Герман Мур – америкалық футболшы (1969 ж.т.), NFL-де 12 маусым өнер көрсеткен. «Детройт Лайонс» және «Нью-Йорк Джайентс» командаларында ойнады. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футболшы (туған 1969)
American football player (born 1969)
Герман Джозеф Мур (20 қазан 1969 жылы туған) – 12 маусым бойы Ұлттық футбол лигасы (NFL) құрамында ойнаған американдық бұрынғы кәсіби футболшы, қабылдаушы. Ол университет футболында Вирджиния Кавальерс командасы үшін ойнады және 1991 жылғы NFL драфтының бірінші турында «Детройт Лайонс» командасымен таңдалды, сондай-ақ «Нью-Йорк Гиантс» командасында да ойнады.
Herman Joseph Moore (born October 20, 1969) is an American former professional football wide receiver who played in National Football League (NFL) for 12 seasons. He played college football for the Virginia Cavaliers and was drafted by the Detroit Lions in the first round of the 1991 NFL Draft, and also played for the New York Giants.
Алғашқы жылдар
Мур 1987 жылы Вирджиния штатының Данвилл қаласындағы Джордж Вашингтон орта мектебін бітірді. Ол баскетбол, футбол және жеңіл атлетикадан үш салада да өте жақсы ойнады.
Moore graduated from George Washington High School in Danville, Virginia, in 1987. Moore was a three sport athlete, excelling in basketball, football, and track and field.
Колледж мансабы
Мур Вирджиния университетінде оқып, бітірген, ол екі түрлі спортпен айналысқан. Ол карьерасы бойынша нәтижелі қабылдаулар саны бойынша Оламид Закхеус және Билли МакМалленнен кейін үшінші орында тұрады. Ол 30 жыл бойы биіктіктен секірудегі мектеп рекордын сақтап, 2020 жылы бұл рекорд жаңаланды. Мурдың университет формасының нөмірі 87 болған. Ол «Кавальерс» тарихында 2,504 ярдпен карьералық нәтижелер бойынша екінші орында, ал 1990 жылы 1,190 ярд (54 қабылдау) нәтиже көрсетіп, бір маусымдағы нәтижелі қабылдаулар бойынша бірінші орында тұрады. Ал өткен жылы ол тек 36 қабылдаумен 848 ярд жинаған. 1989 жылы ол 10 гол соқты, ал 1990 жылы 13 голмен осы көрсеткішті жақсартты.
Moore attended and graduated from the University of Virginia, where he was a two sport athlete. He ranks third all time in career receptions, behind Olamide Zaccheaus and Billy McMullen, and held the school record in the high jump for 30 years until it was broken in 2020. Moore's college jersey number was 87. He ranks second in Cavaliers history in career receiving yards with 2,504 and ranks first in receiving yards in a season with 1,190 yards (on 54 catches) set in 1990. The year before he had 848 yards on just 36 catches. He also scored 10 touchdowns in 1989 and followed that up with 13 in 1990.
Кәсіби мансап
Мур 1991 жылы «Детройт Лайонс» клубының бірінші раундтағы таңдауы болды және «Детройт» клубының қабылдау бойынша барлық рекордтарын жаңартты. Мур мансабын 1991 жылы шектеулі ойын уақытымен бастады, ол 135 ярдқа барлық 11 пас ұстады; ол, көрінеу, «Лайонс» ойыншыларына колледж кезінде контактты линза таққанын айтпаған, сондықтан ол кәсіпқой лигада тақпауға шешім қабылдады. Бірақ көзді тексеруден кейін мәселе анықталды және оңалды. Соңында ол команданың плей-оффқа өтуіне үлкен үлес қосты, «Лайонс» 1983 жылдан бері алғаш рет NFC Central титулын жеңіп алды. Дивизиондық кезеңде «Даллас Каубойс» клубына қарсы өткен ойында Мур 87 ярдқа 6 пас ұстап, Эрик Крамердің тасылымен тачдаун соқты, нәтижесінде «Лайонс» 38:6 есебімен жеңіске жетіп, 1957 жылдан бері алғашқы плей-офф ойынын жеңді. «Вашингтонға» қарсы NFC Чемпионатында ол 41:10 есебімен жеңіліске ұшырағанда 69 ярдқа 4 пас ұстады. Келесі маусымның бірінші аптасында ол 82 ярдқа 8 пас ұстап, содан кейін келесі төрт аптаға жарақат алған ойыншылар тізіміне енді. «Миннесота Вайкингс» клубына қарсы қайта оралғанда, ол Эрик Крамерден 31:14 есебімен жеңіліске ұшыраған төртінші тоқсанда тұрақты маусымдағы алғашқы тачдаунын ұстады. Ол 12 ойында 966 ярдқа 4 тачдаунмен 51 пас ұстады. Келесі жылы ол 15 ойында 61 пас ұстап, 935 ярд пен 6 тачдаунға қол жеткізді, нәтижесінде «Лайонс» тағы да NFC Central титулын жеңіп алды. «Уайлд-кард» ойынында ол 20 ярдқа 1 пас ұстады. 1994 жылы ол толыққанды жақсы ойын көрсетті, алғаш рет Pro Bowl-ға шақырылды. Барлығы 16 ойында ойнап, ол 72 паспен 1173 ярдқа 11 тачдаун соқты. Келесі жылы ол ойын деңгейін одан әрі көтерді, команданың шабуылдағы ең үздік ойыншысы аталды. Ол бір маусымда 123 қабылдау бойынша жаңа лигалық рекорд орнатты, ал 1686 қабылдау ярд бойынша клубтық рекорд орнатты, 14 тачдаун соқты. 29 қазанда «Грин-Бэй Пэккерс» клубына қарсы өткен ойында ол үш тачдаун соқты. «Лайонс» командасынан соңғы он жылда қабылдаушы осы көрсеткішті қайталады (келесі қабылдаушы Рой Уильямс болды). Сол жылы Мур 23 қарашада (Шүкіршілік күні) «Миннесота Вайкингс» клубына қарсы ең есте қаларлық ойындарының бірін өткізді. Мур (127 ярд), сондай-ақ қабылдаушылар Брет Перриман (153) және Джонни Мортон (102) барлығы 100 ярдтан астам қабылдады, шабуылшы Барри Сандерс 138 ярдқа жүгірді, ал төртінші нөмірлі Скотт Митчелл 410 ярдқа 44:38 есебімен «Лайонс» жеңіске жетті. Оның ең жақсы ойын көрсеткіші 1995 жылдың 4 желтоқсанында «Чикаго Беарс» клубына қарсы өткен кезде болды, ол клубтық рекордты 14 рет 183 ярдқа ұстады, бұл «Детройт» тарихындағы ең жақсы көрсеткіштердің бірі. Ол екінші жыл қатарынан Pro Bowl-ға шақырылды, ал «Лайонс» бес маусым ішінде төртінші рет плей-оффқа шықты. Мур және оның командаласы Брет Перриман (108 қабылдау) бір маусымда 100-ден астам қабылдау жасаған NFL тарихындағы алғашқы команда мүшелері болды. Мур 1996 жылы 106 қабылдаумен 1296 ярдқа 9 тачдаун соқты. Ол үш маусымда 100-ден астам қабылдау жасаған екінші қабылдаушы (Джерри Райстан кейін) болды, ол лиганы 104 қабылдаумен 1293 ярдқа және 8 тачдаунмен басқарды. Ол төртінші рет қатарынан Pro Bowl-ға шақырылды, сондай-ақ үшінші рет All-Pro таңдауына ие болды, ал «Лайонс» екі жылдық үзілістен кейін плей-оффқа шықты. Алайда, «Лайонс» «Филадельфия Иглз» клубына қарсы плей-офф ойынында жеңіліске ұшырады, Мур 7 паспен 133 ярдқа тачдаун соқты (оның постсезондағы екінші және соңғы тачдауны) 58:37 есебімен жеңіліске ұшырады. Келесі үш жыл Мур үшін оңтайлы болмады. 1998 жылы Барри Сандерс команда құрамында болған соңғы маусымда ол 983 ярдқа 82 қабылдаумен 5 тачдаунға дейін төмендеді. 1999 жыл «Лайонс» үшін онжылдықтағы алтыншы плей-офф маусымы болды, бірақ ол жақсы нәтиже бермеді. Мур сегіз ойында 197 ярдқа 16 пас ұстады. Сол жылы «Уайлд-кард» ойынында ол 69 ярдқа 3 пас ұстады. 2001 жылы «Лайонс» үшін үш ойын ойнағаннан кейін (Детройтпен ойнаған 145 ойынға дейін) ол төрт қабылдаумен ғана көзге түсті, келесі жылы «Нью-Йорк Джайентс» клубына көшті. «Джайентс» құрамында үш ойынның екеуінде ол белсенді болмады, содан кейін клубтан босатылды. 12 NFL маусымында Мур 9174 ярдқа 62 тачдаунмен 670 қабылдау жасады. Мур бейсенбі күнгі ойындарда қабылдау (61) және қабылдау ярдтары (965) бойынша NFL рекордтарын ұстайды (Шүкіршілік күнінде мәңгілік команда - «Лайонс» үшін ойнаған; 1998 жылғы ойындағы оның күш-жігері оған алғашқы All Iron Award сыйлығын берді). Ол 2015 жылғы NFL маусымының бесінші аптасында Кальвин Джонсоннан асып түспейінше, карьералық қабылдаулар бойынша (670) «Детройт» рекордтарын сақтады. 2013 жылдың 10 қарашасында Джонсон Чикагода оның 62 тачдаун соққан рекордтық көрсеткішін жаңартты. 2013 жылдың 8 желтоқсанында Джонсон оның 9174 ярд қабылдау рекордтық көрсеткішін де жаңартты. 2010 жылы Мур Вирджиния спорт залының және сол жылы Мичиган спорт залының мүшесі аталды.
Moore was the Detroit Lions' first round draft pick in 1991 and went on to shatter virtually all of Detroit's receiving records. Moore started his career in 1991 with limited time, as he caught just eleven passes for 135 yards; he had apparently neglected to tell the Lions that he had worn contact lenses while in college to see, for which he had decided to not wear in the pros. At any rate, an eye check helped reveal the problem, which was soon fixed. He eventually became a key part of the team's run to the playoffs, as the Lions won the NFC Central title for the first time since 1983. In the divisional round game against the Dallas Cowboys, Moore caught six passes for 87 yards with a touchdown (thrown by Erik Kramer) as the Lions prevailed 38 6 to win their first playoff game since 1957. In the NFC Championship Game against Washington, he caught four passes for 69 yards in the 41–10 loss. He started the first week of the subsequent season and caught eight passes for 82 yards before being put on injured reserve for the next four weeks. In his return against the Minnesota Vikings, he caught his first regular season touchdown pass, doing so in the fourth quarter from Erik Kramer in a 31–14 loss. He caught 51 passes for 966 yards with four touchdowns in twelve games. The next year, he caught 61 passes in 15 games with 935 yards and six touchdowns as the Lions won the NFC Central once again. In the Wild Card game, he caught one pass for 20 yards in the loss. He fully stepped into well done play in 1994, as he was named to his first Pro Bowl. Playing in all sixteen games, he caught 72 passes for 1,173 yards for eleven touchdowns. He elevated his play even further the next year, which included being named the team MVP on offense. He set a new league record for receptions in a season with 123 while setting a club record in receiving yards with 1,686, scoring 14 touchdowns. In the October 29 game, he caught three touchdown passes in a game against the Green Bay Packers. It was the last time for a decade that a receiver from the Lions would do so (Roy Williams was the next receiver to do so). That same year, Moore had one of his most memorable games on November 23 (Thanksgiving Day) against the Minnesota Vikings. Moore (127 yards) and fellow receivers Brett Perriman (153) and Johnnie Morton (102) all eclipsed the 100 yard receiving mark, running back Barry Sanders rushed for 138 yards, and quarterback Scott Mitchell passed for 410 yards in a 44 38 Lions' victory. His finest single game performance came on December 4, 1995, against the Chicago Bears when he had a club record 14 catches for 183 yards, the fifth best total in Detroit history. He was named to the Pro Bowl for the second straight year while the Lions made it to the playoffs for the fourth time in five seasons. Moore and teammate Brett Perriman (108 catches) became the first teammates in NFL history with more than 100 receptions in the same season. Moore continued his run in 1996 with 106 catches for 1,296 yards with nine touchdowns. He then became the second receiver (after Jerry Rice) to have three 100 reception seasons, as he led the league with 104 receptions for 1,293 yards and eight touchdowns. He was named to the Pro Bowl for the fourth straight time with a third consecutive All Pro selection while the Lions made the playoffs after a two year hiatus. However, the Lions would lose a chaotic playoff game to the Philadelphia Eagles, with Moore catching seven passes for 133 yards for a touchdown (his second and last career touchdown in the postseason) in the 58–37 loss. The next three years were not as positive for Moore. He regressed to 82 catches for 983 yards with five touchdowns in 1998, the last season with Barry Sanders on the roster. 1999 was the sixth playoff season for the Lions in the decade, but it did not result in good fortune. Moore played just eight games while catching sixteen passes for 197 yards with two touchdowns. In the Wild Card game that year, he caught three passes for 69 yards. After playing three games for the Lions in 2001 with just four catches (to total 145 games played with Detroit), he moved to the New York Giants for the following year. He was inactive for two of the three games on the Giants roster before being let go. In 12 NFL seasons, Moore had 670 receptions for 9,174 yards and 62 touchdowns. Moore holds NFL records for both receptions (61) and receiving yards (965) on Thursday games (helped by playing for the Lions, a perpetual team on Thanksgiving Day; his efforts in the 1998 game resulted in the inaugural All Iron Award being awarded to him). He held Detroit's records for career receptions (670) until it was surpassed by Calvin Johnson in the fifth week of the 2015 NFL season. On November 10, 2013, his touchdown catch record of 62 was surpassed by Johnson at Chicago. On December 8, 2013, Johnson also broke his career receiving yards record of 9,174. In 2010, Moore was inducted into the Virginia Sports Hall of Fame and the Michigan Sports Hall of Fame that same year.
НФЛ мансабының статистикасы
Жыл Команда Ойын Қабылдау Жығылулар Қабылданған Артқа Жүргізілген Орташа Ең Ұзын Гол Қателік Жығылған
1991 DET 13 11 135 12.3 21 0 7 0 0
1992 DET 12 51 966 18.9 77 4 37 0 0
1993 DET 15 61 935 15.3 93 6 43 2 1
1994 DET 16 72 1,173 16.3 51 11 56 1 1
1995 DET 16 123 1,686 13.7 69 14 90 2 2
1996 DET 16 106 1,296 12.2 50 9 71 0 0
1997 DET 16 104 1,293 12.4 79 8 66 0 0
1998 DET 15 82 983 12.0 36 5 50 0 0
1999 DET 8 16 197 12.3 26 2 11 0 0
2000 DET 15 40 434 10.9 30 3 24 0 0
2001 DET 3 4 76 19.0 25 0 3 0 0
2002 NYG 1 0 0 0.0 0 0 0 0 0
Карьера 146 670 9,174 13.7 93 62 458 5 4
Year Team GP Receiving Fumbles Rec Yds Avg Lng TD FD Fum Lost 1991 DET 13 11 135 12.3 21 0 7 0 0 1992 DET 12 51 966 18.9 77 4 37 0 0 1993 DET 15 61 935 15.3 93 6 43 2 1 1994 DET 16 72 1,173 16.3 51 11 56 1 1 1995 DET 16 123 1,686 13.7 69 14 90 2 2 1996 DET 16 106 1,296 12.2 50 9 71 0 0 1997 DET 16 104 1,293 12.4 79 8 66 0 0 1998 DET 15 82 983 12.0 36 5 50 0 0 1999 DET 8 16 197 12.3 26 2 11 0 0 2000 DET 15 40 434 10.9 30 3 24 0 0 2001 DET 3 4 76 19.0 25 0 3 0 0 2002 NYG 1 0 0 0.0 0 0 0 0 0 Career 146 670 9,174 13.7 93 62 458 5 4