congressional Committee on Corruption and Money Laundering after 1999, particularly during a series of exchanged accusations in 2001 between herself and Economy Minister Domingo Cavallo. After the rupture in 2000 of the Alliance for Work, Justice and Education (which the UCR had formed in 1997 with Socialists and the Front for a Country in Solidarity), Carrió turned to the Democratic Socialist Party and other politicians with leftist leanings who were discontented in their parties, and formed an informal front, initially called "Argentinians for a Republic of Equals" (Argentinos por una República de Iguales), ARI. After dissensions, the socialists left, and so did Carrió and other figures from their original parties. Together, they formed a new party, called Alternative for a Republic of Equals (also Civic Coalition ARI), in 2002. In the 2003 elections, Carrió ran for president with Mendoza deputy Gustavo Gutiérrez as the candidate for the Civic Coalition ARI party. Prior to running together, she had worked with him in the 2001 Money Laundering Investigation Commission (Spanish: Comisión investigadora de lavado de dinero). They ended up in the fourth place with about 16% of the votes, behind former president Carlos Menem, would be president Néstor Kirchner, and minister of economy Ricardo López Murphy. After losing the election, she worked on securing the Civic Coalition ARI, which went through a major crisis during the 2003–07 Kirchner presidency, with members unable to settle their differences and several deputies leaving for the National Government. She returned to the Lower House of Congress in 2005, after winning a seat as a National Deputy for the Autonomous City of Buenos Aires with just over 20% of votes. Carrió ran again for the Presidency on the 2007 elections, representing a front called the Civic Coalition. In March 2007 she resigned her seat in Congress to conduct the campaign. Together with her running mate Rubén Giustiniani (chairman of the Socialist Party), Carrió obtained about 23% of the vote, coming in a distant second after first lady Cristina Fernández de Kirchner. She won a majority in two of the three largest cities of Argentina (Buenos Aires and Rosario), but she suffered a larger defeat in Buenos Aires Province, the most populous district. Ultimately, Carrió lost to Cristina Fernández de Kirchner by a nearly 2 to 1 margin, and came up well short of forcing her into a ballotage. In Argentina, a presidential candidate can win an outright victory by either winning at least 45 percent of the vote, or 40 to 44 percent of the vote while finishing at least 10 points ahead of the runner up. Following the 2007 election, Carrió announced she would not be running for the presidency again, declaring that she would instead enhance her role as "leader of the opposition" and seek to become a member of or influence in a future administration following the 2011 elections. She was reunited ahead of the June 2009 mid term elections with erstwhile allies, the UCR and Socialists, in the Civic and Social Agreement. This coalition yielded gains only for the UCR, however, and Carrió's reduced influence therein ended in her acrimonious departure from the group in August 2010. She later reconsidered her earlier decision to opt out of the 2011 presidential race, and on 12 December 2010, she announced her candidacy on the Civic Coalition/ARI ticket. Carrió received 1.8% of the vote in 23 October election, placing last in a field of seven candidates. Carrió joined the Broad Front UNEN alliance upon its formation in June 2013, and was reelected to the Lower House on their ticket in elections that October. Her desire to fold UNEN into a coalition led by the PRO party, led to her break with UNEN in November 2014. The UCR also left the coalition and joined the PRO as well. The three parties became a new coalition, Cambiemos (lang es). She run for the presidency in the primary elections, and lost to Mauricio Macri. Macri won the 2015 general elections afterwards. She voted against the legalization of abortion. After losing in the vote, Elisa Carrió left angry and warned: "Let it be clear to everyone Cambiemos, next time I'll break [ties]." On 1 March 2020, she resigned as a national deputy.

Жеке өмір

Карио әрқашан айқышпен жұрт алдына шығады, күн сайын қасиетті тамақтанады және бірде Рауль Альфонсинге Қыз Марияны көргенін айтқан. Ол есірткі қолдануды және абортты қылмыстан босатуға қарсы. Карио Конгресске кірмес бұрын да, кіргеннен кейін де абортқа қатысты өзінің қатаң ұстанымын көрсетті, соның ішінде Cambiemos негізін қалаушы Маурисио Макри альянстың заң шығарушыларын оппозиция мен билік партиясын бөліп тұрған мәселені ересек және жауапты түрде талқылауға шақырған кезде. Ол бір жынысты некелерді заңдастырудан бас тартып, оларға қатысты бейтарапты сақтады.