Кіріспе
Уильям Роберт Эллисон (11 шілде 1934 – 9 сәуір 1995) – американдық бейсболшы. Үлкен лигада (MLB) 13 маусым ойнаған. Эллисон Канзас университетінде екі жыл оқыды, бейсбол командасының жұлдызды ойыншысы және футбол командасының шабуылшысы болды. Мансабында үш рет 30-дан астам хоум-ран соқты, ал сегіз маусымда 20-дан астам хоум-ран соқты. Көптеген күшті соққы берушілер сияқты, ол да жиі страйк-аутқа ұшырады, бес маусымда 100-ден астам страйк-аут көрсеткенімен, көптеген уокты алды. Карьерасының орташа .255 соққы көрсеткішіне қарамастан, Эллисонның өмірлік базаға жету көрсеткіші (OBP) .358-ге жетті және ол төрт маусымда OBP бойынша алдыңғы 10-ға кірді. Эллисон аса жылдам ойыншы емес еді, бірақ ол өз заманының ең қорқынышты базалық жүгірушілерінің бірі болды, көптеген даблдар мен триплдарды жасады – 1959 жылы лигада триплдар бойынша көшбасшы болды (9 триплмен), ал 1960 және 1964 жылдары даблдарда, 1959, 1962, 1967 және 1968 жылдары триплдарда алдыңғы 10-ға кірді. Келесі жылы ол А Оңтүстік Атлантика лигасының «Шарлотта Хорнетс» командасына көтерілді. Ол 12 хоум-ран соғып, 6 трипл жасап, күшін арттырса да, соққы көрсеткіші .233-ке төмендеді. Эллисон 1957 және 1958 жылдары AA Southern League-тегі «Чаттануга Лукаустс» командасында ойнады, 1958 жылы .307 соққы көрсеткішіне және .446 слаггинг процентіне жетті (кіші лигалық мансабындағы ең жоғары көрсеткіштер). 1958 жылдың 16 қыркүйегінде Эллисон үлкен лигада дебют жасады, бірінші нөмірде соғып, «Кливленд Индианс» командасына қарсы 5–1 есебімен жеңіліс кезінде төрт соққыда бір дабл соқты. 1963 жылы Эллисон «Сенаторлармен» бірге солтүстікке кетіп, 30 хоум-ран соғып, 85 ұпай жинады, лигада триплдар бойынша көшбасшы болды (9 триплмен), «All Star» командасына шақырылды, «MVP» дауысына ие болды және «Жылдың жаңашылы» атанды. Эллисон 1960 жылы «софморелік құлдырауды» бастан кешірді, шабуылдық көрсеткіштері төмендеді. Алайда, ол 1961 жылы қайтадан күшті ойнады, 29 хоум-ран соқты, оның ішінде үш гранд-слэмін соқты, 105 RBI жинады, бірақ соққы көрсеткіші екінші жыл қатарынан .245-ке төмендеді. «Сенаторлар» Миннесотаға көшкен кезде Эллисон жергілікті фаворитке айналды және командаласы Хармон Киллебрюмен бірге бейсболдағы ең қауіпті екі ойыншының бірі болды. 1963 жылы Эллисон 25 дабл, 35 хоум-ран соғып, 91 RBI жинады, лигада ұпай жинауда (99 ұпай) және OPS (.911) бойынша көшбасшы болды, сондай-ақ екінші рет «All Star» командасына шақырылды. Бұған қоса, ол WAR көрсеткіші бойынша лиганы жеңіп алған төрт «Твинс» ойыншысының біріншісі болды (командаластары Зоило Версальес, Род Кереу және Джо Мауэрмен бірге), сонымен қатар MVP-ны жеңбеген жалғыз ойыншы (жеңімпаз Элстон Говардтан және командаластары Камило Паскуалдан, Эрл Баттиден және Киллебрден 1963 жылғы дауыс беруде 15 орыннан қалып қойды). Ол 1964 жылы 32 хоум-ран соғып, 86 RBI жинады, бұл оны үшінші және соңғы «All Star» командасына шақыруға мүмкіндік берді, бұл жолы бірінші базада. Келесі жылы Эллисон сол қолынан жарақат алды, 91 ойынға қатыса алмады, бірақ маусым соңында «Нью-Йорк Янкистерге» қарсы үш ұпайлық хоум-ран соқты. «Твинс» командасының 1965 жылғы әлем чемпионатында Эллисон нашар ойнады, 135 ойында .233 соққы көрсеткішін көрсетті, сондай-ақ «Лос-Анджелес Доджерс» командасына қарсы нашар ойын танытты, 16 соққыда тек 4 рет базаға жетті (екі уоктың, даблдың және хоум-ранның көмегімен) және 9 рет страйк-аутқа ұшырады, соңғысы Сэнди Куфаксқа қарсы 1965 жылғы әлем чемпионатының 7-ші ойынында болды. Алайда, ол серияның 2-ші ойынында естен кетпес ойын көрсетті. Оның Куфаксқа қарсы жүктелген базамен соққан даблы және Джим Лефеврдің ұшқыштық доппен ұшып кетуіне жасаған керемет секіріп ұстауы «Твинс» командасының жеңісіне үлкен үлес қосты. Бұл ұстау «Егіздер» тарихындағы ең жақсы ұстау деп аталды және әлем чемпионаты тарихындағы ең керемет ұстаулардың бірі саналды. Эллисонның базаға шапшаңдық танытуы 1966 жылғы маусымда жалғасты, ол тек 70 ойынға қатысып, .233 соққы көрсеткішін көрсетті. Алайда, ол 1967 жылы қайтадан күшті ойнады, лиганың орташа соққы көрсеткіші тек .236 болған жылы .258 соққы көрсеткішімен 24 хоум-ран соғып, 75 RBI жинады. 13 маусымда Эллисон сегіз рет (1959, 1961–65, 1967–68) хоум-рандар бойынша алдыңғы ондықта болды. Әсіресе есімде қалған хоум-рандар: 1962 жылдың 18 шілдесінде Хармон Киллебрюмен бірге бір иннингте гранд-слэмін соғу, 1963 жылдың 17 мамырында үш қатарынан соққы беру және 1964 жылдың 2 мамырында Киллебрю, Тони Олива және Джимми Холлмен бірге қатарынан төрт хоум-ран соғу.
William Robert Allison (July 11, 1934 – April 9, 1995) was an American professional baseball outfielder who played 13 seasons in Major League Baseball (MLB), with the Washington Senators / Minnesota Twins. Allison attended the University of Kansas for two years and was a star outfielder on the baseball team and fullback on the football team. In his Major League career, he hit 30 or more home runs three times and 20 or more in eight different seasons. Although he struck out often like many sluggers, reaching the century mark in strikeouts in five seasons, he received more than his share of walks and despite a mediocre career .255 batting average, Allison finished with a lifetime on base percentage (OBP) of .358 and he finished in the top 10 in OBP in four seasons. Allison wasn't an especially fast player, but he was among the most feared base runners of his time in hustling out numerous doubles and triples – leading the league in triples in 1959 (with 9) and finishing in the top 10 twice in doubles (1960 & 1964) and four times in triples (1959, 1962, 1967, and 1968). The following year, he was promoted to the Charlotte Hornets in the single A South Atlantic League. Although he improved his power numbers, hitting 12 home runs and 6 triples, his batting average dipped to .233. Allison then spent 1957 and 1958 playing for the Chattanooga Lookouts of the AA Southern League and he raised batting average and slugging percentage to .307 and .446 respectively in 1958 (both highs in his minor league career). On September 16, 1958, Allison made his major league debut, batted lead off, and got a single in four at bats in a 5–1 loss to the Cleveland Indians. In , Allison went north with the Senators and he batted .261 with 30 home runs and 85 runs batted in; led the league in triples (9), was named to the All Star team, received a smattering of MVP votes, and was honored by being voted Rookie of the Year. Allison experienced a "sophomore slump" in 1960 with an across the board drop in his offensive statistics. However, he came back strong in 1961, hitting 29 home runs – including three grand slams – with 105 RBI, although his batting average dropped for the second year in a row, to .245. When the Senators moved to Minnesota in , Allison became a local favorite and along with teammate Harmon Killebrew made one of the most dangerous one two punches in baseball. In , Allison had 25 doubles, 35 home runs, 91 RBI, led the league in runs scored (99) and in OPS (.911), and earned his second All Star berth. In addition, he became the first of four Twins to lead the league in WAR, a stat that measures a player's overall production both in the field and at the plate, (along with teammate Zoilo Versalles, Rod Carew, and Joe Mauer) and the only one not to win the MVP in the same season (finishing a distant 15th behind winner Elston Howard and behind teammates Camilo Pascual, Earl Battey, and Killebrew on the 1963 ballot). He followed this up in with a 32 home run 86 RBI performance that got him named to his third and final All Star team, this time at first base. The next year, Allison suffered a broken left hand when he was hit by a pitch and missed 91 games, but returned at the end of the season to knock a pinch hit three run homer against the New York Yankees. During the Twins' 1965 World Series season, Allison had a down year, hitting only .233 in 135 games, and continued his poor production versus the Los Angeles Dodgers, reaching base only 4 times (two walks, a double, and a home run) and striking out 9 times in 16 at bats, the last of which was against Sandy Koufax for the final out in Game 7 of the 1965 World Series. However, he had a memorable Game 2 of the Series. His bases loaded double against Koufax and a great backhand diving catch of a Jim Lefebvre fly ball were the main contributors to the Twins victory. This catch has been called the best catch in Twins history and one of the most spectacular catches seen in World Series history. Allison's slide at the plate continued into the 1966 season and he played in only 70 games and hit .233. However, he returned in a big way in 1967, hitting .258 with 24 home runs with 75 RBI in a year which the league batting average was only .236. In 13 seasons, Allison finished in the top ten in home runs eight times (1959, 1961–65, 1967–68). Particularly memorable home run feats included combining with Harmon Killebrew to become the first pair to hit grand slams in the same inning on July 18, 1962, hitting home runs in three consecutive at bats on May 17, 1963, and teaming with Killebrew, Tony Oliva, and Jimmie Hall to hit four consecutive home runs on May 2, 1964.
Зейнеткерлік
Бейсбол карьерасы барысында ол маусым арасында Миннеаполис маңындағы Coca Cola Bottling Midwest Co. компаниясында сатушы болып жұмыс істеді. Зейнетке шыққаннан кейін де ол осы бизнесті жалғастырып, зауыт директоры және Coca Cola компаниясының Твин-Ситис сауда бөлімінің сату менеджері болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін он үш жыл өткен соң, 1987 жылы Хьюберт Х. Хамфри Метродом стадионында өткен ескі ойыншылар матчында Аллисон координациясымен мәселелерді байқады. Жүгіру, тіпті допты ұстау да қиынға соқты. Екі жыл бойы дәрігерлерге көрініп, не екенін білгеннен кейін, соңғы диагноз қойылды – Аллисон прогрессивті спорадикалық атаксия, яғни Оливопонтоцеребеллярлық атрофиядан зардап шегіп отыр. 1990 жылы Аллисон әйелі Бетти, ұлдары Марк, Кирк және Кайл, сондай-ақ бұрынғы «Твинс» командаластары Джим Каат және Фрэнк Киличимен бірге Миннесота университетінде Боб Аллисон Атаксияны зерттеу орталығын құруға көмектесті. Ол сирек кездесетін бұл прогрессивті неврологиялық аурумен сегіз жыл бойы күресті, соңында жүру, сөйлеу, жазу және өзін-өзі тамақтандыру қабілетін жоғалтты. Аллисон 1995 жылдың 9 сәуірінде 60 жасында Аризона штатының Рио-Верде қаласындағы үйінде атаксияның салдарынан қайтыс болды. Оның қазасынан кейін Миннесота «Твинс» командасы Боб Аллисон сыйлығын құрды, ол «Твинс» ойыншысының жауынгерлік рухын, еңбекқорлықты, жанкештілікті, бәсекеге қабілеттілігін және алаңда да, одан тыс жерде де көшбасшылық қасиеттерін көрсететін ойыншыға беріледі.