Джон Колтрейннің «үн қабаттары» импровизация стилі: жаз музыкасындағы жаңашылдық, жылдам әуендер, арпеджио мен гаммалардың үлгісі. Колтрейн, Monk және Davis.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дыбыстың қабаттары – 1958 жылы DownBeat журналының джаз сыншысы Ира Гитлер Джон Колтрейннің жаңа, ерекше импровизациялық стилін сипаттау үшін қолданған термин. Гитлер бұл терминді алғаш рет Soultrane (1958) пластинкасының сыртқы жазбасында пайдаланды.
Sheets of sound was a term coined in 1958 by DownBeat magazine jazz critic Ira Gitler to describe the new, unique improvisational style of John Coltrane. Gitler first used the term on the liner notes for Soultrane (1958).
Стиль
Колтрейн, саксофоншы, өте тығыз, бірақ үлгілі импровизациялық сызықтарды қолданды, олар жоғары жылдамдықпен ойналатын арпеджиолар мен гаммалардың тізбектерінен тұрады: ең төменгі регистрден ең жоғары регистрге дейін жүретін жүздеген ноталар. Бұл сызықтар көбінесе он алтыншы нотадан да жылдам болып келеді, бес, жеті және басқа да топтамалардан тұрады, және глиссандоға ұқсас дыбысталуы мүмкін. Колтрейн бұл стильді Телониус Монкпен бірге ойнағанда ойлап тапты және Майлс Дэвис тобына оралғанда оны одан әрі дамытты. Әсіресе Майлс Дэвис тобымен бірге ойнау, Колтрейнге үйлесімді идеяларды жинақталған аккордтар мен алмастыруларға қолдану үшін еркін музыкалық кеңістік берді. Бұдан әрі, осы ашық тәсіл Колтрейнге бір мезгілде үш аккордты арпеджиоға айналдыруға мүмкіндік берді, бұл стильді Монк бастапқыда Колтрейнге үйреткен. "Бір аккордқа үш аккордты қосу" музыкаға ағын, кең ауқымды және вертикальді гармониялық дыбыс сыйлады. Бұл тәсіл Колтрейннің үшінші қатынастарға деген құштарлығын көрсетті. Кейде ол кеміткіш, ал кейде арттырылған аккордтарды қолданды. Кей уақыттарда Колтрейн арпеджионың орнына өтетін гаммаларды немесе фразаларды пайдаланатын. Колтрейн осы гармониялық идеяларды 1958 жылғы "дыбыс жапырақтары" кезеңінде қолданды. Басқа уақыттарда ол жай ғана кеміткіш гаммалардың жылдам тізбектерін ойнайтын.
Coltrane, a saxophonist, employed extremely dense improvisational yet patterned lines consisting of high speed arpeggios and scale patterns played in rapid succession: hundreds of notes running from the lowest to highest registers. The lines are often faster than sixteenth notes, consisting of quintuplets, septuplets, etc., and can sound like glissandos. Coltrane invented this style while playing with Thelonious Monk and developed it further when he returned to Miles Davis' group. Playing with the Miles Davis groups, in particular, gave Coltrane the free musical space in which to apply harmonic ideas to stacked chords and substitutions. Further, this open approach allowed Coltrane to arpeggiate three chords simultaneously, a style Monk initially taught Coltrane. The "three on one chord approach" gave the music a fluid, sweeping sound that was harmonically vertical. This approach reflected Coltrane's fascination with third relations. Sometimes he used diminished chords, other times he used augmented chords. At times, Coltrane might use scales or licks in the passing keys instead of arpeggios. Coltrane employed these harmonic ideas during his "sheets of sound" stage in 1958. At other times, he would simply play rapid patterns of diminished scales.
Қолданылуы
"Дыбыстың қабаттары" тәсілін 1957 жылы Монкпен бірлесіп орындалғанда, "Thelonious Monk with John Coltrane" альбомындағы "Trinkle, Tinkle" сияқты соло-орындауларында естілуге болады.
The "sheets of sound" approach can be heard as early as the 1957 collaboration with Monk in solos like the one on "Trinkle, Tinkle" from the album Thelonious Monk with John Coltrane.