Кіріспе
Англиялық боксшы Леонард Джон Маклин (9 сәуір 1949 – 28 шілде 1998) – ағылшын боксшысы, күзетші, бодигард, кәсіпкер және актер. Ол "Гув'нор", "Көшелердің патшасы" және "Британиядағы ең қатал адам" деп танылды. Маклиннің боксшы ретіндегі беделі 1960 жылдардың соңында Лондондағы Ист-Эндте қалыптасып, 1980 жылдардың соңына дейін сақталды. Ол өзінің өмірбаянында 2000-нан 3000-ға дейін лицензиясыз жекпе-жекке қатысқанын айтқан. Ең жақсы күйінде 2 метр бойы бар Маклиннің салмағы жоғары болды және ол "Ұлыбританияның ауыр салмақтағы ресми емес чемпионы" деп есептелді. Боксшы болумен қатар, Маклин Лондонның қылмыстық әлемінде күш қолданушы болды. Құрметті және қорқынышты тұлға ретінде ол Крей егіздері, Ронни Биггс және Чарльз Бронсон сияқты әйгілі қылмыскерлермен байланыс тастады. Ол Лондондағы түнгі клубтарда күзетші ретінде де танымал болды, ол көбінесе қауіпсіздікті басқарды, соның ішінде 1980 жылдардағы танымал орындар, мысалы, Гарт Крукс апта командасы клубы, Ханслоуда. Өмірінің соңында Маклин актер болды және Гай Ричидің 1998 жылғы гангстерлік комедиялық фильмі "Lock, Stock and Two Smoking Barrels" фильмінде Бари Баптист рөлін ойнағаны үшін мақтау алды. Ол 1998 жылдың шілдесінде фильм шығар алдында қайтыс болды.
Leonard John McLean (9 April 1949 – 28 July 1998) was an English unlicensed boxer, bouncer, bodyguard, businessman and actor. He was known as "The Guv'nor", "the King of the Cobbles" and "the hardest man in Britain". McLean's pugilist reputation began in the East End of London in the late 1960s and was sustained through to the late 1980s. He stated in his autobiography that he had been involved in between 2,000 and 3,000 unlicensed fights. In his prime, the 6 feet (2 m) tall McLean weighed over and was considered the "unofficial heavyweight champion of Great Britain". Along with being an unlicensed boxer, McLean was an enforcer in London's criminal underworld. As a respected and feared figure, he often associated with infamous criminals such as the Kray twins, Ronnie Biggs and Charles Bronson. He was also known in the London nightclub scene as a bouncer, where he often managed security, including 1980s celebrity hangouts, such as Garth Crooks Team of the Week Club, in Hounslow. In his later life, McLean became an actor, and received praise for playing Barry the Baptist in Guy Ritchie's 1998 gangster comedy film Lock, Stock and Two Smoking Barrels. He died in July 1998, shortly before the film's release.
Ерте өмір
Ленни Маклин Лондонның шығыс бөлігіндегі Хокстонда үлкен, жұмысшы табының ирланд отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Леонард Джон Маклин аға, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз жауынгері болған, бірақ Үндістанда жұқтырған, өлімге жақын аурудан кейін денсаулығы нашарлап, ұсақ қылмыскер және алаяқ болып кетті. Ленни төрт жаста болғанда ол қайтыс болды. Леннидің анасы Роза, Джим Ирвинге қайтадан үйленді, ол да кәсіби қылмыскер еді. Ирвин – зорлыққа бейім, алкогольге тәуелді адам, ол көп жыл бойы Ленни мен оның бауырларын физикалық тұрғыдан зорлап, қинады. Он жасқа келген кезде Маклин көптеген сүйек сындырған. Бірақ, Леннидің кіші інісі Реймондты белбеумен аяусыз ұрғанда, Маклиннің үлкен ағасы Джимми Спинкс, жергілікті бандит, Ирвинге шабуыл жасап, оны өлтіруге айналдырып, егер балаларды қорғау үшін қайта оралуға тура келсе, мойнын кесетінін айтып қорқытты. Содан кейін Маклин үлкен ағасын құрметтеді. Көшеде күрескен кезде ол әрбір жеңісті әлсіз кезеңдегі өзінің жеңісі деп есептеді. Бала кезіндегі зорлық-зомбылықтан туған ашуын соншалықты күшпен білдіргендіктен, оны жеңілген қарсыласынан бөліп тұру үшін бірнеше адам қажет болды, сондықтан оған "Он адамдық Лен" деген лақап ат қойылды, себебі оны ұстау үшін осы шамада адам керек болды. Кейінірек Маклиннің ұлы Джейми: "Әкем туғаннан күрескен адам емес еді. Ол білімсіз, тәрбиесінің құрбаны, басынан өткен оқиғалар оның психикалық денсаулығына зиян келтірді және бәлкім, осының салдарынан психикалық мәселелері болған. Ол тек күресуді ғана білді" деді.
Лицензиясыз бокста
Жасөспірім кезінде Маклин түрлі жергілікті қылмыскерлермен араласты. Ол ұсақ қылмыстар үшін тұтқындалып, 18 ай түрмеде отырды. Бірінші ресми жұмысынан жұмысшыны ұрып-соққаны үшін қуылып, кейде-кейде жұмыс істеді. Он бес жасқа келгенде Маклин күрестен ақша табуға болатынын түсініп, оны өмірлік кәсібі ретінде таңдады. Маклиннің алғашқы лицензиясыз бокс кездесуі жасөспірім шағында кездейсоқ танысу арқасында болды. Blackwall туннелінде көлігі бұзылып қалғанда, оны тастап, Хакнидегі Кингсленд Роудтағы қолданылған көлік сатушы, цыған Кенни Мактан жаңа көлік алуға барыпты. Бірақ ол да тез бұзылып шықты. Маклин кейін ақшасын қайтару үшін қайтып келді. Ақшасын қайтармай, Маклинге сол күні кешке өзінің ауласында өтетін лицензиясыз бокс кездесуінде күресуге мүмкіндік берсе, жаңа көлік беретінін ұсынды. Маклиннің қарсыласы оған қарсы бір минуттан да аз уақытқа шыдады, бұл Маклинге сол кездегі үлкен сыйлық – 500 фунт стерлингті әкелді. Мак пен Маклин дос болып, кейін көптеген кездесулерде Маклиннің бокс менеджері болды. Маклин Ұлыбританиядағы ең танымал жалаңаш қолмен күресетін адамға айналды. Фрэнк Уоррен 1970 жылдары Ұлттық бокс кеңесін құрғанда, елдегі ең қатал жауыздардың заңды түрде бәсекелесуіне мүмкіндік берді. Маклин, зорлық-зомбылыққа бейімділігі мен ұзақ қылмыстық тарихының салдарынан лицензиялы боксшы бола алмады, сондықтан лицензиясыз бокс әлеміне қадам басты. Бұл заңды болғанымен, Британ бокс басқару кеңесімен санкцияланбаған еді. Ол тез арада оның ең жарқын жұлдызына айналып, қауретті атына ие болды. Маклиннің өміріндегі ең басты қарсыласы – Рой "Pretty Boy" Шоумен үш рет лицензиясыз кездесу болды. Маклин бір рет Шоуға ауызша бас иіп жеңілді, себебі оның қолғаптарымен ойнағандықтан, олардың қимыл-қозғалыс мүмкіндігі төмендегенін айтты. Ал реванш кездесуінде Шоуды бірінші раундта нокаутқа жіберіп, рингтен шығарып тастады. Соңғы кездесуде Маклин 1978 жылдың қыркүйегінде Лондонның Финсбери паркіндегі Rainbow театрында Шоумен болған араздықты бірінші раундтағы қатал нокаутпен аяқтады. Маклин, өзінің шарықталу кезінде 2 метрге жуық бойы және 100 кг-дан астам салмағы бар еді, кез келген адамды, заңды немесе лицензиясыз кездесуде, қолғаппен немесе қолғапсыз жеңе алатынын мақтан етті. Ол сол кездегі әйгілі боксшыларға, соның ішінде Мұхаммед Али мен Мистер Т-ге шақыру жіберді, бірақ ешқайсысы да қабылданбады. Маклин "Цығандардың патшасы" Бартли Горманмен жекпе-жекке шақырылғанда беделін жоғалтты, бірақ ол жекпе-жекті қабылдамады. Оған Ньюпорттан шыққан ауыр салмақтағы британдық чемпион Дэвид "Бомбер" Пирспен жекпе-жек ұсынылды. Маклин Пирспен жекпе-жектен бас тартты, кейін ол өмірінде тек осы жолы ғана күмәнданып көргенін айтты. Маклиннің мансабының көп бөлігін растау мүмкін емес, өйткені оның жекпе-жектері бокс органдарымен санкцияланбаған. Ол бірнеше жекпе-жектен жеңіліп қалғаны белгілі болғанымен, рингтен тыс немесе "тас жолда" ешқашан жеңілгенін мойындамады. Лицензиясыз кездесулерде оны екі рет Клифф Филд тоқтатқан. Филдті Пирстің інісі "Бимбо Пирс" және Джонни "Биг Бэд" Уолдрон екі рет жеңген. Маклин сонымен қатар Джордж "Паппи" Лэнглиге нокаутпен және Кевин Падокқа ұпаймен жеңілді. Өзінің өмірбаянында Маклин үш онжылдық бойында шамамен 4000 жекпе-жекке қатысқанын және олардың көп бөлігінде жеңіске жеткенін айтқан.
Басқа кәсіптер
Лицензиясыз боксшы ретінде танымал болған Маклин Лондонның көптеген клубтары мен пабтарында "Қауіпсіздікшілер патшасы" деп белгілі болды. Ол Лондонның шығыс бөлігіндегі "Guv'Nors" атты пабтың тең иесі болды, оны Крей егіздерінің ағасы Чарли Креймен бірге иеленді, ол үш бауырластың ең заңдысы саналды. Маклин сонымен қатар қылмыскерлер мен танымал адамдар үшін "шешім табушы" және "қорғаушы" ретінде сипатталды, олардың ішінде Майк Рид, Бой Джордж, сондай-ақ "EastEnders" және "The Bill" сияқты телешоулардың актерлері бар. Маклиннің автобиографиясына сәйкес, оның аты түрлі қылмыстық мәмілелерді оңай жүзеге асыруға және Уақытша Ирландия Республикалық Армиясы мен Мафия мүшелерін ескертуге көмектесті. 1992 жылы Маклин Элвис Преслидің әндерін қайта орындаған альбом шығарды. Альбом "Ленни ән салады" деп аталды. Ол: "Патша мен Гув'нор кездеседі. Бұл жеңіске ұшырады!" деді. Оның "Blue Suede Shoes" әні топ-200-ге енбеді, ал альбом кейіннен тоқтатылды.
Актерлік мансап
Маклин "Bounce: Behind The Velvet Rope" атты түнгі клуб күзетшілері туралы теледокументальды фильмде маңызды рөлде болды. Шоу-бизнес достары Майк Рид пен Фредди Старр оны актерлік агентке таныстырғаннан кейін актерлікке қызығушылық танытты, олардың ішкі жұмыстарын қадағалаған болатын. Сондай-ақ, "EastEnders" және "The Bill" сияқты телешоулардың актерлік құрамын қадағалау арқылы индустриядағы байланыстарды орнатты. 1990 жылғы "The Krays" драмалық фильмінде ринг жанындағы көрермен ретінде есімдері көрсетілмеген қысқа эпизодта ойнағаннан кейін, Маклин ITV-нің кедендік драмасы "The Knock" та "Эдди Дэвис" гангстерінің рөлін ойнады және "The Fifth Element" (1997) фильмінде полиция бастығының кішкентай рөлін сомдады. Оның ең ірі және ең танымал рөлі Гай Ричидің "Lock, Stock and Two Smoking Barrels" (1998) фильмінде "Баптист Барри" қылмыстық орындаушысының рөлі болды.
Жеке өмір
12 жасында оның бойы 4 фут 2 дюйм, салмағы 8 тас болды. 20 жасында Маклин Валерияға үйленді. Кейіннен олардың Джейми және Келли есімді екі баласы болды. Маклин отбасын өзінің "тірегі" деп сипаттады, олардың болуы оған қылмысқа толыққанды берілген өмірден бас тартуға көмектесті, ал төбелестері кезінде өзін ұстауына себеп болды. Оның екі баласы бар қызы Келлиге екіполярлық бұзылыс диагнозы қойылды, және дәрігерлер оған Маклиннің де осы бұзылыстың бір түрі болған болуы мүмкін екенін айтты. Лицензиясыз бокста танымал болғандықтан, Маклин жанкүйерлермен қатар жаулары да болды, мысалы, оның боксшы қарсыластарының қолдаушылары және Маклиннің қарсыластарына ставка салған, ақшасын жоғалтқан наразылар. Маклиннің пабтар мен клубтардан адамдарды шығарып жібергендіктен де көп жылдар бойы жаулары болды. Ол екі жеке шабуылда екі рет оқтан жарақаттанды, екі рет артынан шабуылға ұшырап, пышақталды. Шабуыл жасағандардың бірі, Барри Далтон, бұрынғы қолғапсыз жекпе-жекші, Лондонның түкпір-түкпірінде қорғау рекетін ұйымдастырған, Маклинмен келіспей, балалары үйде болғанда, үйіне мылтықпен келді. Маклин кейін Далтонды ұстап, жазалады. Далтон көптеген жауларын жасаған, және 1992 жылы басына оқ тиіп қайтыс тапты. Маклин бұл кісі өлтіруде өзінің кінәсіз екенін мәлімдеді. Далтонды өлтіруге Шығыс Лондондағы бандиттер тобының тапсырыс бергені және Маклиннің бұған қатысы жоқ екені айтылды, бірақ бұл қылмыс әлі ресми түрде шешілмеген.
1992 жылғы сот ісі
1992 жылы Маклин Лондонның Лестер алаңындағы «Ипподром» клубының бас қақпашысы болып жұмыс істегенде, Гари Хамфрис есімді адамды клубтан шығарып салды. Хамфрис ауыр психикалық денсаулық мәселелерімен күресіп, сонымен қатар есірткі қолданған деген күдік болды. Ол клуб ішінде жалаңаяқ жүгіріп, еденге зәр тастап, әйелдерді мазалаған. Маклин «оны кері соққанын» мойындады. Хамфрис сол түні қайтыс болды, оның жақ сүйегі сынған және мойнында ауыр жарақаттар болған. Маклин Хамфристің өліміне қатысы бар деген айыппен тұтқындалды. Маклин дереу өзінің кінәсіз екенін мәлімдеп, полицияның Крейстермен байланысы болғандықтан оған қастық жасағанын айтты. Маклинге тағылған айып адам өлтіруден қасақана дене жарақаттауына дейін төмендетілді, және ол Олд Бейлиде Хамфрис клубтан шығарылғаннан кейін полициямен төбелес болғаны анықталған соң ақталды. Полиция оны күшпен ұстап, мойнынан қысым жасағаны хабарланды. Көптеген резонансты қылмыстарды зерттеген патолог-профессор Грешем полицияның мойынға жасаған қысымы Хамфристің өліміне әкелген мойын жарақаттарына себеп болуы мүмкін екенін куәландырды. Алайда, Хамфристің сынған жақ сүйегіне Маклин жауапты екені анықталды. Дене жарақаттауына кінәлі деп танылған Маклин 18 ай түрмеге отырды.
Өлім
Гай Ричидің "Қалқан, қорған және екі темекі шегетін баррель" фильмінің түсірілімі кезінде Маклин, өзінің тұмау екенін ойлаған ауруға шалдықты. Оған плеврит диагнозы қойылды. Келесі рентгендік тексеру оның өкпе қатерлі ісігімен ауырғанын, және оның миына метастаз бергенін көрсетті. Ол 1998 жылғы 28 шілдеде Лондонның Бексли қаласында, фильмнің шығуына бірнеше апта бұрын қайтыс болды. Ричи фильмді оның жадына арнады және құрмет көрсету үшін фильмнің билбордтарында Маклиннің суреті орналастырылды.
Өмірбаяндары
Маклиннің Питер Джеррардпен бірге жазған "Гув'нор" атты автобиографиясы 1998 жылдың тамызында, Маклиннің қазасынан кейін жарық көрді. Алғашқы басылым 3000 данамен шығарылды, бірақ кітап тез арада танымал болып, бестселлерлер тізімінде бірінші орынға көтерілді. 2001 жылы Джеррард Маклин туралы тағы бір кітап жазды, оның атауы "Гув'нор: Тойлау". Маклиннің әйелі Валери 2003 жылы Джеррардпен бірлесіп "Гув'норға үйленгенім" кітабын шығарды, ал 2007 жылы Энтони Томас жазған "Гув'нор. Басқалардың көзімен" кітабына алғысөз жазды. 2017 жылдың қазан айында Томас пен Ли Уортлидің "Гув'нор ашылды – Ленни Маклиннің айтылмаған тарихы" кітабы жарық көрді. 2018 жылдың шілдесінде Маклиннің қызы Келли Ли Уортлимен бірге "Әкеме: Гув'нор" кітабын шығарды. 2017 жылы "Менің атым Ленни" атты драмалық фильмі шықты, онда австралиялық актер Джош Хелман басты рөлді, ал Майкл Биспинг Рой "Pretty Boy" Шоу рөлін сомдады. "Таймс" газетінің бір рецензенты Хелманды Маклин рөлінде "нашар таңдалған" деп бағалады.