Кіріспе
Nomeansno (кейде NoMeansNo деп стилизацияланады немесе No Means No деп жазылады) – Канаданың Виктория қаласында құрылған, кейін Ванкуверге көшіп келген панк-рок тобы. Олар 11 альбом, оның ішінде Jello Biafra-мен бірлесіп жазған альбом, сондай-ақ көптеген EP және синглдер шығарды. Сынаушы Мартин Попф олардың музыкасын "панктың жеккөруші агрессиясы мен хэви-металдың тәртіптілігі арасындағы ең күшті бірігу" деп сипаттады. Nomeansno-ның ерекше хардкорлық панк дыбысы, күрделі аспаптық өңдеу, математикалық рок және эмо элементтері бар. 1979 жылы Роб және Джон Райт ағайындар құрған бұл топ джаз және прогрессивті рок әсерімен екі мүшеден тұратын панк-топ ретінде бастама алды. Олар 1982 жылы дебюттік Mama LP альбомын шығарды, келесі жылы гитарист Энди Керр қосылды және Alternative Tentacles лейблімен келісімшарт жасасты. Керр 1991 жылдың соңында топпен бес альбомнан кейін кетіп қалды, ал топ Why Do They Call Me Mr. Happy? альбомына екі мүшелі құрамына оралды. Гитарист Том Холлистон және қысқа мерзімге екінші барабаншы Кен Кемпстер 1993 жылы қосылды. Тағы үш LP шығарғаннан кейін олар Alternative Tentacles лейблінен шығып, 2006 жылы All Roads Lead to Ausfahrt атты соңғы альбомын жарыққа шығарды. 2015 жылы Батыс Канада Музыкалық Даңқ залына енгізілді, ал келесі жылы топ таратылды.
Nomeansno (sometimes stylized as NoMeansNo or spelled No Means No) was a Canadian punk rock band formed in Victoria, British Columbia and later relocated to Vancouver. They released 11 albums, including a collaborative album with Jello Biafra, and numerous EPs and singles. Critic Martin Popoff described their music as "the mightiest merger between the hateful aggression of punk and the discipline of heavy metal." Nomeansno's distinct hardcore punk sound, complex instrumentation, math rock, and emo. Formed in 1979 by brothers Rob and John Wright, they began as a two piece punk band influenced by jazz and progressive rock. They self released their debut Mama LP in 1982, added guitarist Andy Kerr the following year, and signed with Alternative Tentacles. Kerr departed in late 1991 after five LPs with the band, and the group returned to its two piece formation for the Why Do They Call Me Mr. Happy? album. Guitarist Tom Holliston, and briefly second drummer Ken Kempster, joined in 1993. After three further LPs, they left Alternative Tentacles and issued their final album, All Roads Lead to Ausfahrt, in 2006. The Western Canadian Music Hall of Fame inducted them in 2015, and they retired the following year.
Екі адамнан тұратын алғашқы жылдары, Мама (1979 1982)
1979 жылы 25 жасында Роб Райт Калгариде оқығаннан кейін Викториядағы отбасылық үйіне оралды. Джон, Робтың сегіз жас кіші інісі, мектептегі джаз тобында барабан ойнады, және екеуі де D. O. A. Виктория университетінде өнер көрсеткеннен кейін панк-рок ойнауға шабыттанды. Олар ата-аналарының жертөлесінде репетиция жасауды бастады, кейін Джон олардың дыбысының қалыптасуы туралы былай деді: 1 = гитарашы болмаса, панк-рок пен рок-н-роллдың жалпыға ортақ стандартты әуендеріне сүйене алмайсыз. Гитарашы – «гитара құдайы» деп аталатын музыкант – ұзақ уақыт бойы басты назарда болды, сондықтан гитарашының болмауы бас пен барабанға көбірек жұмыс істеу қажеттігін білдірді. Бұл вокалды да маңыздырақ етеді, немесе кемінде вокалға көбірек орын береді. Гитара сололары болмайды, жоғары жиілікті дыбыстар да болмайды. Барабанда жасалатын әрекеттер де өзгеше болады, егер тек төрт уақытты түзу соқсаңыз, ол біршама жалықтырады. Бас гитара басқа топтарда да кейде маңызды аспап болғанмен, ол бізді нәрселерге басқаша қарауға мәжбүр етті, әндеріміздің құрылымы қарапайым куплет-припевтен асып түсуі керек еді. Бұл біздің дыбысымыздың ерекше бастау алуына себеп болды. Олар 1982 жылы «Mama» LP-ін шектеулі таралымда шығарды. Trouser Press журналына жазған сыншы Ира Роббинс «Mama» мен алғашқы 7 дюймдік пластинкаларды «джаз саяхатындағы Devo, өнер мектебінен кейінгі Motörhead немесе психотикалық стероидтар ішкен Wire» деп сипаттады. Джон сондай-ақ Викторияның «The Infamous Scientists» панк-тобына қосылды. Керр, әннің жетекші вокалисі, Роб Райттың дауыс бауларында түйіндер пайда болғандықтан, жетекші вокалды орындау жауапкершілігін көбірек мойнына алды. Олар Dead Kennedys тобының Jello Biafra басқаратын Alternative Tentacles панк лейблімен келісімшарт жасасты. Бұл, Солтүстік Америка мен Еуропа бойынша жиі гастрольдермен бірге, топтың үлкен тыңдарманға ие болуына көмектесті. 1988 жылы топ продюсер Сесил Инглишпен бірге жазылған екі шығарманы шығарды: «The Day Everything Became Nothing» EP және «Small Parts Isolated and Destroyed» альбомын. Alternative Tentacles екеуін бір CD-ге біріктіріп, «The Day Everything Became Isolated and Destroyed» деп атады. AllMusic шолушысы Шон Карратерс эксперименталды жазбаларды топтың бұрынғы жұмыстарына қарағанда «агрессивтілігі төмен» деп бағалады, бірақ оларға лайық деп есептеді.
1= without a guitar player you can't rely on the standard hooks that punk rock and rock n' roll in general relies on. The guitar player – the guitar god quote unquote – was such a focus for so long that by the nature of not having a guitar player, the bass and the drums have to do a lot more. It also makes the vocals more important, or at least it makes a lot more room for the vocals. You don't have guitar solos, you don't have the wash of high end. And the things you do on the drums are different, if you just did a straight four beat on the drums it would get kinda dull after a while. It isn't as though bass guitar hasn't been a prominent instrument at times in other bands but it made us approach things differently, our song structure couldn't just be verse chorus verse. It had everything to do with how our sound got off to a unique start. They self released the Mama LP in a limited pressing in 1982. Writing for Trouser Press, critic Ira Robbins described Mama and the early 7"s as "Devo on a jazz trip, Motörhead after art school, or Wire on psychotic steroids." John also joined the Victoria punk band The Infamous Scientists. Kerr, the song's lead vocalist, increasingly became responsible for lead vocals as Rob Wright suffered from nodules on his vocal cords. They signed with seminal punk label Alternative Tentacles, run by Jello Biafra of the Dead Kennedys. This, along with frequent touring in North America and Europe, helped the band gain a larger audience. In 1988, the group issued two releases recorded with producer Cecil English: The Day Everything Became Nothing EP and the Small Parts Isolated and Destroyed album. Alternative Tentacles compiled the two together on a single CD, The Day Everything Became Isolated and Destroyed. AllMusic reviewer Sean Carruthers called the experimental recordings "less aggressive" than, but nonetheless worthy of, the band's previous efforts.
0 + 2 = 1 және "Неге мені бақытты мырза деп атайды?" (1989-1993)
Роб Райттың дауыс жолдары жазыла бастады, ол жетекші вокалист ретінде жұмысын қайта бастады. 1989 жылы олар төртінші альбомын, "Wrong" шығарды, ол кең ауқымда сыншылардың мақтауына ие болды. Сыншы Мартин Попофф "The Collector's Guide to Heavy Metal" журналында жазып, "Wrong" альбомын топтың ең жақсы альбомы деп атады және оған 10 балдан 10 бал берді. Керр жаңа альбомды насихаттаудан кейін топтан шығып, Нидерландыға эмиграциялады. Ол Shovlhed тобының Скотт Хендерсонымен бірлесіп Hissanol тобымен екі LP шығарды. Кейін ол 1997 жылы жеке альбомын шығарды, ал 2005 жылы Dog Faced Hermans тобының Уилф Пламымен бірге Two Pin Din дуэтін құрды. Райт ағайындылары өздерінің қосалқы жобасы, Hanson Brothers тобына көңіл бөлді. Канадтық хоккейшілер мен жанкүйерлер кейіпінде киініп, олар топтың атын және имиджін 1977 жылы Пол Ньюманның басты рөлде ойнаған Джордж Рой Хиллдің "Слап Шот" фильміндегі кейіпкерлерден алды. Джон жетекші вокалист болды, ал Showbusiness Giants тобының гитарисі Том Холлистон қосылды. Alternative Tentacles-тің қолдауымен The Wrights "Mr. Right & Mr. Wrong: One Down & Two to Go" жинағын шығарды, ол ерте демо жазбалар, студиядан шығарылған материалдар және қосымша материалдарды қамтиды.
Әлемнің әлемдіклігі (осындай) және Бассыз буржуазияның биі (19931999)
Холлистон "Why Do They Call Me Mr. Happy?" альбомын қолдау үшін Nomeansno тобымен гастрольдік сапарға қатысты, ал екінші барабаншы Кен Кемпстер 1993 жылы олардың алғашқы төрт мүшеден тұратын құрамын толықтыру үшін кейінірек қосылды. Кемпстер келесі төрт жыл бойы Nomeansno тобымен үзірлі-кесірлі гастрольдік сапарлар жасады. Холлистон мен Кемпстер 1995 жылы жарық көрген The Worldhood of the World (As Such) альбомында тұңғыш рет өнер көрсетті. Философ Мартин Хайдеггердің "Болу және уақыт" еңбегінен атау алған бұл альбомда бұрынғыларына қарағанда әлдеқайда қарапайым және әуенді әндер орын алған, бірақ топтың "қан мен етке құштарлығын" сақтап қалды. Дегенмен, The A.V. Club үшін жазған бір сыншы бұл альбомды "жалықтыратын, мағынасыз панк" деп сипаттап, топты Rush тобымен теңестірді.
Бір және барлық жолдар Ausfahrt-қа әкеледі (20002006)
2000 жылы топ «Alternative Tentacles» лейблы арқылы соңғы альбомын, «One» аттысын шығарды. The Ramones тобының «Beat on the Brat» әніне баяу, стинер-рок кавері мен Майлз Дэвистің «Bitches Brew» әнінің он бес минуттық нұсқасы (электр фортепиано және конгалармен бірге) альбом жақсы қабылданды. AllMusic-тен Schulte альбомды «күшті және ауыр колледждік панк» деп бағалап, оны «Wrong» альбомінен бергі топтың ең жақсы жұмысы деп атады. Албомнан қалған үш трек «Generic Shame» EP ретінде «Wrong» арқылы шығарылды. 2002 жылы топ «Alternative Tentacles» лейблынан кетіп, өзінің каталогын «Wrong» және «Southern Records» дистрибьюторы арқылы қайта шығара бастады. Жаңа барабаншысы Эрни Хокинспен бірге Хансон ағайындылары сол жылдың соңында «My Game» атты үшінші альбомын жарыққа шығарды. Nomeansno тобы кең аумақты гастрольдік сапарлар жасады, бірақ келесі альбомын шығаруға алты жыл кетті. Осы уақыт аралығында олар «The People's Choice» атты үздік әндер жинағын шығарды. Олардың «All Roads Lead to Ausfahrt» атты оныншы студиялық альбомы 2006 жылдың 22 тамызында АҚШ-та «AntAcidAudio», ал Еуропада «Southern» лейблы арқылы жарық көрді. AllMusic сыншысы Джо Энн Грин альбомның жан-жақтылығын топтың мұрасына және мансабының жетістіктеріне лайықты деп бағалады. Гриннің сөзіне göre, Nomeansno «тасқа толы аймақтың төменгі жағындағы бұталар мен ішкі кеңістіктерді, және ширек ғасыр бұрын бастаған барлық ашу-ызасын» қайтадан басып өтеді. 2021 жылы «Wrong» альбомы 2021 жылғы «Polaris Music Prize» сыйлығында көпшілік дауысымен «Polaris Heritage Prize» жүлдесін жеңіп алды. 2023 жылдың желтоқсанында радио жүргізушісі Джейсон Лэмб жазған «NoMeansNo: From Obscurity to Oblivion: An Oral History» атты топтың ресми өмірбаяны «PM Press» баспасынан шықты. Кітапта топтың барлық бес мүшесімен, сондай-ақ достарымен, отбасымен, әріптес музыканттарымен және жанкүйерлерімен жасалған сұхбаттар жинақталған.