Moby-ның «Play» альбомы: 1999 ж. шыққан электрондық музыка шедеврі. Блюз, roots үлгілерімен ұштасқан downtempo стилі. Манхэттенде жазылған, әлемдік танымалдыққа ие болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Play – американдық электрондық музыкант Мобидің бесінші студиялық альбомы. Ол 1999 жылдың 17 мамырында Mute Records арқылы халықаралық және V2 Records арқылы Солтүстік Америкада жарық көрді. Альбомды жазу 1997 жылдың ортасында Мобидің төртінші альбомы Animal Rights (1996) шыққаннан кейін басталды, ол оның электроника стилінен өзгеше болды; Мобидің Play-ге деген мақсаты электроникаға оралу, төмен темп пен блюз және фольклорлық музыка үлгілерін үйлестіру еді. Алғашында оның соңғы альбомы болуы жоспарланған, ол Мобидің Манхэттендегі үй студиясында жазылды. Мобидің бұрынғы жұмыстары электрондық би музыкасы саласында сыншылардың және коммерциялық сәттілікке қол жеткізгенімен, Play сыншылар тарапынан мақталып, коммерциялық құбылысқа айналды. Бастапқыда жақсы сатылмағанмен, ол шыққаннан кейін бірнеше ай өткен соң көптеген альбомдық тізімдерде көшбасшы болды және 20-дан астам елде платиналық сертификат алды. Альбом Мобиді әлемдік кең аудиторияға таныстырды, екі жыл бойы әлемдік чарттарды билеген көптеген хит-синглдардың арқасында, сондай-ақ фильмдерде, телешоуларда және жарнамаларда оның әндерін бұрын-соңды болмаған лицензиялау арқылы. Play әлемде 12 миллионнан астам дана сатылып, барлық уақыттағы ең көп сатылатын электроника альбомына айналды және Мобидің табысқа жеткен альбомы болды. 2003 және 2012 жылдары Rolling Stone журналының барлық уақыттың ең үздік 500 альбомының тізімінде 341-ші орынға ие болды.
Play is the fifth studio album by American electronic musician Moby. It was released on May 17, 1999, through Mute Records internationally and V2 Records in North America. Recording of the album began in mid 1997, following the release of Moby's fourth album, Animal Rights (1996), which deviated from his electronica style; Moby's goal for Play was to return to electronica, blending downtempo with blues and roots music samples. Originally intended to be his final record, the album was recorded at Moby's home studio in Manhattan. While some of Moby's earlier work had garnered critical and commercial success within the electronic dance music scene, Play was both a critical success and a commercial phenomenon. Initially issued to lackluster sales, it topped numerous album charts months after its release and was certified platinum in more than 20 countries. The album introduced Moby to a worldwide mainstream audience, not only through a large number of hit singles that helped the album to dominate worldwide charts for two years, but also through unprecedented licensing of its songs in films, television shows, and commercials. Play eventually became the biggest selling electronica album of all time, with over 12 million copies sold worldwide, and became Moby's breakthrough album. In 2003 and 2012, Play was ranked number 341 on Rolling Stone magazine's list of the 500 greatest albums of all time.
Өмірбаян
1990 жылдардың екінші жартысында Моби техно сахнасындағы жылдар бойы сәттілікке жеткеннен кейін мансабында дағдарысқа тап болды. 1996 жылы шыққан «Animal Rights» альбомы – ол жасөспірім шағында ұнатқан панк және металл пластинкаларының негізінде құрылған, қараңғы, эклектикалық, гитарамен күшейтілген туынды болды. Бұл альбом сынға ұшырап, коммерциялық сәтсіздікке тап болды, тіпті оны музыканы толығымен тастау туралы ойлануға мәжбүр етті. Ол былай деді: «Мен Soundgarden тобының концертінде алдын ала өнер көрсетіп тұрғанда, әр түн сайын сахнаға нәрсе лақтырылып жатты. Өзім жеке тур шығарып, шамамен елу адамға ойнайтынмын». Алайда, Теренс Трент Д’Арби, Аксель Роуз және Боно сияқты әріптес музыканттардың «Animal Rights» альбомына жасаған жағымды пікірлері Мобиді музыка жазуын жалғастыруға шабыс дарытты. Моби 1997 жылдың тамызында «Play» альбомын жасауға кірісті, бірақ концерттік міндеттемелерін орындау үшін бірнеше рет жұмысты тоқтатты. Ол сол кезде бұл альбомды карьерасын аяқтамас бұрынғы соңғы туындысы деп жоспарлаған. Жазу сессиялары Нью-Йорктегі Манхэттенде Мобидің Mott Street үй студиясында өтті. «Play» альбомының шығуы Мобидің үйде жасаған алғашқы миксіне қанағаттанбауынан кейін кейінгі жағдайға түсті. Сыртқы студияда екінші микстеу жұмысы аяқталды, бірақ басқа екі студияда жасалған әрекеттер де ұқсас нәтиже бермеді. Үйге оралғаннан кейін және өзі микстегеннен кейін Моби оған риза болды. Соңында ол бұрынғы қанағаттанарлықсыз микстеу сессияларына «көп уақыт пен ақша жұмсағанын» айтты. Моби «Play» альбомын жазғаннан кейін, бұл альбомның «Animal Rights» альбомынан ешқандай өзгеше орындалатынына ешқандай белгі болған жоқ. Ол Ұлыбританиядағы жазбаларын шығарған Mute лейблімен келісім шарттарын сақтағанмен, Elektra «Animal Rights» альбомынан кейін оны артистер тізімінен шығарды, осылайша «Play» альбомын АҚШ-та шығару мүмкіндігінен айырды. Мобидің сөзіне сүйенсек, ол бұл пластинканы Warner Bros., Sony және RCA сияқты барлық ірі лейблдерге ұсынған, бірақ әр жолы бас тартқан. V2 лейблі оны қабылдағаннан кейін, оның жарнамашысы жазбаны журналистерге жіберді, бірақ олардың көпшілігі оны тыңдаудан бас тартты.
The second half of the 1990s saw Moby in career turmoil after years of success in the techno scene. The release in 1996 of Animal Rights, a dark, eclectic, guitar fueled record built around the punk and metal records that he loved as a teenager, proved a critical and commercial disaster that left him contemplating quitting music altogether. He explained: "I was opening for Soundgarden and getting shit thrown at me every night onstage. I did my own tour and was playing to roughly fifty people a night." However, positive reactions to Animal Rights from fellow artists such as Terence Trent D'Arby, Axl Rose, and Bono inspired Moby to continue producing music. Moby started work on Play in August 1997 and put it on hold several times to complete touring obligations. At the time, he planned on making the album his last before ending his career. Recording sessions took place at Moby's Mott Street home studio in Manhattan, New York. Play was delayed due to Moby's dissatisfaction with the initial mix of the album that he had produced at home. A second mixing was completed at an outside studio before attempts at two other studios displayed similar results. After returning home and producing a mix by himself, Moby felt happy with it. Ultimately, he said that he "wasted a lot of time and money" on the previous unsatisfactory mixing sessions. When Moby finished recording Play, there was no sign that the album would perform any differently than Animal Rights. While he remained signed to the label Mute, which issued his records in the United Kingdom, Elektra had dropped him from its roster of artists following the release of Animal Rights, leaving him without an outlet to release Play in the United States. According to Moby, he shopped the record to every major label, from Warner Bros. to Sony to RCA, and was rejected every time. After V2 finally picked it up, his publicist sent the record to journalists, many of whom declined to listen to it.
Музыка
Spin журналының Will Hermes-і Play альбомын «популистік электрониканың ең биік нүктесі» және «мыңжылдықтардың тамырлары мен блюз шедеврi» деп сипаттады, ал AllMusic-тен Джон Буш бұл Мобидің ерте электроникалық дыбысын техноның жаңадан пайда болған брейкбит стилімен үйлестіргенін айтты. Chicago Sun Times сыншысы Джим Дерогатис оның ерте блюз, афроамерикандық халық музыкасы, госпел, хип-хоп, диско және техно сияқты сан алуан музыкалық ықпалдарды «өзінің ерекше мелодикалық эмбиент стилінің аясында» біріктіргенін атап өтті. Complex Play-ді «табиғи, баяу темптi шедевр» деп сипаттап, студиядағы тікелей жазбалар мен «табылған дыбыстарды» үйлестіргенін айтты. Play Алан Ломакс жинаған және 1993 жылы шыққан Sounds of the South: A Musical Journey from the Georgia Sea Islands to the Mississippi Delta жинағына енген далалық жазбалардан алынған үлгілерді пайдалануымен ерекшеленді. Моби бұл жинақпен досы Грегор Эрлих арқылы танысқан, ол оған CD-лерді қарызға берген. Ломакс материалдарынан басқа, Моби «Неліктен жүрегім осылай ауырады?» және «Жүгір» әндерінде ескі госпел жазбаларынан да үлгілер қолданды. Play альбомының қаптамасында Моби «Ломаксқа және осы жазбаны мүмкін еткен барлық архившілер мен музыка тарихшыларына арналған ерекше алғыс» білдірді. Альбом шыққан кезде коммерциялық сәттілікке жете алмады. Альбом Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 33-орында дебют жасап, кейін тізімнен төмен түсті. Моби Play альбомын қолдау үшін өткізген алғашқы концертіне, Юнион-сквердегі Virgin Megastore дүкенінің жертөлесінде бар болғаны 40 шамасында адам келгенін айтты. Алайда Моби мен оның менеджменті Play альбомын көпшілыққа таныстырудың тағы бір жолын тапты – оның әндерін фильмдерде, телешоуларда және жарнамаларда пайдалануға лицензия берді. «Лицензиялардың көпшілігі аса үлкен табыс әкелмеді, – деді ол, – бірақ олар адамдарға музыканы тыңдауға мүмкіндік берді, әйтпесе бұл альбом ешкімге естілмес еді». Ағылшын әнші-әндер авторы Адель өзінің 2015 жылғы 25 альбомына Play альбомының әсер еткенін айтты: «Play альбомында мені қандай сезімге бөлейтінін өте қасиетті деп санаймын. Онда ешқандай қасиеттілік немесе уағыз жоқ. Бірақ оның бірдеңесі бар – мүмкін, госпел үлгілері. Бірақ ол мені әлі де тірі сезіндіреді, сол альбом. Мен анамның осы альбомды жинақтағанын есімде».
According to Spin magazine's Will Hermes, Play was "the high water mark for populist electronica" and a "millennial roots and blues masterwork", while John Bush from AllMusic said it balanced Moby's early electronica sound with the emergent breakbeat style of techno. Chicago Sun Times critic Jim DeRogatis noted its incorporation of such disparate musical influences as early blues, African American folk music, gospel, hip hop, disco, and techno, "all within the context of his own distinctly melodic ambient stylings." Complex described Play as "an organic downtempo masterpiece" that fused live studio recordings and "found sounds". Play was particularly notable for its use of samples from field recordings collected by Alan Lomax and compiled on the 1993 box set Sounds of the South: A Musical Journey from the Georgia Sea Islands to the Mississippi Delta. Moby was introduced to the box set through a friend, Gregor Ehrlich, who loaned the CDs to him. Apart from the Lomax material, Moby also used samples of old gospel recordings on "Why Does My Heart Feel So Bad?" and "Run On". In the liner notes for Play, Moby gave "special thanks to the Lomaxes and all of the archivists and music historians whose field recordings made this record possible." On its release, it underperformed commercially. The record debuted at number 33 on the UK Albums Chart, but thereafter descended the chart. Moby recounted that the first show he played in support of Play, at the basement of the Virgin Megastore in Union Square, was attended by only around 40 people. Moby and his management, however, soon found another approach to increasing public exposure of Play, by way of licensing its songs for use in films, television shows, and commercials. "Most of the licenses weren't particularly lucrative," he noted, "but they enabled people to hear the music because otherwise the record wasn't being heard." English singer songwriter Adele cited Play as an influence on her 2015 album 25, saying: "There's something that I find really holy about that Play album The way it makes me feel. Even though there's nothing holy or preachy about it. There's just something about it—maybe the gospel samples. But it makes me feel alive, that album, still. And I remember my mum having that record."