1745 жылғы Жәкебит көтерілісіндегі Престонпанс шайқасы
Battle of Prestonpans
1745 жылғы Жәкебит көтерілісіндегі Престонпанс шайқасы: Чарльз Эдуард Стюарт басқарған Жәкебит әскері үкімет әскерін жеңіп, көтеріліс қаупін арттырды. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландияда 1745 жылғы Якобит көтерілісі кезінде болған шайқас.
Battle in Scotland during the Jacobite rising of 1745
Престонпанс шайқасы, сондай-ақ Гладсмюр шайқасы деп те аталады, 1745 жылдың 21 қыркүйегінде Шығыс Лотиандағы Престонпансқа жақын жерде өтті. Бұл 1745 жылғы Якобит көтерілісінің алғашқы маңызды шайқасы болды. Стюарт әулетінен қуылған Чарльз Эдвард Стюарт басқарған Якобит әскерлері, сэр Джон Коуп басқаратын үкіметтік әскерді жеңді. Коуптың тәжірибесіз әскерлері Таулы жандардың шабуылына тойтарыс бере алмады. Шайқас отыз минуттан кем уақытқа созылды, Якобиттердің рухын көтеріп, көтерілісті британ үкіметі үшін күрделі қауіп ретінде көрсетті.
The Battle of Prestonpans, also known as the Battle of Gladsmuir, was fought on 21 September 1745, near Prestonpans, in East Lothian, the first significant engagement of the Jacobite rising of 1745. Jacobite forces, led by the Stuart exile Charles Edward Stuart, defeated a government army under Sir John Cope, whose inexperienced troops broke in the face of a Highland charge. The battle lasted less than thirty minutes, was a huge boost to Jacobite morale and established the revolt as a serious threat to the British government.
Өмірбаян
Австрия мұрагерлік соғысының салдарынан 1745 жылдың басына қарай британдық әскерлердің көп бөлігі Фландрияда орналасты. 1745 жылғы сәуірде Фонтенойдағы француздық жеңіс Чарльз Эдвард Стюартты ынталандырып, ол шілдеде Шотландияға аттанды, жағдайды өз пайдасына айналдыруды үміттенеді. 23 шілдеде ол Сыртқы Гебрид аралдарындағы Эрискейге қонғанда, көптеген адамдар оған Францияға қайтуға кеңес берді, бірақ оларды көндіруге жеткілікті күш жұмсалды, әсіресе Лохиелдің Дональд Кэмероны, оның шаруалары якобит әскерінің үлкен бөлігін құрады. Көтеріліс 19 тамызда Гленфиннаннан ресми түрде басталды. Шотландиядағы үкіметтік әскердің қолбасшысы сэр Джон Коуптың 3000-нан 4000-қа дейін әскері болды, бірақ олардың көпшілігі тәжірибесіз жалдамалы сарбаздар еді. Оған нашар хабарлау және кеңес беру кедергі келтірді, әсіресе Шотландия мемлекеттік хатшысы Твиддейл маркизі, ол бүліктің ауырлығын дұрыс бағаламады. Чарльздің орналасқан жері расталғаннан кейін, Коуп өзінің атты әскері мен артиллериясын Томас Фоук басшылығымен Стирлингте қалдырып, Батыс таулы аймақтары мен жазықтар арасындағы негізгі өткел – Корриэйрак асуына бет алды. Бақылау Коупқа Шығыс Шотландияға жолдың жабылуын қамтамасыз етуге мүмкіндік берер еді, бірақ ол таулы аймақтың иелігінде екенін анықтады және 26 тамызда Инвернесске қайтып келді. Якобиттердің мақсаттары қыркүйек айының басына дейін белгісіз болды, сонда Коуп олардың әскери жол желісін Эдинбургке шабуыл үшін пайдаланғанын білді. Қалаға бірінші болып жетудің жалғыз жолы теңіз арқылы екенін түсініп, оның әскері Абердинде кемелерге тиелінді. Олар 17 қыркүйекте Дунбарға түсіре бастады, бірақ тағы да кеш қалды. Чарльз сол күні Шотландия астанасына кірген болатын, бірақ Эдинбург қамалы үкіметтің бақылауында қалды.
The War of the Austrian Succession meant that by early 1745, the bulk of British forces were committed in Flanders. Encouraged by French victory at Fontenoy in April 1745, Charles Edward Stuart sailed for Scotland in July, hoping to take advantage of the situation. When he landed at Eriskay in the Outer Hebrides on 23 July, most of those contacted advised him to return to France, but enough were eventually persuaded, notably Donald Cameron of Lochiel, whose tenants provided a large proportion of the Jacobite force. The rebellion was formally launched at Glenfinnan on 19 August. Sir John Cope, government commander in Scotland, was a competent soldier with between 3,000 and 4,000 troops available, but many were inexperienced recruits. He was hampered by poor intelligence and advice, particularly from the Marquess of Tweeddale, the Secretary of State for Scotland, who consistently underestimated the severity of the revolt. Once Charles's location was confirmed, Cope left his cavalry and artillery at Stirling under Thomas Fowke and marched on Corrieyairack Pass, the primary access point between the Western Highlands and the Lowlands. Control would allow Cope to block the route into Eastern Scotland, but he found the Highlanders already in possession and withdrew to Inverness on 26 August. Jacobite objectives remained unclear until early September, when Cope learned they were using the military road network to advance on Edinburgh. Concluding that the only way to reach the city first was by sea, his troops were loaded onto ships at Aberdeen. They began disembarking at Dunbar on 17 September but once again, he was too late. Charles had entered the Scottish capital earlier that day although Edinburgh Castle remained in government hands.
Шайқас
Дунбарда Фоук пен кавалериямен бірге Коуп 2000-нан аз санды, нашар қаруланған якобит әскерін жеңуге өзінің жеткілікті күшті екеніне сенімді болды. Сонымен қатар, Чарльз өз күштеріне Эдинбургтен шығысқа қарай жылжуға бұйрық берді, және екі әскер 20 қыркүйектің түстен кейін кездесті. Коуп өз күштерін оңтүстікке қаратып орналастырды, алдында батпақты жер, оң жақтағы паркті қорғайтын қабырғалар және шайқас алаңын кесіп өтетін Транент-Коккензи вагонжолының жанындағы артиллериялық қарулармен дайындады. 1746 жылы Коуптың әрекеттерін тексеру үшін құрылған әскери сот, жердің дұрыс таңдалғанын және әскерлердің орналасуының орынды екенін мойындады. Дегенмен, бұл бірнеше факторлармен күмәнге түсірілді, мысалы, Джеймс Гардинер сияқты жоғары шенді офицерлердің нашар сапасы, оның драгундары 16 қыркүйектегі Колтбридж шабуылында таулы жаяу әскерінің шағын тобынан үрейленіп қашып кетті. Сонымен қатар, Коуптың көптеген жаяу әскерінің тәжірибесі жетіспеді. Мамыр айына дейін Ласселл полкі Лох-Ломонд маңында әскери жол салумен айналысты. Соңында, оның жалдаған теңізші-артиллеристерінің дайындығы нашар болғандықтан, ол Эдинбургке хабаршы жіберіп, оларды ауыстыруды сұрады, бірақ олар оған ешқашан жетпеді. Чарльз дереу шабуыл жасауды қалады, бірақ Мюррей олардың шабуылы Коуптың орталық бөлігінің алдындағы батпақты жерге байланысты баяулап, таулы жаяу әскерін оның артық от қуатына ұшыратады деп есептеді. Оның бағасы дұрыс болғанымен, бұл якобит басшылығын құлатқан қатыгез пікірталас сериясының біріншісі болды. Мюррей көпшілікті Коуп әскерінің ашық сол қанатына шабуыл жасау ғана сәттілікке жеткізе алады деп сендірді, ал аймақты жақсы білетін жергілікті шаруаның ұлы Роберт Андерсон оған батпақты жерлер арқылы өтетін жолды көрсетті. Таңғы сағат 4-те барлық якобит күштері Риггонхед тілігі бойымен, Коуптың орнынан шығысқа қарай үш қатарға жиналып қозғалды. Түнде күтпеген шабуылды болдырмау үшін Коуп өз орнының алдында от жақты және кемінде 200 драгун мен 300 жаяу әскерін күзетке қойды. Бірнеше күн бұрын Клунидің Макферсоны басқаратын Лодонның жоталықтарының ротасы Коптан дезертир болып кеткен. Қалған үш рота Кокензи мен Порт-Сетон қалаларындағы жүк паркін күзетуге жіберілді, ал шамамен 100 ерікті ертеңгі күнге дейін босатылып, шайқасқа қатыспады. Якобит қозғалысы туралы күзетшілерінен ескертілген Коуп өзінің әскерін шығысқа бұрып (картаны қараңыз) және артиллериясын қайта орналастыруға үлкерді. Таулы жаяу әскері шабуылға шыққанда, оның артиллериялықтары қашып кетіп, зеңбіректерді офицерлеріне атуға қалдырды. Екі драгун полкі паникаға түсіп, қашып кетті, Гардинерді соғыс алаңында жараланып қалдырды, кейін ол Транентке жеткізілді, онда түнде қайтыс болды. Олардың қашуы орталықтағы жаяу әскерді ашық қалдырды, оларға үш жағынан шабуыл жасалып, 15 минуттан кем уақыт ішінде басып алынды. Парк қабырғалары артында кері шегінуге мүмкіндік болмағандықтан, көптеген әскерлер тұтқынға алынды, бірақ кейбіреулері таулы жаяу әскері жүкті тоналағанда қашып кетті. Үкімет тарапынан шамамен 300-500 адам қаза тапты немесе жарақат алды, ал тағы 500-600 адам тұтқынға алынды, олардың көпшілігі оларды азықтандыруға жұмсалатын шығындарды үнемдеу үшін босатылды. Якобиттердің жоғалғандары 35-40 өлген және 70-80 жарақат алған деп бағаланды. Артиллерия командирі, лейтенант-полковник Уайтффорд, өз артиллериялықтарымен бірге қашып кетті, бірақ оның өмірі Инвернахайлдың Стюартымен сақталғаннан кейін, майданнан зардап шекпей кетті. Ол 1746 жылғы сәуірде Кулоденде тұтқындалған Стюарт үшін кешірім алу арқылы оған жауап берді. Коуп Фоук пен Ласселлмен бірге қашып кетті, бұл оның полкінің аман қалған санаулы мүшелерінің бірі болды. Олар келесі күні Бервик-апон-Твидке жетіп, 450 аман қалған әскерін алып келді.
Joined at Dunbar by Fowke and the cavalry, Cope was confident that he was strong enough to defeat a poorly armed Jacobite army of less than 2,000. At the same time, Charles ordered his forces to move eastward from Edinburgh, and the two armies made contact on the afternoon of 20 September. Cope drew up his forces facing south, with a marshy area immediately in front, park walls protecting their right and cannon behind the embankment of the Tranent to Cockenzie Waggonway, which crossed the battlefield. The court martial set up in 1746 to review Cope's conduct agreed that the ground was well chosen and that the disposition of his troops was appropriate. However, that was undermined by various factors, such as the poor quality of some senior officers, including James Gardiner, whose dragoons fled in panic from a small party of Highlanders in the so called Coltbridge Canter of 16 September. In addition, much of Cope's infantry lacked experience. Until May, Lascelles' Regiment had been employed in building a military road near Loch Lomond. Finally, his borrowed seamen gunners were so poorly trained that he sent a messenger to Edinburgh Castle asking for replacements, who never reached him. Charles wanted to attack immediately, but Murray argued that their charge would be slowed by the marshy ground in front of Cope's centre by exposing the Highlanders to his superior firepower. While his assessment was correct, it was the first in a series of fierce arguments between them that would fatally undermine the Jacobite leadership. Murray convinced the majority that only an attack against the open left flank of Cope's army stood any chance of success, and Robert Anderson, a local farmer's son who knew the area well, told him of a route through the marshlands. At 4 am, the entire Jacobite force began moving three abreast along the Riggonhead defile, east of Cope's position. To prevent a surprise attack during the night, Cope kept fires burning in front of his position and posted no fewer than 200 dragoons and 300 infantry as pickets. A company of Loudon's Highlanders, under Macpherson of Cluny, had deserted from Cope a few days before. The remaining three companies were detailed to guard the baggage park in Cockenzie and Port Seton, and some 100 volunteers were dismissed until the next morning and missed the battle. Warned by his pickets of the Jacobite movement, Cope had enough time to wheel his army to face east (see map) and reposition his cannon. As the Highlanders began their charge, his artillerymen fled, leaving the guns to be fired by their officers. The two dragoon regiments on the flanks panicked and rode off, leaving Gardiner mortally wounded on the battlefield, who was later carried from the field to Tranent, where he died during the night. Their flight exposed the infantry in the centre, which became attacked on three sides and overrun in less than 15 minutes. With retreat blocked by the park walls behind them, most were taken prisoner, but some escaped when the Highlanders stopped to loot the baggage train. Government losses were roughly 300 to 500 killed or wounded and another 500 to 600 captured, most of whom were released to save the expense of feeding them. Jacobite casualties were estimated as 35 to 40 dead plus 70 to 80 wounded. Deserted by his gunners, the artillery commander, Lieutenant Colonel Whitefoord, left the battlefield unharmed after his life was spared by Stewart of Invernahyle. He returned the favour by obtaining a pardon for Stewart after he was captured at Culloden in April 1746. Cope escaped along with Fowke and Lascelles, one of the few members of his regiment to do so. They reached Berwick upon Tweed the next day with 450 survivors.
Салдары
Ұрыстан бірнеше сағат өткен соң Коуп Твиддейлге хат жазып, жеңіске қатысты жауапкершіліктен бас тартты: "Мен өзімді кінәлай алмаймын; жаудың шабуылының жылдамдығын сипаттау мүмкін емес, сондай-ақ біздің сарбаздарымыздың үрейге түсуіне соқтырған себепті де". Кейіннен ол Фук және Ласселлмен бірге әскери сотта отырды. Үшеуі де ақталып, сот жеңілістің себебі "қатардағы сарбаздардың арсыз мінез-құлқына" байланысты екенін анықтады, бірақ Коуп енді ешқашан жоғары лауазымды қызметке тағайындалмады. Килликранки шайқасы (1689) тіпті тәжірибелі әскерлердің де жоғарғы жазықтықтағы шабуылдың қатыгездігіне қарсы тұруда қиындықтарға тап болғанын көрсетті, бұл сабақ 1746 жылғы қаңтарда Престонпанс және Фолкирк Мьюрда қайталанды. Оның кемшілігі – егер алғашқы шабуыл сәтсіз аяқталса, жоғарғы жазықтық сарбаздары өз позицияларын ұстап тұруға дайын болмады. Сәуірде Кулоденде Камберленд әскерлері осы тактикаға қарсы тұру үшін жаттығудан өтті және оның нәтижесінде шотландтарға ауыр зиян келтірді. Жеңіс бүлік енді одан да қатысты қаралатынын білдірді. Қазанның ортасында Монтрозға екі француз кемесі келді, олармен ақша, қару-жарақ және д'Эгиль маркизінің өкілі келді. Камберленд пен 12 000 әскер Фландриядан қайтарылды, оның ішінде Коптан бірнеше күн өткен соң Бервикке жеткен 6 000 неміс жалдамалы әскерлері де болды. Олар маусым айында Турнеде тұтқындалып, француздарға қарсы соғыспау шартымен босатылды. Принц Чарльз бен лорд Мюррей арасындағы шайқасқа дейінгі дау-жанжал – бұл қарым-қатынастың ушығуын білдіретін алғашқы эпизод болды, ал Якобит кеңесі келесі алты аптаны стратегияны талқылауға жұмсады. 1707 жылғы Одақты кері қайтару шотландтық Якобиттердің қолдауындағы маңызды фактор болды, бұл енді мүмкін болып көрінді және олар өздерінің позицияларын нығайтуға тырысты. Чарльз бен оның эмигрант кеңесшілері Ганновер режимін жою Одақтың аяқталуын қамтамасыз ету үшін қажет екенін айтты, яғни Англияға шабуыл жасау қажеттігін білдірді. Шотландтар ақырында Чарльз оларға ағылшын және француз тарапынан айтарлықтай қолдау көрсетілетініне көз жеткізгеннен кейін келісті және 4 қарашада Эдинбургтен шығып, 8 қарашада Англияға кірді. Генерал Роджер Хэндасид басқаратын үкіметтік әскерлер 14-і күні Эдинбургті қайта басып алды. Оңтүстікке қарай жорық жасау кезінде Кеңес стратегияны талқылау үшін күнделікті жиналатын болды, ал 5 желтоқсанда Дербиде оның мүшелері басым көпшілігі кері шегінуге кеңес берді, жалғыз қарсылас Чарльз болды. Уәде етілген француз десантының белгісі көрінбеді, және оларды көруге келген көпшілікке қарамастан, Манчестер ғана едәуір мөлшерде жаңа сарбаздар берді. 1715 жылы Якобиттердің бекінісі болған Престон үш сарбаз берді. Монтрозға тағы бір француз конвойы келгені туралы хабарлар Шотландияда қалу туралы бастапқы пікірді растағандай болды, және Якобиттер келесі күні солтүстікке бет бұрды. Көтеріліс 1746 жылғы сәуірде Кулоден шайқасында жеңіліспен аяқталды.
Several hours after the battle, Cope wrote to Tweeddale to disclaim responsibility for the defeat: "I cannot reproach myself; the manner in which the enemy came on was quicker than can be described and the cause of our men taking on a destructive panic ". Along with Fowke and Lascelles, he was later tried by a court martial. All three were exonerated, the Court deciding that defeat had been due to the "shameful conduct of the private soldiers", but Cope never held a senior command again. The Battle of Killiecrankie (1689) had showed that even experienced troops struggled with the ferocity of the Highland charge, a lesson reinforced at Prestonpans and Falkirk Muir in January 1746. Its weakness was that if the initial charge failed, the Highlanders were not equipped to hold their ground. At Culloden in April, Cumberland's troops had been drilled in countering that tactic and inflicted heavy losses on the Scots as a result. Victory meant the rebellion was now taken more seriously. In mid October, two French ships arrived at Montrose, bringing money, weapons and an envoy, the Marquis d'Eguilles. Cumberland and 12,000 troops were recalled from Flanders, including 6,000 German mercenaries who arrived in Berwick upon Tweed a few days after Cope. They were immediately available, having been captured at Tournai in June and released on condition that they did not fight against the French. The argument prior to the battle between Prince Charles and Lord Murray was the first episode in an increasingly fractious relationship, and the Jacobite Council spent the next six weeks arguing strategy. Reversing the 1707 Union was a significant factor in Scottish Jacobites' support, which now appeared possible, and they wanted to consolidate their position. Charles and his exile advisors argued the removal of the Hanoverian regime was required to ensure the end of the Union, which meant an invasion of England. The Scots eventually agreed after Charles assured them of substantial English and French support and left Edinburgh on 4 November and entered England on 8 November. Government forces, under General Roger Handasyd, retook Edinburgh on the 14th. On the march southward, the Council met daily to discuss strategy, and at Derby on 5 December, its members overwhelmingly counselled retreat, the only significant dissenter being Charles. There was no sign of the promised French landing, and despite the large crowds that turned out to see them, only Manchester provided a significant number of recruits. Preston, a Jacobite stronghold in 1715, supplied three. News of another French supply convoy arriving in Montrose seemed to validate the original preference for remaining in Scotland, and the Jacobites turned northward the next day. The rising ended with defeat at Culloden in April 1746.
Мұра
1953 жылы шайқас болған жерге жақын екі жақтың қаза тапқандарына ескерткіш орнатылды. Көрермендерге қолайлы көрініс үшін ескерткіштің жанында көмір шөгіндісі пайдаланылды. "Prestonpans 1745 Heritage Trust" тарихи шайқас туралы ақпарат беру мақсатымен 2006 жылы құрылды. Бұл орын Шотландиядағы тарихи шайқас алаңдарының тізіміне енгізілген және Historic Scotland қорғауында. 2019 жылы жаңа келушілер орталығы ашылуы жоспарланды, онда шайқасқа дейінгі оқиғаларды бейнелейтін Престонпанс кебедесі тұрақты түрде қойылмақ. Бұл жердің бір бөлігі тұрғын үйлерді салуға және бұрынғы Кокензи электр станциясына бөлінді. Шайқас және Коптың рөлі туралы халықтың қабылдауы көбінесе үшінші тараптардың баяндамаларымен қалыптасты, олардың ешқайсысы шайқаста болған жоқ, ал бірі тіпті сол кезде дүниеге келмеген еді. 1747 жылы жарық көрген "Полковник Гарднердің өмірі" атты кітабында, нонконформист пастор Филип Доддридж евангелизмге келген Гарднерді батыр ретінде көрсетті, көбінесе Копты әжуалау арқылы. Бұл – берік аңыз, ол бүгінге дейін қайта жаңартылуда. Гардинер 1817 жылы сэр Уолтер Скотттың "Уэверли" романында кейіпкер болып көрінеді, оның батыры – ағылшын якобит. Гарднердің қаһармандық өлімі оған болашақтың Стюарттардың емес, Одақтың қолында екеніне сендіреді. Оның құрметіне 19 ғасырдың ортасында обелиск орнатылды. Скотт сонымен қатар Лорд Марк Керрге қатысты жиі айтылатын, бірақ дұрыс емес пікірге жауап берді, Коп жеңілгені туралы хабарды алғаш рет жеткізген генерал екенін айтқан. Шайқастың ең танымал мұрасы – сол күні шайқас алаңына келген және өз сөзімен айтқанда, жеңімпаздардан тоналған жергілікті шаруа Скирвинг жазған екі ән. Олар – "Транент Мьюр" және одан да танымал "Эй, Джонни Коуп, сен ояндың ба?", қысқа, тартымды және көбінесе тарихи нақтылығы жоқ қорлау. Ақын Роберт Бернс әнге өз сөздерін жазды, бірақ олар Скирвингтің түпнұсқасы сияқты танымал емес. Бұл әуенді кейбір шотланд полктері әлі күнге дейін таңғы шақыру ретінде орындайды, сонымен қатар 1944 жылдың 6 маусымында Нормандиядағы Джуно жағажайына түскен 51-ші (Highland) дивизиясы да орындаған. Шайқасқа қатысушылардың арасында Ли полкінің сарбазы Аллан Брек Стюарт болды, ол тұтқынға алынғаннан кейін жақтарын ауыстырып, Аппин полкінің якобит Стюарттарында қызмет еткен. Автор Роберт Луис Стивенсон оны 1886 жылы жарық көрген "Қашқын" романында басты кейіпкер ретінде пайдаланған. Бұл шайқас Outlander тарихи драмалық телесериалының 2-ші маусымының 10-шы эпизодының бір бөлігі болып табылады.
In 1953, a memorial to the dead of both sides was erected near the battle site, with a coal bing providing a vantage point for visitors. The "Prestonpans 1745 Heritage Trust" was established in 2006 to provide information on the battle, and the site is included in the Inventory of Historic Battlefields in Scotland and is protected by Historic Scotland. In 2019, a new visitor centre was proposed, which would permanently house the Prestonpans Tapestry, a depiction of the events leading up to the battle. The site has been partly developed for housing and the former Cockenzie power station. Popular perception of the battle and Cope's role has largely been set by accounts by third parties, none of whom was present and in one case had not yet been born. In his 1747 book Life of Colonel Gardiner, the Nonconformist minister Philip Doddridge portrayed Gardiner, a convert to evangelicalism, as a hero and did so largely by ridiculing Cope. That is an enduring myth and is still recycled today. Gardiner features in Sir Walter Scott's 1817 novel Waverley, whose hero is an English Jacobite. Gardiner's heroic death convinces him that the future lies with the Union, rather than with the Stuarts. An obelisk in his memory was set up in the mid 19th century. Scott was also responsible for the often quoted but inaccurate comment attributed to Lord Mark Kerr that Cope was the first general to bring news of his own defeat. Perhaps the best known legacy of the battle are two songs written by Skirving, a local farmer who visited the battlefield later the same day and was, by his own account, mugged by the victors. They were "Tranent Muir" and the far more famous "Hey, Johnnie Cope, Are Ye Waking Yet? ", a short, catchy and mostly historically inaccurate insult to Cope; the poet Robert Burns wrote his own words for the song, but they are not as well known as the original by Skirving. The tune is still played by some Scottish regiments for Reveille and was also played as the 51st (Highland) Division disembarked on Juno Beach in Normandy on 6 June 1944. Participants in the battle included Allan Breac Stewart, a soldier in Lee's Regiment, who switched sides after being taken prisoner and served in the Jacobite Stewart of Appin's regiment. The author Robert Louis Stevenson used him as a lead character in his 1886 novel Kidnapped. The battle forms part of Season 2, Episode 10, of the historical drama television series Outlander.