Нуаельдер әулетінің тарихы

Кіріспе

Ноаль герцогы атағы 1663 жылы Айн графы Анна де Ноальге берілген француз ақсүйек атағы.

Тарих

Ноаль – танымал француз ақсүйек отбасының аты, ол Лимузендегі Брив пен Туренн арасындағы Айн аумағындағы Ноаль қамалынан шыққан және 11 ғасырға дейін тарихы бар. Отбасы 16 ғасырға дейін белгілілікке ие болмады. Оның басшысы Антуан де Ноаль (1504–1562) Франция адмиралы болды және үш маңызды жыл (1553–1556) Англияда елші қызметін атқарды, испан елшісі Саймон Ренармен батыл, бірақ сәтсіз бәсекелестікке түсті. Антуанның ұлы Анри де Ноаль (1554–1623) діни соғыстарда қолбасшы болды және 1593 жылы Франция королі Генрих IV оны Айн графы етіп тағайындады. Бірінші графтың немересі Анн де Ноаль (1678 жылы қайтыс болды) Фрондада және Людовик XIV билігінің алғашқы жылдарында маңызды рөл атқарды, жаңадан бағындырылған Руссильон провинциясының генерал-капитаны болды және 1663 жылы Ноаль герцогы және Франция жұрты атанды. Бірінші герцогтың ұлдары отбасының абыройын ең жоғары деңгейге көтерді. Ұлы ұлы Анн Жюль де Ноаль (1650–1708) Людовик XIV билігінің соңында Францияның бас генералдарының бірі болды. 1689 жылы Ноаль полкін құрып, Испания мұрагерлік соғысы кезінде Испанияда қолбасшылық етті және 1693 жылы Франция маршалы болды. Кіші ұлы Луи Антуан де Ноаль (1651–1729) 1695 жылы Париж архиепискобы, сондай-ақ өз құқығымен Сен-Клауд герцогы және Франция жұрты атанды, өмірінің соңына дейін осы жоғары лауазымдарды сақтап тұрды; 1699 жылы кардинал болды. Ноаль есімі 18 ғасыр бойына да танымал болды. Үшінші герцог Адриан Морис (1678–1766) XV Людовик билігінің барлық маңызды соғыстарында Италия мен Германияда қызмет етті және 1734 жылы маршал болды. Оның соңғы қолбасшылығы 1743 жылы Деттинген шайқасында ағылшыздардан жеңілген Австрия мұрагерлігі соғысында болды. Ол Мадам де Ментенонның немересі Франсуаза Шарлотта д’Обиньеге үйленді, және оның екі ұлы да Франция маршалы шеніне жетті. Адриан Мористің үлкен ұлы Луи (1713–1793) әкесінің 1766 жылы қайтыс болуына дейін Айн герцогы атағын алып жүрді, содан кейін Ноаль герцогы болды, 18 ғасырдың көптеген соғыстарында ерекше көзге түспесе де, 1775 жылы маршал атанды. Ол Революция кезінде эмиграцияға кетпеді, бірақ 1793 жылдың тамызында, Террордың ең қатты кезеңіне дейін қайтыс болғандықтан, гильотинадан құтылды. 4-ші Термидорда (22 шілдеде) қарт герцогиня де Ноаль, оның келіні герцогиня д’Аен және немересі виконтесса де Ноаль өлім жазасына кесілді. Оның кіші інісі Филипп (1715–1794), Ноаль графы, кейін Муши герцогы, ағасынан тәжірибелі әскері болды. Бесінші герцог Жан-Поль Франсуа (1739–1824) әскерде болды, бірақ оның қызығушылығы ғылымға еді, химия ғылымындағы еңбектері үшін 1777 жылы Ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1766 жылы әкесінің қайтысымен Айн герцогы, ал 1793 жылы әкесі қайтыс болғанда Ноаль герцогы атанды. 1792 жылы эмиграцияға кетіп, 1814 жылы Реставрацияға дейін Швейцарияда тұрды, содан кейін Франция жұрты ретінде орнына оралды. Оның ұлы болмады, оның немере інісі Пол (1802–1885) Ноаль герцогы лауазымын мұрагерлік етті, ол автор ретінде белгілі бір беделге ие болды және 1849 жылы Шатобрианның орнына Француз академиясының мүшесі болды. Пол де Ноальдің атасы және бесінші герцогтың ағасы Эммануэль Мари Луи (1743–1822), Ноаль маркизі, 1770–1776 жылдары Амстердамда, 1776–1783 жылдары Лондонда және 1783–1792 жылдары Венада елші қызметін атқарды.

Noailles is the name of a prominent French noble family, derived from the castle of Noailles in the territory of Ayen, between Brive and Turenne in Limousin, and claiming to date back to the 11th century. The family did not obtain fame until the 16th century, when its head, Antoine de Noailles (1504–1562), became admiral of France and was ambassador in England during three important years (1553–1556), maintaining a gallant but unsuccessful rivalry with the Spanish ambassador, Simon Renard. Henri de Noailles (1554–1623), son of Antoine, was a commander in the religious wars and was made comte d'Ayen by Henry IV of France in 1593. Anne de Noailles (died 1678), the grandson of the first count, played an important part in the Fronde and the early years of the reign of Louis XIV, became captain general of the newly won province of Roussillon, and in 1663 was made Duke of Noailles and a peer of France. The sons of the first duke raised the family to its greatest fame. The eldest son, Anne Jules de Noailles (1650–1708), was one of the chief generals of France towards the end of the reign of Louis XIV. After raising the regiment of Noailles in 1689, he commanded in Spain during the War of the Spanish Succession and was made Marshal of France in 1693. A younger son, Louis Antoine de Noailles (1651–1729), was in 1695 made archbishop of Paris and hence also Duke of Saint Cloud and peer of France in his own right, holding these high dignities until his death; he was made a cardinal in 1699. The name of Noailles continued to be prominent throughout the 18th century. Adrien Maurice (1678–1766), the third duke, served in all the most important wars of the reign of Louis XV in Italy and Germany, and became a marshal in 1734. His last command was in the War of the Austrian Succession, when he was beaten by the English at the battle of Dettingen in 1743. He married Françoise Charlotte d'Aubigné, a niece of Madame de Maintenon, and two of his sons also attained the rank of Marshal of France. The elder son of Adrien Maurice, Louis (1713–1793), who bore the title of duc d'Ayen until his father's death in 1766, when he became Duke of Noailles, served in most of the wars of the 18th century without particular distinction, but was nevertheless made a marshal in 1775. He refused to emigrate during the Revolution, but escaped the guillotine by dying in August 1793, before the Terror reached its height. On the 4th Thermidor (July 22), the aged duchesse de Noailles was executed with her daughter in law, the duchesse d'Ayen, and her granddaughter, the vicomtesse de Noailles. His younger brother, Philippe (1715–1794), comte de Noailles, afterwards Duke of Mouchy, was a more distinguished soldier than his brother. Jean Paul François (1739–1824), the fifth duke, was in the army, but his tastes were scientific, and for his eminence as a chemist he was elected a member of the Academy of Sciences in 1777. He became Duke of Ayen in 1766 on his grandfather's death, and Duke of Noailles on his father's in 1793. Having emigrated in 1792, he lived in Switzerland until the Restoration in 1814, when he took his seat as a peer of France. He had no son, and was succeeded as Duke of Noailles by his grand nephew, Paul (1802–1885), who won some reputation as an author and who became a member of the French Academy in the place of Chateaubriand in 1849. The grandfather of Paul de Noailles, and brother of the fifth duke, Emmanuel Marie Louis (1743–1822), marquis de Noailles, was ambassador at Amsterdam from 1770–1776, at London from 1776–1783, and at Vienna from 1783–1792.

Ноаль герцогтері (1663)

Жоқ. ПортреттенНуаль герцогыЕскертулер116631678АннаСондай-ақ Айн графы216781708Анна ЖюльСондай-ақ Франция маршалы317081766Адриан МорисСондай-ақ Франция маршалы; Франсуаза Шарлотта д’Обиньеге үйленген, Мадам де Ментенонның қызының немересі.417661793ЛуиСондай-ақ Франция маршалы517931824Жохан Луи618241885Пол718851895Жюль Шарль818951953Адриан Морис919532009Франсис Агенор102009қазірге дейінХелли Мари Огуст Жак Филипп Бертран