1930 жылғы әлем чемпионаты: Уругвай тарихы

Кіріспе

Уругвайдағы футбол турнирі

1930 жылғы ФИФА әлем чемпионаты – ерлер құрама командаларының әлем чемпионаты. Ол 1930 жылдың 13-30 шілдесі аралығында Уругвайда өтті. Футболдың халықаралық басқарушы органы ФИФА Уругвайды жарыс өткізу орыны ретінде таңдады, себебі ел өзінің алғашқы конституциясының жүз жылдығын тойлап, ал 1928 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында Уругвай ұлттық футбол құрамасы футболдан жеңімпаз атанды. Барлық матчтар Уругвай астанасы Монтевидеода, оның көп бөлігі турнир үшін салынған «Эстадио Сентенарио» стадионында өтті. Турнирге он үш команда қатысты (Оңтүстік Америкадан жеті, Еуропадан төрт және Солтүстік Америкадан екі). Ұлы депрессия салдарынан Оңтүстік Америкаға сапар шегу қиын болғандықтан, еуропалық командалардың тек бірнешесі ғана қатысуға батылды. Командалар төрт топқа бөлінді, әр топтың жеңімпазы жартылай финалға өтті. Бірінші екі әлем чемпионаты матчы бір уақытта өтті, Франция және АҚШ сәйкесінше Мексиканы 4:1 және Бельгияны 3:0 есебімен жеңді. Франциялық Люсьен Лоран әлем чемпионаты тарихындағы алғашқы голды соқты, ал АҚШ қақпашысы Джимми Дуглас сол күні алғашқы «құрғақ» матчты өткізді. Аргентина, Уругвай, АҚШ және Югославия өз топтарында жеңіске жетіп, жартылай финалға жолдама алды. Финалда жарыс өткізуші ел және фаворит саналған Уругвай Аргентинаны 68 346 көрерменнің алдында 4:2 есебімен жеңіп, әлем чемпионатын жеңген алғашқы ел атанды. Аргентиналық Франсиско Варалло осы әлем чемпионатының соңғы тірі ойыншысы болды. Ол 2010 жылы 100 жасында қайтыс болды. 2030 жылғы ФИФА әлем чемпионатының ашылу матчы әлем чемпионатының 100 жылдығына арнап «Эстадио Сентенарио» стадионында өтеді. 1930 жылғы ФИФА әлем чемпионатының финалы – бүгінгі күнге дейін екі испания тілінде сөйлейтін команда арасында өткен жалғыз матч. Бұл сондай-ақ екі Оңтүстік Америка командасы арасында өткен жалғыз финал, ал 1950 жылы Бразилия мен Уругвай арасындағы матч шын мәнінде шешуші матч болды, кубок финалы емес.

The 1930 FIFA World Cup was the inaugural FIFA World Cup, the world championship for men's national football teams. It took place in Uruguay from 13 to 30 July 1930. FIFA, football's international governing body, selected Uruguay as the host nation, as the country would be celebrating the centenary of its first constitution and the Uruguay national football team had successfully retained their football title at the 1928 Summer Olympics. All matches were played in the Uruguayan capital, Montevideo, the majority at the Estadio Centenario, which was built for the tournament. Thirteen teams (seven from South America, four from Europe, and two from North America) entered the tournament. Only a handful of European teams chose to participate because of the difficulty of traveling to South America due to the Great Depression. The teams were divided into four groups, with the winner of each group progressing to the semi finals. The first two World Cup matches took place simultaneously and were won by France and the United States, who defeated Mexico 4–1 and Belgium 3–0, respectively. Lucien Laurent of France scored the first goal in World Cup history, while United States goalkeeper Jimmy Douglas posted the first clean sheet in the tournament the same day. Argentina, Uruguay, the United States, and Yugoslavia won their respective groups to qualify for the semi finals. In the final, hosts and pre tournament favourites Uruguay defeated Argentina 4–2 in front of 68,346 people to become the first nation to win the World Cup. Francisco Varallo from Argentina was the last living player from this World Cup. He died in 2010 at the age of 100. The 2030 FIFA World Cup will see the opening match played at Estadio Centenario to honor the centennial of the World Cup. The 1930 FIFA World Cup final is the first and only one to date to have been contested between two Hispanic sides. It is also the only one to be contested between two South American sides, while the 1950 match between Brazil and Uruguay was actually a decider match rather than a cup final.

Қатысушылар

ФИФА, әлемдік футболды басқарушы ұйым, 1930 жылға дейін бірнеше жыл бойы ұлттық командалар арасында жарыс өткізуді талқылап келді. Ұйым 20 ғасырдың басынан бері Халықаралық Олимпиада Комитетінің тапсыруымен жазғы Олимпиада ойындарының футбол бөлігін ұйымдастырып келді және 1924 және 1928 жылғы Олимпиадалардағы жарыстың сәтті өтуі ФИФА Әлем Кубогының құрылуына себеп болды. 1928 жылы мамыр айында Амстердамда өткен ФИФА-ның 17-ші съезінде президент Жюль Риме жарысты ұсынды және ұйым басқармасы қабылдады, вице-президент Анри Делоне «халықаралық футбол енді Олимпиада шеңберінде өте алмайды» деп мәлімдеді. Бірінші Әлем Кубогы – біліктілік кезеңсіз өткен жалғыз кубок. ФИФА-ға мүше барлық елдер жарысқа қатысуға шақырылды және қатысу туралы шешім қабылдау үшін 28 ақпан 1930 жылға дейін мерзім берілді. Жарыс бастапқыда 16 команда қатысатын элиминациялық турнир ретінде жоспарланған, егер жеткілікті команда қатысса, екінші дивизион да құрылатын болды; алайда, командалардың саны 16-ға жетпегендіктен, біліктілік кезеңі болған жоқ. Америка елдерінің көптегені қызығушылық танытты: Аргентина, Бразилия, Боливия, Чили, Мексика, Парагвай, Перу және АҚШ қатысты. Барлығы жеті Оңтүстік Америка командасы қатысты, бұл кез келген келесі Әлем Кубогының финалындағы көрсеткіштен көп. Дегенмен, Атлант мұхиты арқылы кемемен жасалатын ұзақ және қымбат сапар, сондай-ақ ойыншылардың ұзақ уақытқа қатысуына байланысты, кейбіреулері Оңтүстік Америкаға сапар шегуге келіспеді, ал ақпан айының соңына дейін еуропалық командалардан ешқандай өтінім түспеді. Еуропалық командалардың қатысуын қамтамасыз ету үшін Уругвай Футбол қауымдастығы Футбол қауымдастығына шақыру хаты жіберді, тіпті британдық елдер (Англия, Солтүстік Ирландия, Шотландия және Уэльс) сол кезде ФИФА-дан шығып кеткеніне қарамастан. Алайда, FA комитеті 1929 жылдың 18 қарашасында бұл ұсынысты қабылдамады. ФИФА-ға мүше екі азиялық ел – Жапония мен Сиам (қазіргі Таиланд) жарысқа қатысуға ниет білдірмеді, ал Африкадан жалғыз қатысқан Египет командасы Жерорта теңізіндегі дауылға байланысты кешіктіріліп, Уругвайға баратын кеменің қалып қойды. Турнирдің басталуына екі ай қалғанда еуропалық командалардың бірі де ресми түрде қатысқан жоқ. ФИФА президенті Риме бұл мәселеге араласып, төрт еуропалық команда теңіз арқылы сапарға шықты: Бельгия, Франция, Румыния және Югославия. Константин Радулеску басқарған румындықтар, команда капитаны Рудольф Ветцер және Октав Лухиде баптап, жаңадан таққа отырған король Кароль II араласуынан кейін жарысқа қатысты. Ол команда құрамын өзі таңдап, ойыншылардың отанына оралғаннан кейін жұмыстарын сақтап қалуы үшін жұмыс берушілермен келіссөздер жүргізді. Француздар Риме жеке араласуымен қатысты, бірақ Францияның жұлдызды қорғаушысы Мануэль Анатоль мен команданың тұрақты бапкері Гастон Барроны сапарға көндіруге ешкімнің күші жетпеді. Бельгиялықтар ФИФА вице-президенті Родольф Сельдрейерстің бастамасымен қатысты. Румыниялықтар SS Conte Verde кемесіне Италияның Генуя қаласында отырды; француздар мен югославиялықтар 1930 жылдың 21 маусымында Франциядағы Вильфранш-сюр-Мерде күтіп алынды; ал бельгиялықтар Испанияның Барселона қаласында кемеге отырды. Conte Verde Риме, кубок және үш еуропалық төрешіні: бельгиялықтар Джон Лангенус пен Анри Кристофті, сондай-ақ париждік Томас Бальвейді алып жүрді, ол ағылшын болуы мүмкін. Бразилиялық команда 29 маусымда Рио-де-Жанейроға келгенде кемеге түсті, ал 4 шілдеде Уругвайға жетті.

FIFA, the governing body of world football, had been discussing the creation of a competition for national teams for several years prior to 1930. The organisation had managed the football segment of the Summer Olympics on behalf of the International Olympic Committee since the early 20th century and the success of the competition at the 1924 and 1928 Olympic Games led to the formation of the FIFA World Cup. At the 17th FIFA congress, held in Amsterdam in May 1928, the competition was proposed by president Jules Rimet and accepted by the organisation's board, with vice president Henri Delaunay proclaiming "international football can no longer be held within the confines of the Olympics". The first World Cup was the only one without qualification. Every country affiliated with FIFA was invited to compete and given a deadline of 28 February 1930 to accept. The competition was originally planned as a 16 team knockout tournament with a potential second division if enough teams entered; however, the number of teams failed to reach 16, so there were no qualifications. Plenty of interest was shown by nations in the Americas; Argentina, Brazil, Bolivia, Chile, Mexico, Paraguay, Peru and the United States all entered. A total of seven South American teams participated, more than in any subsequent World Cup Finals. However, because of the long, costly trip by ship across the Atlantic Ocean and the length of absence required for players, Some refused to countenance travel to South America in any circumstances, and no European entries were received before the February deadline. In an attempt to gain some European participation, the Uruguayan Football Association sent a letter of invitation to The Football Association, even though the British Home Nations (England, Northern Ireland, Scotland and Wales) had resigned from FIFA at the time. This was rejected by the FA Committee on 18 November 1929. Out of the two Asian countries affiliated to FIFA at the time, Japan and Siam (modern day Thailand), neither elected to enter the competition, while Egypt, the lone African team to enter, was delayed due to a storm in the Mediterranean, and missed the ship travelling to Uruguay. Two months before the start of the tournament, no team from Europe had officially entered. FIFA president Rimet intervened and four European teams eventually made the trip by sea: Belgium, France, Romania and Yugoslavia. The Romanians, managed by Constantin Rădulescu and coached by their captain Rudolf Wetzer and Octav Luchide, entered the competition following the intervention of the newly crowned King Carol II. He selected the squad personally and negotiated with employers to ensure that the players would still have jobs upon their return. The French entered at the personal intervention of Rimet, but neither France's star defender Manuel Anatol nor the team's regular coach Gaston Barreau could be persuaded to make the trip. The Belgians participated at the instigation of German Belgian FIFA vice president Rodolphe Seeldrayers. The Romanians boarded the SS Conte Verde at Genoa, Italy; the French and Yugoslavs were picked up at Villefranche sur Mer, France, on 21 June 1930; and the Belgians embarked at Barcelona, Spain. The Conte Verde carried Rimet, the trophy and the three designated European referees: Belgians John Langenus and Henri Christophe, along with Thomas Balvay, a Parisian who may have been English. The Brazilian team were picked up when the boat docked in Rio de Janeiro on 29 June before arriving in Uruguay on 4 July.

Ойын төрешілері

Турнирге он бес төреші қатысты: төрт еуропалық – екі бельгиялық (Генри Кристоф және Джон Лангенус), француз (Томас Бальвей) және румын (Константин Радулеску, сонымен қатар румын құрамасының бапшысы), ал Америкадан он бір төреші, олардың ішінде алты уругвайлық. Ойын ережелерін қолданудағы келіспеушіліктерді болдырмау үшін, төрешілерді туындауы мүмкін ең даулы мәселелерді талқылау үшін қысқа кеңеске шақырды. Барлық төрешілер тағайындалған матчтардың ішінде ең көп назар аударған екеуі – Аргентина мен Франция арасындағы матчта Гилберто де Алмейда Рего, бразилиялық төреші бұл ойынды белгіленген уақыттан алты минут бұрын аяқтады, және боливиялық Улисес Саучедоның Аргентина мен Мексика арасындағы кездесуі, онда Аргентина 6:3 есебімен жеңіске жетті. Сауседо, болашақта Боливия құрамасын жаттықтырған, ойын барысында…

Біліктілік турнирлері болмағандықтан, турнирдің алғашқы екі матчы – 1930 жылғы 13 шілдеде бір уақытта өткен алғашқы әлем чемпионаттарының ойындары болды. Франция «Поситос» стадионында Мексиканы 4:1 есебімен жеңсе, АҚШ сол уақытта «Гран Парке Сентрал» стадионында Бельгияны 3:0 есебімен ұтты. Франция құрамасының ойыншысы Люсьен Лоран әлем чемпионаттары тарихындағы алғашқы голды соқты.

2-топ

Екінші топқа Бразилия, Боливия және Югославия кірді. Бразилия, топтағы фаворит саналған команда, алға басады деп күтілді, бірақ топтың ашылу матчында күтпеген жерден Югославияға 2:1 есебімен жеңілді. Боливия бұған дейін халықаралық матчта жеңіске жеткен емес. Олар алғашқы ойында қонақтарға құрмет көрсетіп, "Viva Uruguay" деп жазылған әріптермен безендірілген жейделер киді, команда құралына тұрғанда әріптер тізім бойынша орналастырылды. Бразилияға қарсы матчта екі команданың да еншісінде тек мақтан ғана болғанда, бірінші тайм 1:0 есебімен аяқталды. Бразилия екінші таймда тағы үш гол соқты, олардың екеуін көптеген спорт түрлерінде ойнаған Прегуиньо соқты. Югославия жартылай финалға өтті. Estadio Centenario стадионының құрылысының кешігуіне байланысты Уругвайдың алғашқы матчы турнирдің бес күнінен кейін ғана өтті. Centenario стадионында өткізілген алғашқы матч, Уругвайдың жүз жылдық мерекесіне арналған салтанатты шаралармен басталды. Уругвай құрамасы матч алдындағы төрт аптаны қатаң тәртіппен жаттығу лагерінде өткізді. Голкипер Андрес Мазали әйеліне бару үшін кешкі сағаттағы тыйымды бұзғаны үшін құрамнан шығарылды. Уругвайдың алғашқы конституциясы қабылданған күнінен бастап бір ғасыр өткенде, жергілікті команда Перумен өткен тартысты матчта жеңіске жетті. Бұл нәтиже уругвайлық баспасөз тарапынан нашар ойын деп бағаланды. Перу қақпашысы Хорхе Пардон бейтарап бақылаушылардың жоғары бағасын алды. Топтың екінші матчы, желді ауа райында өткен кезде, АҚШ-тың Парагвайға қарсы ойынында Берт Патенаудтың хет-тригі тіркелді – турнирдегі алғашқы хет-трик. 2006 жылдың 10 қарашасына дейін ФИФА мойындаған алғашқы хет-трикті аргентиналық Стабиле соққан болатын, бірақ 2006 жылы ФИФА Патенаудтың хет-трик соққандығы туралы талабының дұрыс екенін жариялады, себебі бұрын командаласы Том Флориге есептелген гол Патенаудқа қайта есептелді. АҚШ іріктеу кезеңін сәтті аяқтағаннан кейін, топтағы соңғы матч маңызсыз болды. Парагвай Бельгияны 1:0 есебімен жеңді. Бірінші таймның ортасында Монтидің голы Аргентинаға 1:0 есебімен үстемдік берді. Екінші таймда АҚШ құрамасының күші Аргентина шабуылдарының қарқынына төтеп бере алмады, матч Аргентинаның 6:1 жеңісімен аяқталды. Үшінші орын үшін матчтың бастапқыда жоспарланғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. 2009 жылы жарық көрген Хайдер Джавадтың кітабында Югославияның жартылай финалдағы төрешілікке наразы болғандықтан үшінші орын үшін матчтан бас тартқаны айтылады. Чемпионаттың соңында АҚШ (Том Флори) және Югославия (Милутин Ивкович) командаларының капитандары қола медальдарды алды. Бірақ ФИФА техникалық комитетінің 1986 жылғы әлем чемпионаты туралы баяндамасында барлық бұрынғы әлем чемпионаттарының барлық командаларының ретроспективті рейтингтері келтірілді; бұл баяндамада АҚШ үшінші, ал Югославия төртінші орынға қойылды, себебі екі команданың көрсеткіштері бірдей болғанда гол айырмасы жақсы болды, бұл практика ФИФА тарапынан жалғастырылды. 2010 жылы 1930 жылғы әлем чемпионатындағы Югославия делегациясының басшысы және сол кездегі Югославия футбол федерациясының вице-президенті болған Коста Хаджидің ұлы Югославия командасы бір қола медальмен марапатталғанын, оны Хаджи және оның отбасы келесі 80 жыл бойы сақтап келгенін мәлімдеді. Бұл дереккөзге сәйкес, Югославия жартылай финалда болашақ чемпион Уругвайға жеңілгендіктен үшінші орын алды. Алайда ресми мәліметтерде АҚШ командасы үшінші орын алғаны көрсетілген.

The second group contained Brazil, Bolivia, and Yugoslavia. Brazil, the group seeds, were expected to progress, but in the group's opening match, unexpectedly lost 2–1 to Yugoslavia. Going into the tournament Bolivia had never previously won an international match. For their opener they paid tribute to the hosts by wearing shirts each emblazoned with a single letter, spelling "Viva Uruguay" as the team lined up. Against Brazil, when both teams had only pride to play for, the score was 1–0 to Brazil at half time. Brazil added three more in the second half, two of them scored by the multi sportsman Preguinho. Yugoslavia qualified for the semi finals. Due to construction delays at Estadio Centenario, Uruguay's first match was not played until five days into the tournament. The first to be held at the Centenario, it was preceded by a ceremony in honour of the Uruguayan centenary celebrations. The Uruguayan team spent the four weeks preceding the match in a training camp, at which strict discipline was exercised. Goalkeeper Andrés Mazali was dropped from the squad for breaking a curfew to visit his wife. One hundred years from the day of the creation of Uruguay's first constitution, the hosts won a tight match against Peru. The result was viewed as a poor performance by the Uruguayan press. performance of the Peruvian goalkeeper Jorge Pardon drew particular praise from neutral observers. The group's second match, played in windy conditions, witnessed the first tournament hat trick, scored by Bert Patenaude of the United States against Paraguay. Until 10 November 2006, the first hat trick that FIFA acknowledged had been scored by Stábile of Argentina, two days after Patenaude; however, in 2006 FIFA announced that Patenaude's claim to being the first hat trick scorer was valid, as a goal previously assigned to teammate Tom Florie was reattributed to Patenaude. With the United States having secured qualification, the final match in the group was a dead rubber. Paraguay beat Belgium by a 1–0 margin. A Monti goal halfway through the first half gave Argentina a 1–0 half time lead. In the second half, the strength of the United States team was overwhelmed by the pace of the Argentinian attacks, the match finishing 6–1 to Argentina. Accounts differ as to whether a third place match was originally scheduled. According to a 2009 book by Hyder Jawad, Yugoslavia refused to play a third place match because they were upset with the refereeing in their semi final against Uruguay. At the end of the championship, the captains of the United States team (Tom Florie) and Yugoslavia (Milutin Ivković) both received bronze medals. Yet a FIFA technical committee report on the 1986 World Cup included full retrospective rankings of all teams at all previous World Cup finals; this report ranked the United States third and Yugoslavia fourth, due to a better goal difference on otherwise identical records, a practice since continued by FIFA. In 2010, the son of Kosta Hadži, the chief of the Yugoslav delegation at the 1930 World Cup and the vice president of the Football Association of Yugoslavia at the time, claimed that Yugoslavia, as a team, has been awarded one bronze medal, which has been kept by Hadži himself and his family for the following 80 years. According to this source, Yugoslavia was placed third because of the semi final loss to the eventual champions, Uruguay. The official recording however shows the United States team claiming third place.

Финал

Уругвай мен Аргентинаның жартылай финалдағы сенімді жеңісі, финалдың 1928 жылғы Олимпиада финалындағы екі елдің кездесуінің қайталануын білдірді, онда Уругвай қайта матчта 2:1 есебімен жеңіске жеткен болатын. Финал 30 шілдеде "Сентенарио" стадионында өтті. Аргентина жанкүйерлері Ла-Плата бассейнінде үлкен қызығушылық тудырды, өзеннен өтіп, "Victoria o muerte" ("жеңіс немесе өлім") соғыр ұранымен келді, бұл турнирдің жұртшылықтың назарын аударғанын көрсетті. Аргентиналық жанкүйерлерді Буэнос-Айрестен Монтевидеоға тасымалдауға арналған он кеме жеткіліксіз болды. Стадионда жанкүйерлердің қару-жарағы тексерілді. Есіктер матч басталар алдында алты сағатқа жеті сағатта ашылды, ал түске дейін стадион толып кетті. Матчқа дайындық кезінде командалар матч допын кім ұсынуы керек екеніне келісе алмағандықтан, келіспеушілік туды, нәтижесінде ФИФА араласып, Аргентина командасы бірінші таймда допты, ал уругвайлықтар екінші таймда өз доптарын ұсынуы керек деп шешім қабылдады. Монти матч алдындағы күні өлім туралы угроза алғанына қарамастан, Аргентина құрамасынан ойнады. Төреші бельгиялық Джон Лангенус болды, ол ойынға бірнеше сағат қалғанда ғана қауіпсіздігіне кепілдік берілгеннен кейін төрешілік етуге келісті. Оның талаптарының бірі – финал сойылғаннан кейін бір сағат ішінде пордада кеме дайын болуы керек еді, егер оған жедел эвакуация қажет болса. Голдың авторы – Пабло Дорадо, оң жақтан төмен соққан доппен есепті ашты. Аргентина, жоғары деңгейдегі пас беру қабілетін көрсетіп, күшті жауап берді. Сегіз минуттан кейін есеп теңесті: Карлос Пьюселл Феррейрадан доп алып, қорғаушыны жеңіп, гол соқты. Келесі күні Уругвайда ұлттық мереке жарияланды. Франсиско Варалло (Аргентина үшін шабуылшы ретінде ойнаған) 30 тамыз 2010 жылы финалдағы соңғы ойыншы болды. Франция, Югославия және АҚШ турнирден кейін Оңтүстік Америкада жолдастық матчтар өткізді. Бразилия 1 тамызда Франциямен, 10 тамызда Югославиямен және 17 тамызда АҚШ-пен, ал Аргентина 3 тамызда Югославиямен кездесті. Уругвайдың төрт матчтағы жалпы гол айырмасы +12 болды, орташа есеппен матч басына +3 гол, бұл кез келген әлем чемпионатының жеңімпазы үшін матч басына ең жоғары гол айырмасы және 1954 жылы Венгриядан кейін әлем чемпионатының финалына қатысқан командалардың екінші ең жоғары көрсеткіші.

The resounding wins for Uruguay and Argentina in the semi finals meant the final was a repeat of the matchup in the 1928 Olympic final, which Uruguay had won 2–1 after a replay. The final was played at the Estadio Centenario on 30 July. Feelings ran high around the La Plata Basin as the Argentine supporters crossed the river with the war cry Victoria o muerte ("victory or death"), dispelling any uncertainty as to whether the tournament had captured the imagination of the public. The ten boats earmarked to carry Argentine fans from Buenos Aires to Montevideo proved inadequate, At the stadium, supporters were searched for weapons. The gates were opened at eight o'clock, six hours before kick off, and by noon the ground was full, A disagreement overshadowed the build up to the match as the teams failed to agree on who should provide the match ball, forcing FIFA to intervene and decree that the Argentine team would provide the ball for the first half and the Uruguayans would provide their own for the second. Monti played for Argentina despite receiving death threats on the eve of the match. The referee was Belgian John Langenus, who only agreed to officiate a few hours before the game, having sought assurances for his safety. One of his requests was for a boat to be ready at the harbour within one hour of the final whistle, in case he needed to make a quick escape. The hosts scored the opening goal through Pablo Dorado, a low shot from a position on the right. Argentina, displaying superior passing ability, responded strongly. Within eight minutes they were back on level terms; Carlos Peucelle received a Ferreira through ball, beat his marker and equalised. The following day was declared a national holiday in Uruguay; Francisco Varallo (who played as a forward for Argentina) was the last player in the final to die, on 30 August 2010. France, Yugoslavia and the United States all played friendlies in South America following the competition. Brazil played France on 1 August, Yugoslavia on 10 August and the United States on 17 August, while Argentina hosted Yugoslavia on 3 August. Uruguay's aggregate goal difference of +12 over four games, at an average of +3 per match, remains the highest average goal difference per match of any World Cup champion and the second highest of any World Cup finals participant, after Hungary in 1954.