Бейсболшылардың қолғаптары тарихы мен түрлері

Кіріспе

Бейсболшылардың қолданатын үлкен былғары қолғабы, қорғаныстағы ойыншылардың қолғабы.

Бейсбол қолғабы немесе қолғап – қорғаныстағы команданың бейсболшылары киетін, соққы алған немесе командаласы лақтырған допты ұстап алуға және алаңға шығаруға көмектесетін үлкен қолғап. Қолғаптар дәстүрлі түрде былғарыдан жасалады, бірақ бүгінде ПВХ және синтетикалық былғары сияқты басқа да материалдар қолданылады. Әдетте, қолғапты киетін адамның қолына қарай сипаттайды, қолғап кигізілетін қолға емес. Оң қолмен лақтыратын ойыншыға арналған, сол қолға кигізілетін қолғап оң қолды (RH) немесе "оң қолмен лақтыратын" (RHT) қолғап деп аталады. Керісінше, сол қолды қолғап (LH немесе LHT) оң қолға кигізіледі, бұл ойыншыға допты сол қолымен лақтыруға мүмкіндік береді.

Тарих

Алғашқы бейсбол қолғапсыз ойналатын ойын болды. Қолғаптарға біртіндеп ауысқан кезде, онысыз ойнауды жалғастырған ойыншыны жалаңаш ұстағыш деп атады; бұл ұстағыш позициясына қатысты емес, керісінше жалаңаш қолмен ұстау практикасына қатысты. Ең алғашқы қолғаптар желкенді емес, ұстауға өте қолайлы емес, бірақ оны көтеру үшін допты жерге ұрып тастауға көбірек пайдаланылды. Бейсбол қолғаптарын қолданған алғашқы ойыншылардың бірі 1870 жылы сол қолы жарақаттанғандықтан Цинциннати Ред Стокингс клубының қақпашысы Даг Эллисон болды. Пернетақтаны алғаш рет 1875 жылы дене түстес пернетақта киген Сент-Луис аутфилдері және бірінші базасы Чарли Уэйт қолданған. Қолғаптар әртүрлі формада қолданыла бастаған сайын, қолғаптар бірте-бірте кең тарала бастады. Алғашқы бейсбол қолғаптарының көбі саусақтарының ұштарын кесіп тастаған қарапайым былғары қолғаптар болған, бұл жалаңаш қолмен бірдей басқаруға мүмкіндік береді, бірақ қосымша төсеммен. Алғашқыда қолғаптарды қолдануға күмәнданатын питчер, бірінші базалық және аутфильдер Альберт Спольдинг, көбірек ішкі алаңдағы ойыншыларға қолғаптарды қолдануға ықпал етті. Кейіннен Сполдинг спорттық бұйымдар компаниясын құрды, ол әлі күнге дейін бейсбол қолғаптарын және басқа да спорттық жабдықтарды шығарады. 1890 жылдардың ортасына қарай ойыншылар үшін алаңда қолғап кию әдеттегі нәрсе болды. Олар бас бармақ пен меңзеушін саусағын жалғастыратын 0,5 ~ 1 дана кішкентай былғарыдан жасалған қолғаптарды киеді. Қазіргі кездегі жіптерден айырмашылығы, бұл көбінесе қолғаптың екі жағын жалғайтын былғары жолақтармен емес, қолғаптың екі жағын жалғайтын бір ғана былғарыдан жасалған. Джон Снелл қателердің 1900 жылдардың басында төмендеуін қолғап дизайнының өзгеруіне байланысты деп есептейді және "Бұл қолғаптың өзгеруі қолғапты қабылдануының негізгі өзгеруін білдірді; ол енді тек қорғаныш құрал емес, керісінше, жақсы алаңға шығу үшін арнайы құрал болды" дейді. 1895 жылы Сент-Луис Кардиналс командасының шабуылшысы Билл Доак бірінші саусақтың және бас бармақтың арасында қалта жасау үшін желіні қоюды ұсынды. Бұл дизайн көп ұзамай бейсбол қолғаптарының стандартына айналды. Доак өзінің дизайнын патенттеп, Роулингске сатты. Оның дизайны қазіргі заманғы қолғаптардың бастауы болды және Роулингс кәсіби ойыншылардың сүйікті қолғаптарына айналды. Көп жылдар бойы алаңдағы ойыншылар командалары соққыға түскенде қолғаптарын алаңға тастап кететін. Бұл практика баскетбол лигасы тарапынан тыйым салынды. Бейсбол қолғаптары пайда болғаннан бері біртіндеп өсіп келеді. Бейсболда допты ұстау әрқашан екі қолмен жүргізілген болса да, қолғаптар ақырында шақты қолғаптың желісіне допты ұстап, оны құлап кетпеу үшін қолды пайдалануды жеңілдететін мөлшерге дейін өсті. Қолғап әдетте доминант емес қолға киіледі, ал доминант қолы доп тастауға арналған; мысалы, оң қолды ойыншы сол қолында қолғап киетін болады. Бейсбол қолғаптарының пішіні мен өлшемі бейсболдың ресми ережелеріне сәйкес келеді. 3.00 бөлімінде "Жабдық және форма" 3.04 - 3.07-бөліктерде қолғап өлшемдері мен материалдары көрсетілген.

Early baseball was a game played without gloves. During the gradual transition to gloves, a player who continued to play without one was called a barehanded catcher; this did not refer to the position of catcher, but rather to the practice of catching with bare hands. The earliest glove was not webbed and not particularly well suited for catching but was used more to swat a ball to the ground so that it could be picked up. One of the first players believed to have used a baseball glove was Doug Allison, a catcher for the Cincinnati Red Stockings, in 1870, due to an injured left hand. The first confirmed glove use was by Charlie Waitt, a St. Louis outfielder and first baseman who, in 1875, donned a pair of flesh colored gloves. Glove use slowly caught on as more and more players began using different forms of gloves. Many early baseball gloves were simple leather gloves with the fingertips cut off, supposedly to allow for the same control of a bare hand but with extra padding. Pitcher, first baseman and outfielder Albert Spalding, originally skeptical of glove use, influenced more infielders to begin using gloves. Spalding later founded the sporting goods company Spalding, which still manufactures baseball gloves, along with other sports equipment. By the mid 1890s, it was normal for players to wear gloves in the field. gloves with a small 0.5 ~ 1 piece of leather connecting the thumb and index finger. Unlike current webbing, this was often made of a single piece of leather fully connected to both fingers of the glove, not with strips of leather connecting both sides of the glove as would be seen starting in the 1920s. John Snell attributes the decrease in errors over the course of the beginning of the 1900s in part to this change in glove design, and argues that "This modification to the glove represented a fundamental change in the way the glove was perceived; it was no longer merely a piece of protective gear but rather a specialized tool for better fielding". In , Bill Doak, a pitcher for the St. Louis Cardinals, suggested that a web be placed between the first finger and the thumb in order to create a pocket. This design soon became the standard for baseball gloves. Doak patented his design and sold it to Rawlings. His design became the precursor to modern gloves and enabled Rawlings to become the preferred glove of professional players. For many years, it was customary for fielders to leave their gloves on the field when their team went in to bat. This practice was prohibited by the major leagues in
Baseball gloves have grown progressively larger since their inception. While catching in baseball had always been two handed, gloves eventually grew to a size that made it easier to catch the ball in the webbing of the glove, using the off hand to keep the ball from falling out. A glove is typically worn on the non dominant hand, leaving the dominant hand for throwing the ball; for example, a right handed player would wear a glove on their left hand. The shape and size of the baseball glove are governed by official baseball rules. Section 3.00 EQUIPMENT AND UNIFORMS specifies glove dimensions and materials in parts 3.04 through 3.07.

Қазіргі заман

Бейсбол қолғаптарының құрылымы мен сапасы соңғы ғасырда үлкен өзгерістерге ұшырады. Бүгінде бейсбол қолғаптарын жасау бұрынғыдан әлдеқайда дәл және тиімді. Бұл бейсбол қолғаптарының жалпы халыққа пайдалы болуын және оларға қол жеткізуді қамтамасыз етті. Қазіргі таңда Easton компаниясы "жаңа, өте жеңіл қолғаптар желісінде былғарыны және кевлярды (оқтан қорғайтын жилеттерде қолданылатын материал) біріктіру арқылы тәжірибе жасап жатыр".

Түрлері

Бейсбол қолғаптары қолғаптың көрсеткіш саусағының жоғарғы жағынан басталып, саусақтың бойымен, қалтаның ішкі жағынан және содан кейін қолғаптың өкшесіне дейін өлшенеді. Қолғаптардың мөлшері әдетте (жасөсперлерге арналған бастауыш өлшем) ересектерге арналған сыртқы алаңда ойнауға дейін болады. Ұстаушының қолғаптары, басқа қолғаптардан өзгеше, көлденеңі бойынша өлшенеді және әдетте белгілі бір үлгілері болады. Қолғаптың пішіні мен мөлшері оның үлгісімен сипатталады. Қазіргі заманғы қолғаптар өте маманданып кеткен, позицияға қарай арнайы үлгілері бар: Ұстаушының қолғаптары "қолғаптар" деп аталады, себебі оларда жеке саусақтар жоқ, қолғап сияқты. Оларда қосымша төсем және қызылқұрт сияқты иілгіш пішін бар, ол допты қалтаға түсіруге және питчерлерге жақсы нысананы қамтамасыз етуге көмектеседі. Кейбір ұстаушылар питчерге анық нысана көрсету үшін жиектерінде люминесцентті бояумен жабылған қолғаптарды қолданады. Сонымен қатар, ұстаушының қолғаптары бір және екі білікпен жабдықталған түрлері болады. Кнукболды ұстау қажет болған жағдайда, ұстаушы әдетте одан да үлкен қолғапты пайдаланады. Кейбір кнукбол ұстаушылары тіпті бірінші база ойыншысының қолғаптарын қолданып көріпті, олар туралы төменде сипатталған. Бірінші база ойыншысының қолғаптарында да жеке саусақтар жоқ. Олар әдетте өте ұзын және кең болып келеді, бұл оларға алаңдағы ойыншылардан нашар лақтырылған допты ұстауға немесе жинауға көмектеседі. Бұл қолғаптардың әдетте белгілі бір үлгілері бар, олар білекке дейін өлшенеді. Бірінші база ойыншылары көбінесе сол қолмен ойнайтындықтан, оларға арналған қолғаптар оң қолға киюге ыңғайлы. Хэнк Гринберг осы стильдегі қолғапты алғаш рет алаңда киген адам ретінде танылады. Кейбір ұстаушылар, мысалы, Виктор Мартинес, кнукболды ұстағанда бірінші базаға арналған қолғапты қолданады, бірақ мұндай қолданудың кемшілігі бар: бірінші база ойыншыларына көбінесе допты жылдам лақтыру қажет болмайтындықтан, бірінші база қолғаптары базаны ұрлауға тырысатын ойыншыларды ұстауды қиындатады – бұл міндет кнукболдың баяу жылдамдығымен және болжамсыз мінез-құлқымен күрделенеді. Ішкі алаңдағы ойыншылардың қолғаптары бірінші база ойыншысының қолғаптарынан әдетте кішідірек болады. Оларда допты жылдам лақтыру үшін алаңдағы ойыншылардың оңай алып тастауына мүмкіндік беретін терең емес қалталары бар. Жіп көбінесе лас топырақ өтуіне мүмкіндік беру үшін ашық болады, сондықтан ойыншылар допты қолғаптан алып жатқанда лас топырақты бірге шығармайды. Ішкі алаңдағы ойыншылардың қолғаптарының әдетте белгілі бір үлгілері болады. Питчерлердің қолғаптарында әдетте жабық, мөлдір емес жіптері болады, бұл питчерлерге допты ұстауын жасыруға мүмкіндік береді (ол, ішінара, доптың ұшу кезіндегі мінез-құлқын анықтайды). Питчерлерге арналған қолғаптардың белгілі бір үлгілері болады; кейбір питчерлер, мысалы, Гио Гонсалес, үлкен үлгілері бар қолғаптарды қолданады, сондай-ақ питчерлер күрделі жіптері бар ішкі алаңдағы қолғаптарды қолданады. Сыртқы алаңдағы ойыншылардың қолғаптары әдетте ұзын және терең қалталары бар, бұл оларға ұшып келе жатқан немесе секірген допты ұстауға көмектеседі және сыртқы алаңдағы ойыншылардың жер шарын ұстау үшін еңкейіп отыруын азайтады. Бұл қолғаптардың үлгілері әдетте білекке дейін өлшенеді. Олар көбінесе ішкі алаңдағы ойыншылардың дөңгелек стиліне қарағанда, жазық қысылумен киіледі. Сол қолмен лақтыратын ойыншыларға арналған қолғаптар – жоғарыда аталған қолғаптардың кез келгені, бірақ оң қолға киюге арналған (сол қолды ойыншылар үшін). Тони Гвинн немесе Сэнди Куфакс сияқты сол қолмен лақтыратын ойыншылар көбінесе питчерлер, бірінші база ойыншылары немесе сыртқы алаңдағы ойыншылар болып табылады. Екі қолмен лақтыратын ойыншыларға арналған қолғаптарда қолдың екі жағында да киюге мүмкіндік беретін екінші бас бармақ қалтасы бар. Үлкен лига деңгейінде бұл қолғапты тек алмастырушы питчер Пат Вендит қолданған. 2010 жылдары базаға сырғанап түсетін жүгірушілерді қорғайтын бұрынғы білек қорғаушыларының эволюциясы ретінде сырғанап түсуге арналған қолғаптар енгізілді.

Baseball gloves are measured by starting at the top of the index finger of the glove and measuring down the finger, along the inside of the pocket and then out to the heel of the glove. Gloves typically range in size from (youth starter size) to for adult outfield play. Catcher's mitts, unlike those of other gloves, are measured around the circumference, and they typically have patterns. The shape and size of a glove are described by its pattern. Modern gloves have become quite specialized, with position specific patterns:
Catcher's mitts are called "mitts" because they lack individual fingers, like mittens. They have extra padding and a hinged, claw like shape that helps them funnel fastballs into the pocket and provide a good target for pitchers. Some catchers use mitts with phosphorescent paint around the ridges to provide a clearer target for the pitcher. In addition, catcher's mitts come in single hinge and dual hinge varieties. If required to catch a knuckleball, a catcher will typically use an even larger mitt. Some knuckleball catchers have even experimented using first baseman's mitts, as described below. First baseman's mitts also lack individual fingers. They are generally very long and wide to help them pick or scoop badly thrown balls from infielders. These mitts usually have patterns, measured from wrist to the tip. Because first basemen are often left handed, first basemen's mitts are readily available to fit on the right hand. Hank Greenberg is often credited as the first to wear this style of the glove in the field. Some catchers, such as Victor Martinez, use a first base mitt while catching knuckleballers, though doing so comes with a disadvantage: because first basemen are rarely required to make a quick throw to another base, first base mitts tend to make the task of catching base stealers more difficult—a task already complicated by the knuckleball's slow speed and erratic behavior. Infielders' gloves, unlike the first baseman's mitt, tend to be smaller. They have shallow pockets to allow fielders to remove the ball easily in order to make a quick throw to a base. The webbing is often open to allow dirt to pass through the glove so that infielders do not pull out a handful of dirt when trying to remove the ball from the glove. Infielder's gloves typically have patterns. Pitchers' gloves usually have a closed, opaque webbing to allow pitchers to conceal their grip on the ball (which, in part, determines the behavior of the pitch in flight) from the batter. Pitcher specific gloves tend to have patterns; some pitchers such as Gio González use gloves with patterns as large as Infield gloves with intricate webbing are also used by pitchers. Outfielder's gloves are usually quite long with deep pockets to help catch fly balls on the run or in a dive, and to keep outfielders from having to bend down as far to field a ground ball. These gloves typically have patterns, measured from wrist to the tip. They are frequently worn in differently from those of infielders, with a flatter squeeze rather than the infielder's rounded style. Left hand throw gloves are any of the gloves above, but designed to be worn on the right hand (for left handed players). Players that utilize the left hand throw gloves such as Tony Gwynn or Sandy Koufax are most frequently pitchers, first basemen, or outfielders. Switch thrower's gloves are gloves with a second thumb pocket on the opposite side of the glove, to allow it to be worn on either side of the hand. At the major league level, this glove has been used only by switch pitcher Pat Venditte. Sliding mitts were introduced in the 2010s as an evolution of earlier wrist guards that protect runners who slide onto base.