Кіріспе
War – ирланд рок-тобы U2-нің үшінші студиялық альбомы. Оны Стив Лиллиуайт жазды және 1983 жылғы 28 ақпанда Island Records лейблы арқылы шығарылды. Альбом U2 тобының алғашқы ашық саяси альбомы саналады, себебі «Sunday Bloody Sunday» және «New Year's Day» сияқты әндері, сондай-ақ топтың сол кездегі әлемді қабылдауынан туындаған атауы себеп. Жетекші вокалист Боно «1982 жылы соғыс – жылдың басты мотиві сияқты көрінді» деді. U2 тобы 1982 жылдың қыркүйек-қараша айларында Windmill Lane студиясында Лиллиуайттың продюсерлігімен альбомды жазды. Бұл продюсермен студияда жасалған топтың үшінші альбомы болды. U2 тобының бұрынғы альбомдары «Boy» және «October» жасөспірімдік шақ пен руханиятқа арналған болса, «War» коммерциялық сәттілікке жетті, Майкл Джексонның «Thriller» альбомын Ұлыбритания чарттарының төбесінен ығыстырып, U2 тобының бірінші номерлі альбомы атанды. Америка Құрама Штаттарында ол 12-орынға жетіп, топтың алтын сертификатын алған тұңғыш альбомы болды. «War» альбомға көбінесе жағымды пікірлер берілді, бірақ кейбір британдық журналистер оны сынады. Топ 1983 жылдың соңына дейін «War Tour» арқылы альбомды насихаттады. 2008 жылы «War» альбомының қайта жаңартылған нұсқасы шықты. 2012 жылы альбом Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы» тізімінде 223-орынды иеленді. Топ 1982 жылдың қыркүйегінде Дублиндегі Windmill Lane студиясында продюсер Стив Лиллиуайтпен бірге альбомды жазуды бастады, бұл продюсермен студияда жазылған үшінші альбомдары еді. Альбомды ашқан «Sunday Bloody Sunday» әні, құштарлықпен айтылған наразылық ән, 1982 жылы Edge жазған гитара рифі мен мәтінінен туындады. Қызымен ұрысқаннан кейін және өзінің ән жазу қабілетіне күмән келтіргеннен кейін, Edge «депрессияға ұшырап, өзінің қорқынышын, көңілінің түсуін және өзін жек көруін музыкаға құйды». Әннің алғашқы нұсқалары «ИРА және UDA құқықтары туралы маған сөйлемеңіз» деген жолмен басталды. 1983 жылғы сұхбатында Маллен альбом туралы: «Менің ойымша, барабан соғу әрқашан қарапайым болды, оның аса жарқын болуының қажеті жоқ. «War» үшін мен метрономды қолдандым, бұрын ешқашан қолданбаған нәрсе, бұл менің құлаққапымда уақытты сақтаудың бір жолы. Метрономмен бірге музыканы тыңдағанда, оны нағыз қарапайым етуім керек екенін түсіндім. Келесі альбомда одан да күрделірек болады деп үміттенемін, мен одан әрі дамимын. Мен мұны өзім үшін музыкалық прогресс деп санаймын, себебі осы альбомды жазғанда көп нәрсе үйрендім, тек өзімнің стилім туралы ғана емес, сонымен қатар мен осыны істегім келді. Менің ойымша, «War» альбомында бұрынғы альбомдарда болмаған ерекше стиль бар» деді. «40» әнінің студиялық нұсқасы 1982 жылдың қарашасында жаздыру сессиясының соңғы сағаттарында жазылды. Басист Адам Клейтон студияны қалдырған еді, ал қалған үш топ мүшесі альбомды аяқтау үшін жақсы ән жоқ деп шешті. Боно, Edge және Маллен-младший әнді тез жазды, Edge гитара мен бас аспаптарын орындады. Боно әнді «40» деп атады, себебі ол мәтінін 40-шы псалмға негіздеді. Әннің тікелей орындалуларында Edge пен Клейтон рөлдерін ауыстырады, Клейтон гитарада, ал Edge бас аспапта ойнайды.
War was a commercial success, knocking Michael Jackson's Thriller from the top of the UK charts to become U2's first number one album there. In the United States, it reached number 12 and became the band's first album certified gold. War received generally favourable reviews, although some British journalists criticised it. The band supported the album with the War Tour through the end of 1983. In 2008, a remastered edition of War was released. In 2012, the album was ranked 223rd on Rolling Stones list of "The 500 Greatest Albums of All Time". The band began recording the album in September 1982 at Windmill Lane Studios in Dublin with producer Steve Lillywhite, their third consecutive record at the studio with the producer. The album's opener, "Sunday Bloody Sunday", an ardent protest song, stems from a guitar riff and lyric written by the Edge in 1982. Following an argument with his girlfriend, and a period of doubt in his own song writing abilities, the Edge – "feeling depressed channeled [his] fear and frustration and self loathing into a piece of music." Early versions of the song opened with the line, "Don't talk to me about the rights of the IRA, UDA". Mullen said of the album in a 1983 interview, "I think the drumming has always been pretty simple, I don't think it needs to be flashy. For War I use a click track, something I haven't used before, it's a way of keeping time in my headphones. When I listened to the music in time with the click track I knew I had to bring it down to the real basics. Hopefully for the next LP it will be more complicated, I'll move on. I think of it as a musical progression for myself because I learned a lot recording this album, just about my own style and that's what I wanted to do. I think there is a definite style on War where there isn't on the previous albums." The studio version of "40" was recorded during the final hours of the recording sessions in November 1982. Bassist Adam Clayton had already left the studio, and the three remaining band members decided they did not have a good song to end the album. Bono, the Edge, and Mullen Jr. quickly recorded the song with the Edge playing both the guitar and bass parts. Bono called the song "40" as he based the lyrics on Psalm 40. In live versions of the song, the Edge and Clayton switch roles, as Clayton plays guitar and Edge plays the bass.
Құрамы
Соғыстың дыбысы топтың басқа альбомдарына қарағанда күштірек. Мұның басты себебі – Edge бұрынғы және келесі жұмыстарға қарағанда әлдеқайда аз кешігу мен эхо қолданады. Соғыс "Жексенбі, қанды жексенбі" атты наразылық әнімен басталады. Ән Солтүстік Ирландиядағы қиындықтарды, әсіресе Қанды жексенбі күнін көрген адамның сезімін сипаттайды. Топтың алғашқы екі альбомындағы тазалық пен руханият тақырыптарынан өзгеше, "Жексенбі, қанды жексенбі" әні Ларри Маллен, Jr. таңғажайып әскери барабан соққысымен, Edge-тің автомат атысын еске түсіретін стаккатолық жарылыстарымен және "Бүгін миллиондаған адамдар жылайды / Біз жейміз және ішеміз, ал ертең олар өледі" сияқты өткір лирикалық шумақтарымен альбомды таныстырады. Албомның жалпы алғанда October-ге қарағанда тікелей әсері бар. 1983 жылы Боно: Rolling Stone журналындағы мақтаулы пікірде Дж.Д. Консидин "Альбомның музыкалық күші көбінесе жақсы дайындалған аранжировкалар мен мұқият теңдестірілген динамиканың нәтижесі" деді. Ол былай деп қосты: "Бұл әндер Clash-тің London Calling альбомындағы әндерге қарағанда күштірек, ал U2 тыңдаушыны топтың ұлы ым-ишараларына әсер ететін құлшынысты романтизммен баурап ала алады – бұл таңғажайып жетістік. Бірде-бір рет барлық жауабын білмеудің өзі жақсы нәрсе болып көрінеді". Сыншы Дейв Марш "Бой" мен Лилливайттың гитараларға жеткілікті көңіл бөлмеген "таза суық қарқындылығына" сәйкес келмесе де, "Соғыс" – "қатты жиынтық" екенін айтты. Ол "Соғыс" әнін "жігер мен беріктігі" және күшті әндері үшін мақтады, оны "жаңа толқыннан кейінгі кез келген рок сияқты жақсы" деп атады. Ол: "Бір топтың үш альбом арқылы осындай батыл мінез-құлықты сақтап, әлі күнге дейін жұлдыздықтың шетіне жетуі сирек кездеседі". The Village Voice журналының Роберт Кристагау "Бұл топты үнемі зақымдап келген өлімге әкелетін еуропалық вирус олардың ерекше әуендік құрылғысы болып шығады" деп жазды. Ол: "The Edge соло ойнамаудың қарапайым тәсілімен әуенді гитаристке айналады, ал егер Бонода Грегориандық сәттер көп болса, оның сенімі әлі де музыканы алып жүреді" деп қосты. Орландо Сентинелдің Ден Кеннеди тобының "Соғыста" "философиялық ұстанымын айқын көрсететінін" және беткі жағындағы үмітсіздік сезімінен "көптеген рок ұстанымдарына қарама-қарсы келетін үміт дауысы" бар екенін айтты. Брет Милано The Boston Globe журналынан "Соғысты" "Теңдік қанды жексенбіде" "көрнекті ашылуы" және "Екі жүрек бірдей соққы" "жылдың ең әсерлі махаббат әндерінің бірі" бар "кернеу мен қақтығыстың альбомы" деп атады. Ол "аранжировкалар – өнер туындылары" және Edge-тің "экспрессивті гитарасы әлі де U2 дыбысының жүрегі" екенін айтты. Миланоның жалғыз кемшілігі – әр жағын жабатын "анти-климактикалық акустикалық әндер". Альбукерки журналында жарияланған шолуда Рик Шефчик: "Бұл жас топтың үшінші альбомының аранжировкалары бұрынғыдан да жарқын", олардың саяси ынталы әндеріне "бір кезде олар аулақ жүргендей болған поп-дыбысты" береді. Билл Эштон Майами Herald оны жылдың ең жақсы жазбаларының бірі деп атады және ол топтың "әлі күнге дейін ең тұрақты альбомы, жағымсыз әндер мен отты гитаралық жұмыс" және қазан айынан бастап "көрнекті түрде өткірленген" ырғақ бөлімі. Ол әннің "революция, "Бомба" дәуіріндегі өмір, махаббат пен сенім" тақырыбына тоқталғанына қарамастан, ешқашан ауыр емес екенін мақтады. The New Zealand Herald басылымының Филип Смит тобының жетіліп келе жатқан дыбысын мақтады және альбомды "классикалық" деп атады. Ол өзінің шолуын: "Олай болса, U2 ирландтықтардың жүрегіне жақын тақырыпта үлкен мәлімдеме жасауға бел буды және олар сәтті болды" деп аяқтады. Терри Аткинсон Лос-Анджелес Таймс газетінде U2 тобының "талай-талай таралып бара жатқан дыбысынан" көңілі қалды және "топтың қалыптасқан стиліне" ("Жексенбі, қанды жексенбі" және "Жаңа жыл күні") сәйкес келетін екі ән ғана "толық қанағаттандыратын" деп тапты. "Формуладан қашуға тырысқанда, U2 жиі жеңіледі, бірақ жаңа нәрселерді сынауға деген ықыласы, оның әлі де нығайтатын негізгі қозғалыс күші, топтың тіпті сәтсіздікке ұшырағанын көрсетеді". Біріккен Корольдікте бірнеше сын-пікірлер теріс болды. NME-дің Гавин Мартин альбомды U2 дебютімен салыстырып, "Boy жарқырап, ағып жатқан жерде соғыс тұйық және статикалық" және "Boy от пен қиялдың ақылды түйіршіктерін қозғаған жерде соғыс бос либералды сананы бұрады"; ол "I Will Follow" -тен бері олардың ең жақсы синглі деп санаған "Жаңа жыл күні" синглінен кейін соғыс "дәуір күрт төмендейді" деп, ақыр соңында альбомды "рок музыкасының импотенттілігі мен ыдырауының тағы бір мысалы" деп атады. Dave McCullough Sounds журналында осы көзқарасты бөлісті, екі синглдің "Соғыстағы" "ең күшті тректер" екенін мойындады, бірақ "қалғаны үшін олар көңіл көншітпейтін, тәжірибелік (ең қарапайым мағынада) және жарайсыздау әндердің қоспасы". Алайда Hot Press журналының Лиам Маккей, топтың туған жері Ирландияда, "Соғыс" топтың алғашқы екі альбомын "толық басып өтеді" және оны "концептуалды және техникалық жағынан үлкен қадам" деп атады. Ол Edge-тің гитара ойнауының "шешімділігі мен қиялына" жоғары баға берді және альбом "қазіргі заманғы музыкадағы шынайы түпнұсқа күш ретінде топтың мәртебесінің айқын дәлелі" екенін айтты. Альбом The Village Voice журналының 1983 жылғы жыл соңындағы Pazz & Jop сыншылар сауалнамасында алтыншы орынға ие болды.
In a favourable review in Rolling Stone, J. D. Considine said, "the album's musical strengths are largely the product of well honed arrangements and carefully balanced dynamics". He added, "the songs here stand up against anything on the Clash's London Calling in terms of sheer impact, and the fact that U2 can sweep the listener up in the same sort of enthusiastic romanticism that fuels the band's grand gestures is an impressive feat. For once, not having all the answers seems a bonus." Critic Dave Marsh said that despite not "match[ing] the pure chilling intensity" of Boy and Lillywhite's production not giving the guitars enough prominence, War was a "solid set". He complimented War for its "passion and commitment" and potent songs, calling it "as good as any post new wave rock around". He concluded, "It's rare to see a band sustain such courageous behavior through three albums and still wind up on the brink of stardom." Robert Christgau of The Village Voice wrote that "the deadly European virus that's always tainted this band turns out to be their characteristic melodic device", adding, "The Edge becomes a tuneful guitarist by the simple expedient of not soloing, and if Bono has too many Gregorian moments his conviction still carries the music." Dan Kennedy of the Orlando Sentinel said that on War the group "more clearly define its philosophical stance" and that below the sense of despair on the surface is a "voice of hope that flies in the face of most rock postures". Brett Milano of The Boston Globe called War an "album of tension and conflict", with a "riveting opening" in "Sunday Bloody Sunday" and "one of the year's most affecting love songs" in "Two Hearts Beat as One". He said the "arrangements are models of invention" and that the Edge's "expressive guitar is still the heart of U2's sound". Milano found the only weakness to be the "anti climactic acoustic songs" that close each side. In a review published in the Albuquerque Journal, Rick Shefchik said, "The arrangements on this precocious young band's third album are brighter than before", giving their politically motivated songs a "pop sound they once seemed to be avoiding". Bill Ashton of the Miami Herald called War one the year's best records and said it was the band's "most consistent album yet, full of plaintive lyrics and fiery guitar work" and a rhythm section that "sharpened noticeably" since October. He complimented the lyrics for never being heavy handed despite touching on "revolution, life in the age of The Bomb, love and faith". Philip Smith of The New Zealand Herald commended the band's maturing sound and labeled the album "a classic". He concluded his review, "So U2 have set out to make a big statement on a subject close to the Irishmen's hearts – and they have succeeded." Terry Atkinson of the Los Angeles Times was disappointed by the "gradual dissolution of [U2's] sound" and found that only the two songs that "hold to the group's established style" ("Sunday Bloody Sunday" and "New Year's Day") were "thoroughly satisfying". The review concluded, "In trying to escape formula, U 2 too often loses the battle, but this willingness to try the new, added to its still bracing basic thrust, indicates how distinctive the band is even in failure." Several reviews were negative in the United Kingdom. Gavin Martin of NME compared the album to U2's debut, stating that "where Boy shone and flowed War is dull and static", and "where Boy propelled lucid pellets of fire and imagination War cranks out blank liberal awareness"; he felt that after the single "New Year's Day", which he considered to be "their finest single since 'I Will Follow'", War "declines quite dramatically", ultimately calling the album "another example of rock music's impotence and decay". Dave McCullough of Sounds shared a similar point of view, recognising that the two singles were "by far the strongest tracks" on War, but that "for the remainder, they are a (dejected sounding) mixture of the incomplete, the experimental (in the simplest sense) and the plain sub standard." By contrast, Liam Mackey of Hot Press in the band's native Ireland said that War "totally eclipses" the group's first two albums and called it a "major leap forward, conceptually and technically". He praised the "resourcefulness and imagination" of the Edge's guitar playing and said the album "offers watertight evidence of the band's standing as a genuinely original force in contemporary music". The album placed sixth on The Village Voices 1983 year end Pazz & Jop critics' poll.
Коммерциялық өнімділік
Соғыс коммерциялық сәттілікке ие болды. Алғашқы аптасында ол Ұлыбританияда бірінші орынға шығып, Майкл Джексонның "Thriller" альбомын ығыстырып, топтың Ұлыбританиядағы тұңғыш рет бірінші орынға ие болған альбомы болды. Сәуір айында Британдық фонографиялық индустриясы оған Ұлыбританияда алтын сертификат берді. Альбом 148 апта бойы Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде болды. АҚШ-та альбом Billboard Top LPs & Tape тізіміне 91-ші орында кірді, ал кейіннен 12-ші орынға дейін көтерілді.
Соғыс тур
Альбомды қолдау үшін топ 1982 жылдың 1 желтоқсанында гастрольдік сапарға шықты. "Соғысқа дейінгі тур" деп аталған алғашқы айлық концерттер альбомның жарық көруіне және турдың негізгі бөлігіне дейін болды, олардың мақсаты жаңа әндерді тікелей эфирде көрсету және сынау болды. "Соғыс" турының өзі 1983 жылдың 26 ақпанында басталып, сол жылдың 30 қарашасына дейін жалғасты. Барлығы топ Еуропа, АҚШ және Жапонияда 110 концерт өткізді. Тур барысында топ клубтардан залдарға, содан кейін ареналарға көшіп, үлкен алаңдарда өнер көрсетуге көшті. Боно өсіп келе жатқан көрермендерді театрлық, көбінесе қауіпті трюктармен, эшафолдтар мен жарық қондырғыларына шығып, көрермендерге секіріп бару арқылы қызықтыруға тырысты. "Sunday Bloody Sunday" әнін орындағанда Бононың ақ туды желбіретуі турдың ең танымал символына айналды. Топ Еуропа мен Американың ірі музыкалық фестивальдерінде бірнеше рет өнер көрсетті, соның ішінде Мемориалдық демалыс күндері АҚШ фестивалінде 125 000 адамдық аудиторияға концерт берді. 1983 жылдың 5 маусымында Red Rocks амфитеатрында жаңбырлы кеште өткен топтың концерті Rolling Stone журналымен "Рок-н-ролл тарихын өзгерткен 50 сәт" деп танылды. Концерт Live at Red Rocks концерттік видеосы үшін жазылды және турдағы көптеген концерттердің бірі болды. Екі жариялым да радио мен MTV-де кеңінен ойнатылды, бұл топтың аудиториясын кеңейтіп, олардың тікелей өнер көрсету шеберлігін көрсетті. "Соғыс" туры U2 тобының алғашқы табысты гастролі болды, ол шамамен 2 миллион доллар табыс әкелді.
Мұра
1989 жылы "War" альбомы "Rolling Stones" журналының "80-ші жылдардың ең үздік 100 альбомы" тізімінде 40-шы орынды иеленді. 2003 жылы журнал "War" альбомын "Барлық уақыттың ең үздік 500 альбомы" тізімінде 221-ші орынға қойды, оны "топтың ең тікелей саяси альбомы, жарылғыш, құштар гитаралық рокпен толған" деп сипаттады. 2012 жылы тізім жаңарып, альбом 223-орынға түсті. Slant Magazine журналы "War" альбомын "1980-ші жылдардың ең үздік альбомдары" тізімінде 94-ші орынға орналастырды. Chicago Tribune сыншысы Грег Кот "War" альбомын U2 үшін "топтың құштарлығы айқын сезілетін" маңызды қадам деп атады. Ал Боб Стэнли басқаша пікір білдіріп, топтың постпанктың өңірлік ерекшелігінен және поп-музыканың әмбебаптығын қабылдамауынан айырылып, халықаралық деңгейде үлкен жетістіктерге жеткенін айтты. Ол былай деп жазды: "War" альбомынан бастап, U2 тобының не үшін күресіп, неге ұмтылғанын анықтау қиын болды. Олардың ауқымдылығы мен егжей-тегжейден қашуы оларды түсінуді, тіпті жақын сезінуді де қиындатты. Бір күні Боноға еңбек етіп айту қажет: "Поп-музыка әлемді құтқаруға тырысқанда емес, жаралы жүректі емдегенде ғана шынайы сезім береді."
2008 жылғы ремастерингтік басылым
2007 жылы "The Joshua Tree" альбомының жаңадан ремастерингінен кейін, топ "War" альбомын да ремастерингтен өткізіп, "Boy" және "October" альбомдарымен бірге қайта шығарады деген әңгіме тарады. Ремастерингтелген альбом 2008 жылдың 21 шілдесінде Ұлыбританияда, ал ертесі күні АҚШ-та жарық көрді. Ол үш түрлі форматта шықты:
Стандартты формат: Жаңадан өңделген аудио және қалпына келтірілген мұқабасы бар бір CD диск. Ішінде бұрын жарияланбаған фотосуреттер, толық ән мәтіндері және Ниалл Стоукстің жаңа эссесі бар 16 беттік буклет кіреді. 10 трек альбомның бұрынғы шығарылымымен сәйкес келеді. Deluxe формат: Стандартты CD (жоғарыда айтылғандай) және бонус CD. Бонус CD-де B-жақтары, концерттік жазбалар және сирек материалдар бар. Сондай-ақ 32 беттік буклетте бұрын жарияланбаған фотосуреттер, толық ән мәтіндері, Ниалл Стоукстің жаңа эссесі және Edge-тің бонус материалдарына түсіндірмелері бар. Винил формат: 180 граммдық винилдегі жаңадан өңделген альбомның нұсқасы, қалпына келтірілген мұқабамен.