Томас Блейми: Австралиялық әскери қолбасшының өмірі мен қажырлы еңбегі

Томас Блэми – австралиялық әскери қолбасшы, бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардағы қатысушы. Австралия тарихындағы жалғыз фельдмаршал.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Thomas Blamey — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Австралия армиясының генералы (1884–1951)

Фельдмаршал сэр Томас Альберт Блэйми (24 қаңтар 1884 – 27 мамыр 1951) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы австралиялық генерал. Ол фельдмаршал шеніне жеткен жалғыз австралиялық. Блэйми 1906 жылы Австралия армиясына қатардағы әскери қызметші болып келіп, Кветтадағы штаб колледжін бітірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1915 жылғы 25 сәуірде Анзак шығанағына түскен шабуылға қатысып, Галлиполи операциясында штаб офицері болып қызмет етті. Ол батылдығы үшін есімдер тізіміне енгізілді. Кейін ол Батыс майданында қызмет етіп, Позьер шайқасын жоспарлауда өзгеше көзге түсті. Бригадир-генерал шеніне көтеріліп, генерал-лейтенант сэр Джон Монаш басқаратын Австралия корпусы штабының бастығы болды. Монаш корпустың Хамель шайқасы, Амиен шайқасы және Гинденбург шебі шайқасындағы табысына оның үлкен үлесін есептеді. Соғыстан кейін Блэйми Бас штаб бастығының орынбасары болды және Австралия Корольдік әуе күштерінің құрылуына қатысты. 1925 жылы ол Виктория полициясының бас комиссары болу үшін қатардағы армиядан кетті, бірақ милицияда қызметін жалғастырып, 1931 жылы 3-ші дивизияның қолбасшысы болды. Бас комиссар ретінде Блэйми 1923 жылғы Виктория полициясының ереуіліне себеп болған наразылықтарды шешуге кірісіп, полиция иттерін пайдалану және көліктерді радиостанциялармен жабдықтау сияқты жаңалықтарды енгізді. Оның бас комиссар лауазымындағы қызметі оның полиция табелі жезөкшеханада табылған оқиғасымен дақталды, ал кейіннен полиция офицерін атқан оқиғаны жасыруға жасаған әрекеті 1936 жылы оның міндеттен босатылуына әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Блэйми Орта Шығыста Екінші Австралия императорлық күштеріне және I корпусына қолбасшылық етті. Соңғы лауазымында ол Грекия шайқасында австралиялық және доминиондық әскерлерге басшылық етті. Ол өз күштерін таратуға тырысқан британдық қолбасшыларға қарсы Австралияның мүдделерін қорғауға тырысты. Ол Таяу Шығыс әскерлерінің бас қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды және 1941 жылы генерал шеніне көтерілді. 1942 жылы ол Австралияға оралып, Австралия әскери күштерінің бас қолбасшысы және америкалық генерал Дуглас Макартур басқаратын Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы одақтас құрлық әскерлерінің қолбасшысы болды. Макартур мен премьер-министр Джон Кертиннің бұйрығымен ол Кокода жолы науқаны кезінде Жаңа Гвинея күштеріне жеке басшылық етіп, генерал-лейтенант Сидни Роуэллді даулы жағдайда қызметтен босатыды. Ол маңызды және жеңіске жеткен Саламауа-Лаэ операциясын жоспарлап, жүзеге асырды, бірақ соғыстың соңғы кезеңдерінде армияның өнімділігіне қатысты сынға ұшырады. 1945 жылғы 2 қыркүйекте Токио шығанағында Жапонияның ресми капитуляциясы кезінде ол Австралия атынан Жапонияның капитуляция құжатына қол қойды және 9 қыркүйекте Моротайда жапондық капитуляцияны жеке қабылдады.

Field Marshal Sir Thomas Albert Blamey, (24 January 1884 – 27 May 1951) was an Australian general of the First and Second World Wars. He is the only Australian to attain the rank of field marshal. Blamey joined the Australian Army as a regular soldier in 1906, and attended the Staff College at Quetta. During the First World War he participated in the landing at Anzac Cove on 25 April 1915, and served as a staff officer in the Gallipoli campaign, where he was mentioned in despatches for a daring raid behind enemy lines. He later served on the Western Front, where he distinguished himself in the planning for the Battle of Pozières. He rose to the rank of brigadier general, and served as chief of staff of the Australian Corps under Lieutenant General Sir John Monash, who credited him as a factor in the Corps' success in the Battle of Hamel, the Battle of Amiens and the Battle of the Hindenburg Line. After the war Blamey became the Deputy Chief of the General Staff, and was involved in the creation of the Royal Australian Air Force. He resigned from the regular Army in 1925 to become Chief Commissioner of the Victoria Police, but remained in the Militia, rising to command the 3rd Division in 1931. As chief commissioner, Blamey set about dealing with the grievances that had led to the 1923 Victorian police strike, and implemented innovations such as police dogs and equipping vehicles with radios. His tenure as chief commissioner was marred by a scandal in which his police badge was found in a brothel, and a later attempt to cover up the shooting of a police officer led to his forced resignation in 1936. During the Second World War Blamey commanded the Second Australian Imperial Force and the I Corps in the Middle East. In the latter role he commanded Australian and Commonwealth troops in the disastrous Battle of Greece. He attempted to protect Australian interests against British commanders who sought to disperse his forces. He was appointed deputy commander in chief of Middle East Command, and was promoted to general in 1941. In 1942, he returned to Australia as commander in chief of the Australian Military Forces and commander of Allied Land Forces in the South West Pacific Area under American General Douglas MacArthur. On the orders of MacArthur and Prime Minister John Curtin, he assumed personal command of New Guinea Force during the Kokoda Track campaign, and relieved Lieutenant General Sydney Rowell under controversial circumstances. He planned and carried out the significant and victorious Salamaua–Lae campaign but during the final campaigns of the war he faced criticism of the Army's performance. He signed the Japanese Instrument of Surrender on behalf of Australia at Japan's ceremonial surrender in Tokyo Bay on 2 September 1945, and personally accepted the Japanese surrender on Morotai on 9 September.

Ерте өмір

Он баланың жетіншісі болған Блэйми 1884 жылғы 24 қаңтарда Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Вагга-Вагга қаласына жақын орналасқан Альберт көлінде дүниеге келді. Ол 1862 жылы 16 жасында Корнуоллдан эмиграциялаған фермер Ричард Блэйми мен оның Австралияда туған әйелі Маргареттің (құрметті аты Мюррей) ұлы еді. Квинсленд штатында және Вагга-Вагганың жанындағы Муррумбиджи өзені бойындағы шаруашылықтары сәтсіз аяқталғаннан кейін, әкесі Ричард Альберт көліндегі шағын жерге көшіп, фермалық табысын мал айдаушы және қой қырқу жұмысын қадағалаушы болып жұмыс істеу арқылы толықтырды. Блэйми әкесінің кәсібімен байланысты дағдыларды үйреніп, шебер атты жарады. Ол Вагга-Вагга Жоғары Мемлекеттік Мектебінде (қазіргі Вагга-Вагга Мемлекеттік Мектебі) оқыды, онда Австралиялық футбол ойнады және Армия кадеттері бөлімінің белсенді мүшесі болды. 13 жасында Вагга-Вагга Грамматикалық Мектебіне ауысты және екі жыл бойы бөлімшесінің бас кадеті болды. Блэйми 1899 жылы Лейк Альберт Мектебінде оқытушы болып еңбек жолын бастады. 1901 жылы Оңтүстік Вагга Мемлекеттік Мектебіне, ал 1903 жылы Батыс Австралияға көшіп барды, онда үш жыл бойы Фримантель Ұлдар Мектебінде сабақ берді. Ол сол жердегі кадеттер бөлімінің мергендік командасын жаттықтырып, Батыс Австралия Кубогында жеңіске жеткізді. Ол методист дінінде тәрбиеленді және шіркеуімен байланысын үзбеді. 1906 жылдың басында ол дін қызметкері болды, ал Батыс Австралиядағы шіркеу басшылары оған Карнарвондағы қосымша дін қызметкері лауазымын ұсынды.

Ерте әскери мансап

Австралия әскери күштерінің кадеттерге арналған оқу-әдістемелік штабы құрылғанда, Блэйми жаңа мүмкіндік көрді. Ол емтихан тапсырып, Австралияда үшінші орын алды, бірақ Батыс Австралияда бос орындар болмағандықтан тағайындалуға қол жеткізе алмады. Әскери билікпен хат алмасып, генерал-адъютанттың орынбасары, майор Джулиус Брухеге, басқа штаттағы бос орынның бірін алуға рұқсат беру керектігін жеткізді. Ол Виктория штатында лейтенант шенімен қызметке тағайындалды, 1906 жылдың қараша айында Викториядағы мектеп кадеттеріне жауапкершілікпен қызметін бастады және келесі жылғы 29 маусымда шені мен тағайындалуы расталды. Мельбурнда Блэйми, сол жердегі Методист шіркеуімен байланысы бар Торактағы брокердің қызы Минни Миллардпен танысты. Олар 1909 жылдың 8 қыркүйегінде оның үйінде үйленді. Оның тұңғыш баласы 1910 жылдың 29 маусымында дүниеге келді және атыс оқиғасында қаза болған Блэймидің досы Чарльз Миддлтонның құрметіне осылай аталып, бірақ отбасы оны әрдайым Долф деп атады. Төрт жылдан кейін тағы бір ұл, Томас дүниеге келді. Блэйми 1910 жылдың 1 желтоқсанында капитан шеніне көтеріліп, 12-ші бригада аймағының бастығы болды. Одан кейін ол штаб колледжіне түсуді көздеді. Англиядағы Камберли және Үндістандағы Кветтада екі британдық штаб колледжі болды, және 1908 жылдан бастап әр жыл сайын әрқайсысына Австралия армиясы үшін бір орын бөлінді. Австралиялық офицерлердің ешқайсысы қатаң түсіру емтихандарын өте алмады, бірақ оларға қатысуға рұқсат беру үшін бұл талаптан бас тартылды. 1911 жылы Блэйми алғашқы австралиялық офицер болып, түсіру емтиханын сәтті тапсырды. Ол 1912 жылы Кветтада оқуын бастады, өте жақсы оқып, 1913 жылдың желтоқсанында курсты аяқтады. Әдетте, Австралия штаб колледжін бітірген түлектер өз білімін британдық немесе британдық үнді армиясының штабына жіберумен жалғастырады. Ол бастапқыда Равалпиндидегі Корольдік атқыштар корпусының 4-ші батальонына, содан кейін Солтүстік-Батыс шекарасындағы Кохат бригадасының штабына бекітілді. Соңында ол Шимал қаласындағы Армия штабының бас штабына тағайындалды. 1914 жылдың мамыр айында ол қосымша оқу үшін Ұлыбританияға жіберілді, ал оның отбасы Австралияға қайтып келді. Ол Түркияны (Дарданеллді қоса), Бельгияны және Франко-пруссия соғысының шайқас алаңдарын аралады. Англияда ол Уэссекс дивизиясының штабындағы міндеттерді атқаруға дейін Тидворттағы 4-ші драгун гвардиясына қысқа мерзімге қосылды. 1914 жылдың 1 шілдесінде ол майор шеніне көтерілді.

With the creation of the Cadet Instructional Staff of the Australian Military Forces, Blamey saw a new opportunity. He sat the exam and came third in Australia, but failed to secure an appointment as there were no vacancies in Western Australia. After correspondence with the military authorities he persuaded the Deputy Assistant Adjutant General, Major Julius Bruche, that he should be given the option of taking up an appointment for one of the vacancies in another state. He was appointed to a position in Victoria with the rank of lieutenant, commencing duty in November 1906 with responsibility for school cadets in Victoria, and was confirmed in his rank and appointment the following 29 June. In Melbourne, Blamey met Minnie Millard, the daughter of a Toorak stockbroker who was involved in the Methodist Church there. They were married at her home on 8 September 1909. His first child was born on 29 June 1910, and named Charles Middleton after a friend of Blamey's who had died in a shooting accident; but the boy was always called Dolf by his family. A second child, a boy named Thomas, was born four years later. Blamey was promoted to captain on 1 December 1910, and became brigade major of the 12th Brigade Area. He then set his sights on attending staff college. There were two British staff colleges, at Camberley in England and Quetta in India, and from 1908 one position was set aside for the Australian Army at each every year. No Australian officers managed to pass the demanding entrance examinations, but this requirement was waived to allow them to attend. In 1911, Blamey became the first Australian officer to pass the entrance examination. He commenced his studies at Quetta in 1912, and performed very well, completing the course in December 1913. The usual practice was for Australian staff college graduates to follow their training with a posting to a British Army or British Indian Army headquarters. He was initially attached to the 4th Battalion, King's Royal Rifle Corps at Rawalpindi, and then the staff of the Kohat Brigade on the North West Frontier. Finally, he was assigned to the General Staff at Army Headquarters at Shimal. In May 1914, he was sent to Britain for more training, while his family returned home to Australia. He visited Turkey (including the Dardanelles), Belgium, and the battlefields of the Franco Prussian War en route. In England he spent a brief time on attachment to the 4th Dragoon Guards at Tidworth before taking up duties on the staff of the Wessex Division, at that time entering its annual camp. On 1 July 1914, he was promoted to major.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Блэйми Соғыс министрлігіне ауыстырылды, онда ол барлау бөлімінде жұмыс істеді, корольге және соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы лорд Китченерге күнделікті шолу дайындады. Австралия армиясында толық даярланған штаб офицерлері сирек және құнды болды, сондықтан Блэйми әлі де Ұлыбританияда болғанда Австралия императорлық күштеріне (АИФ) генерал-штаб офицері, 3-дәреже (барлау) қызметіне тағайындалды, генерал-майор Уильям Бриджестің 1-ші дивизиясының штабында. Осыған байланысты ол 1-ші дивизияның GSO1, подполковник Бруденелл Уайтке есеп берді. 1914 жылдың қараша айында полковник Гарри Шоуэлмен бірге Мысырға жол тартты, онда Австралия жасағына қосылды. Оның GSO 3 қызметіне тағайындалуы 10 желтоқсаннан күшіне енді.

Галлиполи

Бриджес, Уайт және 1-ші дивизия штабының басқа мүшелерімен бірге Блэйми соғыс кемесінен траулермен шығып, 1915 жылғы 25 сәуірде сағат 07:20-де Анзак шығанағындағы жағажайға қонды. Ол полковник Джеймс Маккейдің 2-бригадасының 400-ші биіктіктегі күштерін бағалау үшін жіберілді. Олардың қажет екенін растады, содан кейін күштер жіберілді. 1915 жылғы 13 мамыр түнде Блэйми, 1-ші дивизияның барлау офицері ретінде өзі, сержант Дж. Х. Уилл және бомбардиер А. А. Орчардтан тұратын топты түрік шебінің артына, жағажайды мазалаған Зәйтүн ағашындағы қаруларды табу үшін жетектеді. Пайн Ридж маңында сегіз түрік сарбазы жақындады; олардың бірі Орчардты пышақтауға ұмтылғанда, Блэйми түрікке револьверімен атты. Соңынан болған шайқаста алты түрік сарбазы қаза тапты. Ол патрульді австралиялық шепке қайтарды, бірақ қаруды таба алмады. Осы ісі үшін ол құжаттарда есімдері тізілді. Блэйми әрқашан техникалық жаңалықтарға қызығушылық танытып, дәстүрден тыс идеяларды қабылдады. Ол Галлиполиде перископты мылтықты қабылдауға ықпал етті, ол алдыңғы қатарды тексеру кезінде көрген құрылғы. Ол өнертапқыш, капрал В. К. Б. Бичтің идеясын дамыту үшін дивизия штабына жіберді. Бірнеше күн ішінде жоба жетілдіріліп, перископты мылтықтар Австралия бекіністерінде қолданыла бастады. 1915 жылғы 21 шілдеде Блэйми генерал-штаб офицері, 2-дәрежелі (GSO2) қызметіне тағайындалды. 2 тамыздан бастап ол Египеттегі жаңадан құрылған 2-ші дивизия штабына оның көмекші адъютанты және генерал-квартирмейстері (AA&QMG) ретінде қосылды – дивизияның аға әкімшілік қызметкері. Оның командирі генерал-майор Джеймс Гордон Легге осы лауазымға австралиялық полковникті тағайындауды жөн көрді, өйткені британдық офицер әскерлерге тиісті күтім жасамайды деп ойлады. 1915 жылғы 29 тамызда 2-ші дивизия штабы Галлиполиге аттанды, бірақ Блэйми геморройдан операция жасатуға мәжбүр болғандықтан Мысырда қалды. Ол 1915 жылғы 25 қазанда Анзаққа оралды және науқанның соңына дейін онда қалды.

Along with Bridges, White, and other members of 1st Division headquarters, Blamey left the battleship in a trawler and landed on the beach at Anzac Cove at 07:20 on 25 April 1915. He was sent to evaluate the need for reinforcements by Colonel James McCay's 2nd Brigade on the 400 Plateau. He confirmed that they were needed, and the reinforcements were sent. On the night of 13 May 1915, Blamey, in his capacity as 1st Division intelligence officer, led a patrol consisting of himself, Sergeant J. H. Will and Bombardier A. A. Orchard, behind the Turkish lines in an effort to locate the Olive Grove guns that had been harassing the beach. Near Pine Ridge, an enemy party of eight Turks approached; when one of them went to bayonet Orchard, Blamey shot the Turk with his revolver. In the action that followed, six Turks were killed. He withdrew his patrol back to the Australian lines without locating the guns. For this action, he was mentioned in despatches. Blamey was always interested in technical innovation, and was receptive to unorthodox ideas. He was instrumental in the adoption of the periscope rifle at Gallipoli, a device which he saw during an inspection of the front line. He arranged for the inventor, Lance Corporal W. C. B. Beech, to be seconded to division headquarters to develop the idea. Within a few days, the design was perfected and periscope rifles began to be used throughout the Australian trenches. On 21 July 1915 Blamey was given a staff appointment as a general staff officer, Grade 2 (GSO2), with the temporary rank of lieutenant colonel. and with effect from 2 August joined the staff of the newly formed 2nd Division in Egypt as its assistant adjutant and quartermaster general (AA&QMG) – the senior administrative officer of the division. Its commander, Major General James Gordon Legge, preferred to have an Australian colonel in this post as he felt that a British officer might not take such good care of the troops. The 2nd Division Headquarters embarked for Gallipoli on 29 August 1915, but Blamey was forced to remain in Egypt as he had just had an operation for haemorrhoids. He finally returned to Anzac on 25 October 1915, remaining for the rest of the campaign.

Батыс майдан

1916 жылы австралиялық әскерлер Батыс майданға көшкеннен кейін, Блэйми 10 шілдеде 1-дивизияға GSO1 ретінде қайта оралды. Позьер шайқасында ол қаланы басып алған шабуыл жоспарын жасады, осыған байланысты тағы бір мақтау алды және 1917 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде «Дистінгвишд Сервис орденімен» марапатталды. Ол бригада командиріне үміткер ретінде қарастырылды, бірақ ешқашан батальонға басшылық етпеген, ал бұл бригада командирінің лауазымына көтерілудің әдеттегі шарты саналды. Сондықтан ол 1916 жылдың 3 желтоқсанында 2-ші жаяу әскер батальонына командир болып тағайындалды. 28 желтоқсанда Блэйми, жоғары ранкті батальон командирі ретінде, 1-ші жаяу әскер бригадасының атқарушы командирінің міндетін уақытша атқарды. 1917 жылдың 9 қаңтарында ол демалысқа шығып, командалық міндетін подполковник Ивен Маккейге тапсырды. Алайда, Бас штаб (GHQ) BEF штаб колледжінің түлегі екенін білген соң, ол I ANZAC корпусына «мұндай офицерлерді батальондарға командирлік етуге босатуға кеңес бермейміз, егер олар штабтағы қызметтеріне лайық емес екенін дәлелдемесе» деп еске салды. Сондықтан Блэйми 1-ші дивизия штабына оралды. Алайда, генерал-лейтенант сэр Уильям Бёрдвуд Блэймиді 1916 жылдың 1 желтоқсанына дейін толық полковникке көтерді, осылайша оны техникалық тұрғыдан жақында тағайындалған бригада генералдарынан жоғары деңгейге жеткізді, бірақ бұл шен уақытша ғана болды. Оның дивизия командирі генерал-майор Х. Б. Уокер осы кезеңде батальон мен бригаданы басқарғаны үшін Блэймиді мақтауға ұсынды, бірақ батальон уақыттың көп бөлігін желіден тыс өткізді және маңызды шайқастар болған жоқ. Блэйми 1917 жылдың 27 тамызынан 4 қыркүйегіне дейінгі демалыс кезеңінде 2-ші бригаданың атқарушы командирі де болды. 8 қыркүйекте ол құсу мен жөтелден ауруханаға жатты. Ол Англияға жіберілді, онда 22 қыркүйекте лондондық 3-ші бас ауруханаға шалдыққан псориазды емдеуге жатты және 1917 жылдың 8 қарашасына дейін қызметке оралмады. Ол 1918 жылғы Жаңа жыл тізімінде Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің серігі атанды және 1918 жылдың мамыр айында тағы бір мақтау алды. 1918 жылдың 1 маусымында генерал-лейтенант Джон Монаш Бёрдвудтың орнын басып, Австралия корпусының командирі болды, ал Блэйми Уайтты корпустың бригадир генерал-штабының (BGGS) орынбасары ретінде алмастырып, бригадир генерал шеніне көтерілді. Ол соғыстың соңғы айларында Австралия корпусының табысына үлкен үлес қосты. Ол технологиялық жаңалықтарға қызығушылық танытты. Ол танктердің жаңа үлгілерінің мүмкіндіктеріне таң қалды және оларды Хамель шайқасында қолдануға шақырып, шайқастың табысына маңызды үлес қосты. Монаш Блэймидің тамыздағы Амен шайқасында және қыркүйектегі Гинденбург желісі шайқасында Австралия корпусының табысына қосқан үлесін мойындады. Осы шайқастар кезінде Австралия корпусының құрамында болған британдық 4-ші армияның генерал-майоры (MGGS) Арчибальд Монтгомери Массингберд, Блэймидің бұрынғы оқытушысы болды. Ол «Австралия корпусының штаб жұмысына қатты ризамын» деді. Монаш кейін былай деп жазды: Блэймидің Монашқа деген адалдығы соңғысының 1931 жылы қайтыс болғаннан кейін де жалғасты. Корпус штабының бастығы қызметін атқарғаны үшін Блэйми 1919 жылы Бат орденінің серігі атанды, екі рет мақтау алды және француздық «Croix de guerre 1914–1918» орденімен марапатталды.

After the Australian forces moved to the Western Front in 1916, Blamey returned to the 1st Division as GSO1 on 10 July. At the Battle of Pozières, he developed the plan of attack which captured the town, for which he received another mention in despatches, and was awarded the Distinguished Service Order in the 1917 New Year Honours. He was considered as a possible brigade commander, but he had never commanded a battalion, which was usually regarded as a prerequisite for brigade command. He was therefore appointed to command the 2nd Infantry Battalion on 3 December 1916. On 28 December, Blamey, as senior ranking battalion commander, took over as acting commander of the 1st Infantry Brigade. On 9 January 1917, he went on leave, handing over command to Lieutenant Colonel Iven Mackay. However, when General Headquarters (GHQ) BEF found out about this use of a staff college graduate, it reminded I ANZAC Corps that "it is inadvisable to release such officers for command of battalions unless they have proved to be unequal to their duties on staff". Blamey therefore returned to 1st Division Headquarters. Lieutenant General Sir William Birdwood did, however, promote Blamey to full colonel, backdated to 1 December 1916, thereby making him technically senior to a number of recently promoted brigadier generals, that rank being only held temporarily. His division commander, Major General H. B. Walker, had Blamey mentioned in despatches for this period of battalion and brigade command, although the battalion had spent most of the time out of the line and there had been no significant engagements. Blamey was also acting commander of the 2nd Brigade during a rest period from 27 August to 4 September 1917. On 8 September he was hospitalised with vomiting and coughing. He was sent to England where he was admitted to the 3rd London General Hospital for treatment for debilitating psoriasis on 22 September, and did not return to duty until 8 November 1917, He was made a Companion of St Michael and St George in the 1918 New Year's list, and received another mention in despatches in May 1918. On 1 June 1918, Lieutenant General John Monash succeeded Birdwood as commander of the Australian Corps, and Blamey was promoted to the rank of brigadier general to replace White as the corps Brigadier General General Staff (BGGS). He played a significant role in the success of the Australian Corps in the final months of the war. He remained interested in technological innovation. He was impressed by the capabilities of the new models of tanks and pressed for their use in the Battle of Hamel, where they played an important part in the success of the battle. Monash acknowledged Blamey's role in the Australian Corps' success in the Battle of Amiens in August and the Battle of the Hindenburg Line in September. The Major General General Staff (MGGS) of the British Fourth Army, of which the Australian Corps was a part during these battles, Major General Archibald Montgomery Massingberd, was a former instructor of Blamey's at Quetta. He declared himself "full of admiration for the staff work of the Australian Corps." Monash later wrote:

Blamey's loyalty to Monash would continue after the latter's death in 1931. For his services as Corps Chief of Staff, Blamey was appointed Companion of the Order of the Bath in 1919, mentioned in despatches twice more, and was awarded the French [[Croix de guerre 1914–1918 (France).

Жалпы қызметкерлер

Бламей жеті жылдық болмағаннан кейін 1919 жылғы 20 қазанда Австралияға оралды және Мельбурндағы Әскери штабтың Әскери операциялар директоры болды. Оның АИФ қызметі 1919 жылғы 19 желтоқсанда тоқтатылды, ал 1920 жылғы 1 қаңтарда ол бірден подполковник шеніне бекітіліп, полковникке тегіс шенге көтерілді, сондай-ақ 1918 жылғы 1 маусымнан бастап бригадир-генералдың құрметті шенімен марапатталды. 1920 жылғы мамыр айында Бас штабтың орынбасары болып тағайындалды. Оның алғашқы маңызды міндеті – Австралия Корольдік Әуе күштерін (RAAF) құру болды. Үкімет осы мәселе бойынша ұсыныстар беру үшін Армия-Теңіз күштерінен құрылған бірлескен комиссия құрды, онда Бламей және подполковник Ричард Уильямс Армия өкілдері болды. Бламей жеке әуе күшін құруды қолдады, бірақ ол Армия мен Теңіз күштеріне бағынышты болуын қалады. Дегенмен, ол Теңіз күштерінің подполковник Стэнли Гоблді бірінші басшы етіп тағайындау талабына қарсы тұрды. 1922 жылғы қарашада Бламей Империялық Бас штабта Австралия өкілі болу үшін Лондонға аттанды. Ол «Империялық Бас штаб тұжырымы толығымен өліп қалды» деп хабарлады. Британ армиясы Британ империясының қорғанысын үйлестіретін біріктірілген штаб тұжырымында көп пайда көре алмады. Ол Сингапур стратегиясын әзірлеуге қатысты және 1923 жылғы Империялық конференция үшін премьер-министр Стэнли Брюске бұл стратегия туралы баяндады, онда ол ресми түрде қабылданды. Бірақ, тіпті 1923 жылы да Бламей осы стратегияға күмәмен қарады. 1923 жылы Уайт Бас штаб бастығы қызметінен зейнеткерлікке шыққанда, Бламейдің оны алмастыруы күтілді, өйткені ол Франциядағы Австралия корпусының бас штабында қызмет еткен, бірақ жоғары шенді офицерлер, әсіресе генерал-майор Виктор Селлхайм, осыған қарсы болды. Оның орнына, генерал-инспектор, генерал-лейтенант сэр Гарри Шоуэлл Бас штаб бастығы болып тағайындалды, ал Бламейге екінші Бас штаб бастығы лауазымы берілді, онда ол Бас штаб бастығының көп бөлігін атқарды. Алда жылжу мүмкіндігін көре алмаған Бламей 1925 жылғы 1 қыркүйекте Тұрақты әскери күштерден милицияға өтті. Келесі 14 жыл бойы ол армияда жартылай штаттық әскери қызметкер болып қызмет етті. 1926 жылғы 1 мамырда ол 3-ші дивизияның 10-шы жаяу әскер бригадасының қолбасшылығын қабылдады. Бламей 1931 жылғы 23 наурызда 3-ші дивизияға қолбасшылық етті және 1929 мен 1939 жылдар аралығында осы шенге көтерілген төрт милиция офицерінің бірі болды – генерал-майор. 1937 жылы ол қосымша тізімге ауыстырылды.

Blamey arrived back in Australia on 20 October 1919 after an absence of seven years, and became director of Military Operations at Army Headquarters in Melbourne. His AIF appointment was terminated on 19 December 1919, and on 1 January 1920, he was simultaneously confirmed in the rank of lieutenant colonel and promoted to substantive colonel, also receiving the honorary rank of brigadier general with effect from 1 June 1918. In May 1920, he was appointed Deputy Chief of the General Staff. His first major task was the creation of the Royal Australian Air Force (RAAF). The government established a joint Army–Navy board to provide recommendations on the matter, with Blamey and Lieutenant Colonel Richard Williams as the Army representatives. Blamey supported the creation of a separate air force, albeit one still subordinate to the Army and Navy. He refused to yield, however, on his opposition to the Navy's demand that Lieutenant Colonel Stanley Goble become its first chief. In November 1922 Blamey embarked for London to be the Australian representative on the Imperial General Staff. He reported that the "conception of an Imperial General Staff was absolutely dead". The British Army saw little use in the concept of a combined staff which could coordinate the defence of the British Empire. He became involved with the development of the Singapore strategy, and he briefed Prime Minister Stanley Bruce on it for the 1923 Imperial Conference, at which it was formally adopted. Even in 1923, though, Blamey was sceptical about the strategy. When White retired as Chief of General Staff in 1923, Blamey was widely expected to succeed him, as he had as chief of staff of the Australian Corps in France, but there were objections from more senior officers, particularly Major General Victor Sellheim, at being passed over. Instead, the Inspector General, Lieutenant General Sir Harry Chauvel, was made Chief of General Staff as well, while Blamey was given the new post of Second CGS, in which he performed most of the duties of Chief of General Staff. Seeing no immediate prospects for advancement, Blamey transferred from the Permanent Military Forces to the Militia on 1 September 1925. For the next 14 years he would remain in the Army as a part time soldier. On 1 May 1926 he assumed command of the 10th Infantry Brigade, part of the 3rd Division. Blamey stepped up to command the 3rd Division on 23 March 1931, and was promoted to major general, one of only four Militia officers promoted to this rank between 1929 and 1939. In 1937 he was transferred to the unattached list.

Виктория полициясының бас комиссары

1923 жылы Виктория полициясы ереуілге шықты, ал Монаш пен Маккей полициялық міндеттерді орындау үшін арнайы жасақ құрды. 1925 жылы бас комиссар Александр Николсон денсаулығына байланысты қызметтен кеткеннен кейін Шауэл Бламейді осы лауазымға ұсынды. Ол 1925 жылдың 1 қыркүйегінде бес жылдық мерзімге бас комиссар болып тағайындалды, оның жылдық жалақысы 1500 фунт стерлинг болды (1925 жылы 3000 фунт стерлинг қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең). Бламей ереуілге себеп болған наразылықтарды шешуге кірісті, оларды «қате жолмен болғанымен де, әділ деп санады». Бламей жалақыны және жағдайларды жақсартты, сондай-ақ ереуілге қатысты Корольдік комиссияның ұсыныстарын іске қосты. Ол еңбегіне қарай жылдам жоғарылауды енгізуге тырысты, бірақ бұл Полиция қауымдастығында қолдау таппады және оның ізбасарлары одан бас тартты. Әскердегідей, ол жаңа идеяларды қабылдауға дайын екенін көрсетті. Ол полиция иттерін енгізді және екі жақты радиобайланыспен жабдықталған полиция машиналарын санын 1925 жылы бірден 1930 жылы бесеуге дейін көбейтті. Сондай-ақ, әйел полицейлердің санын арттырды. Бламей билікке келгеннен кейін көп ұзамай өзінің алғашқы және ең үлкен даулы оқиғасына қатысты. 1925 жылдың 21 қазанында Фицройдегі бордельге жасалған шабуыл кезінде полиция Бламейге тиесілі полиция белгісін, No. 80 нөмірін тапты. Бламей кейіннен Францияда онымен бірге қызмет өткерген досына кілттерін, оның ішінде белгісін бергенін айтты, соның арқасында ол адам Бламейдің әскери-теңіз клубындағы шкафынан ішімдік ішуге мүмкіндік алған. Оның сөзін сол кезде онымен бірге болған досы Стэнли Савидж растады. Бламей сол адамды қорғады, ол үйленген және балалары бар екенін айтты, бірақ оның есімін ашудан бас тартты. Адамның кім екені ешқашан анықталған жоқ, бірақ детективтер мен бордель иесінің берген сипаттамалары Бламейге сәйкес келмеді. 1920 жылдары Викторияда ішімдікке қатысты қатаң және шектеулі заңдар болды, соның ішінде әйгілі сағат алтыда жабылу ережесі. Бламей полицияның міндеті заңдарды орындау екенін, тіпті олар оларды қолдамаса да, қабылдады. Көптеген азаматтар бұл көзқараспен келіспей, полиция мұндай заңдарды орындамауы керек деп санайды. Бламей жеке өмірі мен жұмысы арасында айқын шекара салды. Оның қонақ үйде болуы әрқашан құпталады, себебі ол жерде ішімдік ішуге болады, өйткені ол болғанда рейд жасалмайтыны белгілі болды; бірақ басқа азаматтар сол заңдарды бұзғаны үшін тұтқындалғанда бұл әділетсіздік деп есептеді. Полиция комиссары Бламей 1928 жылғы Су жағалау жұмысшылары федерациясының дау-дамайы кезінде полицияның әрекеттерін қорғады, оның барысында полиция оқ атып, Галлиполи ардагері болған ереуілдегі жұмысшыны өлтірді және бірнешеуін жарақаттады. Оның профсоюзшыларға қатысты ұстанымы оның коммунизмге қарсы қатал көзқарасын көрсетеді, сондықтан солшыл үкіметтермен қарым-қатынасы шиеленіскен. Бламей 1930 жылы бас комиссар болып қайта тағайындалды, бірақ жылдық жалақысы 1250 фунт стерлингке төмендетілді (1930 жылы 2500 фунт стерлинг қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең). Бір жылдан кейін ол одан әрі төмендетілді, 785 фунтқа дейін (1931 жылы 1570 фунт стерлинг қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең), Ұлы депрессияның салдарынан болған қысқартуларға байланысты. Оның әйелі Минни ауыр сырқатқа шалдықты, және 1930 жылдан бастап ол онымен бірге қоғамдық шараларға қатыспайтын болды. Оның ұлы Дольф, қазір RAAF ұшқыштар офицері, 1932 жылдың қазан айында Ричмонд RAAF базасында болған авиа апатта қаза тапты, ал Минни 1935 жылдың қазан айында қайтыс болды. Бламей 1935 жылғы Жаңа жылдық құрметке ие болды, ал 1936 жылы ол Сент-Джон орденінің командирі болып тағайындалды. Екінші даулы оқиға 1936 жылы болды, ол Бламей қылмыстық тергеу бөлімінің бастығы Джон О'Коннелл Брофидің атылуы туралы мәліметтерді жасыруға тырысты, оны Бламей осы лауазымға тағайындаған болатын. Рас айту үшін, Брофи екі әйел досы мен жүргізушісін полиция хабаршысымен кездесуге алып кеткен. Олар хабаршыны күтіп тұрған кезде қарулы қарақшылар оларға шабуыл жасады, ал Брофи оқ атып, өзі жараланды. Екі әйелдің жеке басын жасыру үшін Бламей бастапқыда Брофи өзін (үш рет) абайсызда атып өлтіргенін мәлімдеген баспасөз хабарламасын шығарды. Премьер-министр Альберт Данстан Бламейге отставкаға кетуді немесе жұмыстан босатуды ұсынды. Соңғысы зейнетақы құқығын және мемлекеттік қызметте немесе армияда болашақта жұмысқа орналасу мүмкіндігін жоғалтуды білдірді. 9 шілдеде 1936 жылы ол өтінішін берді.

In 1923, the Victoria Police went on strike, and Monash and McCay established a Special Constabulary Force to carry out police duties. After the Chief Commissioner, Alexander Nicholson, resigned for ill health in 1925, Chauvel recommended Blamey for the post. He became Chief Commissioner on 1 September 1925 for a five year term, with a salary of £1,500 per annum (3000.0 in 1925 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Blamey set about addressing the grievances that had caused the strike, which he felt "were just, even if they went the wrong way about them". Blamey improved pay and conditions, and implemented the recommendations of the Royal Commission into the strike. He attempted to introduce faster promotion based on merit, but this was unpopular with the Police Association, and was abandoned by his successors. As in the Army, he showed a willingness to adopt new ideas. He introduced police dogs, and increased the number of police cars equipped with two way radios from one in 1925 to five in 1930. He also boosted the numbers of policewomen on the force. Blamey became involved in his first and greatest scandal soon after taking office. During a raid on a brothel in Fitzroy on 21 October 1925, the police encountered a man who produced Blamey's police badge, No. 80. Blamey later said that he had given his key ring, which included his badge, to a friend who had served with him in France, so that the man could help himself to some alcohol in Blamey's locker at the Naval and Military Club. His story was corroborated by his friend Stanley Savige, who was with him at the time. Blamey protected the man in question, who he said was married with children, and refused to identify him. The man has never been identified, but the description given by the detectives and the brothel owner did not match Blamey. During the 1920s, Victoria had repressive and restrictive drinking laws, including the notorious six o'clock closing. Blamey took the position that it was the job of the police to enforce the laws, even if they did not support them. Many members of the public did not agree with this attitude, maintaining that the police should not uphold such laws. Almost as controversially, Blamey drew a sharp distinction between his personal life and his job. His presence in a hotel after closing time was always welcome, as it meant that drinking could continue, for it was known that it would not be raided while he was there; but other citizens felt that it was unjust when they were arrested for breaking the same laws. As Police Commissioner Blamey defended the actions of the police during the 1928 Waterside Workers' Federation dispute, during which police opened fire, killing a striking worker who was also a Gallipoli veteran, and wounding several others. His treatment of the unionists was typical of his hard line anti communist beliefs and as such his relations with left wing governments were tense. Blamey was re appointed as Chief Commissioner in 1930 but at a reduced salary of £1,250 per annum (2500.0 in 1930 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). A year later it was reduced still further, to £785 (1570.0 in 1931 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), due to cutbacks as a result of the Great Depression. His wife Minnie became an invalid, and by 1930 no longer accompanied him in public. His son Dolf, now an RAAF flying officer, was killed in an air crash at RAAF Base Richmond in October 1932, and Minnie died in October 1935. Blamey was knighted in the 1935 New Year Honours, and in 1936 he was appointed a Commander of the Venerable Order of Saint John. A second scandal occurred in 1936 when Blamey attempted to cover up details of the shooting of the superintendent of the Criminal Investigation Branch, John O'Connell Brophy, whom Blamey had appointed to the post. The story put about was that Brophy had taken two women friends and a chauffeur along with him to a meeting with a police informant. While they were waiting for the informant, they had been approached by armed bandits, and Brophy had opened fire and had himself been wounded. In order to cover up the identities of the two women involved, Blamey initially issued a press release to the effect that Brophy had accidentally shot himself (three times). The Premier, Albert Dunstan, gave Blamey the choice of resigning or being dismissed. The latter meant the loss of pension rights and any future prospects of employment in the Public Service or the Army. He reluctantly submitted his resignation on 9 July 1936.

Басқа іс-әрекеттер мен неке

1938 жылдың наурыз айынан бастап Блэйми "Сентинель" деген псевдониммен Мельбурнның 3UZ радиостанциясында халықаралық жағдайлар туралы апта сайынғы хабарлар беру арқылы табысын арттырды. Радиостанцияның бас менеджері Альфред Кемсли сияқты, Блэйми австралиялықтардың халықаралық жағдайлар туралы жеткіліксіз хабардар екенін ойлады және оларға жақын арада үлкен әсер ететін деп санайтын мәселелерге назар аударуға кірісті. Ол нацистік Германияның еврейлерді қуғындауына қатты наразы болды және Германия мен Жапон империясынан әлемдік бейбітшілікке анық және өсіп келе жатқан қауіп көрінді. Оның апта сайынғы 15 минуттық сөздері 1939 жылдың қыркүйек айының соңына дейін жалғасты, сол кезде ол ескерткен соғыс басталды. 1939 жылдың 5 сәуірінде ол 35 жастағы суретші, модельер Ольга Ора Фарнсвортқа Торактағы Сент-Джонс Англикан шіркеуінде үйленді.

Ұлттық қауіпсіздік лигасы

Бламей 1931 жылдан шамамен сегіз жыл бойы болған, фашистік жарымәскери топ ретінде сипатталатын, "Ақ армия" деп те белгілі жасырын оңшыл Ұлттық қауіпсіздік лигасының жетекшісі болды. Топқа полковник Фрэнсис Дерхам (Мельбурн заңгері) және кейін Викторияның бас судьясы болған полковник-лейтенант Эдмунд Херринг сияқты жоғары әскери шенді офицерлер кірді. Оның кейбір мүшелері Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Жаңа гвардия құрамында болған, ал екі топ та солшыл топтармен көшедегі төбелес шайқастарына қатысты. Бұл Австралияда коммунизмнің күшеуіне жауап ретінде жасалған деп хабарланды. Олардың мүшелері қару алып, католиктер немесе коммунистер жасаған төңкерістің алдын алуға дайын тұрды.

Адам ресурстары комитеті және әскери құралды жалдау

1938 жылдың қарашасында Блэйми Ұлт Достастығы үкіметінің адам күшін бақылау комитетінің төрағасы және жұмылдырудың бас бақылаушысы болып тағайындалды. Осылайша ол Германиямен немесе Жапониямен соғыс болған жағдайда әскерді кеңейтуге негіз салды, ол мұны енді сөзсіз болады деп есептеді. Ол 1938 жылдың қыркүйегінде 35 000 сандық ерікті жауынгерлер санын 1939 жылдың наурыз айында 70 000-ға дейін екі есеге артқан сәтті жұмылдыру науқанына жетекшілік етті. Галлиполиде және Францияда Блэймимен бірге қызмет еткен Генри Сомер Гуллетт пен Ричард Кейси үлкен соғыс болған жағдайда Блэймидің есімін премьер-министр Джозеф Лайонсқа бас қолбасшылыққа ұсынды. "Бізде керемет штаб офицерлері бар", - деді Кейси Лайонсқа, "бірақ Блэйми – командир. Міне, айырмашылық сонда". Лайонс бастапқыда Блэймидің моральдық қасиеттеріне қатысты алаңдады, бірақ Кейси мен Лайонс Блэймиді Канберраға шақырып кездесу өткізді, содан кейін Лайонс оны осы қызметке тағайындады. Лайонс 1939 жылдың 7 сәуірінде қайтыс болды, ал оның орнына премьер-министр болып Блэймидің тағы бір белгілі қолдаушысы Роберт Мензиес келді. Басқа екі офицер, генерал-майорлар Гордон Беннетт және Джон Лаварак та қарастырылды, олардың да күшті және жақсы байланыстары бар қолдаушылары болды, бірақ Блэймиден айырмашылығы, олар үкіметтің қорғаныс саясатын ашық сынады.

Таяу Шығыс

1939 жылғы 13 қазанда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанына бір ай өткен соң, Блэйми генерал-лейтенант болып жоғарылатылды және жаңа Екінші Австралия императорлық күштерінің бірінші құрамасы – 6-шы дивизияның командасына тағайындалды. Ол VX1 АИФ қызметтік нөмірін алды. Мензис командирлерді таңдауда шектеу қойып, оларды Армияның толық уақытты, тұрақты құрамы – Тұрақты әскери күштерден (PMF) емес, милициядан таңдауға мәжбүр етті. Бригада командирлері ретінде ол бригадирлер Артур Аллен, Лесли Морсхед және Стэнли Савиджиді таңдады. 6-шы дивизияның артиллериясына командалық ету үшін бригадир Эдмунд Херрингті, медициналық қызметтерге полковник Сэмюэл Бурстонды, ал инженерлік және байланыс бөлімдеріне подполковниктер Клайв Стил мен Джек Стивенсті тағайындады. Алленнен басқалары Мельбурндағы 3-шы дивизияның командирі болған кезінде онымен бірге қызмет еткен. Екі жоғары лауазымды штаб офицері ретінде ол екі PMF офицерін таңдады: полковник Сидней Роуэллді GSO1, ал подполковник Джордж Алан Вазиді AA&QMG қызметтеріне. 1940 жылдың ақпан айында Соғыс кабинеті екінші АИФ дивизиясын – 7-шы дивизияны құруға және 6-шы және 7-шы дивизияларды I корпус ретінде біріктіруге шешім қабылдады, ал Блэйми корпустың командирі болды. Блэймидің ұсынысы бойынша генерал-майор Ивен Маккей 6-шы дивизияның командалық лауазымына тағайындалды, ал генерал-лейтенант Джон Лаварак 7-шы дивизияның командалығын алды. Блэйми Роуэллді өзінің штаб бастығы етіп тағайындады және генерал-майор Генри Уинтерді әкімшілік офицері ретінде таңдады. 1940 жылдың маусым айында Блэйми Qantas ұшақ қайығымен Палестинаға ұшып келді. Ол өзінің әскерлеріне Палестинада полициялық міндеттерді атқаруға рұқсат бермеді және жергілікті еврей қауымымен жақын қарым-қатынас орнатып, олардың үйлерінде жиі қонақ болды. АИФ-тің бас қолбасшысы ретінде Блэйми 1914 жылы Бриджеске берілген жарғыға сәйкес әскери кеңеске емес, тікелей қорғаныс министріне жауап берді. Бұл оның күштері біртұтас бөлімдер ретінде сақталуын және Австралия үкіметінің алдын ала келісімісіз Австралия күштерінің орналастырылмауы немесе соғысқа тартылмауы қажеттігін талап етті. Блэйми икемсіз болған жоқ және әскери қажеттілік туған жағдайда австралиялық бөлімшелердің бөлінуіне рұқсат берді. Таяу Шығыстағы жағдайдың тұрақсыздығы салдарынан оның әскерлері кейде кеңінен тарап кетті. Алайда, дағдарыс аяқталғаннан кейін ол бөлімдердің бастапқы құрамына қайтаруын қалады. Бұл британдық қолбасшылармен қақтығысқа әкелді. Біріншісі 1940 жылдың тамызында болды, ол кезде Ұлыбританияның Таяу Шығыс айманының бас қолбасшысы, генерал сэр Арчибальд Уэвелл және Ұлыбританияның премьер-министрі Уинстон Черчилль 16-шы жаяу әскер бригадасына Мысырға көшуге бұйрық берді. Блэйми бригада әлі толық жабдықталмағанын айтып бас тартты, бірақ ақырында келісімге келді, бригада 6-шы дивизияның қалған бөлігімен қосылатыны туралы уәде алды. [[Файл:Томас Блэйми мүсіні Мельбурн.jpg|thumb|left|Мельбурндағы Кингс Домендегі фельдмаршал Блэймидің ескерткіш мүсіні, Реймонд Б. Эуэрстің суреті. Блэйми дәстүрлі ат емес, джипке отырғызылған. Бұл оның әскери қызметінің жылдарында армияның технологиялық трансформациясындағы рөлін көрсетеді. Оның көрегендігі мен табандылығы көптеген әскерлерін құтқарды, бірақ Грециядан эвакуациялауға кеткен ұшақтағы соңғы орынды ұлы Томға бергені үшін оның беделі төмендеді. Бұл науқан Ливиядағы науқанда байқаусыз қалған немесе түзетілмеген Австралия армиясының дайындығы, басшылығы және штаб жұмысындағы кемшіліктерді ашты. Науқанның қысымы Блэйми мен Роуэлл арасында жарылысқа әкелді, бұл маңызды салдарға ие болды. Роуэлл мен бригадир Уильям Бриджфорд Блэймидің Грециядағы әрекетіне қатысты сынды пікір білдіргенімен, бұл пікір кеңінен тараған жоқ. Уэвелл "Блэйми осы операцияларда өзін жақсы жауынгерлік қолбасшы ретінде көрсетті және жоғары командалық лауазымға лайық" деп хабарлады. Греция шайқасының саяси салдары 1941 жылдың сәуірінде Блэймидің Таяу Шығыс командасының бас қолбасшысының орынбасары болып тағайындалуына әкелді. Алайда, егер Уэвеллге бірдеңе болса, командалық Блэймиге өтпеуін қамтамасыз ету үшін британ үкіметі маусым айында сэр Генри Мэтленд Уилсонды генералға көтерді. Көп ұзамай Уэвеллдің орнын генерал сэр Клод Очинлек басты. Блэйми 1941 жылғы 24 қыркүйекте сол лауазымға көтеріліп, Монаш, Шоувел және Уайттан кейін осы лауазымға жеткен төртінші австралиялық болды. Виши Франциясына қарсы Сириядағы науқанда Блэйми Иерусалимдегі Король Давид қонақүйінен шайқасқа басшылық етуге тырысқан Уилсонның әрекетінен туындаған командалық қиындықтарды шешу үшін шешуші шаралар қолданды, Лаварактың I корпусының штабын араға салып. Блэйми Грецияда болмаған кезде АИФ бөлімдері кеңінен тарап кетті, күштер Кипрге орналастырылды, ал 9-шы дивизия мен 18-шы жаяу әскер бригадасы Тобрукта қоршауға түсті. Блэйми жылдың соңына дейін күштерін қайта құруға тырысады. Бұл Тобрукты босату мәселесі бойынша Очинлекпен қақтығысқа әкелді, онда Блэйми Бурстонның австралиялық әскерлерді медициналық себептермен босату керек деген кеңесімен келісті. Мензис және кейіннен оның ізбасары Джон Кертин Блэймиді қолдады, ал Очинлек пен Черчилль британдық 70-шы дивизиясымен австралиялық әскерлердің көп бөлігін алмастыруға мәжбүр болды. Таяу Шығыстағы науқандары үшін Блэйми 1942 жылғы 1 қаңтарда ванна орденінің рыцарь-командоры атанды. Ол сегізінші рет айрықша көзге түскені үшін мақталып, Бірінші дәрежелі грек соғыс кресімен марапатталды.

On 13 October 1939, a month after the outbreak of the Second World War, Blamey was promoted to lieutenant general, and appointed to command the 6th Division, the first formation of the new Second Australian Imperial Force, and received the AIF service number VX1. Menzies limited his choice of commanders by insisting that they be selected from the Militia rather than the Permanent Military Forces (PMF), the Army's full time, regular component. For brigade commanders he chose Brigadiers Arthur Allen, Leslie Morshead and Stanley Savige. He selected Brigadier Edmund Herring to command the 6th Division artillery, Colonel Samuel Burston for its medical services, and Lieutenant Colonels Clive Steele and Jack Stevens for its engineers and signals. All except Allen had previously served with him during his time commanding the 3rd Division in Melbourne. For his two most senior staff officers, he chose two PMF officers, Colonel Sydney Rowell as GSO1 and Lieutenant Colonel George Alan Vasey as AA&QMG. In February 1940, the War Cabinet decided to form a second AIF division, the 7th Division, and group the 6th and 7th Divisions together as I Corps, with Blamey as its commander. On Blamey's recommendation, Major General Iven Mackay was appointed to succeed him in command of the 6th Division, while Lieutenant General John Lavarack, a PMF officer, assumed command of the 7th Division. Blamey took Rowell with him as his corps chief of staff, and picked Major General Henry Wynter as his administrative officer. Blamey flew to Palestine on a Qantas flying boat in June 1940. He refused to allow his troops to perform police duties in Palestine, and established warm relations with the Jewish community there, becoming a frequent guest in their homes. As commander of the AIF, Blamey was answerable directly to the Minister of Defence, rather than to the Military Board, with a charter based on that given to Bridges in 1914. Part of this required that his forces remain together as cohesive units, and that no Australian forces were to be deployed or engaged without the prior consent of the Australian government. Blamey was not inflexible, and permitted Australian units to be detached when there was a genuine military need. Because the situation in the Middle East lurched from crisis to crisis, this resulted in his troops becoming widely scattered at times. When the crises had passed, however, he wanted units returned to their parent formations. This resulted in conflicts with British commanders. The first occurred in August 1940 when the British Commander in Chief Middle East Command, General Sir Archibald Wavell, and Prime Minister of the United Kingdom, Winston Churchill, ordered the 16th Infantry Brigade to move to Egypt. Blamey refused on the grounds that the brigade was not yet fully equipped, but eventually compromised, sending it on the understanding that it would soon be joined by the rest of the 6th Division. [[File:Thomas Blamey statue Melbourne. jpg|thumb|left|Memorial statue of Field Marshal Blamey in Kings Domain, Melbourne, by Raymond B. Ewers. Blamey is mounted on a jeep instead of the traditional horse. This conveys Blamey's role in the technological transformation of the Army that occurred during his years of service. His foresight and determination saved many of his men, but he lost credibility when he chose his son Tom to fill the one remaining seat on the aircraft carrying him out of Greece. The campaign exposed deficiencies in the Australian Army's training, leadership and staff work that had passed unnoticed or had not been addressed in the Libyan Campaign. The pressure of the campaign opened a rift between Blamey and Rowell, which was to have important consequences. While Rowell and Brigadier William Bridgeford were extremely critical of Blamey's performance in Greece, this opinion was not widely held. Wavell reported that "Blamey has shown himself a fine fighting commander in these operations and fitted for high command." The political fallout from the disastrous Battle of Greece led to Blamey's appointment as Deputy Commander in Chief Middle East Command in April 1941. However, to ensure that command would not pass to Blamey in the event of something happening to Wavell, the British government promoted Sir Henry Maitland Wilson to general in June. Soon afterwards, Wavell was replaced by General Sir Claude Auchinleck. Blamey was subsequently promoted to the same rank on 24 September 1941, becoming only the fourth Australian to reach this rank, after Monash, Chauvel and White. During the Syrian campaign against the Vichy French, Blamey took decisive action to resolve the command difficulties caused by Wilson's attempt to direct the fighting from the King David Hotel in Jerusalem by interposing Lavarack's I Corps headquarters. During Blamey's absence in Greece, AIF units had become widely scattered, with forces being deployed to Cyprus, and the 9th Division and the 18th Infantry Brigade coming under siege in Tobruk. Blamey would spend the rest of the year attempting to reassemble his forces. This led to a clash with Auchinleck over the relief of Tobruk, where Blamey accepted Burston's advice that the Australian troops there should be relieved on medical grounds. Menzies, and later his successor, John Curtin, backed Blamey, and Auchinleck and Churchill were forced to give way resulting in the relief of most of the Australian troops by the British 70th Division. For his campaigns in the Middle East, Blamey was created a Knight Commander of the Order of the Bath on 1 January 1942. He was Mentioned in Despatches for the eighth time, and was awarded the Greek War Cross, First Class.

Папуадағы науқан

thumb|Blamey with MacArthur in October 1942. MacArthur had flown to Port Moresby to consult with Blamey on logistical arrangements for the campaign in Papua. 1941 жылдың желтоқсанында Жапонияның соғысқа қосылуы Австралияны қорғау мәселесін өте шұғыл етті. Әскерде Беннетт немесе Лаварактың бас қолбасшы болып тағайындалуы мүмкін деген алаңдаушылық болды. 1942 жылдың наурыз айында Вази, Херринг және Стил армия министрі Франк Фордқа 50 жастан асқан барлық офицерлерді дереу зейнеткерлікке шығару және генерал-майор Хорас Робертсонды бас қолбасшы етіп тағайындау туралы ұсыныс жасады. Бұл "генералдардың көтерілісі" Бламейдің Таяу Шығыстан Австралия әскери күштерінің бас қолбасшысы болу үшін оралып келгені туралы жақсы жаңалықпен аяқталды. Генерал Дуглас Макартур 1942 жылдың наурыз айында Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының (SWPA) Жоғарғы қолбасшысы болу үшін Австралияға келді. Бас қолбасшы міндеттерін атқарумен қатар, Блэйми Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы одақтас құрлық әскерлерінің қолбасшысы болды. 23 наурызда Австралияға оралғаннан кейін қайта ұйымдастыру кезінде Блэйми Лаваракты Бірінші армияға, Маккейді Екінші армияға, ал Беннетті Батыс Австралиядағы III корпустың қолбасшысы етіп тағайындады. Вази Бас штабтың (DCGS) бас қолбасшысының орынбасары болды, Херринг Солтүстік территория күштерін, ал Робертсон 1-ші бронетанкті дивизияның командирі болды. Блэмидің одақтас құрлық әскерлерінің штабы (LHQ) Мельбурнда құрылды, бірақ МакАртурдың бас штабы (GHQ) 1942 жылдың шілдесінде Брисбенге көшкеннен кейін Блэми жақын маңдағы Сент-Люсияда (Квинсленд штаты) Advanced LHQ-ны құрды. thumb|left|Blamey and Lieutenant General Robert L. Eichelberger. Бірі гарнизондық бас киіп, екіншісі шапқыншы бас киіп жүр. Кокода жорығындағы австралиялықтардың жеңілісінен кейін одақтастардың басқару құрылымы күшті қысымға ұшырады. Макартур Австралияның өнерін қатты сынға алды және АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршаллға "австралиялықтар джунглидегі шайқаста жаумен теңсезе алмайтындығын дәлелдеді. Агрессивті басшылық жетіспейді" деді. Макартур Куртинге Бламиді Жаңа Гвинеяға жіберіп, жағдайды өзі басқаруға тиіс екенін айтты. Кейінірек Куртин: "Әскери істерді білмейтіндіктен, мен Бас қолбасшы Жаңа Гвинеяда болуы керек деп ойладым", - деп мойындады. Джек Бизли Бламейді ыңғайлы күнәнің құрбаны етеді деп ұсынды: "Морсби құлайды. Бламейді сол жерге жіберіп, онымен бірге құлап кетсін!". Бламейдің басқа амалы болмады, бірақ оның Жаңа Гвинея күшінің қолбасшысы болуы Роуэллге, ол жердегі I корпустың қолбасшысы, өзіне сенімсіздік таныту ретінде көрінді. Ашулы Роуэллдің көңіл-күйі жақсармады, және бірқатар келіспеушіліктерден кейін Блэйми Роуэллді қолбасшылық қызметінен босатып, оның орнына Херрингті тағайындады. Кейін тағы да алмастырулар болды. 22 қазанда Херринг 21-ші жаяу әскер бригадасының бригадирі Арнольд Поттсты ауыстырып, оның орнына бригадир Иван Догертиді тағайындады. Бес күннен кейін Блэйми Алленнің орнына Вазиді 7-ші дивизияның қолбасшысы етіп тағайындады. Генералдар ғана емес, басқа да адамдар да қызметтен алынды. Блэми 1942 жылдың қазанында Честер Уилмоттың әскери тілші ретінде аккредитациясын Пукапунялдағы кір жуушыдан төлем алғандығы туралы жалған ақпарат таратуы үшін жойды. Уилмот қайтадан жұмысқа қабылданды, бірақ 1942 жылдың 1 қарашасында Бламей тағы да Уилмоттың аккредитациясын тоқтатты, бұл жолы түпкілікті. Бламей 1942 жылдың 9 қарашасында 21-ші жаяу әскер бригадасына сөз сөйледі. Ресми тарихшы Дадли Маккартидің айтуынша, қорқыныш сезімі оның өзінің Макартурға және премьер-министрге қарсы тұруға батылдығы жетпегенімен салыстырылды. Роуэлл Бламейдің "менен сенімділік мәселесі бойынша министрлер кабинетімен күресуге қажетті "адамгершілік батылдықты" көрсетпегенін" сезінді. Американдық әскерлер Буна-Гона шайқасында ауыр жеңіліске ұшыраған кезде, Блэйми Макартурға қарсы шықты. Ал, "Американың" әскери-әуе күштерінің қолбасшысы генерал-лейтенант Джордж Кеннидің айтуынша, Блэй "Макартурдың ішінен бір қант қант тамырын жұтып, соғысқа түсетінін білгендіктен, көбірек австралиялықтарды жібергісі келетінін ашық айтты". 1943 жылдың қаңтар айында ол Буна-Гона майданына барып, өзінің қауіпсіздігіне алаңсыз болып, қаншалықты алға жылғанын Вазиге таң қалдырды. Бламей жапондық бекіністердің беріктігіне таңғалып, кейіннен тілшілерге австралиялық және американдық әскерлер кереметтер жасағанын айтты. 1943 жылдың қаңтарында Вау шайқасында Блэйми барлау мәліметтеріне сүйене отырып, шешулі әрекет етіп, 17-ші жаяу әскер бригадасын Милне-Бейден уақтылы түрде жапондық шабуылды жеңу үшін ауыстырды. Ресми тарихшы Дадли Маккарти кейіннен былай жазды:

thumb|Blamey with MacArthur in October 1942. MacArthur had flown to Port Moresby to consult with Blamey on logistical arrangements for the campaign in Papua.|alt=A group of men in uniforms. The defence of Australia took on a new urgency in December 1941 with the entry of Japan into the war. Within the Army there was a concern that Bennett or Lavarack would be appointed as commander in chief. In March 1942, Vasey, Herring and Steele approached the Minister for the Army, Frank Forde, with a proposal that all officers over the age of 50 be immediately retired and Major General Horace Robertson be appointed commander in chief. This "revolt of the generals" collapsed with the welcome news that Blamey was returning from the Middle East to become commander in chief of Australian Military Forces. General Douglas MacArthur arrived in Australia in March 1942 to become Supreme Commander South West Pacific Area (SWPA). In addition to his duties as commander in chief, Blamey became commander of Allied Land Forces, South West Pacific Area. In the reorganisation that followed his return to Australia on 23 March, Blamey appointed Lavarack to command the First Army, Mackay to command the Second Army, and Bennett to command the III Corps in Western Australia. Vasey became deputy chief of the general staff (DCGS), while Herring took over Northern Territory Force, and Robertson became commander of the 1st Armoured Division. Blamey's Allied Land Forces Headquarters (LHQ) was established in Melbourne, but after MacArthur's General Headquarters (GHQ) moved to Brisbane in July 1942, Blamey established an Advanced LHQ in nearby St Lucia, Queensland. thumb|left|Blamey and Lieutenant General Robert L. Eichelberger.|alt=Two men in uniforms, without ties. One wears a garrison cap while the other wears a slouch hat. The Allied command structure was soon put under strain by Australian reverses in the Kokoda Track campaign. MacArthur was highly critical of the Australian performance, and confided to the Chief of Staff of the United States Army, General George Marshall, that "the Australians have proven themselves unable to match the enemy in jungle fighting. Aggressive leadership is lacking." MacArthur told Curtin that Blamey should be sent up to New Guinea to take personal command of the situation. Curtin later confessed that "in my ignorance (of military matters) I thought that the Commander in Chief should be in New Guinea." Jack Beasley suggested that Blamey would make a convenient scapegoat: "Moresby is going to fall. Send Blamey up there and let him fall with it!" Blamey felt he had no choice, but his assumption of command of New Guinea Force sat uneasily with Rowell, the commander of I Corps there, who saw it as displaying a lack of confidence in him. A petulant Rowell would not be mollified, and, after a series of disagreements, Blamey relieved Rowell of his command, replacing him with Herring. More reliefs followed. Herring relieved Brigadier Arnold Potts of the 21st Infantry Brigade, replacing him with Brigadier Ivan Dougherty on 22 October. Five days later, Blamey replaced Allen as the 7th Division's commander with Vasey. Nor were generals the only ones to be removed. Blamey cancelled Chester Wilmot's accreditation as a war correspondent in October 1942 for spreading a false rumour that Blamey was taking payments from the laundry contractor at Puckapunyal. Wilmot was reinstated, but on 1 November 1942, Blamey again terminated Wilmot's accreditation, this time for good. Blamey made a controversial speech to the 21st Infantry Brigade on 9 November 1942. According to the official historian, Dudley McCarthy:
The implication of cowardice was seen as contrasting with his own inability to stand up to MacArthur and the Prime Minister. Rowell felt that Blamey "had not shown the necessary 'moral courage' to fight the Cabinet on an issue of confidence in me." When American troops suffered serious reverses in the Battle of Buna–Gona, Blamey turned the tables on MacArthur. According to Lieutenant General George Kenney, the commander of Allied Air Forces, Blamey "frankly said he would rather send in more Australians, as he knew they would fight a bitter pill for MacArthur to swallow". In January 1943, he visited the Buna–Gona battlefield, surprising Vasey at how far forward he went, seemingly unconcerned about his safety. Blamey was impressed by the strength of the Japanese fortifications that had been captured, later telling correspondents that Australian and American troops had performed miracles. At the Battle of Wau in January 1943, Blamey won the battle by acting decisively on intelligence, shifting the 17th Infantry Brigade from Milne Bay in time to defeat the Japanese attack. The official historian, Dudley McCarthy, later wrote:

Папуа кампаниясы үшін Макартур Бламейге американдық Еңбек орденін берді, ал 1943 жылдың 28 мамырында Бламей Британ империясының Ұлы крест иегері аталды. Бұл ерекше жағдай болды, өйткені Австралияның Лейборист партиясының саясаты бойынша рыцарьдық атақтар берілмейтін, бірақ Солтүстік Африка кампаниясы үшін британ үкіметінің британдық және американдық офицерлерге берген наградаларына жауап ретінде жасалды. Бламейдің және Херрингтің рыцарьдық атақтары Лейборист үкіметінің австралиялық әскерге берген соңғы наградалары болды.

Жаңа Гвинеялық науқан

МакАртур мен Блэйми арасындағы қарым-қатынас көбінесе жақсы болды, және олар бір-бірінің қабілеттерін жоғары бағалады. МакАртурдың басты қарсылығы – Блэймидің АМФ бас қолбасшысы және одақтас құрлық әскерлерінің қолбасшысы ретінде толығымен оның бағынысында болмауы еді. Ресми тарихшы Гавин Лонг былай деді:

|thumb|left|Блэйми 1943 жылдың қыркүйек айында Лае маңындағы операциялар туралы журналистерге брифинг беріп тұр. Көлемді модель осы науқанды жоспарлау үшін арнайы жасалған.|alt=Пикелі бас киім киген әскери адам топографиялық модельдің бір бөлігіне назар аудару үшін көрсеткіш қолданып тұр. Оның айналасында бас киімсіз әскери адамдар тұр. Келесі операция – МакАртурдың «Дөңгелек» операциясы, ол Рабаулдағы маңызды жапон базасына қарсы бағытталған. Австралия армиясына Хуон түбегін басып алу міндеті жүктелді. Блэймиге Жаңа Гвинея күштеріне жеке басшылық етуді қайтадан тапсырылды. Ол Герринг пен Фрэнк Берримен бірге әзірлеген жоспар бойынша, Лаеден жапон күштерін Саламауаға жасалған демонстрация арқылы алшақтатып, содан кейін Лаені қос қоршаумен басып алуды көздеді. Блэйми жаңа технологияларды ұнатты. Оның жоспары 2-ші инженерлік арнайы бригаданың десанттық кемелерін пайдалануды көздеді, және ол Маркхэм өзенін десантшылардың көмегімен кесіп өтуді жоспарлады. Жабдықтар салыстырмалы түрде жаңа өнертабыс – ДУКВ көліктері арқылы жеткізілетін болды. Ол сондай-ақ тікұшақтарды алуға тырысты, бірақ RAAF қарсылық көрсетті және олар ешқашан жеткізілмеді. МакАртур Блэймидің стратегиясына енгізген бірқатар өзгерістерді қабылдады, олардың ең маңыздысы – Блэймидің Мадангқа шабуылынан бұрын Жаңа Британияға қону болды. Науқан жоспардан бұрын Лаеде сәтті аяқталды. Содан кейін Блэйми Жаңа Гвинея күштерінің басшылығын Маккейге тапсырып, Австралияға оралды. 7-ші дивизия Раму аңғары арқылы алға жылжыды, ал 9-шы дивизия Финшхафенге қонды. Кейіннен логистикалық қиындықтар мен жапондықтардың қарсылығына байланысты науқан баяулады. Блэйми Маккейдің, әуе апатында қаза тапқан штаб бастығы Херрингті алмастыру туралы өтінішіне жауап берді және бірден Морсхедті жіберді. 1944 жылдың ақпан айында Парламентте Блэймидің бірнеше генералдарды «жолдан шығарып» жібергені сынға алынды; Беннетт, Роуэлл, Маккей, Винтер, Херринг, Лаварак, Робертсон, Морсхед және Клоустың есімдері айтылды. Блэйми жауап берді,

thumb|left|Blamey briefs journalists on operations around Lae in September 1943. The scale model was specially constructed for the planning of this campaign.|alt=A man in uniform with peaked cap uses a pointer to draw attention to an aspect of a topographical model. A throung of men in uniforms without hats stands around him. The next operation was MacArthur's Operation Cartwheel, an advance on the major Japanese base at Rabaul. The Australian Army was tasked with the capture of the Huon Peninsula. Blamey was ordered to again assume personal command of New Guinea Force. His concept, which he developed with Herring and Frank Berryman, who had replaced Vasey as DCGS, was to draw the Japanese forces away from Lae with a demonstration against Salamaua, and then capture Lae with a double envelopment. Blamey remained a devotee of new technology. His plan called for the use of the landing craft of the 2nd Engineer Special Brigade, and he intended to cross the Markham River with the aid of paratroops. Supplies would be brought across the river using DUKWs, a relatively new invention. He also attempted to acquire helicopters, but met resistance from the RAAF, and they were never delivered. MacArthur accepted a number of changes that Blamey made to his strategy, probably the most notable of which was putting the landing on New Britain before Blamey's attack on Madang. The campaign started well; Lae was captured well ahead of schedule. Blamey then handed over command of New Guinea Force to Mackay and returned to Australia. The 7th Division then advanced through the Ramu Valley while the 9th Division landed at Finschhafen. The campaign then slowed owing to a combination of logistical difficulties and Japanese resistance. Blamey responded to a request from Mackay to relieve Herring, whose chief of staff had been killed in an aircraft accident. He immediately sent Morshead. In February 1944 there was criticism in Parliament of the way that Blamey had "side tracked" various generals; the names of Bennett, Rowell, Mackay, Wynter, Herring, Lavarack, Robertson, Morshead and Clowes were mentioned. Blamey responded,

|thumb|right|300px|Жаңа Гвинея, Вевак аймағы, 1945 жыл. Блэйми (оң жақта) 6-дивизияны аралап, оның қолбасшысы генерал-майор Джек Стивенс (сол жақта) және бас сигнал офицері генерал-майор Колин Симпсонмен (солдан үшінші) сөйлеседі.|alt=Пикелі бас киім киген, галстуксіз төрт ер адам. Фрэнк Форд Блэймиді көп генералдары үшін сынға алды. Блэйми Австралия армиясында 15 741 ер және әйел сайын бір генерал бар екенін, ал Британ армиясында 9090 сайын бір генерал бар екенін ғана айта алды. Блэйми Уильям Данстан мен The Herald және Weekly Times газеттері тобының Кит Мердоктың оған қарсы жүргізген бұқаралық ақпарат құралдарындағы науқанына ренжіді, бірақ Жаңа Гвинеядағы табыс газетте көзқарастың өзгеруіне әкелді, және Блэйми тіпті 1944 жылы Мердоктан кешкі асқа шақыруды қабылдады. Дегенмен, одан да маңызды бір жеңіс болды. Армия 1942 жылы соғыста малариядан ауыр зардап шеккен. Блэйми Эдвард Форд пен Нил Гамильтон Фэрлидің кеңесін қабылдады және олардың ауруды бақылаудағы табысты әрекеттерін қатты қолдады. Бұл мәселемен танысу үшін Блэйми Мэнсонның «Тропикалық аурулар» атты стандартты медициналық оқулығын оқыды. Ол Говард Флоридің пенициллиннің дамуы жөніндегі жұмысын қолдады және Канберрадағы медициналық зерттеулер жөніндегі ұлттық институтты құру үшін Флоридің көрінісіне 200 000 фунт стерлинг (1925 жылы 400 000 фунт) бөлуді сұрап Кертинге хат жазды, ол ақырында Джон Кертин медициналық зерттеулер мектебіне айналды. Блэйми үкіметпен армияның мөлшері туралы келіссөздерге қатысты. Австралияны басып алу қаупі сейілгеннен кейін үкімет елдің ресурстарын, әсіресе жұмыс күшін қалай бөлу керектігін қайта қарастырды. Блэйми үш АИФ дивизиясын сақтауға міндеттеме беруді талап етті, өйткені тек оларды ғана экватордан солтүстікке, соңғы науқандар жүргізілетін жерге заңды түрде жіберуге болады. Ол Империяның әуе оқу жоспарын қысқартуды талап етті және Макартурдың австралиялық армияны негізінен логистикалық қолдау үшін пайдалану және жауынгерлік рөлдерді негізінен американдық әскерлерге қалдыру ұсынысына қарсы болды.

thumb|right|300px|Wewak Area, New Guinea, 1945. Blamey (right) visits the 6th Division, and talks with its commander, Major General Jack Stevens (left), and the Signal Officer in Chief Major General Colin Simpson (third from left).|alt=Four men in uniforms without ties, but wearing peaked caps. Frank Forde criticised Blamey for having too many generals. Blamey could only reply that the Australian Army had one general for 15,741 men and women compared to one per 9,090 in the British Army. Blamey was annoyed by the media campaign run against him by William Dunstan and Keith Murdoch of The Herald and Weekly Times newspaper group, but success in New Guinea led to a change of heart at the newspaper, and Blamey even accepted a dinner invitation from Murdoch in 1944. There was another victory, though, far more significant. The Army had taken heavy casualties from malaria in the fighting in 1942. Blamey took the advice of Edward Ford and Neil Hamilton Fairley, and strongly backed their ultimately successful efforts to control the disease. To acquaint himself with the issues, Blamey read through Manson's Tropical Diseases, the standard medical textbook on the subject. He promoted the work of Howard Florey on the development of penicillin, and wrote to Curtin urging that £200,000 (400000.0 in 1925 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) be earmarked for Florey's vision of a national institute for medical research in Canberra, which ultimately became the John Curtin School of Medical Research. Blamey was involved in discussions with the government over the size of the Army to be maintained. Now that the danger of invasion of Australia had passed, the government reconsidered how the nation's resources, particularly of manpower, should be distributed. Blamey pressed for a commitment to maintain three AIF divisions, as only they could legally be sent north of the equator where the final campaigns would be fought. He urged that the Empire Air Training Scheme be curtailed, and opposed MacArthur's proposal to use the Australian Army primarily for logistic support and leave combat roles principally to American troops.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

1945 жылдың 2 қыркүйегінде МакАртур SWPA-ны таратып жіберді, ал 15 қыркүйекте Бламей отставкаға кетуді ұсынды. Соғыс аяқталды, ал бас қолбасшы лауазымы енді тек әкімшілік қызмет атқаруға арналған болып қалды. Оның ұсынысы қабылданбады, бірақ 14 қарашада үкімет күрт түрде 30 қарашада оның отставкасын қабылдағанын жариялады. Мельбурнда 66 бригадир мен генерал қатысқан қоштасу кеші өтті. Бламейге өзінің есептерін жазуға уақыт берілді және ол 1946 жылдың 31 қаңтарында ресми түрде зейнеткерлікке шықты. Форд Блэйден өзінің қызметі үшін қандай да бір сыйлық немесе марапат алғысы келе ме деп сұрады, ал Блэй генералдарына рыцарлық атақ беруді сұрады, бірақ Форд мұны іске асыра алмады. Соңында Форд Бламейге соғыс кезінде қолданған, Таяу Шығыста және Тынық мұхитының оңтүстік-батысында 50 000 миль (80467 км) жол жүрген «Буик» штаб машинасы сыйлады. Бламей Мельбурнға оралды, онда ол өзін бизнес істеріне, жазуға және бұрынғы әскери қызметшілердің әл-ауқатын жақсартуға арнады. 1948 жылдың қыркүйегінде Блэйми Жапонияға сапар жасады, онда оны Ивакуниге келген кезде Британдық одақтастық оккупациялық күштерінің қолбасшысы Хорас Робертсон жылы күтіп алды және RAAF құрмет сақшыларын ұсынды. МакАртур Блэмиді Токиоға жеткізу үшін өзінің «Батан» ұшағын жіберді, ол әуежайда Блэмиді күтіп алып, қайтадан жылы қарсы алды. 1940 жылдардың соңында Блэйми бұрынғы Ұлттық қауіпсіздік лигасына ұқсас «Ассоциация» ұйымына қатысты, ол мүмкін болатын коммунистік төңкеріске қарсы тұру үшін құрылған еді. Ол 1950 жылы денсаулығы нашарлағандықтан Морсхедке басшылықты табыстағанға дейін ұйымның төрағасы болды.

Маршал лауазымына көтерілу

|сурет|оң|түзу|Генерал-губернатор Уильям МакКелл 1950 жылдың 16 қыркүйегінде Гейдельберг қайта оралғандар ауруханасында төсек басында Бламейге фельдмаршал таяғын табыс етеді.|суреттің сипаттамасы=Армия формасы киген, пижама емес, аурухана төсегінде жатқан адам. Оның фуражкасы жамылғыда, ал қолында таяқ бар. Қара костюм және жолақты шалбар киген адам оған сөйлеу үшін иіліп тұр. Артқы жағында гүлдер мен ту бар. Мензис 1949 жылдың желтоқсан айында қайтадан премьер-министр болды және ол Бламейді 1945 жылдан бері талқыланып келген фельдмаршал шеніне көтеруге шешім қабылдады. Ұсыныс генерал-губернатор Уильям МакКелл арқылы Лондондағы Бэкингем сарайына жіберілді, ол доминион офицерін шенге көтеруге болмайды деп жауап бергендей болды. Мензис Ян Сматстың бұрыннан осы шенде болғанын көрсетті. Патшаның ресми хатшысы сэр Алан Ласселлз Бламейдің зейнеткер офицер болғандықтан фельдмаршал шеніне көтеріле алмайтынын мәлімдеді, бұл рас емес еді. Содан кейін Мензис Бламейді қайтадан активтік қызметке қойды. Бламей 1950 жылдың 8 маусымында Корольдің туған күніне арналған марапаттау рәсімінде фельдмаршал болып тағайындалды. Ол фельдмаршал шеніне жеткен жалғыз австралиялық. Бірнеше күннен кейін Бламей ауыр сырқатқа шалдығып, 1950 жылдың 16 қыркүйегінде Гейдельберг қайта оралғандар ауруханасында төсек басында МакКеллден фельдмаршал таяғын алды. Бламей 1951 жылдың 27 мамырында гипертониялық миге қан құйылудан қайтыс болды. Оның денесі 20 мың адам келген "Естелік" ғибадатханасында жатты. Оның мемлекеттік жерлеу рәсіміне Мельбурн көшелерінде шамамен 300 мың адам жиналды. Оның он генерал-лейтенанты қаралы рәсімге қатысты: Фрэнк Берриман, Уильям Бриджфорд, Эдмунд Херринг, Ивен Маккей, Лесли Морсхед, Джон Норткотт, Сидней Роуэлл, Стэнли Савидж, Вернон Стюрд және Генри Уэллс. Оның денесі Фокнер крематорийі мен Мемориалдық паркіне апарылды.

Мұра

Бас бармақ оң жақта Армия жаңадан қосылғандарды даярлау орталығының кіреберіс тақтасы. "Әскердің үйі" деген жазу Капоканың жаңадан шақырылғандарды оқытудағы рөлін көрсетеді. alt=Тақта бұталармен қоршалған. Онда Армияның "Көтерілетін күн" белгісі және "Бламей казармасы / Армия жаңадан қосылғандарды даярлау орталығы / Капока әскери аймағы / Салдаттың үйі" деп жазылған. Бламей Австралияда түрлі жолдармен құрметке ие, соның ішінде оның атымен аталған алаң, ол Австралия қорғаныс күштері мен Қорғаныс министрлігінің Рассел кеңсесінің бас кеңсесінің жанында орналасқан. Канберраның Кэмпбел ауданындағы Бламей көшесі мен Бламей алаңы да оның құрметіне аталған. Бламейдің мүсіні Мельбурнның Кингс Доменінде, Government House Drive және Birdwood даңғылының қиылысында, Джон Монашқа қарап тұр. Оны гранит пен қоладан Реймонд Б. Эверс жасап, 1960 жылдың ақпанында қалаға сыйға тартқан. Мүсінде Бламейдің дәстүрлі түрде атқа отырған немесе тік тұрған емес, Jeep машинасының жартылай жел әйнегін ұстап тұрғаны бейнеленген. Капокадағы Армия жаңадан қосылғандарды даярлау орталығы орналасқан Бламей казармасы, сондай-ақ Жаңа Оңтүстік Уэльстің Солтүстік Райдтегі Бламей көшесі мен Бламей саябағы да оның құрметіне аталған. Оның құжаттары Австралия соғыс ескерткішінде сақталады, онда оның фельдмаршал таяғы қойылған.