Майкл Марш: Американдық спринтер және олимпиада чемпионы

Кіріспе

Майкл Лоуренс Марш (4 тамыз 1967 жылы туған) – 1992 жылғы Олимпиада ойындарының 200 метрлік жүгіруден чемпионы, американдық спринтер, қазір зейнеткерлікте.

Өмірбаян

Марш Лос-Анджелесте дүниеге келді және Калифорния штатының Хоторн қаласындағы Хоторн орта мектебінде оқыды. Ол Хоторн қаласындағы Хоторн орта мектебінде орта мектепте оқыды, онда ол Генри Томасқа қарағанда көлеңкеде қалды, олар бірге көптеген чемпиондық эстафеталарда қатысты. Марш, Томас, Майкл Грэм және Шон Келли бірлесіп Хоторнға Техас релейінде 4 × 400 м эстафетасында Ұлттық орта мектеп рекордын әкелді. Команда 2010 жылы рекордтың күміс мерейтойын атап өтті. Томас аппендициттен операция жасауға мәжбүр болғанда, біліктілік циклына дейін Марш 1985 жылы 200 метрде CIF California State Meet жеңіп алды. Ол Томаспен бірге UCLA-да жүгіруді жалғастырды, ең жақсы жетістігі NCAA чемпионатында үшінші орын болды. 2016 жылы UCLA Атлетика даңқы залына енгізілді. Марш ұлттық деңгейдегі спринтерлермен бәсекелесе алса да, 1991 жылға дейін халықаралық жарысқа қатыса алмады, ол 1991 жылғы әлем чемпионатында АҚШ эстафета командасына іліккен. Марш чемпионат рекордын орнатқан командада жарысқа қатысты, бірақ финалда емес, оны американдықтар әлемдік рекорд уақытында жеңді. Келесі жылы Марш 0,6 м/с желмен 9,93 секунд көрсетті. Mt. SAC Relays, жарыс барысында кеңінен қабылданған жел/биіктік түзету калькуляторын пайдаланып, сол кездегі тарихтағы ең жылдам 100 м уақытына түзетілді. Бұл Mt. SAC Relays-де Марштің маусым басындағы 100 м-ге жеті рет рекорд орнатуының екіншісі болды. 2003 жылы Марш Mt. SAC Relays даңқы залына сайланды. 1992 жылғы АҚШ Олимпиадалық іріктеу кезеңінде Марш 100 метрде көңіл көншілікпен төртінші орынды иеленді, бұл жеке біліктілікке жеткіліксіз болды, бірақ эстафета командасына ілігуге жеткілікті болды. 200 метрде ол Майкл Джонсоннан кейін екінші орын алды және Барселона Олимпиадасына жолдама алды. Барселонада Марш жартылай финалда барлық байқаушыларды таң қалдырды. Ол жарысқа қатысып, финалға жолдама алды. Алайда, оның біліктілік уақыты 19,73 секундты құрады, бұл қазіргі әлемдік рекордтан бір мыңнан бір секундқа ғана баяу болды (ол Америка рекорды болды). Бұл нәтиже ерекше болды, өйткені ол финиш сызығына он метр қалғанда жылдамдығын төмендетті, кейінірек сұхбаттарында өзінің қаншалықты жылдам жүгіріп жатқанын түсінбегенін және бірнеше сағаттан кейін өтетін финалға күш жинағысы келгенін айтты. Жарысты қараңыз. Видеодан алынған неофициалды талдау көрсеткендей, егер ол жылдамдығын төмендетпесе, ол сол кездегі әлемдік рекордтан жылдам жүгіретін еді, Пьетро Меннеаның биіктікке көмектескен 19,72 секундынан асып түсетін еді. Финалда бұл рекордты жақсарту күтілді, бірақ Марш осы үміттерге сай келе алмады. Алайда ол жарысты жеңіп, Намибиядан келген Фрэнки Фредерикске есе жіберді. Ол 4 × 100 м эстафетасында әлемдік рекорд орнатты, өйткені американдық команда жарысты 37,40 секундта аяқтады. Олимпиада чемпионы ретінде ол 1993 жылғы әлем чемпионатында 200 метрде медаль алмай, төртінші орынды иеленді. 1994 жылғы маусымында жеңіске жетпеді, бірақ ол Санта-Моника трек клубының 4 × 200 м эстафетасында көш бастады, ал Марш, Лерой Беррелл, Флойд Хёрд және Карл Льюис командасы 2014 жылға дейін сақталған әлемдік рекордты орнатты. 1995 жылы ол күшпен қайта оралды. Ол 100 метрде ұлттық чемпионатты жеңіп алды және осы жарыста елдің атынан әлем чемпионатына қатысты. Алайда ол финалда бесінші орынды иеленді. Содан кейін эстафета командасы жаман алмасу салдарынан жартылай финалда жарыстан шығып қалды. 1996 жылы Марш Атлантада өткен 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында барлық үш спринт түріне қатысуға құқылы болды және барлық үш түрінің де финалына өтті. 100 метрде ол 5-ші орын алды, ал 200 метрдегі титулын сақтап қалуға тырысқанда (оны Джонсон жаңа әлемдік рекорд уақытында алды) ол соңғы орынды иеленді. Марш үшінші жүгіруші болған американдық эстафета командасы 4 × 100 м титулын алуға үміткер болды, бірақ финалда канадалық команда оларды таң қалдырып, күміс медальға ғана қол жеткізді. Ол 1997 жылғы әлем чемпионатында 100 м финалына тағы да қатысты, бірақ аяқ жарақатынан кейін дереу операция жасату қажет болды. 2021 жылы ол Ұлттық жеңіл атлетика даңқы залына сайланды.

Marsh was born in Los Angeles, and attended high school at Hawthorne High School in Hawthorne, California where he was overshadowed by Henry Thomas, who he joined on numerous championship relays. Marsh, Thomas, Michael Graham and Sean Kelly joined to bring Hawthorne the National High School Record in the 4 × 400 m relay set at the Texas Relays. The team joined to celebrate the silver anniversary of the record in 2010. When Thomas was sidelined with an appendix attack, requiring surgery just before the qualification cycle, Marsh won the 1985 CIF California State Meet in the 200 m. He continued running with Thomas at UCLA, his best achievement was a third place at the NCAA Championships. He was inducted into the UCLA Athletics Hall of Fame in 2016. Although Marsh could compete with the national class sprinters, he did not manage to qualify for an international event until 1991, when he qualified for the American relay team for the 1991 World Championships. Marsh ran in the heats on a team that set the Championship record, but not in the final, which was won by the Americans in World Record time. The next year, Marsh posted a time of 9.93s into a wind of 0.6 m/s at the Mt. SAC Relays in Walnut, which using a widely accepted wind/altitude correction calculator adjusted to the fastest ever intrinsic 100 m time recorded at that time in history. That was the second of what became a trend, a succession of eight early season outstanding 100 m marks set by Marsh at the Mt. SAC Relays. Marsh was elected into the Mt. SAC Relays Hall of Fame in 2003. At the 1992 US Olympic Trials, Marsh disappointingly finished fourth in the 100 m, not enough for individual qualification, but sufficient to make the relay team. In the 200 m, he placed second to Michael Johnson and qualified for the Barcelona Olympics,. In Barcelona, Marsh surprised all observers in his semi final. He cruised through the race, simply securing qualification for the final. His qualifying time, however, was 19.73, just one hundredth of a second slower than the standing world record (and it was the American Record). This run was remarkable for the fact that he eased off ten metres from the line, stating in later interviews that he hadn't realised how fast he was running and wanted to save some energy for the final, which was to be held only a few hours later. See the race. Unofficial split analysis from video of that run indicates he would have run faster than the world record at the time, Pietro Mennea's altitude assisted 19.72s, if he hadn't eased off. An improvement of this record was anticipated for the final, but Marsh could not live up to those expectations. He did win the race however, beating early leader Frankie Fredericks of Namibia. He did set a world record in the final of the 4 x 100 m, as the American team completed the race in 37.40. As the reigning Olympic champion, he surprisingly did not medal in the 200 m at the 1993 World Championships, placing fourth. His 1994 season went without a win, but he did lead off the Santa Monica Track Club's 4 × 200 m relay at the Mt. SAC Relays when the team of Marsh, Leroy Burrell, Floyd Heard and Carl Lewis set a world record in the event that would stand until 2014. He returned strongly in 1995. He won the national championships in the 100 m, and represented his country in that event at the World Championships. There, he disappointed, finishing fifth in the final. The disappointment was complete when the relay team failed to finish the heats after a bad exchange. In 1996, Marsh managed to qualify for all three sprint events at the 1996 Summer Olympics in Atlanta, and he reached the final of all three. In the 100 m, he placed 5th and in his attempt to retain his 200 m title (which was taken by Johnson in a new world record time) he finished last. The American relay team, with Marsh as the third runner, was heavily favoured to take the 4 x 100 m title, but they were surprised by the Canadian team in the final, and had to settle for silver. He again qualified for the 100 m final at the 1997 World Championships, where he placed last due to a foot injury that required immediate surgery. In 2021 he was elected into the National Track and Field Hall of Fame.