Канадалық Cowboy Junkies тобының тарихы

Кіріспе

Канаддық Cowboy Junkies тобы – 1985 жылы Канаданың Онтарио провинциясының Торонто қаласында Алан Антон (бас гитарист), Майкл Тимминс (әндер жазушы, гитарист), Питер Тимминс (дауылпаз) және Марго Тимминс (әнші) құрған альтернативті кантри және фолк-рок тобы. Тимминстердің үшеуі – туысқандар, ал Антон алғашқы екі тобында Майкл Тимминспен бірге жұмыс істеген. Джон Тимминс бұрын топтың мүшесі болған, бірақ олардың тұңғыш студиялық альбомын жазу алдында топтан шығып кеткен.

Ерте тарих

Аллан Антон мен Майкл Тимминс, балабақшада танысып, өмір бойы дос болған екеуі, жоғары мектепте алғашқы музыкалық тобын құрды. 1979 жылы Siouxsie and the Banshees және Joy Division сияқты пост-панк топтарының ықпалымен, олар барабаншы Джефф Райлтон мен вокалистка Лиза Доусон Уискерді шақырып, Торонтода Hunger Project тобын құрды. Олар Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігіне көшіп, түрлі клубтарда өнер көрсетті. 1981 жылдың басында Hunger Project АҚШ-тың бірнеше қаласын аралап концерт берді. Содан кейін Hunger Project Ұлыбританияға көшіп, үш ай бойы гастрольде болып, өздерінің тәуелсіз лейблі Latent Recordings арқылы "The Same Inside/Assembly" синглын шығарды. Hunger Project тарағаннан кейін Алан Антон мен Майкл Тимминс Лондонда қалып, Germinal атты импровизациялық топты құрды. Топ мүшелері – Майкл Тимминс гитарада, Алан Антон бас-гитарада, барабаншы және саксофонист, бір уақытта аспаптарында қалағандарын орындады. Germinal екі студиялық альбом шығарды: Germinal 1 (1983) және Din (1984). New Musical Express музыкалық газеті Germinal тобын «биылғы жылы тәуелсіз сахнада пайда болған ең инновациялық және агрессивті дыбыстардың қатарында» деп бағалады. Алан Антон мен Майкл Тимминс мұны біршама басқаша қабылдады: «Бұл біз үшін толыққанды босатылу болды. Бірақ көрермен үшін бұл қиындық тудырды». Лондонда олар музыканттар ретінде тәжірибелі болды және музыка тарихы туралы білімдерін кеңейтті. Майкл Тимминс Germinal тобымен бірге жұмыс істеген кезде бір жыл бойы рекорд дүкенінде жұмыс істеп, күнкөрісін қамтамасыз етті. Майкл Тимминс пен Алан Антонға жазз музыканттары Сесил Тейлор, Орнет Коулман, Джон Колтрейн, сондай-ақ ертедегі блюз музыканттары Лайтнин Хопкинс, Джон Ли Хукер, Букка Уайт және Роберт Джонсон үлкен әсер етті. Алғашқы концерттерінде топ "Риволи" клубында өнер көрсетті, онда артында шағын орын болды. Топ ырғақты мелодия орындайтын, ал Марго импровизацияланған вокалдық әуендерді және ескі блюз әндерінің бөліктерін орындады. Көп жағдайда Junkies тобының бүкіл концерті бір үзіліссіз джем-сессия болып өтті.

Alan Anton and Michael Timmins, lifelong friends who met in kindergarten, formed their first band in high school. In 1979, influenced by post punk bands such as Siouxsie and the Banshees and Joy Division, they recruited drummer Geoff Railton and vocalist Liza Dawson Whisker, and formed Hunger Project in Toronto. They moved to Manhattan's Lower East Side and performed at a variety of clubs. In early 1981, the Hunger Project embarked on a multi city tour of the United States. After that, Hunger Project moved to the United Kingdom, where they toured for three months and released the single "The Same Inside/Assembly" on their independent label, Latent Recordings. When Hunger Project disbanded, Alan Anton and Michael Timmins remained in London and started an improvisational band named Germinal. The members – Michael Timmins on guitar, Alan Anton on bass, a drummer, and saxophonist, played whatever they wished on their instruments at the same time. Germinal released two studio albums: Germinal 1 (1983) and Din (1984). The music newspaper New Musical Express said Germinal "ranks among the most innovative and aggressive sounds to emerge from the independent scene this year." Alan Anton and Michael Timmins had a somewhat different take, saying, "It was the ultimate release for us. But for the audience, it was quite a chore." In London, they developed journeyman skills as musicians, and expanded their knowledge of music history — Michael Timmins worked in a record store for a year to make ends meet while with Germinal. Among those who were to influence Michael Timmins and Alan Anton were jazz musicians Cecil Taylor, Ornette Coleman, John Coltrane, along with the sound of early blues musicians Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker, Bukka White, and Robert Johnson. During their early gigs the band would perform at The Rivoli which had a small space in the back. The group would perform a rhythmic groove while Margo sang improvised vocal melodies and portions of old blues songs. Many times the Junkies entire performance would be a single jam session.

1980 жылдар

Cowboy Junkies студиялық альбом жазуға дайын болғанда, топ өздеріне ұқсас ойлы жазу инженерін іздеді. Олар Питер Мурмен бір кешкі ас дастарханында кездесті, жазба жабдықтары мен техникасы туралы сөйлесе бастағанда, Мурдың бір микрофонды жазуға деген қызығушылығы олардың репетициялық гараждағы жекелеген дыбысты жазуға деген ниетімен сәйкес екенін анықтады. Мур жаңа ғана 9000 долларға Calrec Ambisonic микрофонын сатып алған еді. Cowboy Junkies өз материалдарын ұсынды, бірақ жұмыстарын таратуға лейбл таба алмады, сондықтан Майкл Тимминс пен Антон Hunger Project және Germinal жұмыстары үшін қолданған Latent Recordings инди лейблін қызметін қайта жаңғыртты және 1986 жылдың қазанында Whites Off Earth Now!! альбомын шығарды. Олар 3000 дана сатты. Содан кейін топ АҚШ бойынша гастрольдік сапарға шықты. Майкл Тимминс осы тәжірибе туралы былай деді: "Whites альбомын аралап жүргенде біз Оңтүстік штаттарда, әсіресе Вирджиния, Джорджия және Каролиналарда көп уақыт өткіздік. Бізді неге екенін білмей, сол жердегі клуб иелері жақсы қабылдады, сондықтан біз көп уақытты Кудзумен тығылған, ежелгі Конфедерацияның ортасымен өтетін тас жолдарды кесіп өтуге жұмсадық. Сол кезде бір түнді қонақ үйде өткізу келесі күні тамақ ішуге немесе келесі қалаға бензин алуға ақы төлеудің арасындағы айырмашылықты білдіретін, сондықтан біз көп уақытты мейірімді промоутерлердің, жанкүйерлердің, официанттардың және бармендердің едендерінде ұйықтап өткіздік". Топтың келесі жобасы The Trinity Session (1988) олардың табысқа жеткен альбомы болды. Альбомды Питер Мур қайтадан продюсерлік етті. Олар жобаға 80-ші жылдардағы MIDI-дің үстемдігіне қарсы реакция ретінде қарады. Мур былай деді: "Музыка барабан машиналарын және MIDI-ге енгеніне ашуландым. Адамдық сезім жоқ, ештеңе жоқ. Мен 50-ші жылдардағы екі-үш микрофонмен жазылған жазбаларды тыңдап, 'Міне, нағыз музыка!' деймін". Ол табиғи дыбыс беру үшін Торонтодағы Киелі Үштік шіркеуін таңдады. Тарихи шіркеудің басшыларын көндіру үшін Мур "Тимминс отбасы әншілері" Рождестволық арнайы бағдарлама жазады деп мәлімдеді. Сессия 1987 жылдың 27 қарашасында ерте басталды. Аспаптары аз әндер бірінші болып жазылды, содан кейін күрделірек аранжировкасы бар әндер жазылды. Осылайша Мур акустикалық проблемаларды бірінен соң бірі шеше алды. Маргоның вокалын электр гитара мен барабанмен үйлестіру үшін ол бұрынғы топтан қалған PA жүйесі арқылы жазылды. Алты сағат бойы микрофонға қатысты дыбыс деңгейі мен орналасуын ұсақ өзгерту арқылы Мур мен топ альбомның ерекше дыбысына қол жеткізді. Альбом "Өлмей тұрып тыңдаған 1001 альбом" кітабына енгізілді.

When the Cowboy Junkies were ready to record a studio album the band sought a like minded recording engineer. They met Peter Moore at a dinner party, and when they began talking about recording equipment and techniques, they found that Moore's interest in single microphone recording meshed with their desire to capture the intimate sound of their rehearsal garage. Moore had just purchased a Calrec Ambisonic microphone at the wholesale price of $9,000. The Cowboy Junkies shopped their material but were unable to find a label to distribute their work, so they revived the indie label Latent Recordings that Michael Timmins and Anton had used for their Hunger Project and Germinal works, and released Whites Off Earth Now!! in October 1986. They sold 3,000 copies. The band then toured the US. Michael Timmins described the experience: "While touring Whites we had spent a lot of time in the Southern states, especially Virginia, Georgia and the Carolinas. For some reason the club owners down there took a liking to what we were doing so we spent a lot of time crossing the kudzu choked highways that ran through the heart of the old Confederacy. Those were the days when having to spend a night in a hotel room would mean the difference between eating the next day or paying for the gas to get us to the next town, so we spent a lot of our time sleeping on the floors of friendly promoters, fans, waitresses and bartenders." The band's next project, The Trinity Session (1988), became their breakthrough. Peter Moore again produced the album. They approached the project as a reaction against the MIDI–dominated musical styles of the '80s. Moore said, "I was angry that music had gotten into drum machines and MIDI. No humanity, no nothing. I'm listening to these recordings from the '50s with two or three mics and I'm going, 'Man that's real music.'" He chose the Church of the Holy Trinity in Toronto for its natural reverb. To better persuade the officials of the historic church, Moore claimed "The Timmins Family Singers" were recording a Christmas special. The session began early on November 27, 1987. Songs with the fewest instruments were recorded first, and then the songs with gradually more complex arrangements. In this way Moore was able to solve acoustic problems one by one. To better balance Margo's vocals against the electric guitars and drums, she was recorded through a PA system left behind by a previous group. By making subtle changes in volume and placement relative to the microphone over six hours, Moore and the band finally reached the distinctive sound of the album. The album was included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

1990 жылдар

Топтың үшінші студиялық альбомы бұрынғыдан қиын болды, топтың қалаған дыбысын алу үшін үш рет әрекет жасауға тура келді. Бірақ оны жасау барысындағы қиындықтарға қарамастан, топ оны мансабындағы өте қызықты және толқынды кезең деп санайды және The Caution Horses (1990) олардың сүйікті альбомдарының бірі болып қала береді. Топ Торонтоның кемежай аймағындағы шағын студияны жалға алды, осы бөлмені олардың тұңғыш студиялық альбомы жазылған гараж сияқты пайдалануға ниеттенді, ал The Trinity Session (1988) үшін қолданған шіркеу бөлмесі сияқты акустикалық емес бөлме емес. Сессия жақсы өтпеді, себебі топ ауыр турдан кейін шаршап, жолдан жаңылып қалған, әсіресе Марго Тимминс қатты суық тиген. Бірнеше сағаттан кейін сессияның дұрыс болмайтынын түсініп, олар кетіп қалды. Екінші әрекет 1987 жылдың 21 сәуірінде жасалды, онда Питер Мур Онтарионың Шарон ауылында орналасқан тарихи ескерткіш – Шарон ғибадатханасын жалға алды. Майкл Тимминс еске алады: «Біздің жаңа әндер жинағы үшін жасаған аранжировкаларымыз кейде Trinity әндерінің көпшілігіне қарағанда толық және бай болатын, сондықтан біз осы дыбыс орамдарын қалай басқару керектігі туралы мәселеге тап болдық. Тағы бір мәселе – ғибадатхананың акустикалық жағынан біз ойлағаннан әлдеқайда жанды екендігі болды. Нәтижесінде музыка күшейгенде, ол көбінесе Маргоның дауыстық микрофонына және кері байланысқа құйылатын». Үш күн бойы температураның мұздан төмен түсуіне қарамастан, Майкл Тимминс былай дейді: «Біз сол күні Шароннан кетіп бара жатқанда, ешқайсымыз ерекше бір нәрсе жаздық деп ойлаған жоқпын. Үш күн бойы қиын болды, бірақ үшінші күні әндерді есте қаларлықтай жазғанымызға қуандық деп ойлаймын». Келесі бірнеше ай бойы топ турнеде болып, Шарон таспасындағы әндерді орындады. Топ тыңдап отырғанда, жаңа идеялар пайда болды. Олар қосымша әндер де жазды. Топ әндерді тыңдағаннан кейін, әндер сахнада дами берді және олар сессия енді топтың қайда екенін дұрыс көрсетпейді деп сенді. Алайда, 2022 жылы олар Шарон сессиясын арнайы винил альбомы ретінде, сондай-ақ ағынды форматта шығарды. Турне соңында олар Торонтоның орталық бөлігіндегі Шығыс студиясына барып, өздерін қалай жазуды қайта ойлап табуды шешті. The Caution Horses сеанстары жылдам және жақсы өтті және 1989 жылдың желтоқсан айында бірнеше күн бойы жазылды. Майкл Тимминс: «Жазудың сұлулығы және оның біздің сүйіктілеріміздің бірі болып қалуының бір себебі – ол The Trinity Session жаздыру кезінде сиқырлы түрде біріккен және әлемнің клубтары мен концерт залдарында өте күшті жарық көзі астында өз дауысын қалыптастырған топтың мәнісін қамтиды». Келесі студиялық альбомы Black Eyed Man (1992) кезінде Майкл Тимминс музыка құрылымын, атап айтқанда уақыт және темп ауысуларын зерттеуді қалаған, ал Марго Тимминс өзінің ән стилін және ауқымын кеңейтуді қалаған. Алдыңғы альбомдардың бірнеше музыканттары репетиция кезінде топқа бұрыннан белгілі болған немесе топтың альбомға енгізуге ниет білдірген аспаптармен жұмыс істеген 25 торонтолық музыканттармен бірге келді. Албұмды біріктіру үшін оған тақырып қажет екенін түсінген Майкл Тимминс «беті жоқ, аты жоқ және қиналған Black Eyed Man саяхаты» болуға шешім қабылдады. Топтың бесінші студиялық альбомы Pale Sun, Crescent Moon (1993) – еркек-әйел қарым-қатынастары туралы әндер циклі. Марго Тимминс альбомның тақырыбын «сүйіспеншілік бар және махаббатты ұрлау үшін құрған барлық нәрсе бар» деп сипаттады. Майкл Тимминс: «Бұл лирикалық және музыкалық жағынан өте тығыз және күрделі жұмыс» дейді. Музыкалық сыншы Майк Боем альбомды былай деп қорытындылады: «Альбомның соңында Марго Тимминс, өзінің табиғаттан тыс тынысы үшін танымал әнші, өзін: «Бұл (надандық) олы әлем, бірақ бұл олы қыз, ол берілмейді» деп мәлімдейді. Бұл қатты рок-бэндке айналмаса да (жақын, өте сауатты, көңіл-күйге байланысты ішкі монолог топтың стиліне қолтаңба болып қалады), бұл агрессивті ашылу және жабу сәттері шіркеуде жазған дыбыспен жетістікке жеткен шыбырдап ән салатын топқа ұқсамауды қалайды». The Cowboy Junkies-тің алтыншы студиялық альбомы Lay It Down (1996), топ Торонтодан тыс жерде және әдеттегі реттен алыста музыканы жасағысы келген, сондықтан олар Торонтодан ыңғайлы көлікпен алыстайтын, бірақ алыс сезінетін орын іздеді. Алан Антон былай деп есіне алады: «Біз Rock Island таптық. Бұл – бір үлкен жартас, үстіне өсімдіктер өсіп жатыр. Оның ішінде үлкен тас шатырлы кішкентай үй бар. Біз бір апта бойы сол жерге барып, ағаш кесу, тамақ пісіру, қайықпен жүру, кесу, жаяу серуендеу және отқа қарап, жатқан жерге лайықты және азат әндерді ойлап таптық». Junkies әндерді жазуға барғанда, олар таңдаған әндер «бізді талпындырған Rock Island атмосферасын, яғни бос, бірақ назарлы көңіл-күй мен музыка индустриясының басты бөлігінен алыстауды» тапса бірігеді деп сезінді. Олар Атланта, Джорджиядағы үлкен верандалы оңтүстік үйін тапты, ол олардың қажеттіліктеріне сай келді. Junkies 1995 жылдың маусымында Атлантаның қалашығындағы жалға алынған үйге көшті. Продюсер және инженер Джон Киэн үйге жайлы, бірақ заманауи студия салды және топ тез бейімделді. The Cowboy Junkies-тің онжылдықтың соңғы студиялық альбомы – альтернативті кантри альбомы Miles from Our Home (1998). Lay It Down үшін қолданылған жазу және жасау процесін қайталауды қалаған Майкл Тимминс Торонтодан екі сағаттық жердегі қойманың жанындағы үйді тапты, онда ол алты ай бойы әндер жазды. Осы уақыт ішінде Марго және Питер Тимминстер мен Алан Антон әндерді жазу үшін келіп отырды. Содан кейін Майкл одан да көп жазды, әндер дайын болғанша. 1997 жылдың 1 қаңтарында, Тиминс альбомды жоспарлап жатқанда, топ Townes Van Zandt қайтыс болғанын естіді. Van Zandt топтың досы болды, 1990 жылы олардың автобусында тур жасады және Майкл үшін әндер жазудағы ең үлкен ықпал етуші болды. Майкл Тимминс Townes Van Zandt қайтыс болғанын естіген күні «Көк гитараның» бірінші нұсқасын жазды, «мен естіген ең көгілдір гитарасы бар адамға құрмет ретінде».

The band's third studio album was more challenging, requiring three attempts to get the sound the band desired. Yet despite the problems with the making of it, the band considers it a very exciting and turbulent time in their career and state that The Caution Horses (1990) remains one of their favourite albums. The band rented a small recording studio in the docklands of Toronto with the intention of using the room like the garage their debut studio album was recorded in, instead of a room with live acoustics like the church room they used for The Trinity Session (1988). The session went badly because the group had just come off the road after a gruelling tour and were tired, particularly Margo Timmins who had a terrible head cold. After a few hours they realized the session wasn't working out, and they left. The second attempt was made on April 21 of 1987 when Peter Moore rented the Sharon Temple, an historic landmark located in the village of Sharon, Ontario. Michael Timmins recalls, "The arrangements that we had developed for this new set of songs were at times so full and lush, unlike the spareness of most of Trinity's songs, that we were immediately confronted with the problem of how to control this swirl of sound so that it didn't just turn to mush on tape. Another problem was that the Temple was a lot more acoustically lively than any of us had imagined. As a result when the music swelled it would often spill over into Margo's vocal mic and feedback." At the end of three days during which the temperature would drop below freezing, Michael Timmins states, "When we packed up and left Sharon that day I don't think that any of us felt that we had captured anything special. It had been a difficult three days and I think that we were all just happy that on that third day we had at least made some decent recordings of the songs if not necessarily memorable ones." Over the next several months the band were touring and playing songs on the Sharon tape. As the band listened, new ideas for them evolved. They also wrote additional songs. Although the band truly loved the recordings, the songs continued to develop on stage, and they believed the session no longer accurately represented where they were as a band. In 2022, however, they released the Sharon session as a special edition vinyl album as well as in streaming formats. At the end of the tour, they decided to go into Eastern Studios in downtown Toronto and reinvent how they recorded themselves. The Caution Horses sessions went quickly and smoothly, and were recorded over several days in December 1989. Michael Timmins believes: "The beauty of the recording and one of the reasons it remains one of our favourites is that it captures the essence of the band which magically fell together during the recording of The Trinity Session and which forged its own voice, under the glare of a very intense spotlight, in the clubs and concert halls of the world." With their next studio album, Black Eyed Man (1992), Michael Timmins wanted to explore music structure, specifically time shifts and tempo shifts; while Margo Timmins wanted to expand her singing style and her range. Several musicians from previous albums showed up during the rehearsal sessions, along with about twenty five other Toronto players that were known to the band, or recruited because of their skills with instruments the band wanted to include in the album. Realizing he needed a theme to hold the album together what Michael Timmins decided upon was "love found, love lost and love betrayed it was to be the journey of the faceless, nameless and haunted Black Eyed Man." The band's fifth studio album, Pale Sun, Crescent Moon (1993) is a song cycle about male female relationships. Margo Timmins describes the theme of the album as "there is love and there is all that conspires to steal love away." Michael Timmins says, "It is a very dense and complex work both lyrically and musically." Music critic, Mike Boehm, summed the album up this way: "By the album's end, Margo Timmins, the singer known for her preternatural hush, can be heard declaring herself with assertive bite: 'It's a (expletive) ole world, but this ole girl, well she ain't giving in.' While it hasn't exactly turned into a hard rock band (the closely drawn, highly literate, mood conscious internal monologue remains the signature of the band's style), those aggressive opening and closing moments do signal a desire to avoid being typecast as that whispering band that found success by recording in an echoing church." The Cowboy Junkies' sixth studio album, Lay It Down (1996), was one in which the group wanted to make the music outside of Toronto and away from usual routines, so they searched for a place that was a comfortable drive away from Toronto, but would feel remote. Alan Anton recalls, "We found Rock Island, named not for music but for geology. It is actually one big rock with stuff growing on it and has one small house with a great stone fireplace. We went there for a week at a time and between chopping wood, cooking, boating, whittling, hiking and staring into the fire, worked up some songs that were as laid back and sparse as the setting." When the Junkies went to record the songs, they felt that their chosen songs would come together if they could "find a studio which would approximate the vibe of Rock Island in the sense of a relaxed but focused mood and its remoteness from the music industry mainland." They found a big porched southern house in Athens, Georgia that fit their needs. The Junkies moved into the rented home in the suburbs of Athens in June 1995. The producer and engineer John Keane had built a homey but state of the art studio, and the band settled in quickly. The Cowboy Junkies' last studio album of the decade is an alternative country album, Miles from Our Home (1998). Wanting to repeat the process of writing and creating used for Lay It Down, Michael Timmins found a house near a gristmill on a pond, a couple hours drive from Toronto, where he spent six months writing songs. During that time, Margo and Peter Timmins and Alan Anton would come down to work on songs. Then Michael wrote more, until the songs were worked out and ready to record. On New Year's Day in 1997, just as Timmins was planning the album, the band heard that Townes Van Zandt had died. Van Zandt was a friend of the band, had toured with them in their bus in 1990, and was perhaps the biggest influence as a songwriter on Michael. On the day that Michael Timmins had heard that Van Zandt had died he wrote the first draft of "Blue Guitar", "as a tribute to the man who had the bluest guitar that I had ever heard."

2000 жылдар

Өздерінің мансабында Cowboy Junkies әр студиялық альбомға қайда өзгертуге немесе жақсартуға болатынын қарастырып келді. 2001 жылдың 15 мамырында жарық көрген «Ашық» альбомы да осы дәстүрді жалғастырады. Олар тоғыз айға созылған және көптеген үзілістері болған «Waltz Across America» концерттік альбомын қолдау үшін гастрольде жүрген кезде жаңа материалдармен жұмыс істей бастады. Ай сайын екі-үш жаңа әнді орындауларына қосып, әндердің сахнада дамуына мүмкіндік жасады. Бос уақыттарында олар үн инженері Дэрил Смиттың Chemical Sound студиясына барып, өздері жасаған материалды тікелей жаздырды. Бірнеше сағаттың ішінде дайындық жасап, бірнеше трек жазып, күнінің соңына дейін аяқтау – бұл альбомдық әндерді белгілі бір уақыт ішінде жазуға тырысудан өзгеше еді. Әр сапарда екі-үш әнді жаздырып алатын. Сондай-ақ, әндерді қайта жазуға да мүмкіндік алды. Топ он бес трек жазғаннан кейін, оларды тыңдап, Питер Мурдың үй студиясында жазылған екі қосымша әнмен бірге, қажетті әндердің бар екеніне келісті. «One Soul Now» (2004) альбомы 2002 жылдың қазан айынан 2003 жылдың қазан айына дейін, бір жыл бойы жазылды. Оның басты идеясы – барлық адам бір-бірімен байланысты. «Open Tour» аяқталған соң үйлеріне оралғанда, олар репетиция алаңын The Clubhouse деп аталатын студияға айналдыруға шешім қабылдады. Бұл жаңа тәсіл олардың әндер жасау процесін өзгертті. Бұрын олар репетициядан бастап, әндердің қалай орындалатынын анықтап, содан кейін студияға баратын. Ал енді топ репетиция кезіндегі жұмыстың барлығын жазып алатын. Cowboy Junkies-тің келесі жобасы – «Early 21st Century Blues» альбомы, ол 2005 жылдың ақпан және наурыз айларында жазылып, сол жылдың тамызында жарық көрді. Бұл жұмыс олардың бұрынғы гастрольдерінен кейін бірнеше ай өткен соң басталды. Альбомның тақырыбы соғыс, зорлық-зомбылық, қорқыныш, ашкөздік, білімсіздік немесе жоғалту болды, және әрбір мүше басқалар жазған екі-үш әнді әкелуі керек еді. Бұл альбомның ерекшелігі – Джон Тимминс өзінің бауырларымен бірге гитарада орындады. «At the End of Paths Taken» альбомы 2007 жылдың 9 сәуірінде жарық көрді. Майкл Тимминс әндерін былай сипаттады: «Олар отбасының – ядролық, кеңейтілген және жаһандық қарым-қатынастарын көрсетеді. Мен – қартайған ата-анасы бар ұлмын. Мен Cowboy Junkies тобында бауырларыммен бірге ойнаймын». Тимминс өзінің альтернативті кантри музыкасын «My Little Basquiat» және «Mountain» әндеріндегі күшті гитаралық орындаумен үйлестіреді. Кейде Тимминс гитарасын ойнауды бақылаудан шығарғандай сезіледі, «бірақ сіз бірде-бір қате нота таппайтыныңызды түсінесіз. Тимминстің гитарада ойнау шеберлігі жылдар бойына өсті». Өздерінің 1988 жылғы «The Trinity Session» альбомының жиырма жылдығына орай, Cowboy Junkies оны қайта жазып, жиырма жылдық сахналық тәжірибенің әндерге қосқан үлесін көрсетті. Қайта жазу мақсатын кеңейту үшін Cowboy Junkies олардың жұмысына әсер еткен және альбомнан өздері әсер алған үш музыкантты шақырды. 2007 жылғы альбомда Натали Мерчант, Вик Чеснут және Райан Адамс сынды қонақ музыканттар өнер көрсетті. Олардың әрқайсысы альбомның әндерінің біріне жетекші вокал орындады (Мерчант – «To Love Is to Bury» әніне, Чеснут – «Postcard Blues» әніне, ал Адамс – «200 More Miles» әніне). Олар басқа да тректерде ойнады. Сонымен қатар, Cowboy Junkies-тің барлық альбомдарында ойнаған сессиондық музыкант Джефф Бёрд та осы жобаға қатысты. Осы атмосфераны сақтау үшін репетицияны ең аз деңгейде ұстады, жазбадан бұрын күніне бірнеше сағаттан ғана жұмыс істеді. Қонақ музыканттар әндерді қайта ойлап, ұсыныстар жасап, жаңа нюанстарды сынау үшін топпен бірге жұмыс істеді. Альбомда «Trinity Revisited» атты концерттік фильм және «Trinity Session Revisited» атты деректі фильм де бар. Режиссерлер Пьер және Франсуа Ламуро альбом мен фильмдерді түсіріп, жаздырды. Альбом түпнұсқасы сияқты бір микрофонмен жазылмағанымен, режиссерлер музыканттарды шеңберге орналастырып, саунд микрофонымен жазды және оларды жазу үшін он жақын микрофон қосты.

Throughout their career, Cowboy Junkies have approached each studio album to see where they can change or improve. Open, which was released on May 15, 2001, follows in that tradition. While they were on a tour to support their live album Waltz Across America, which lasted nine months and had many breaks in the schedule, they began working on new material. They added two to three new songs a month into their performances, allowing the songs to evolve on stage. During breaks, they would go to sound engineer Daryl Smith's studio, Chemical Sound, to live record material they had created. Being able to set up in a couple hours, record some tracks, and be done by the end of the day was a departure from their habit of trying to complete an album's worth of songs in a set recording period. On each visit, they would record two or three songs. They also took the opportunity to re record songs. After the band had recorded fifteen tracks, they listened and decided they had the songs they needed, with two additional songs recorded at Peter Moore's home studio. One Soul Now (2004) was recorded over the course of a year, from October 2002 to October 2003. Its central idea is that everyone is interconnected. When the band returned home after their Open Tour, they decided to turn their rehearsal area into a recording studio which they dubbed The Clubhouse. This new arrangement changed the process of how they created their tracks. Previously, they would start in the rehearsal space, determine how the songs would work, then go to a studio. Now, the band recorded everything as they worked through the rehearsal process. The Cowboy Junkies next project was Early 21st Century Blues, which was recorded February through March 2005, and released in August of that year. It was begun a few months after their previous tour. The theme for the album was war, violence, fear, greed, ignorance, or loss, and everybody had to bring two or three songs written by other people. This album was unique in that John Timmins recorded with his siblings, playing guitar. At the End of Paths Taken was released on April 9, 2007. Michael Timmins wrote songs that "reflect the complex, frustrating, edifying, and conflict ridden web of relationships that constitute the family, from nuclear to extended to global. He is a parent, and a son with aging parents. He plays with his siblings in the Cowboy Junkies." Timmins blends his alternative country music sound with ferocious guitar work on "My Little Basquiat" and "Mountain". At times Timmins sounds as if he has lost control of his guitar playing, "until you realize there's not a stray note to be found. . Timmons' [sic] guitar playing has grown more aggressive over the years." For the twentieth anniversary of their breakthrough studio album, The Trinity Session (1988), the Cowboy Junkies reinterpreted the album to highlight what twenty years of performing experience brought to the songs. In order to expand upon the goal of reinterpreting, the Cowboy Junkies invited three guest musicians whose work has affected the Cowboy Junkies, and whose work and lives were affected by the album. Guest musicians on the 2007 album include Natalie Merchant, Vic Chesnutt, and Ryan Adams. Each does lead vocal on one of the album's songs (Merchant on "To Love Is to Bury", Chesnutt on "Postcard Blues", and Adams on "200 More Miles"). They also perform on other tracks. Jeff Bird, a session musician who has appeared on virtually every Cowboy Junkies album, is also included in the project. In order to create the same atmosphere, they kept rehearsal to a minimum, getting together for a few hours a day before the recording. The guest musicians worked with the band to re imagine the songs, making suggestions, trying out fresh nuances. The album contains a performance film, Trinity Revisited, and a documentary film, Trinity Session Revisited. Directors Pierre and François Lamoureux, produced and recorded the album and the films. Although the album was not recorded with a single microphone like the original album, the directors placed the musicians in a circle and used a surround microphone, augmented the recording with ten close mics to record them.

2010 жылдар

Nomad Series (2017) – 2010 жылдан 2012 жылға дейін үш жыл ішінде шығарылған төрт студиялық альбомнан тұратын жиынтық. Nomad Series музыкаға қатысты нақты тақырыпқа негізделмеген, бірақ олардың досы, суретші Энрике Мартинес Селаяның суреттер топтамасына сүйенген. Топ бұл атауды лайықты деп тапты, себебі олар 30 жылдан бері гастрольдік сапарларда болып келеді. The Junkies-тің Nomad Series-ті жасаған кезде жазба келісімшарты болмады, бұл оларға жоспарланған шығарылымдарды жіктеуден аулақ болып, музыкалық тәжірибелер жасауға мүмкіндік берді. Сериядағы алғашқы альбом – Renmin Park (2010), ол топтың бас ән жазушысы Майкл Тимминстің әйелі мен үш баласымен Қытайда үш ай өткізген кезде туған ойларға негізделген. Оның екі баласы Қытайдан асырап алынған, және олар сол елде болғанда асырап алған қыздарының туған ауылына барды. Олардың көп бөлігі уақыты Янгцзы өзенінің жағасында, Шанхайдан екі сағаттық жерде орналасқан Цзиньцзян қаласында өтті. Тимминсті ең көп шабыттандырған музыка Ренмин саябағында естілді, онда күні бойы түрлі музыканттар жиналатын, өздерінің эрхуларымен, пипаларымен, шангшиандарымен, сондай-ақ түрлі соққы аспаптарымен келіп, әншілер орындаған. Тимминс көптеген музыканттардың керемет екенін айтты, ал әншілердің ықыласпен орындағаны үшін жақсы екенін атап өтті. Сапардың ортасында Тимминс музыкаға құштар Эрик Ченмен танысып, оның досы болды. Чен Тимминске қытай рок музыкасын көрсеткен түрлі дискілер мен бейнежазбалар әкелді. 2011 жылдың 18 қаңтарында шыққан "Demons" альбомы – Cowboy Junkies тобының оған арнаған құрметі. Топ оны "The Trinity Session" альбомының 20 жылдығын тойлағанда, "Trinity Revisited" (2007) альбомын жасағанда осы музыкантты қосты. Чеснатт "Postcard Blues" әнін орындады. Ол сондай-ақ топпен бірнеше рет гастрольдік сапарлар жасады, алғашқысы Lay It Down (1996) альбомын қолдау үшін болды. Майкл Тимминс: "Бұл альбомның бір мақсаты – адамдарды түпнұсқа туындыларды іздеуге және оның музыкасын жаңғыртуға шақыру. Біз бастапқыда ол әндерді жазып, біз бенд болатынбыз. Енді біз осы тілегімізді іске асыруға тырысып жатырмыз". Cowboy Junkies қайғыдан туған альбомды өмірге деген сенімге айналдырды. 2011 жылдың 14 қазанында музыка сыншысы Джейсон Лент Sing in My Meadow альбомын қарап шығып, былай деп бастады: "R.E.M. тобы тоқтағанда, олар 30 жылдық мансабында өнерлік тұтастығын сақтап, кетіп бара жатқанын айтты. Cowboy Junkies тобы ширек ғасырлық мерейтойын тойлағанда, Торонтолық топ та тыныш ұйықтауы керек. Топтың тұрақты жұмысы көбінесе назардан тыс қалады, және топ осылай қалғаннан ләззаттанады". Ол жалғастырды: "Топтың соңғы жылдардағы концерттік бағдарламаларының бірі – 1994 жылғы Pale Sun Crescent Moon альбомынан "Hunted" әні. Бұл әнді қайта қарағанда, түпнұсқасы салыстырғанда әлсіз және ұялды естіледі. Марго ерлер мен әйелдер арасындағы жебелерді көзімен көрген адамның құрғақ ашуымен ән шырқайды. Топтың орындауынан қабырғалар дірілдейді, ал Берд аспаптың мүмкіндіктерін жаңаша анықтайтын мандолинамен ойнайды". The Wilderness 2012 жылдың 27 наурызында жарық көрді және Nomad Series сериясының төртінші және соңғы альбомы болды. Альбом қыс мезгілінің ойлы мінезін көрсетеді. Альбом 80-ші жылдардың соңы мен 90-шы жылдардың басында топ ойнаған фолк стиліне оралуды білдіреді. Ән жазушы Майкл Тимминс былай дейді: "Мен топтың мансабының басында жазған кейіпкерлердің өміріне арналған әндер альбомын жасау туралы ойлана бастадым, және олардың кейіптерін болашаққа көшіріп, қазіргі өмірін көруді қаладым". Өзінің ән мәтіні туралы Тимминс былай дейді: "Осы әндердің кейбіреулерінде бұрынғы әндермен байланысын көре аласыз, тіпті кейіпкерлердің есімдері де кездеседі, және бұл әдейі жасалған". Альбомдағы әндердің стилі The Nomad сериясындағы басқа альбомдарға қарағанда, әдеттегі Cowboy Junkies музыкасына жақын. Cowboy Junkies студиялық альбомы All That Reckoning 2018 жылдың 13 шілдесінде жарық көрді. Алдағы альбом туралы Billboard журналына берген сұхбатында гитарист және әнші-жазушы Майкл Тимминс былай деді: "Қазір көптеген қысымдар мен институттардың құлауы, әсіресе ересек жаста, аяқ тіреуге мүмкіндік беретін негіздің өте аздығы бар. Сіз бір нәрселердің болатынына көз жеткізесіз, содан кейін: "Құдай-ау, мен стандарт деп ойлаған нәрсе, ол қоғамдағы адамдармен қарым-қатынас жасаудың институты немесе тәсілі болсын, жоғалып барады". 2019 жылы олар Канаданың Атақ-даңқ залына енді.

The Nomad Series (2017) is a set of four studio albums that was released over three years from 2010 to 2012. The Nomad Series is not based on a particular theme regarding music, but are based on a set of paintings by their friend, artist Enrique Martinez Celaya. The group found the name appropriate, since they have been touring for over 30 years. The Junkies had no recording contract when they created the Nomad Series, which freed them up to be experimental with their music, to avoid categorizing the planned releases. The first album in the series is Renmin Park (2010), which is based on ideas the band's principal songwriter, Michael Timmins, got while living in China for three months with his wife and three children. Two of his children were adopted from China, and during their stay they visited the birth village of his adopted daughters. Most of their time was spent in Jingjiang, situated on the Yangtze River about two hours' drive from Shanghai. The music that inspired Timmins most during the visit was found at Renmin Park, where a variety of musicians would gather throughout the day, bringing their erhus, pipas, shangxians, various percussion instruments; and a mix of singers performed. Timmins found most of the musicians outstanding, he thought the singers were good because they all performed with passion. About halfway through the visit, Timmins was introduced to Eric Chen, who was passionate about music, and became Timmins' friend. Chen brought Timmins a variety of CDs and videos that showcased the Chinese rock scene. Demons, released January 18, 2011, is the Cowboy Junkies tribute to him. The band had included him in their twentieth anniversary celebration of The Trinity Session when they made Trinity Revisited (2007). Chesnutt sang lead vocals on the song, "Postcard Blues." He had also toured with the group several times, starting with the tour supporting Lay It Down (1996). Michael Timmins stated, "One of the hopes of this album is that it inspires people to seek out the originals and keep his music alive. We had intended to do an album where he would write the songs, and we would be the band. Now we're trying to fulfil a bit of that desire." The Cowboy Junkies managed to turn an album born from grief into an assertion of life. On October 14, 2011, music critic Jason Lent began his review of Sing in My Meadow with this observation, "When R. E. M. called it quits, the band talked about walking away having maintained their artistic integrity throughout a 30 year career. As Cowboy Junkies pass the quarter century mark, the Toronto band must rest well at night. The band's consistent work flies under the radar more times than not and the band sounds content with keeping it that way." He continues, "One of the band's live staples in recent years is "Hunted" from 1994's Pale Sun Crescent Moon. Revisiting the song here, the original sounds frail and timid in comparison. Margo belts out the lyrics with the dry bitterness of someone who has witnessed first hand the arrows that fly between men and women. As the band shakes the rafters, Bird delivers a mandolin solo that redefines the possibilities of the instrument." The Wilderness was released on March 27, 2012, and is the fourth and final entry of The Nomad Series. The album reflects the introspective nature of winter. The album is a return to the folk vibe the band played with in the late 80s and early 90s. Songwriter Michael Timmins states: "I started to think in terms of an album of songs reflecting on the lives of characters I'd written about early in the bands career and bringing those characters . into the future to see where their lives were at now." About his lyrics, Timmins says: "Some of those songs have little touch points where . you can see how they connect to earlier songs even character's names and stuff pops into them, and that's intentional." The style of the songs on the album comes closer to the typical Cowboy Junkies music, more than the other albums in The Nomad series. The Cowboy Junkies studio album, All That Reckoning, was released on July 13, 2018. In an interview about the upcoming album with Billboard, guitarist and songwriter Michael Timmins said, "There's a lot of pressures and a lot of crumbling of institutions, very little foundation to put one's feet on again, especially at an older age. You sort of expect things to be there and realize, 'My God, what I thought was a standard, whether it be an institution or a way of dealing with people in our society, is disappearing." In 2019, they joined the Canadian Music Hall of Fame.

2020 жылдар

The Cowboy Junkies-тің он сегізінші студиялық альбомы, Ghosts, 2020 жылдың 30 наурызында цифрлық форматта жарық көрді. Топ 2021 жылы Боб Диланның 2020 жылғы "I've Made Up My Mind to Give Myself to You" әнінің кавер-нұсқасын Dylan Revisited жинақ альбомына қосты. Variety журналы оны премьера болғаннан кейін бір айда барлық уақыттың ең жақсы Дилан каверлерінің 17-ші орнына қойды. Олардың он тоғызыншы студиялық альбомы, кавер-альбом болған "Songs of the Recollection" 2022 жылдың 25 наурызында шықты. Ал 2023 жылы Such Ferocious Beauty альбомы жарық көрді.