Кіріспе

АҚШ, Флорида штатының Веро-Бич қаласынан солтүстікке қарай 12 миль жерде орналасқан Себастьян шығанағы, Брейвард және Индиан-Ривер округтеріндегі Себастьян шығанағы мемлекеттік саябағында серфинг және балық аулау мүмкіндіктерін ұсынады. Ол А1А мемлекеттік тас жолының жанында, Веро-Бичтен солтүстікке қарай 12 миль жерде орналасқан. Жыл сайын кәсіби және әуесқой серфинг турнирлері өткізіледі. Зейінкерлер мұнда балық аулайды, әсіресе Снук және Редфиш балығын ұстауға тырысады.

Тарих

1715 жылы осы аймақта испандық қазына флоты қирады. Аман қалғандар лагері құрған жер 1970 жылдың 12 тамызында «Испан флотының аман қалғандары мен құтқарушылар лагері» деген атаумен АҚШ тарихи орындарының ұлттық тізіліміне енгізілді. Бүгінде парктің бір бөлігі болып табылатын Макларти қазына мұражайында апатқа байланысты артефактілер қойылған. Себастьянға кіреберіс ашуға жасалған алғашқы әрекет 1872 жылы болды, оны Дэвид Питер Гибсон ұйымдастырды. Гибсон 1872 жылы Себастьян жерінде алғашқы қазба жұмыстарын жүргізгенімен, ол қазба жұмыстары жүргізілген жерге меншік құқығын 1885 жылдың мамырына дейін алған жоқ. Оның кіреберісі сол кезде «Гибсонның қиылысы» деп белгілі болды, 1880-81 жылдардың қысында жасалған АҚШ жағалау және геодезиялық қызметінің картасында көрсетілген. Джеймс Хеншаллдың 1881 жылғы «Рэмблердің саяхаты» әңгімесінде «Сент-Себастьян өзенінен Индиан өзеніне шығып, қарсы жағалаудағы үзілісті көруге болады, бұл аймақтағы қоныс аударушылардың теңізге кіреберіс жасауға тырысуының басталуы» деп айтылған. Хеншалл тек өтіп бара жатқандықтан, ол көрген «жағалау сызығындағы үзіліс» он жылға жуық уақыт бұрын жасалған қазба жұмыстарының нәтижесі екенін білуге мүмкіндігі болмады. 1886 жылдың 28 шілдесінде «Флорида Стар» газетінде хат жазушы Г.В. Иднер Гибсонның қиылысын қайта ашу туралы әңгімелер тағы да қозғалып жатқанын хабарлады. Иднер алғашқы қиылыста жұмыс істегендердің кейбіреулерін «Гибсон мен Хьюстон жігіттері, сондай-ақ Чарли Крич және басқа да біреулер» деп атады. Иднер Тиллманның, қазіргі Палм-Бэйдің, алғашқы қоныс аударушысы болды және Гибсонның алғашқы кіреберіс ашуға жасаған тырысыстарына қатысқан. 1886 жылы Гибсонның қиылысын ашу туралы пікірталас ештеңеге жетпеді, бірақ оның алғаш рет қазылған жылы болды деген жалған түсінік кең тарады. Гибсонның қиылысы бар бөгеттік аралдың меншігін жоғалту қаупі туғанда, ол меншік құқығын ұлына Куиннге берді, бірақ ол мүлкін жоғалтты. Д.П. Гибсонның алғашқы әрекеттері кезінде бөгеттік аралдың ені қиылыс орнында шамамен 260 фут (79 м) болды. Кіреберіс ашуға жасалған күш-жігер жалғасқан сайын жылдар өте келе ол едәуір кеңейді. 1891 жылдың жазында Себастьянға кіреберіс ашудың екінші әрекеті жасалды. Осы кезде бөгеттік аралдың ені 137 метрге жетті. Бұл 1872 жылдан бері тағы бірнеше әрекеттер жасалғанын көрсетеді, бірақ олардың жазбалары әлі табылмаған. 1891 жылғы күш-жігерге қатысқандардың кейбіреулері «Несбит Харрис және Уильямсон [Миккодан], сондай-ақ Найт, Гибсон, Эйсон, Джейкобс және Митчелл» Себастьяннан болды. Олар Сент-Себастьян кіреберісі қауымдастығын құрды, бірақ жобаға едәуір ақша мен уақыт жұмсап, кіреберісті ашуға ешқашан қол жеткізе алмады. 1892 жылы жарияланған бір мақалада былай делінген: «Осы аймақта тұрақты қоныс аударған полковник Д.П. Гибсон Атлант мұхитына дейін кіреберіс жасап шығатынын айтады. Еңізген қашықтық шамамен 120 ярдты құрайтындықтан, бұл өте құнды жақсартуды жасауға көп уақыт кетпейді, және полковник Гибсон оны сәтті аяқтайды деген жалпы пікір қалыптасқан». Алайда, сол жылы немесе келесі бес жыл ішінде қиылыс орнында жұмыс жүргізілгеніне ешқандай дәлел жоқ. 1897 жылы Брейвард округының кейбір қысқы тұрғындары үшінші рет кіреберіс ашуға күш салды. Бұл - ең амбициялы әрекет болды. Сол жылы Гибсонның қиылысында теңізге кіреберіс ашу үшін Розеланд кіреберісі корпорациясы құрылды. Корпорация директорлар кеңесіне Элис П. Хадсон, Уильям В. Бисселл, Генри Дж. Ван Зельм, Гарри Тодд және Томас С. Дрейк Нью-Рошель, Нью-Йорк кірді. Бисселл бай банкир болды, ал қалғандары оның достары мен серіктестері болды. Томас С. Дрейк сэр Фрэнсис Дрейктің ұрпағы болды. Гарри Тоддтың әкесі Джеймс В. Тодд болды, ол Бисселл банкінің директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол 1892 жылы Флеминг Грантын 5,050 долларға сатып алды (салық үшін шериф сатуда сатылғанда), ол бір акрға 25 центтен төленді. Тодд Флеминг Грантын бөліп, Нью-Рошельдегі бизнес таныстарына учаскелерді сатты, содан кейін олар Розеланд кіреберісі қауымдастығын құрды. Олар кіреберісті өздерінің батпақты жерлерін кептіру үшін және желкенді қайықтары үшін Атлантқа ыңғайлы қол жеткізу үшін қажет деп есептеді. Розеланд кіреберісі корпорациясы аралды жартылай кесіп өткенімен, оны аяқтауға қол жеткізе алмады. Гибсонның қиылысын ашудың төртінші әрекеті 1899 жылы басталды. «Себастьян кіреберісі қауымдастығы» деп аталған ол сол жылдың 20 сәуірінде Эу-Галлиде «Гибсонның қиылысында Индиан өзенінен мұхитқа арна кесіп салу үшін қаражат жинау мақсатында» ұйымдастырылды. Бірнеше мың доллар жұмсалғанымен және жұмыс 1900 жылдың басына дейін кіреберісте жалғасқанымен, бұл топтың Себастьян кіреберісін ашуға жасаған тырысыстары сәтсіз аяқталды. Кіреберісті ашуға жасалған бесінші әрекет 1901 жылы болды. Газет мақаласында былай делінген: «Гибсонның қиылысында кіреберіс ашуға тағы да әрекет жасалады». Қазан айының басына дейін лагунадағы су деңгейінің жоғарылауына жеткілікті жауын-шашын жауды. Кіреберісті ашу үшін лагунадағы судың жоғары деңгейі қажет деп есептелді. Кейбір жергілікті тұрғындар кіреберісті ашуға тырысу үшін қазғыштармен және жарылғыш заттармен жұмыс істеді. 20 ғасырдың басына қарай лагунаның барлық бөлігінде су сапасы нашарлап, жасыл балдырлар балықтарды өлтіріп, остралар популяциясы жойылып бара жатты. Кіреберіс ашуға жасалған алтыншы әрекеттің артында кім тұрғаны тарихқа түспеген. Газет хабарламасында 1905 жылдың 13 қазанына дейін аяқталу күні және дренаж туралы айтылған. Сол басылымда тағы бір мақалада былай делінген: «Себастьян өзенінің аузына қарсы бөгеттік жартыаралда теңізге кіреберіс ашуға Себастьян маңындағы халық сәттілікке жетті. Бүкіл апта бойы 40 мен 100 адам арасында жұмыс істеді. Бұл кіреберістің Нэрроудан Эу-Галлиге дейінгі халыққа құны доллар мен центтермен есептелмейді». Олардың қорқынышы негізді болды, өйткені қиылыс орнындағы биік құмды төбелер үнемі оған құлап жатты. Көп ұзамай кіреберіс қайтадан құммен толып кетті. 1909 жылға қарай халық санының өсуі және көптеген дренаждық жобалар лагунаның су сапасын одан әрі нашарлатты. Көптеген тұрғындар кіреберісті лагунаны таза сумен толтырып, лақтың қалдықтарын шығарып тастау үшін жауапты деп есептеді. Оны іске асыру үшін қаражат жиналды. Жақын маңдағы Форт-Пирс қазбаларының сәттілігі қолдаушыларды ынталандырды. Бірақ жеткілікті қолдау жинауға қол жеткізе алмады. 1914 жылға қарай лагуна жүйесі жартылай өлі су объектісіне айналды. Кейбіреулер 1914 жылдың көктемінде көршілері арасында кіреберіс ашу үшін 1,200 доллар бөлу туралы петиция таратты. Петицияға 100-ден астам қол қойылды, содан кейін округтің оңтүстік жағынан келген 40-тан астам адамдық делегацияция 1914 жылдың сәуір айындағы Брейвард округі комиссарларының отырысында оны ұсынды. Кіреберісті қолдаған 40 делегаттың арасында Рой Кауч және Эдсон Б. Арнольд болды. Осы екі адамның петицияны ұйымдастыруға үлкен үлес қосқандығы мүмкін. Округ комиссарлары «осы мәселе бойынша бірігіп назар аударамыз және заңды қарастырамыз» деп уәде берді. Бұрынғы сәтсіз әрекеттердің естелігі әлі де жаңа болды. Кейбіреулер «жақсы жолдар кіреберістен гөрі қажет, ол тек балық бизнесіне пайдалы болады» деп ойлады. 1914 жылы конгрессмен Л’Энгл кіреберіс ашуға көмектесу үшін Себастьянды қоса алғанда, бірнеше жерлерді зерттеуге 5,000 доллар бөлу туралы заң жобасын ұсынғанда кіреберіске үміттер оянды. Бұл кіреберіс таңдаған топқа пайда келтіретінін, ал мүддесі жоқ салық төлеушілердің ақшасын жұмсайтыны туралы әсерді күшейтті. Қаржы жетіспеуі…