Кіріспе
1940 жылғы Канаданың федералды сайлауы 1940 жылдың 26 наурызында Канаданың 19-шы Парламентінің Халық қатарының мүшелерін сайлау үшін өтті. Премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингтің Либералдық партиясы екінші рет қатарынан көпшілік үкіметке қайта сайланды. Сайлаудың барысында Екінші дүниежүзілік соғыс басымдық құрды, бұл көптеген канадалықтарды үкіметті қолдауға итермеледі. Оған жауап ретінде Роберт Манионның Консервативтік партиясы барлық партиялық ұлттық бірлік үкіметін құруды жақтаған бағдарламамен сайлауға түсті және осы сайлауда "Ұлттық үкімет" деген атпен қатысты. Манион жеке өзі әскери шақыруға қарсы болғанымен, Либералдық партия Квебек мәселесі бойынша қатты қысымға ұшырады және осы шараны енгізбеуге уәде берді. Бұл уәде Либералдық партияны қиын жағдайға түсірді, өйткені олар әскерилерден, әсіресе ағылшын Канадасынан осы шараны енгізуге күшті қысым көрді. 1939 жылғы қыркүйектегі уәдесінен босату үшін Кинг 1942 жылы осы мәселе бойынша референдум өткізді. 1944 жылғы әскери шақыру дағдарысына да қараңыз. Бұл Либералдық партия тарихындағы ең сәтті сайлау болды, партия Халық қатарындағы орындықтардың 73% -ын жеңіп алды. Консерваторлардың көрсеткіштері бұрынғы сайлаудан одан да нашар болды, олар сол санында орын сақтап, халықтың дауыс беруінің үлесі азайды және Манион өз сайлау округінде жеңіліске ұшырады. Бұл Консервативтік партияның бастапқы құрамы үшін соңғы сайлау болды, олар кейіннен өмір сүруі қиын болған Прогрессивтік партияның қалдықтарымен бірігіп, Прогрессивтік консервативтік партияны құрды. Әлеуметтік кредит қозғалысы Уильям Дункан Херриджтің Жаңа демократия қозғалысымен бірлесіп жұмыс істеді. Алайда Консервативтік және Әлеуметтік кредит партияларының кейбір кандидаттары дәстүрлі аттарымен қатысуды талап етті. Ынтымақтастық Комонвелл Федерациясы (CCF) Манитобаның шығысында алғашқы орынды жеңіп алды, Кап-Бретон аралынан Кларенс Гиллис сайланды. Бұл сайлау оның денсаулығы нашарлаған жетекшісі Дж. С. Вудсворт үшін соңғы сайлау болды.
The 1940 Canadian federal election was held March 26, 1940, to elect members of the House of Commons of Canada of the 19th Parliament of Canada. Prime Minister William Lyon Mackenzie King's Liberal Party was re elected to their second consecutive majority government. The election was overshadowed by the Second World War, which caused many Canadians to rally around the government. In response to this, the Conservative Party of Robert Manion ran on a platform advocating the creation of an all party national unity government and ran under the name "National Government" in this election. Though Manion was personally opposed to conscription, the Liberals faced intense pressure in Quebec on the question and promised not to institute the measure. This promise was to haunt the Liberals as they faced increasing pressure from the military and especially from English Canada to bring in the measure. To release him from his September 1939 promise, King called a plebiscite in 1942 on the question. See also Conscription Crisis of 1944. It was the most successful election for the Liberal Party in its history, in which it captured 73% of the seats in the House of Commons. By contrast, the Conservatives performed even worse than in the previous election, finishing with the same number of seats, a slightly lower share of the popular vote, and with Manion being defeated in his riding. This was the last election contested by the original incarnation of the Conservatives, who thereafter merged with remnants of the moribund Progressive Party to form the Progressive Conservatives. Social Credit ran jointly with the New Democracy movement of William Duncan Herridge. Some candidates of the Conservative and Social Credit parties insisted on running under the traditional names, however. The Co operative Commonwealth Federation (CCF) gained its first seat east of Manitoba, with the election of Clarence Gillis from Cape Breton Island. This election was the last one for its ailing leader, J. S. Woodsworth.
Облыс бойынша нәтижелер
Партия атыBCABSKMBONQCNBNSPEYKЖалпы саныЛибералдық орындар: 10 7 12 13 56 62 5 10 4 179 Халық дауысы: 37.4 37.9 43.0 43.5 50.3 64.4 54.6 50.4 55.3 46.4 51.3
Ұлттық үкімет орындар: 4 2 1 22 5 1 1 36 Дауысы: 28.8 13.0 14.1 26.2 40.2 18.0 43.4 40.1 44.7 53.6 30.0 Консервативтік орындар: 3 3 Дауысы: 0.2 1.7 2.2 1.1 1.2 Ынтымақты әлеуметтік орталық орындар: 1 5 1 1 8 Дауысы: 28.4 13.0 27.5 19.6 3.8 0.7 0.4 6.0 8.6 Әлеуметтік кредит орындар: 7 7 Дауысы: 16.5 0.6 1.0 Жаңа демократия орындар: 3 3 Дауысы: 0.1 18.0 3.3 0.4 0.9 1.6 Либералды прогрессивті орындар: 2 1 3 Дауысы: 4.7 0.8 0.6 Тәуелсіз либералдық орындар: 2 2 Дауысы: xx 1.0 10.2 1.6 3.3 3.3 Тәуелсіз орындар: 1 1 Дауысы: 3.0 0.2 1.0 3.4 0.4 2.1 0.2 1.3 Біріккен реформалық қозғалыс орындар: 1 1 Дауысы: 3.7 0.3 Бірлік орындар: 1 1 Дауысы: 3.3 0.3 Тәуелсіз консервативтік орындар: 1 1 Дауысы: 0.9 0.2 Барлық орындар саны: 16 17 21 17 8 26 5 10 12 4 1 245 Дауыс бермеген партиялар: Тәуелсіз Ұлттық үкімет Дауысы: 0.1 1.1 0.3 Дауыс: 0.4 0.3 0.6 xx 0.2 0.1 0.2 Шаруалар еңбегі Дауысы: 0.5 0.2 Ұлттық бірлік Дауысы: 2.0 0.2 Жаңа демократиялық партия (?) Дауысы: 1.6 xx 0.2 UFO Еңбек дауысы: 0.3 0.1 Белгісіз Дауыс: 1.2 xx 0.1 Дауыс: 0.3 0.1 Біріккен прогрессивті дауыс: 1.0 0.1 Ұлттық либералды прогрессивті дауыс: 0.2 0.1 Дауыс: 0.2 0.1 Анти-әскерилендіруші дауыс: 0.1 xx Дауыс: xx xx Біріккен реформалық дауыс: 0.1 xx xx 0.05%-дан аз
xx less than 0.05% of the popular vote