Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық журналист және әзілді кітаптардың авторы Майкл Грин (2 қаңтар 1927 жылы Англияның Лестер қаласында туған, 25 ақпан 2018 жылы қайтыс болған) – британдық журналист және әзілді кітаптардың авторы. Ол «Дөңгелек регби өнері», «Дөңгелек актерлік өнер» және осы сияқты тақырыптардағы басқа да кітаптарымен ең көп танылды.
British journalist and author of humorous books
other people with this name
Michael Green (born 2 January 1927 in Leicester, England, died 25 February 2018) was a British journalist and author of humorous books. He is best known for The Art of Coarse Rugby, The Art of Coarse Acting and other books with similar titles.
Мансап
Грин өзінің мансабын «Лестер Меркури» газетінде жас журналист ретінде бастады. Кейін ол «Нортгемптон Хроникасы мен Эхо» газетіне қосылды, онда спорт және театр салаларында жұмыс істеді, содан кейін «Бирмингем газеті» редакторы болып тағайындалды. Кейін ол «The Observer» газетінде спорт жазушысы болды және басқалармен қатар «Sunday Times» газетіне материалдар жазды. 1960 жылы бестселлер атанған «Жыпайы регби өнері» және «Жыпайы актерлік өнер» еңбектері Мидлендс аймағындағы оның қызмет кезеңінде жарық көрді, ол осы уақытта әуесқой регби және драмалық өнермен айналысты. Гринге «Хатчинсон» баспасы «Жыпайы регби өнері» атты кітапты жазуды тапсырды, бұл кітап Спайк Хьюздің «Жыпайы балық аулау» атты туындысының идеясымен байланысты болды, ол «Жыпайы крикет өнері» кітабын қайта басып шығарумен бірге жүргізілді. Хьюз бұл атауды әдейі ирониялық мағынада қолданған. Грин дөрекі актерді «өз сөздерін жатқа айта білетін, бірақ олардың ретін ұмытып қалатын адам» деп сипаттайды, сондай-ақ «қауіпті реквизиттердің арасында өнер танытатын адам» дейді де, сөзін жалғастырады: «Дөрекі актердің мақсаты – өзге актерлерді ығыстырып, назарды өзіне аудару. Оның үміті – екінші актіге дейін қайтыс болу, сонда оның қалған уақытын барда өткізуге мүмкіндік туады. Оның қиындықтары? Өндіріспен байланысты барлық адамдар». Сол сияқты, дөрекі регби ойыншысы регбимен шын көңілінен ойнамайтын, бірақ ойнауға басқа себептер жетелейтін адам ретінде сипатталады, мысалы, әйелінен жалтару үшін немесе өзінің тым ескі екенін мойындауға батылы жетпейтін жағдайда. Осы сериядағы басқа кітаптар да жарық көрді, ал «Жыпайы қимыл өнері» кейіннен 1977 жылы BBC телехикаясы болып шықты – «Басқаша шатыр». Оның журналистика туралы «Менің атымды кері басып шығарма» атты кітабы негізінен Нортгемптондағы оның қызмет кезеңіне арналған. Газеттің ұзақ жыл қызмет еткен бас редакторының орынбасары Стэнли Уоркер кітаптағы өзіне жасалған сілтемелерге соншалықты риза болды, оның үстел шубасында оны жұмысының сирек тынығу сәттерінде тыныш қанағатпен оқу үшін сақтап қойды. Грин сонымен қатар екі автобиографиялық кітап жариялады: Ұлттық қызметтегі тәжірибесі туралы естеліктерді қамтитын «Аэропортты атып түсірген бала» және соғыстан кейінгі журналист және редакторлық тәжірибесі туралы «Кішкентай жер сілкінісінде ешкім зардап шекпеді» (Нортгемптон, Бирмингем және Лондон қалаларында). Ол сондай-ақ Питер Симплдің газет бағаны үшін Сквайр Хаггард кейіпкерін жасады және жазды, кейіннен бұл туынды романға және 1990-1992 жылдары ITV телеарнасында көрсетілген «Хаггард» телесериалына айналды. Ол үш «Жылаңаш актерлік шоу» өндірді, олардың екеуі 1977 және 1979 жылдары Эдинбург фестивалінде қойылды; бұл негізінен нашар актерлік өнер туралы эскиздер жиынтығы. «Бүгінгі Жозефина» – тарихи тұлғалар жазған әдемі ойдан шығарылған хаттар жинағы. Грин өзінің еріншектігімен және сәл эксцентрикалық мінез-құлқымен танымал болды. Нортгемптондағы «Маска» театрының мүшелері Гриннің әзіл-қалжыңдарын оның кеткеннен кейін көп жылдар (онжылдықтар?) өткен соң да егжей-тегжейлі айта алатын, ал «Нортгемптон Хроникасы» газетінің кеңсесі Грин туралы оқиғаларға толы болды, олардың барлығы жақсы ниеттердің бүкіл тәртіпсіздікке әкелуі туралы болды. Бір күні түнде «Лестер Меркури» газетінде Морис Барсбимен бірге өртке қарсы күзетте болды. Морис жертөледегі үлкен баспа машиналарын қарап тұрып: «Мен бұл заттардың қалай жұмыс істейтінін білемін» деді. Майкл: «Онда істе». Ол негізгі қосқышты тартты, ал Морис батырманы басты. Баспахана біртіндеп емес, бірден жұмыс істей бастады, ал үлкен қағаз рулоны жарылып, машина бөлмесіне шашырады. Сондықтан «Меркуридің» түнгі басылымы шықпады, ал баспаға батырма басылғанда тоқтамағандықтан, оны желіден ажыратуға тура келді. Келесі күні Майкл сұраққа алынып, жұмыстан босатылды, бірақ Морис босатылмады. Грин өзінің «ақымақ ойнауға бейім» екенін мойындайды. Түнгі өртке бақылау жұмысы танымал емес еді, бірақ 16 немесе 17 жастағы жігіттер шақыруға тым жас болды; олар қоңыр сыра іше алады, жазу машиналары мен телефондарды пайдалана алады және редактордың сигарын тарта алады (килемге күйдіріп қоятын).
Green began his career as a junior journalist on the Leicester Mercury. He later joined the Northampton Chronicle and Echo, where he worked on both the sporting and theatrical fronts, then the Birmingham Gazette as a sub editor. Later he was a sports writer on The Observer and a contributor to the Sunday Times, among others. The Art of Coarse Rugby, which became a best seller in 1960, and The Art of Coarse Acting were both products of his Midlands days, when he was involved with amateur rugby and dramatics. Green was commissioned to write The Art of Coarse Rugby by Hutchinson, to go with a republication of The Art of Coarse Cricket by Spike Hughes, who had intended the title as a play on Coarse Fishing. Green describes a coarse actor as "one who can remember his lines, but not the order in which they come. One who performs amid lethal props " and goes on: "The Coarse Actor's aim is to upstage the rest of the cast. His hope is to be dead by Act Two so that he can spend the rest of his time in the bar. His problems? Everyone else connected with the production." In similar vein, the coarse rugby player is described as differentiated from the rugger player in that he does not enjoy playing, but instead plays for any one of a number of other reasons, such as to get away from his wife, or because he dare not admit he is too old. Other books in the series followed, and The Art of Coarse Moving subsequently became the 1977 BBC TV series A Roof over My Head with Brian Rix. His book about journalism, Don't Print My Name Upside Down, was based largely on his Northampton days. Stanley Worker, the paper's long serving chief sub editor, was so proud of references to him in the book that he kept a copy in his desk drawer to peruse with quiet satisfaction during rare lulls in his working day. Green also published two autobiographical books: The Boy Who Shot Down an Airship, which includes reminiscences about his National Service experiences, and Nobody Hurt in Small Earthquake, about his postwar journalist and sub editor experiences in Northampton, Birmingham and London. He also created and wrote the character of Squire Haggard for a newspaper column written by Peter Simple, subsequently a novel and the Haggard TV series 1990–92 on ITV. He created three Coarse Acting Shows, two of which were performed at the Edinburgh Festival in 1977 and 1979; these are essentially a series of sketches about bad acting. Tonight Josephine is a book of amusing imaginary letters written by historical figures. Green was famous for his zany and slightly eccentric behaviour. Members of the Masque Theatre in Northampton were able to recall Green's antics in minute detail many years (decades?) after his departure, and the Northampton Chronicle office was awash with Green stories, all on the theme of good intentions leading to all round chaos. At the Leicester Mercury he was firewatching one night with Maurice Barsby. Maurice said when looking at the huge printing presses in the basement "I know how these things work ” Michael said "Go on, then". He pulled the main switches and Maurice pressed the button. The press started but not gradually, and the enormous reel of paper broke and spewed into the machine room. So there was no midnight edition of the Mercury, and as the presses did not stop when the button was pressed they had to switch off at the mains. Next day Michael was questioned and then sacked, but not Maurice. Green admits that he "had a reputation for playing the fool." The overnight firewatching job was unpopular, except with lads of 16 or 17 who were too young to be called up; they could drink brown ale, use the typewriters and telephones and smoke the editor's cigars (leaving burns in the carpet).