Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1228–1229 жылдары Киелі жерді бағындыруға жасалған әрекет.
1228–1229 attempted conquest of the Holy Land
Алтыншы крест жорығы (1228–1229), сондай-ақ Фридрих II крест жорығы деп белгілі, Иерусалимді және Киелі жердің қалған бөлігін қайтарып алу мақсатымен ұйымдастырылған әскери экспедиция болды. Ол Бесінші крест жорығының сәтсіз аяқталуынан кейін жеті жыл өткен соң басталды және іс жүзінде аз ғана шайқастарды қамтыды. Киелі Рим императоры және Сицилия королі Фридрих II-нің дипломатиялық шеберлігінің арқасында Иерусалим корольдігі Иерусалимді және Киелі жердің басқа да аймақтарын келесі он бес жылдың көп бөлігінде қайта бақылауға алды.
The Sixth Crusade (1228–1229), also known as the Crusade of Frederick II, was a military expedition to recapture Jerusalem and the rest of the Holy Land. It began seven years after the failure of the Fifth Crusade and involved very little actual fighting. The diplomatic maneuvering of the Holy Roman Emperor and King of Sicily, Frederick II, resulted in the Kingdom of Jerusalem regaining some control over Jerusalem for much of the ensuing fifteen years as well as over other areas of the Holy Land.
Бесінші крест жорығынан кейінгі Батыс Еуропа
Бесінші крест жорығы 1221 жылы ештеңеге қол жеткізбей аяқталды. Киелі Рим императоры Фридрих II, ант бергеніне қарамастан, жорыққа қосылмады. Ол Мысырға жіберген әскерлер, тиімді басшылықтың болмауына байланысты, жеңіліске ұшырау үшін тым кеш келді. Олар Фридрихтің әрекеттерін күтуге тағы көп жылдар бойы асығар еді. 1216 жылы Папа Иннокентий III қайтыс болғанда, оның ізбасары Онорий III Фридрихті дереу антқа міндеттемеді, бірақ христиан әлемінің оның қадамына күтіп отырғанын еске салды. 1227 жылғы наурыз айында папа болған Онорийдің орнын басып алған Григорий IX императорға осылай мейірімділік танытпады. Сирия мен Мысырда Айюбидтер ішкі тартысқа, әл-Камиль сұлтанды оның көптеген бауырлары мен туыстарына қарсы қойды. Алайда, бесінші крест жорығы кезінде сұлтан жасаған бейбітшілік үшін аумақ беру туралы ұсыныс күшінде қалды, және Фридрих осы мүмкіндікті пайдаланатын болатын.
The Fifth Crusade ended in 1221, having accomplished nothing. Frederick II, Holy Roman Emperor, never joined the campaign, despite his vow to do so. The forces he sent to Egypt arrived too late to make a difference in the debacle, partially due to the lack of effective leadership. They would have to wait for many more years for Frederick's actions. When Pope Innocent III died in 1216, his successor Honorius III did not immediately hold Frederick to his vow, but reminded him that the Christian world had waited for his action. Gregory IX, the successor to Honorius, becoming pope in March 1227, would not be so kind to the emperor. In Syria and Egypt, the Ayyubids were engaged in basically a civil war, pitting the sultan al Kamil against many of his brothers and other relatives. Yet the sultan's offer of territory for peace made during the Fifth Crusade remained on the table, and Frederick would be the one to take advantage of it.
Фредерик II және папалық
Бесінші крест жорығының сәтсіздігі мәсіхшілік әлемге ауыр соққы болды. Еуропалық монархтардың ішінде Иерусалимді қайтаруға қабілеттісі – тек Фридрих II ғана еді. Фридрих, XIII ғасырдың көптеген билеушілері сияқты, бірнеше рет крестке белгіленген адам болды. 15 шілдеде 1215 жылы Ахенде Германия королі болып ресми түрде тағына отырғанда, ол крестті алып, қатысушы ақсүйектерді де солай істеуге шақырып, жұртты таң қалдырды. Германия императоры Генрих VI мен оның ұлы Фридриктің крест жорығына берген уәделері арасында жиырма жыл болды, және әкесінің 1197 жылғы неміс крест жорығы ұлының Бесінші крест жорығының мақсаттарына қандай әсер еткені белгісіз. Император 22 қарашада 1220 жылы Рим папасы оны қайтадан таққа отырғанда тағы да уәде берді. Сол кезде Фридриктің үлкен ұлы Генрих VII Рим патшасы атағын алды, ал Арагондық Констанция императрица атанды. Бір жылдан кейін, Онорий III Фридрихке оның уәдесін орындамағанын еске салып, 1221 жылдың желтоқсанында Фридрихпен кеңесу үшін Тускулумның кардинал-епископы Никола де Кьяромонтеді жіберді. Олар 1222 жылдың сәуір айында Рим папасымен кеңесу үшін Веролиге оралды. Келесі крест жорығын жоспарлау үшін стратегиялық кеңес 1223 жылдың наурызында Ферентинода өтті, онда папа мен император, сондай-ақ Джон Бриенн, Латын патриархы Рауль де Меренкур, әскери ордендердің магистрлері және тағы да басқалар қатысты. Фридрих тағы да крест жорығына баруға уәде берді, сонымен қатар Тома Аквинскийдің араласуымен Келанолық Томаспен келісімге келді. Бірақ бұл да, екі жылдан кейін Сан-Жерманода қол қойылған келісім де Фридриктің кететінін қамтамасыз етпеді. Жаңа мерзім 1225 жылдың 24 маусымы деп белгіленді. Сонымен қатар, 1222 жылдың маусымынан бері жесір қалған Фридрих стратегиялық неке жоспарлады. 1221 жылы крестшілер Мысырдан қайтқаннан кейін Джон Бриенн Акраға оралды. Ол өзінің тоғыз жасар қызы Изабелла II Иерусалимге лайықты күйеу табуды үміттенеді. Монбельярдың Одосын патшалықтың регенті етіп тағайындап, ол Италияға сапар шекті, оған патриарх Рауль де Меренкур және Госпитальерлер магистрі Герин де Монтегю ілесіп жүрді. Апулияда ол Фридрих II-мен кездесіп, императорға Изабелла II-нің некесін ұйымдастыруды тапсырды. Папа оған батасын берді, және Джон 1226 жылға дейін регент болып қалатынын түсінді. 1224 жылы Италиядан кетіп, Леондық Беренгарияға үйленген Джон, өзінің қызының некесіне дайындық жұмысын аяқтау үшін Германн Сальзаға сенім артты. Осы жолы да Еуропаның түкпір-түкпіріне уағызшылар жаңа крест жорығына қолдау жинау үшін, оны Фридрих басқаруы тиіс болды. Көлік кемелерін дайындауға қарамастан, жағдай мақсатты мерзімді орындауға мүмкіндік бермейтіндей болды. Германн Сальза мен Рауль де Меренкур Рим папасына жағдайды жеткізу үшін жіберілді. Бұл патриархтың соңғы ресми әрекетінің бірі болды, өйткені ол 1224 жылдың соңында қайтыс болды, оның орнын Валенсия епископы Лозанндық Жерольд басты. Онорий III Порто кардинал-епископы Конрадты Германияға папалық легаты ретінде жіберіп, ондағы дін қызметкерлерін крест жорығын жалғастыруға шақырды. Папа сондай-ақ Франция королі Людовик VIII-ді Фридрихке қосылуға және Тулузалық Раймонд VII-мен дауын шешуге шақырды. Бұл әрекеттердің ешқайсысы нәтиже бермеді, және барлығы Ферентинода белгіленген кестеге қол жеткізу мүмкін емес екеніне көз жеткізді. Рим папасы Риетиде болғанда, 1225 жылдың 18 шілдесінде, Фридриктің крест жорысына басталғаннан кейін он жыл өткен соң, соңғы мерзімге бірнеше күн қалғанда, кешіктіруге келісті.
The failure of the Fifth Crusade was a devastating blow to Christendom. Of all the European sovereigns, only Frederick II, the Holy Roman Emperor, was in a position to regain Jerusalem after the loss. Frederick was, like many of the 13th century rulers, a serial crucesignatus. When he was formally crowned as King of Germany at Aachen on 15 July 1215, he astonished the crowd by taking the cross and calling upon the nobles present to do the same. Twenty years separated the crusader vows of the emperor Henry VI of Germany and his son Frederick and it is unclear whether the father's German Crusade of 1197 impacted the son's objectives for the Fifth Crusade. The emperor again took the vow when he was re crowned in Rome by the pope on 22 November 1220. At the same time, Frederick's oldest son Henry VII of Germany took the title of King of the Romans, and Constance of Aragon was crowned empress. A year later, Honorius III reminded Frederick that he had not fulfilled his vow, and in December 1221, sent Nicola de Chiaromonte, cardinal bishop of Tusculum, to confer with Frederick. They returned to Veroli in April 1222 to confer with the pontiff. A strategy meeting for the next Crusade did not happen until March 1223 at Ferentino and included the pope and emperor, plus John of Brienne, Latin patriarch Raoul of Mérencourt, the masters of the military orders, and many others. Frederick again vowed to go on Crusade in addition to signing an agreement with the errant Thomas of Celano, negotiated by Thomas of Aquino. But neither this nor the one signed two years later at San Germano assured Frederick's departure. A new date was set for the expedition of 24 June 1225. At the same time, Frederick, widowed since June 1222, planned a strategic wedding. After the retreat of the Crusaders from Egypt in 1221, John of Brienne returned to Acre. He hoped to find a suitable husband for his daughter Isabella II of Jerusalem, then just 9 years of age. Leaving Odo of Montbéliard as bailli of the kingdom, he travelled to Italy, accompanied by patriarch Raoul of Mérencourt and Hospitaller master Guérin de Montaigu. In Apulia, he met with Frederick II and arranged for the marriage of Isabella II to the emperor. The pope gave his blessing, and it was John's understanding that he remain regent until 1226. When John left Italy, marrying Berengaria of León in 1224, he entrusted Hermann of Salza to conclude the arrangements for the wedding of his daughter. Once again, preachers were sent throughout Europe to gain support for a new crusade, this time to be led by Frederick. Despite readying transport ships, the situation did not look good to meet the target date. Hermann of Salza and Raoul of Mérencourt were sent to the pope to apprise him of the situation. That would be one of the patriarch's last official acts, as he died in late 1224, succeeded by the bishop of Valence, Gérold of Lausanne. Honorius III sent cardinal bishop Conrad of Porto as papal legate to Germany, urging the clergy there to continue to pursue the crusade. The pope also urged Louis VIII of France to join Frederick, and to resolve his quarrel with Raymond VII of Toulouse. None of these efforts were fruitful and all were convinced that the timetable set at Ferentino was unachievable. The pope while at Rieti agreed to a delay on 18 July 1225, just days before the deadline and ten years after Frederick had originally committed to a crusade.
Сан-Жермано келісімі
Сан-Жермано келісімі 25 шілде 1225 жылы, қазіргі Кассинода Фредерик II мен Гонорий III арасында жасалды. Келіссөздерді доминикандық Гуала де Ронис жүргізді. Фридрих 1227 жылдың 15 тамызына дейін крест жорығына аттануға және екі жыл бойы қалуға уәде берді. Осы кезеңде ол Сирияда 1000 салт аттыны күтіп ұстауға, қосымша күштерді тасымалдауға және Римге 100 000 унция алтынды, Германн фон Зальца, Жан де Бриенн және патриархтың қамқорлығына беруге міндеттенді. Бұл қаражат император Акраға келгеннен кейін қайтарылатын еді. Егер ол қандай да бір себеппен (оның ішінде қайтыс болған жағдайда) келмесе, ақша Киелі жердің қажеттіліктеріне жұмсалатын болды. Сондай-ақ, егер крест жорығына аттанса, оны өзі жетекшілік ететінін уәделеді. Келісімге қол қойылғаннан кейін Гуала Брешия епископы болды. Келісім шарттарына сәйкес Фридрихтің әскерлері Папа мемлекетінің бір бөлігін басып алуын тоқтатты. Сонымен қатар, Сицилия Корольдігіндегі Папаның барлық иеліктері Папаға қайтарылуға тиіс еді. Фридрих Ізгі хабардың үстіне қолымен ант беріп, шарттарды жоғары құрбандық тақтасында растады. Апостолдық легаты Рейнальд фон Урслинген және Сполет герцогы келісім бұзылған жағдайда, оны орындауға "императордың жанымен" ант берді. Фридрих Папаға жолдаған хатында шарттарды қайталады және крест жорығы болмаған жағдайда тыйым салуға келісті. Ол өзін толығымен міндеттемеге берді.
The Agreement of San Germano of 25 July 1225, signed at present day Cassino, was between Frederick II and Honorius III. A Dominican named Guala de Roniis was responsible for the negotiations. Frederick promised to depart on the Crusade by 15 August 1227 and remain for two years. During this period, he was to maintain 1000 knights in Syria, provide transport for additional forces, and provide Rome with 100,000 ounces in gold in the care of Hermann of Salza, John of Brienne and the patriarch. These funds would be returned to the emperor once he arrived at Acre. If, for any reason (including his death), he did not arrive, the money would be employed for the needs of the Holy Land. He also promised that if he went on Crusade that he would lead. After the agreement was signed, Guala became Bishop of Brescia. Based on the terms of the agreement, Frederick's forces ceased to occupy portions of the pontifical states. Moreover, all papal possessions in the Kingdom of Sicily were to be restored to the pope. Frederick attested to the terms at the high altar with his hand on the Gospels. Apostolic legate Rainald of Urslingen, the duke of Spoleto, swore "on the soul of the emperor" that the agreement would be upheld under the pain of excommunication. In a letter to the pope, Frederick reiterated the terms and accepted the ban in the event the Crusade did not happen. He had committed himself beyond all retreat.
Италиядағы жағдай
Гонориймен 1228 жылға дейін крест жорығын бастауға келіскеннен кейін Фридрих Ломбардиядағы императорлық билікке адал негізгі қала – Кремонада императорлық мәжіліс шақырды. Мәжіліс өткізудің басты себептері – ереске қарсы күресті жалғастыру, крест жорығын ұйымдастыру және солтүстік Италиядағы императорлық билікті қайта орнату болды, оны ондағы көптеген коммуналар ұзақ жылдар бойы басып алған еді. Жиналған қатысушылар 12 ғасырда император Фридрих I-ді жеңген Ломбард Лигасын қайта құрумен жауап берді, және тағы да Милан лиганың жетекшісі болып тағайындалды. Мәжіліс, сондай-ақ Констанц келісімі де күшін жойды. Жағдай тек Гонорийдің Фридрих пен лига арасындағы келісімге қол жеткізуі арқылы тұрақтанды. Солтүстік Италияда болған кезінде Фридрих Тевтон орденіне болашақта Шығыс Пруссия атанған жерлерді берді, осылайша кейін Солтүстік крест жорықтары деп аталатын жаңа соғыстың бастауы болды.
After agreeing with Honorius to launch a Crusade before 1228, Frederick summoned an imperial Diet at Cremona, the main pro imperial city in Lombardy. The main arguments for holding the Diet would be to continue the struggle against heresy, to organize the crusade, and to restore the imperial power in northern Italy, long usurped by the numerous communes located there. Those assembled responded with the reformation of the Lombard League, which had already defeated the emperor Frederick I in the 12th century, and again Milan was chosen as the league's leader. The Diet was cancelled as well as the Truce of Constance. The situation was stabilized only through a compromise reached by Honorius between Frederick and the league. During his sojourn in northern Italy, Frederick also invested the Teutonic Knights with the territories in what would become East Prussia, starting what was later called the Northern Crusades.
Иерусалимнің патшасы
Фридрих II Иерусалимнің патшасы ретінде Киелі жерге баруға ниеттенген. Ол 1225 жылы тамызда Аккода Иоанн Бриенннің қызы Изабелла II-ге өкілеттікпен үйленді, оған Патти епискобы Джакомо төрағалық етті. Әкесінің қалауымен бірнеше күннен кейін Тирде Иерусалимнің патшайымы болып киеленді. Фредерик Мальта адмиралы Генрихтің басқаруымен он төрт галерея жіберді, ол Бесінші крест жорығы кезінде Мансурадағы апаттағы рөлі үшін кешірілген еді. Олар 1227 жылы 9 қарашада Бриндизиде ресми түрде үйленді. Фредерик Иерусалимнің патшалығын талап еткендіктен, Иоанн мен Фредерик арасындағы қарым-қатынас ушығып кетті. Иоаннға өмірінің соңына дейін Иерусалимде патшалық ететіні туралы уәде берілген болатын. Бір дерек бойынша, Джон жаңа күйеу баласымен келіспеушілікке түсті, себебі Фредерик Изабелланың туысын, оның келіншегін азғырған. Хрониканың басқа нұсқасында Иоанн жиі күйеу баласын жазалап, Иоаннның Сицилияны өзінің туысы Вальтер IV Бриеннге иеленгісі келетініне көз жеткізді. Фридрих Иоаннның Изабеллаға үйленгеннен кейін патшалыққа деген құқығынан бас тарғанын мәлімдеді. Ол 1225 жылы желтоқсанда алғаш рет өзін Иерусалимнің патшасы деп жариялады, осы мақсатта Фoggia қаласында арнайы салтанат өткізді. Иоанн Бриенн Римге кетті, онда Хонорий оған көңіл жайып, Фридриктің талаптарын қабылдамады. Сидондық Балиан, Могастельдық Симон, Тир архиепискобы және Изабелланы Бриндизиге сүйемелдеген басқа да Иерусалимдік феодалдар Фредерикті өздерінің заңды патшасы деп мойындады. Атап айтарлығы, Ибелиндер бұл топқа кірмеді. Дегенмен, заң – Иерусалимнің Ассизалары – монархтың патшалықта тұруын талап еткен. Фредериктің бірінші патшалық жарлығы Германн ди Салца мен Тевтон орденіне жаңа жеңілдіктер беру болды, оларды Тамплиерлер мен Госпитальерлермен теңестірді. Императордың көп жылдық кеңесшісі Томас Аквинский корольдіктің баилисі ретінде Одо Монбельярдың орнына келді.
Frederick II desired to go to the Holy Land as king of Jerusalem. He married John of Brienne's daughter Isabella II by proxy in August 1225 at Acre, presided over by Giacomo, the bishop of Patti. In accordance with her father's wishes, she was crowned queen of Jerusalem a few days later at Tyre. Frederick sent fourteen galleys for her, under the command of admiral Henry of Malta, pardoned since his role at the disaster at Mansurah during the Fifth Crusade. They were formally married at Brindisi on 9 November 1227. John and Frederick's relationship became frayed, as Frederick claimed the kingship of Jerusalem. John had allegedly been given assurances that he would be king of Jerusalem for the rest of his life. According to one version, John got into a disagreement with his new son in law because Frederick seduced a niece of Isabella who was her lady in waiting. In the other version of the chronicle, John often chastised his son in law, concluding that John wanted to seize Sicily for his nephew Walter IV of Brienne. Frederick declared that John had lost his claim to the kingdom when Isabella married him. He proclaimed himself king of Jerusalem for the first time in December 1225, taking the crown at a special ceremony at Foggia. John of Brienne left for Rome, where Honorius sympathized with him, and ignored Frederick's claims. Balian of Sidon, Simon of Maugastel, the archbishop of Tyre, and the other Jerusalemite lords who had escorted Isabella to Brindisi acknowledged Frederick as their lawful king. Notably, these did not include the Ibelins. Nevertheless, the law––the Assizes of Jerusalem––required that the monarch be a resident of the kingdom. Frederick's first royal decree was to bestow new privileges upon Hermann of Salza and the Teutonic Knights, placing them on equal footing as the Templars and Hospitallers. Thomas of Aquino, the emperor's long time advisor, replaced Odo of Montbéliard as bailli of the kingdom.
Крест жорығын қаржыландыру
1222 жылдың қараша айында Бриеннің Иоанны Бриндизиге келді, ол Еуропаға сапармен келген Иерусалимнің алғашқы патшасы болды, және бірнеше мақсаты болды. Патшалықтың қазынасы таусылып, қосымша қаражатқа зор қажеттілік туды. Ол сондай-ақ болашақ крест жорықтарына Мысырдағы бөлінген басшылықтың кедергі келтірмеуін және патшалықтың мұндай күш-жігерді жетекшілік етуін қамтамасыз етуді қалады. Иоаннның Англия мен Испания сарайларында қолдау сұрауы нәтижесіз аяқталды, ал Францияның Филипп II-сінен алған уәдесі оның өлім төсегінде Киелі жерге бөлген қаражаттан берілді. Англияның Генрих III ақыры салық енгізді, бірақ ерікті үлестерден қанша ақша жиналғаны белгісіз. 1215 жылы Төртінші Латеран кеңесінде жарияланған «Ad Liberandam» соборлық жарлығы крест жорықтарын мемлекеттік қаржыландыру жүйесін құрды. Пап камерасынан бөлінген қаражат крест жорығы қозғалысына маңызды көмек болды, бірақ жеке крестшілер жинаған қаражаттың да маңызы зор болды. Бұл қаражаттың бір бөлігі тікелей жергілікті крестшілерге берілсе, 1220 жылға қарай Иннокентий III оны біріктіріп үлестірді. Фридрих бұл мүмкіндікті пайдалана алмады, ал 1221-1228 жылдары оның жоспарлаған крест жорығына шіркеу салығы шектеулі болды. Осы императорлық Алтыншы крест жорығына қаражат императордың өзінен жиналуы керек еді. Сан-Жерманодан тартылған алтын крест жорығының кешігуіне байланысты тез жұмсалды, ал Фридрих 1228 жылдан бастап Сицилияға салық салды. Ол Кипрден қаржылық қолдау алды, сондай-ақ Иерусалим патшасы ретіндегі жаңа мәртебесін пайдаланды, бірақ қаражаттың жетіспеушілігі крестонос армиясының аз болуына себепкер болды.
In November 1222, John of Brienne arrived at Brindisi, the first king of Jerusalem to visit Europe, with multiple objectives. The treasury of the kingdom was depleted and additional funds were badly needed. He also wanted to ensure that future crusades were not hampered by the divided leadership shown in Egypt, and that the kingdom would lead such efforts. John's pleas for support at the courts of England and Spain were for naught, and the pledge he received from Philip II of France on his death bed was from an account already allocated to the Holy Land. Henry III of England did eventually implement a levy but it is not clear that much was made from the voluntary contributions. The conciliar decree Ad Liberandam published at the Fourth Lateran Council in 1215 formed a system of public financing of Crusades. The disbursements from the papal camera formed essential aid to the crusade movement, although the monies collected by individual crucesignati remained important. While some of these funds went directly to local Crusaders, by 1220, Innocent III had consolidated distribution. Frederick did not benefit from this, and from 1221 to 1228 there was limited ecclesiastical impost directed toward his planned Crusade. The funds for this imperial Sixth Crusade would have to be raised by the emperor. The gold sequestered after San Germano was quickly spent due to the delay of the crusade, and Frederick implemented a levy on Sicily beginning in 1228. He also gained financial support from Cyprus and as his new role as king of Jerusalem, but the lack of funds contributed to the small size of the Crusader army.
1221 жылдан кейінгі Әйубилер
Бесінші крест жорығында крестшілердің жеңілісі әл-Камиль, әл-Муаззам және әл-Ашраф ағайындыларының бірлескен күшімен болды. 1221 жылдан кейін әл-Муаззам ағаларына және олардың ниеттеріне күдікпен қарап, Дамаскқа оралды. 1222 жылдың маусымында ол Гай I Эмбриакоға қарсы жорық ұйымдастырып, бітім шартын күштеп орындауға тырысты, сондай-ақ Хама әмірі әл-Насир Килидж Арсланға сәтсіз шабуыл жасады. Кейін ол Ма’аррат ан-Нуман мен Саламияны басып алды. Әл-Муаззам Хаманы қоршаудан босатуға және әл-Камильдің бұйрығымен өзге жаулап алған қалаларын қайтаруға мәжбүр болды. Одан кейін ол Салахиддиннің бұрынғы генералы Гөкборимен, мүмкін, солтан әл-Насирдің тілегімен, әл-Ашрафқа қарсы одақ құрды. Тағы бір ағасы, әл-Музаффар Гази, Майяфарикин мен Ахлатқа орналасты, бірақ Ахлатты әл-Ашрафқа қарсы көтеріліс жасағаннан кейін жоғалтты. Гази әл-Муаззамның көтерілісіне қосылды, бірақ ол әл-Ашраф пен Алеппо күштері тарапынан тез басылды. Хомста қайтадан шабуыл жасаған әл-Муаззам әл-Камильдің ескертулерімен тоқтатылды. Енді өзінің беделді ағаларына қарсы тұрған әл-Муаззам, солтанның египеттік әскерлерінің наразы мүшелеріне жүгініп, егер батылы болса, Сирияға келуге шақырды. Әл-Ашрафқа қарсы Дияр-Бакрға шабуыл жасау үшін ол шаһ Жалал әд-Дин Мангбурни бастаған Хорезмдіктердің көмегіне ие болды. 1226 жылы әл-Муаззам тағы да Хомсқа бет бұрды, ал Гөкбори Мосул мен әл-Жазираға шабуыл жасады. Әл-Ашраф ағасын Хомста тоқтатты және Гөкбориге қарсы күресу үшін Румның Селжук сұлтаны Кейкубад I-ге көмекке шақырды. Ақырында, әл-Ашраф пен Мосул билеушісі Бадр әд-Дин Лулу әл-Муаззамға бағынды, бірақ Джалал Ахлатты және кейін Әзірбайжанды басып алғанға дейін. Әл-Муаззам Ахлаттағы оның билігін мойындады және әл-Ашрафты Дамаскіде ұстады. Осы кезде әл-Камиль Батыспен бейбітшілік орнатуды ойластырып, Фридрих II-мен кездесу үшін әмір Фахр ад-Дин ибн әш-Шайхты жіберді (қараңыз төмен). 1227 жылдың мамырында әл-Камиль өзінің сұлтанаты үшін алаңдады, өзін қоршауға алынған сезінді. Крестшілердің келуі басталды, ол 1226 жылы Фридрих II-ге жасаған Иерусалимді беру туралы ұсынысын қайта қарастырды, бұл оған жалғыз мүмкін шешім болып көрінді. Алайда, 1227 жылдың мамырына қарай әл-Ашраф Дамаскіде босатылды, ал Хамадағы әл-Насир Килидж Арслан мен Хомстағы әл-Мужахид әмірлері әл-Муаззамға қарсы шықты. Крестшілердің Акрада жиналуынан қорқып, әл-Муаззам Бесінші крест жорығындағыдай, Иерусалимді қоса алғанда, бекіністерін бұзуға кірісті. Әл-Муаззам 12 қарашада 1227 жылы қайтыс болды, ал оның орнын әл-Камильдің келісімімен ұлы Насыр Дауд иеленді. Әйюбилер арасындағы бейбітшілік ұзаққа созылмады. Дауд ағасының Крак де Монреальді тастау туралы талабына бас тартты. Содан кейін Баниастан әл-Азиз Усман Баалбектің әмірі Бахрам Шахқа шабуыл жасады. Даудтың тоқтатуға бұйрығына қарамастан, әл-Азиз табандылық танытты, ал әл-Камиль 1228 жылдың шілдесінде Иерусалим мен Наблусты басып алды. Әл-Ашраф Дамаскіге шақырылып, Талл-әл-Аджулда әл-Камильмен кездесті. Онда әл-Ашраф Дамаскіні алса, Дауд әл-Жазирада қалатыны шешілді. Әл-Камиль Фридрих II-мен келіссөздер жүргізу үшін Иерусалимде қалды.
The defeat of the Crusaders in the Fifth Crusade was a joint effort of the brothers al Kamil, al Mu'azzam and al Ashraf. After 1221, al Mu'azzam returned to Damascus, suspicious of his brothers and their motivations. In June 1222, he conducted an expedition against Guy I Embriaco to enforce the truce, and unsuccessfully attacked his cousin al Nasir Kilij Arslan, emir of Hama, and later occupying Ma'arrat al Numan and Salamiyah. Al Mu'azzam was forced to halt his siege of Hama and to surrender his other conquests by order of al Kamil. He then formed an alliance with Gökböri, a former general of Saladin's, possibly at the request of the sultan al Nasir, against his brother al Ashraf. Another brother, al Muzaffar Ghazi, had been installed at Mayyafariqin and Akhlat, losing Akhlat to al Ashraf after revolting against him. Ghazi joined the rebellion of al Mu'azzam's, which was quickly suppressed by al Ashraf and the Alleppine forces. Again attacking at Homs, al Mu'azzam was restrained by threats from al Kamil. Now opposing both of his well positioned brothers, al Mu'azzam reached out to disaffected members of the sultan's Egyptian forces, challenging the sultan to come to Syria if he dared. Against al Ashraf, he enlisted the aid of the Khwarazmians under the shah Jalal al Din Mangburni to attack Diyar Bakr. In 1226, al Mu'azzam again moved on Homs, while Gökböri attacked Mosul and al Jazira. Al Ashraf stopped his brother at Homs and called on the Seljuk Sultan of Rûm, Kayqubad I, to help him with Gökböri. In the end, both al Ashraf and Badr al Din Lu'lu', ruler of Mosul, succumbed to al Mu'azzam, but not before Jalal had invested himself in Akhlat and later Azerbaijan. His suzerainty over Akhlat was recognized by al Mu'azzam, who also held al Ashraf at Damascus. At this point, al Kamil began exploring peace with the West, dispatching the emir Fakhr ad Din ibn as Shaikh to meet Frederick II (see below). By May 1227, al Kamil was concerned for his sultanate, feeling increasingly boxed in. The arrival of the Crusaders began, and he was again considering his offer of Jerusalem made to Frederick II in 1226, that appearing to him as the only viable option. However, by May 1227, al Ashraf had been released from Damascus, and the emirs al Nasir Kilij Arslan at Hama and al Mujahid at Homs turned against al Mu'azzam. Fearing the Crusaders gathering at Acre, al Mu'azzam began, as he did in the Fifth Crusade, to dismantle the defences of his fortresses, including Jerusalem. Al Mu'azzam died on 12 November 1227, and was succeeded by his son an Nasir Dā’ūd, with al Kamil's approval. Peace among the Ayyubids did not last long. Dā’ūd refused his uncle's request to abandon Krak de Montreal. Then, yet another brother, al Aziz Uthman of Banyas, attacked emir Bahram Shah of Baalbek. Ordered to stand down by Dā’ūd, al Aziz persisted and al Kamil responded by taking Jerusalem and Nablus in July 1228. Al Ashraf was summoned to Damascus and he met al Kamil at Tall al Ajul. There it was decided that al Ashraf would take Damascus, leaving Dā’ūd with al Jazira. Al Kamil remained in Jerusalem to conduct negotiations with Frederick II.
Крест жорығы басталды
1226 жылға қарай, Алтыншы крест жорығының Иерусалимді жаулап алу мақсатымен Сирия мен Палестинаға шабуыл жасау арқылы сөзсіз өтетіні анық болды. Фредерик II Сан-Жермано шартының талаптарымен шектеліп, крест жорығын басқаруға міндетті болды. 1227 жылы III Гонорий қайтыс болғаннан кейін, жаңа папа Григорий IX курияға нық қадам басып, Фредерикке ұзақ жылдар бойы жинаған жек көрінісімен келді.
By 1226, it was clear that the Sixth Crusade would, in fact, happen with an invasion of Syria and Palestine with the objective of conquering Jerusalem. Frederick II was to lead the Crusade, essentially boxed in by the terms of San Germano. After the death of Honorius III in 1227, the new pope Gregory IX entered the curia with determination to proceed and a long held dislike for Frederick.
Германия мен Сицилияның қатысуы
Фридрихтің жаңа рөлі Крест жорығының мақсатына да әсер етті. 1224 жылы Мысырға шабуыл жоспарлары үшін Нил дельтасына кіре алатын кемелер қажет болды. Енді назар Иерусалимге бағытталған науқанға ауыстырылды, онда Германиядан әскер мен Сицилиядан қаржы тартылды. Пэддерборндық Оливер Бесінші крест жорығы үшін жауынгерлерді жинауда өте тиімді болған, жаңадан әскер жинауға қатысып, тіпті Италияда жиналған армияға қосылды, бірақ бұл жолы бұрынғыдай сәтті болмады. Оның азайтқан рөлін Хилдесхайм епископы Конрад іске асырды. 1226 жылы Тюрингия графы Людовик крест қабылдады және Лимбургтық Вальранмен бірге жүздеген Тюрингия және Австрия рыцарьдарын қосылуға шақырды. Олар Кельн, Любек және Вормс қалаларынан да маңызды қолдау алды. Көптеген шіркеу қызметкерлері мен вассалдар да, соның ішінде ақын Фрейданк та қосылды. Неміс крест жорықтарының саны мен күші экспедиция жоспарлаушыларға үміт сыйлады.
The new role of Frederick also affected the objective of the Crusade. In 1224, the plans to invade Egypt required suitable ships able to enter the Nile delta. Now, the emphasis was a campaign to focus on Jerusalem, with men from Germany and finance from Sicily. Oliver of Paderborn, so effective in recruiting for the Fifth Crusade, participated in the recruitment and even joined the army gathering in Italy, but was not as successful. His diminished role was replaced by bishop Conrad of Hildesheim. The landgrave Louis of Thuringia took the cross in 1226 and with Walran of Limburg inspired hundreds of Thuringian and Austrian knights to join. They also drew significant support from Cologne, Lübeck and Worms. Many prelates and ministeriales also joined, including the poet Freidank. The numbers and prowess of the German crusades provided hope to the expedition planners.
Ағылшын тілінің қатысуы
Англияның Генрих III 1220 жылдың мамыр айында тәж киген кезде крестке бел буып, Франция королі Людовик IX-тың сәтсіздіктерінен кейін крест жорығын жоспарлаған болатын. 1223 жылы III Гонорий Генрихтен Киелі жерге көмектесуді сұрады. Бірақ, оның әкесі Джон Лакленд сияқты, үйдегі мәселелер басымдыққа ие болды. Дегенмен, Алтыншы крест жорығына ағылшын қатысының болғаны байқалды. Эксетер епископы Уильям Бривер, крест жорығына қатысуға антын орындамай қайтыс болған ағасы Уильям Брювердің өкілі ретінде қатысты. Брювер 1189 жылы крестке бел буған, бірақ әкімшілік жұмыстарына байланысты босатылған еді. Бривер Винчестер епископы Питер де Рошпен бірге крест жорығына аттанды. Олармен бірге басқа крестшілердің әскері де Киелі жерге барды, бірақ олардың ағылшын немесе континентте жалданып алынған жалдамалы әскерлер екені белгісіз. Бұл отряд 1227 жылдың тамызында Бриндизиден жолға шықты. Епископтар Фридрих II-нің ықпалды кеңесшілері болды. Папа Фридрихпен, қауымнан шығарылғандықтан, ешкімге қарым-қатынас жасауға тыйым салғандықтан, екі епископ та Папаның бұйрығын елемей, Фридрихпен тығыз жұмыс істеді. Екі епископтың әкелген қаржылық ресурстары крестшілер үшін өте маңызды болды. Кесария мен Яффаның бекіністерін салуға олардың қаржысы жұмсалды. Екеуі де 1229 жылдың ақпанында әл-Камильмен келісімге қол қоюға куә болды.
Henry III of England took the cross upon his coronation in May 1220 and had planned a crusade after Louis IX of France's failures. In 1223, Honorius III appealed to Henry to assist in the Holy Land. But, like his father John Lackland before him, crises closer to home took precedence. Nevertheless, there was to be significant English participation in the Sixth Crusade. William Briwere, the bishop of Exeter, participated in the Crusade as a proxy for his uncle William Brewer, who died before he was able to fulfill his crusading vows. Brewer had taken the cross in 1189, but was excused because of administrative duties. Briwere went on the Crusade with Peter des Roches, bishop of Winchester. An army of other Crusaders accompanied them to the Holy Land, although whether they were English or mercenaries recruited on the Continent is unclear. The contingent left from Brindisi in August 1227. The bishops were influential advisors to Frederick II. As the pope had ordered that no one collaborate with the excommunicate Frederick, both bishops ignored the papal orders and worked closely with Frederick. The financial resources both bishops brought were especially appreciated by the crusaders. The fortifications of Caesarea and Jaffa were implemented with their money. Both witnessed the treaty signing in February 1229 with al Kamil.
Император мен сұлтан арасындағы келіссөздер
Жоғарыда айтылғандай, 1226 жылы әл-Камиль сұлтаны қатыгез азаматтық соғысқа тап болды. 1219 жылдан бастап Батыспен келіссөздер жүргізуге тырысқан әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол осы тәсілді қайтадан қолданды. Сұлтан Фахр ад-Дин ибн әш-Шайх әмірін Фредерикке Аққа келіссөздер жүргізу үшін келуін сұрап, Дамаскідегі әл-Муаззам бауырына қарсы әскери көмек үшін Киелі жердің көп бөлігін христиандардың басқаруына қайтаруды ұсынды. Фахр ад-Дин Палермоға жеткенде Фридриктің араб тілінде сөйлейтінін, мұсылмандық қоғамға құрметпен қарағанын және Римді жек көретінін білгенде қатты таңқалды. Фридрих өзінің баллиі және сенімді кеңесшісі Томас Аквиноны, сондай-ақ Палермо архиепископы Беррадус де Кастакканы әл-Камильмен кездесуге жіберді. Сыйлықтар алмасып, басқа ештеңе істелмеді. Епископтың Дамаскқа әл-Муаззаммен келіссөздер жүргізу үшін сапар шеккені хабарланды, бірақ ол ұсынысты қабылдамай, кіші Айюби әл-Ашраф бауырымен келісуге тырысты. Келіссөздер 1227 жылдың күзінде, Фридриктің шіркеуден шығарылуынан кейін жалғасты, бұл төменде сипатталғандай.
As described above, the sultan al Kamil was in a desperate civil conflict in 1226. Having unsuccessfully tried negotiations with the West beginning in 1219, he again tried this approach. The sultan sent the emir Fakhr ad Din ibn as Shaikh to Frederick asking him to come to Acre for discussions, offering return of much of the Holy Land to Christian control in exchange for military support against his brother al Mu'azzam at Damascus. Fakhr ad Din reportedly was somewhat amazed when he reached Palermo and discovered that Frederick spoke Arabic, had admiration for Muslim society and contempt for Rome. Frederick responded by sending his bailli and trusted advisor Thomas of Aquino and Berardus de Castacca, archbishop of Palermo, to meet with al Kamil. Other than an exchange of gifts, nothing was accomplished. The bishop is reported to have continued on the Damascus to negotiate with al Mu'azzam who, rejecting the overture, attempted to make peace with the younger Ayyubid brother al Ashraf. The negotiations would continue in the autumn of 1227, after Frederick's excommunication, as described below.
Крест әскерлері кетеді
Бриндизи порты кету орны ретінде белгіленді және 1227 жылдың жазының ортасына қарай көптеген крестшілер келді. Тығыздық пен ыстық ауа-райы жиналған әскерлер арасында наразылық пен аурудың күшеюіне себеп болды. Көптегендер үйлеріне қайтып, кейбір көліктер пайдаланбалды. Басқалары, соның ішінде Аугсбург епискобы Зигфрид фон Рехберг қайтыс болды. Крестшілердің алғашқы тобы 1227 жылдың тамызында Сирияға жол тартты, ал қазан айының басында жетті. Олардың арасында Томас Аквино мен Генрих Лимбург басқаратын неміс әскерлері, сондай-ақ епископтар Питер де Рош пен Уильям Бривер басқаратын француз және ағылшын әскерлері болды. Акраға келгеннен кейін олар патшалық әскерлерімен бірігіп, Кесария мен Яффа жағалау қалаларын нығайтты. Олар Дамаск мұсылмандарын Сидоннан ығыстырып, Калат әл-Бахр аралын нығайтты. Немістер Тевтон ордені үшін Акраның солтүстік-шығысындағы Монфорт қамалын қайта салды. Император мен оның жасағы кемелерін жөндеуге уақыт жұмсады. Олар 1227 жылдың 8 қыркүйегінде теңізге шықты, бірақ алғашқы аялдамасы Орантоға жеткенге дейін, Фредерик қоса көптеген адамдар обаға шалдықты. Шындығында, Людовик Тюрингский қайтыс болды. Фредерик медициналық көмек алу үшін жағаға түсті. Өзінің сертін орындауға бекініп, ол Акраға жиырма галерадан тұратын флотты жіберді. Олардың құрамында Герман Салзалық, Жерольд Лозанналық, Одо Монбельярдтық және Балиан Сидондық болды. Крест жорығы енді Лимбург герцогы Генрих IV басшылығында болды. 1228 жылдың ақпан немесе наурыз айларында Баниас әл-Азиз Усман Тир маңында крестшілер тобына шабуыл жасап, жетпіс шабандозды өлтірді немесе тұтқынға алды.
The port of Brindisi was designated as the departure point and by mid summer 1227, large numbers of Crusaders had arrived. The crowded conditions and high heat contributed to general discontent and disease among the assembled troops. Many returned home, leaving some transports unused. Others died, including Siegfried von Rechberg, the bishop of Augsburg. The first contingents of Crusaders sailed August 1227 and arrived in Syria early October. They included Germans under the command of Thomas of Aquino and Henry of Limburg, and French and English under the command of the bishops Peter des Roches and William Briwere. Arriving at Acre, they joined with forces of the kingdom and fortified the coastal towns of Caesarea and Jaffa. They forced the Muslims of Damascus out of Sidon and fortified the island of Qal'at al Bahr. The Germans rebuilt Montfort Castle, northeast of Acre, for the Teutonic Knights. The emperor and his contingent were delayed while their ships were refitted. They sailed on 8 September 1227, but before they reached their first stop of Otranto many, including Frederick, were struck with the plague. Louis of Thuringia had, in fact, died. Frederick disembarked to secure medical attention. Resolved to keep his oath, he sent a fleet of twenty galleys on to Acre. This included Hermann of Salza, Gérold of Lausanne, Odo of Montbéliard and Balian of Sidon. The Crusade was now under the command of Henry IV, Duke of Limburg. In February or March 1228, al Aziz Uthman of Banyas ambushed a group of crusaders near Tyre, killing or capturing some seventy horsemen.