Оңтүстік Каролина штатындағы Саванна өзені алабының сипаттамасы
Savannah River Site
Саванна-Ривер Ұлттық ескерткіші (SRS) – Оңтүстік Каролина штатындағы DOE резерваты. Ядролық қару үшін материалдарды өндіру үшін 1950ж. салынған, 10,000+ жұмысшы жұмыс істейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Энергетика департаментінің Оңтүстік Каролина штатындағы резервациясы
US Department of Energy reservation in South Carolina
Саванна өзені алабы (SRS) – АҚШ Энергетика департаментінің (DOE) резервациясы, Оңтүстік Каролина штатында Айкен, Аллендейл және Барнвелл округтерінде, Саванна өзеніне іргелес жерде орналасқан. Ол Аугуста қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 40 шақырым қашықтықта жатыр. 1950 жылдары ядролық қаруға қолданылатын ядролық материалдарды тазарту мақсатымен салынған. Аумағы 803 км² құрайды және 10 000-нан астам адам жұмыс істейді. Оның иесі – АҚШ Энергетика департаменті (DOE). Басқару және пайдалану шарты Savannah River Nuclear Solutions LLC (SRNS) компаниясында, Fluor Corporation, Newport News Nuclear, Inc. (Huntington Ingalls Industries еншілес компаниясы) және Honeywell International арасындағы серіктестікте. Ал Интегралды миссияны аяқтау шарты (Сұйық қалдықтар операциялары шартының бұрынғы көлемін қоса алғанда) BWX Technologies, AECOM және Fluor компанияларының басшылығымен құрылған Savannah River Mission Completion компаниясында. Басты назар АҚШ-тың ядролық қаруландыруға байланысты өткен жұмыстардың салдарынан туған тазалау шараларына аударылған. Қазіргі таңдағыда алаптағы реакторлардың ешқайсысы жұмыс істемейді (ядролық реакторлар тізіліміне қараңыз), бірақ екі реактор ғимараты ядролық материалдарды шоғырландыру және сақтау үшін пайдаланылуда. SRS – Саванна өзенінің ұлттық зертханасы мен АҚШ-тың жалғыз жұмыс істейтін радиохимиялық бөліну орнына да иелік етеді. Оның тритий қондырғылары АҚШ-тың тритийдің жалғыз көзі болып табылады, ал тритий ядролық қарудың маңызды құрауы. АҚШ-тың жалғыз аралас оксид отыны (MOX) өндіру зауыты SRS-де салынып жатыр еді, бірақ құрылысы 2019 жылдың ақпан айында тоқтатылды. Алаптың болашақ жоспарларында зерттеу реакторларын орналастыру, электр энергиясын өндіруге арналған реакторлар паркін құру және басқа да мүмкін пайдаланулар қарастырылған. DOE және оның корпоративтік серіктестері жергілікті, аймақтық және ұлттық реттеуші органдар мен азаматтар тобының қадағалауында.
The Savannah River Site (SRS) is a U. S. Department of Energy (DOE) reservation in the United States, located in the state of South Carolina on land in Aiken, Allendale, and Barnwell counties adjacent to the Savannah River. It lies 25 mile (40 km) southeast of Augusta, Georgia. The site was built during the 1950s to refine nuclear materials for deployment in nuclear weapons. It covers 310 square miles (803 km2) and employs more than 10,000 people. It is owned by the U. S. Department of Energy (DOE). The management and operating contract is held by Savannah River Nuclear Solutions LLC (SRNS), a partnership between Fluor Corporation, Newport News Nuclear, Inc. (a subsidiary of Huntington Ingalls Industries) and Honeywell International, and the Integrated Mission Completion contract (including the former scope of the Liquid Waste Operations contract) is held by Savannah River Mission Completion, which is a team of companies led by BWX Technologies, AECOM, and Fluor. A major focus is cleanup activities related to work done in the past for American nuclear buildup. Currently none of the reactors on site are operating (see list of nuclear reactors), although two of the reactor buildings are being used to consolidate and store nuclear materials. SRS is also home to the Savannah River National Laboratory and the United States' only operating radiochemical separations facility. Its tritium facilities are also the United States' only source of tritium, an essential component in nuclear weapons. The United States' only mixed oxide fuel (MOX) manufacturing plant was being constructed at SRS, but construction was terminated in February 2019. Future plans for the site cover a wide range of options, including host to research reactors, a reactor park for power generation, and other possible uses. DOE and its corporate partners are watched by a combination of local, regional and national regulatory agencies and citizen groups.
Тарих
1950 жылы АҚШ федералды үкіметі DuPont компаниясына Оңтүстік Каролина штатындағы Саванна өзені маңында ауыр су және тритий өндіруге арналған ядролық объектіні салу және пайдалануды тапсырды. Компанияның ядролық операциялар саласында тәжірибесі болды, себебі ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Манхэттен жобасы үшін Ханфордтағы плутоний өндіру кешенін жобалап, салған. Эллентон және Данбартон қалалары, сондай-ақ Мейерс Милл, Ли, Роббинс және Хоторн сияқты бірнеше елді мекендер мен егістік жерлердің үлкен бөлігі мемлекеттік сатып алу арқылы иеліктен шығарылды, ал 310 шаршы миль (803 км²) аумақ АҚШ Атом энергиясы комиссиясы басқаратын Саванна өзені алаңына айналды. 1951 жылы профессор Юджин Одум басқаратын Георгия университетінің биологтары жергілікті өсімдіктер мен жануарлардың экологиялық зерттеулерін бастады, нәтижесінде Саванна өзені экологиялық зертханасы (SREL) құрылды және құрылыс жұмыстары басталды. 1952 жылы Ауыр суды қайта өңдеу зауытында реакторлар үшін ауыр су өндірісі іске қосылды, ал 1953 жылы алғашқы өндірістік реактор – R реакторы жұмыс істеуге кірісті. 1954 жылы P, L және K реакторлары іске қосылды және алғашқы сәулеленген отын шығарылды. 4 қарашада әлемдегі алғашқы толық көлемді PUREX ажырату орнатылысы – F Canyon радиоактивті жұмыстарды бастады. PUREX (Плутоний және уранды алу) реакторларда сәулеленген материалдардан плутоний мен уран өнімдерін бөліп алды. 1955 жылы C реакторы жұмыс істеуге кірісті. Алғашқы плутоний партиясы объектіден жөнелтілді. Химиялық ажырату орнатылысы – H Canyon радиоактивті жұмыстарды бастады. Тұрақты тритий орнатылыстары пайдалануға берілді және Атом энергиясы комиссиясына (AEC) тритийдің алғашқы партиясы жіберілді. 1956 жылы негізгі зауыттың құрылысы аяқталды.
In 1950, the federal government requested that DuPont build and operate a nuclear facility to make heavy water and tritium near the Savannah River in South Carolina. The company had expertise in nuclear operations, having designed and built the plutonium production complex at the Hanford site for the Manhattan Project during World War II. A large portion of farmland, the towns of Ellenton and Dunbarton, and several other communities including Meyers Mill, Leigh, Robbins, and Hawthorne were bought under eminent domain, and the site of 310 square miles (803 km2) became the Savannah River Site, managed by the U. S. Atomic Energy Commission. Biologists from the University of Georgia, led by professor Eugene Odum, began ecological studies of local plants and animals in 1951 creating Savannah River Ecology Laboratory (SREL), and plant construction began. Production of heavy water for site reactors started in the Heavy Water Rework Facility in 1952, and the first production reactor, R Reactor, went critical in 1953. P, L, and K Reactors followed in 1954, and the first irradiated fuel was discharged. F Canyon, the world's first operational full scale PUREX separation plant, began radioactive operations on 4 November. PUREX (Plutonium and Uranium EXtraction) extracted plutonium and uranium products from materials irradiated in the reactors. In 1955, C Reactor went critical. The first plutonium shipment left the site. H Canyon, a chemical separation facility, began radioactive operations. Permanent tritium facilities became operational and the first shipment of tritium to the Atomic Energy Commission (AEC) was made. In 1956, the construction of the basic plant was complete.
Нобель сыйлығы
Нейтрино Фред Рейнс пен Клайд Коуэн P реакторының ағынын пайдаланып ашты, ал оның жариялануы 1956 жылғы 20 шілдеде Science журналында шықты. Рейнс 1995 жылы физика бойынша Нобель сыйлығымен марапатталды; Коуэн бұл кезде қайтыс болған еді. 1961 жылы АЭК осы жерде тұрақты экологиялық зертхана құрды; екі армия казармасы ғалымдарға арналған зертханалық кеңістікке айналдырылды. Келесі жылы Джорджия университеті докторлық дәрежесі бар штаттан тыс қызметкерлерді ғылыми-зерттеу жұмыстарын кеңейту үшін жұмысқа алды. Алғашында Радиациялық экология зертханасы деп аталған бұл мекеме 1960 жылдардың ортасында Саванна өзенінің экологиялық зертханасы деп қайта аталды, бұл орында жүргізілген экологиялық зерттеулердің кең спектрін көрсетеді. 1962 жылы Ауыр су компоненттерін сынау реакторы (HWCTR) іске қосылды, ол ауыр су жүйесін азаматтық энергетикалық реакторларда пайдалану үшін сынады. 1963 жылы сыртқы отынды қабылдау бассейні (RBOF) алғашқы сыртқы пайдаланылған ядролық отынын алды. Сол жылы ғарыш зерттеулері үшін жылу көзі ретінде 244-күріш өндірілді. Бұл SRP реакторының қару емес материалдарға толық көлемде алғашқы трансформациясы болды. R реакторы мен HWCTR 1964 жылы тоқтатылды. 1965 жылы SRP-де өндірілген ең ауыр изотоп – 252-калифорний – күріш бағдарламасының қосымша өнімі ретінде бөлінді. 1969 жылдан бастап 252-калифорний жеке өндіріс бағдарламасында жасалды.
The neutrino was discovered by Fred Reines and Clyde Cowan using the flux from P Reactor, with confirmation published in the 20 July 1956 issue of Science. Reines was awarded the 1995 Physics Nobel Prize; Cowan had already died. In 1961, the AEC established a permanent ecology laboratory on the site; two Army barracks were converted into laboratory space for the scientists. The next year, the University of Georgia hired a full time staff with doctoral degrees to expand the research effort. Known initially as the Laboratory of Radiation Ecology, it was renamed in the mid 1960s the Savannah River Ecology Laboratory, reflecting the broad spectrum of ecological studies carried out on the site. In 1962, the Heavy Water Components Test Reactor (HWCTR) went into operation, testing the heavy water system for use with civilian power reactors. In 1963, Receiving Basin for Off Site Fuels (RBOF) received its first shipment of off site spent nuclear fuel. That same year, curium 244 was produced as a heat source for space exploration. This was the first full scale conversion of an SRP reactor load to non weapons materials. R Reactor and HWCTR were shut down in 1964. In 1965, californium 252, the heaviest isotope produced at SRP, was separated as a byproduct of the curium program. Beginning in 1969, californium 252 was made in a separate production program.
Паломар
1966 жылы Паломарес B 52 апатынан кейін Саванна өзені алаңы қоршаған ортаны тазалау және қалпына келтіру жұмыстарынан ластанған топырақ алды. Радиациялық ластану деңгейі 1,2 МБк/м² жоғары топырақ 250 литрлік (66 АҚШ галлоны) барабандарға салынып, Саванна өзені зауытына жерлеу үшін жіберілді. Бұл әдіспен 2,2 гектар жер тазартылып, 6000 баррель өндірілді. 17 гектар жердің ластану деңгейі төмен болған жері 30 сантиметрге дейін жыртылып, араластырылды. 120 кБк/м² жоғары ластануы бар тасты беткейлердегі топырақ қол құралдарымен алынып, АҚШ-қа барабандарда жеткізілді. 1968 жылы L реакторы жаңарту үшін жабылды, ал 1971 жылы K реакторы компьютермен басқарылатын алғашқы реактор болды. 1972 жылы бұл алаң Ұлттық экологиялық зерттеу паркі деп жарияланды. 1977 жылы Плутоний отыны жасау (ПУФФ) кешені іске қосылды. Саванна өзені археологиялық бағдарламасы (SRARP) 1978 жылы SRP жеріндегі тарихқа дейінгі және тарихи ескерткіштердің деректерін талдау үшін құрылды.
Following the 1966 Palomares B 52 crash, the Savannah River Site received contaminated soil from the environmental clean up and remediation. Soil with radiation contamination levels above 1.2 MBq/m2 was placed in 250 litre (66 U. S. gallon) drums and shipped to the Savannah River Plant for burial. A total of 2.2 hectares (5.4 acres) was decontaminated by this technique, producing 6,000 barrels. 17 hectares (42 acres) of land with lower levels of contamination was mixed to a depth of 30 centimeters (12 in) by harrowing and plowing. On rocky slopes with contamination above 120 kBq/m2, the soil was removed with hand tools and shipped to the United States in barrels. In 1968, L Reactor was shut down for upgrades, and, in 1971, K Reactor became the first reactor to be controlled by computer. The site was designated as a National Environmental Research Park in 1972. 1977 saw the startup of the Plutonium Fuel Fabrication (PUFF) Facility. The Savannah River Archaeological Program (SRARP) was established onsite in 1978 to perform data analysis of prehistoric and historic sites on SRP land.
MOX отын өндіру зауыты
MOX отын өндіру зауыты Ресей Федерациясы мен АҚШ арасындағы ядролық қаруды таратпау туралы келісімді орындау мақсатымен құрылды. Ресей Федерациясы 2000 жылғы келісім бойынша міндеттемелерін орындады, өңдеу кешенін аяқтады және 2014 жылы тәжірибелік мөлшерде плутонийді MOX отынына айналдыруды бастады, бұл шамамен 200 миллион долларға бағаланды, ал 2015 жылы өндірістік қуатқа жетті. Ұлттық ядролық қауіпсіздік басқармасының бағалауынша, Саванна өзеніндегі MOX зауытының 20 жылдық өмірлік циклының жалпы құны жылдық қаржыландыру лимиті 500 миллион долларға дейін ұлғайтылса 47 миллиард долларды, ал 375 миллион долларға дейін ұлғайтылса 110 миллиард долларды құрауы мүмкін. Басқа да зерттеулер бұл бағалауды артық деп санайды. Құрылыстың аяқталу мерзімі де жылдық қаржыландыруға байланысты болды, 500 миллион долларлық жылдық лимит бойынша 2043 қаржы жылында, ал 375 миллион долларлық лимит бойынша 2099 қаржы жылында аяқталу күтілді (осы деңгейден төмен қаржыландыру жағдайында аяқталу мүмкін емес екені көрсетілді). Обама және Трамп әкімшіліктері жобаны тоқтатуды ұсынды, бірақ Конгресс құрылысты қаржыландыруды жалғастыруда. Оңтүстік Каролина штатының Эйкен сауда палатасы федералды үкіметке қарсы сотқа шағымданып, олардың қарулық сападағы өңделмеген плутонийді кез келген мерзімге сақтау орынына айналғанын мәлімдеді және бұрын келісілген келісімшарт бойынша жеткізілмеген айыппұлдарды төлеуді талап етті. Федералды үкімет 2017 жылдың ақпан айында соттан бас тарту туралы өтініш берді, ол қабылданды. Оңтүстік Каролина штаты да жобаны тоқтату туралы федералды үкіметке қарсы сотқа шағымданып, Энергетика департаменті штатта плутонийді ұзақ мерзімді сақтаудың экологиялық әсерін бағалау туралы есеп дайындамағанын, сондай-ақ үкімет құрылысты тоқтатуға қатысты заңнамалық ережелерді бұзғанын мәлімдеді. 2019 жылдың қаңтарында төртінші апелляциялық сот Оңтүстік Каролинаның талап-арызын қараусыз қалдырды; 2019 жылдың қазан айында АҚШ Жоғарғы соты Оңтүстік Каролина штатының кассациялық өтінішін қабылдамады, осылайша төменгі соттың шешімі күшінде қалды және федералды үкімет құрылысты тоқтатуға құқылы болды. 2018 жылдың мамыр айында Энергетика министрі Рик Перри Конгреске жобаның шамамен 70% аяқталғанын хабарлады. Перри плутонийді сұйылту және жою тәсілінің құны MOX зауыты бағдарламасының қалған өмірлік циклының жартысынан кем болатынын мәлімдеді. 2019 жылдың ақпан айында Ядролық реттеу комиссиясы (NRC) зауыттың құрылыс рұқсатын тоқтату туралы өтінішті мақұлдады.
The MOX Fuel Fabrication Facility was created to satisfy the nuclear non proliferation agreement between the Russian Federation and the United States. The Russian Federation has met its obligations of the 2000 treaty, completed its processing facility and commenced processing of plutonium into MOX fuel with experimental quantities produced in 2014 for a cost of about $200 million, reaching industrial capacity in 2015. A report by the National Nuclear Security Administration estimated the total cost over a 20 year life cycle for the Savannah river site MOX plant to be $47 billion if the annual funding cap was increased to $500 million or $110 billion if it were increased to $375 million. Other studies have disputed this cost assessment as excessive. The estimated time to completion of the facility was also contingent upon annual appropriations, with an estimated construction completion date of FY2043 for the $500 million annual cap and FY2099 for the $375 million annual cap (where completion was indicated to not be possible for annual appropriations below this level). The Obama and Trump administrations have proposed cancelling the project, but Congress continues to fund construction. The Aiken Chamber of Commerce of the state of South Carolina filed a lawsuit against the federal government claiming they have simply become a dumping ground for unprocessed weapons grade plutonium for the indefinite future and demanding previously agreed upon payment of contractual non delivery fines. The federal government filed for dismissal and it was granted in February 2017. The State of South Carolina similarly sued the federal government over the termination of the project, arguing that the Department of Energy had not prepared an environmental impact statement concerning the long term storage of plutonium in the state and additionally that the government had failed to follow the statutory provisions concerning obtaining a waiver to cease construction on the facility. In January 2019, the Fourth Circuit Court of Appeals rejected South Carolina's suit for lack of standing; in October 2019 the U. S. Supreme Court rejected the state of South Carolina's petition of certiorari, thereby allowing the lower court's ruling to stand and the federal government to terminate construction. In May 2018, Energy Secretary Rick Perry informed Congress he had effectively ended the about 70% complete project. Perry stated that the cost of a dilute and dispose approach to the plutonium will cost less than half of the remaining lifecycle cost of the MOX plant program. In February 2019, the Nuclear Regulatory Commission (NRC) granted a request to terminate the plant's construction authorization.
Авариялар тарихы
1988 жылы Конгресс комитеті халықтан жасырылған 30-нан астам маңызды апаттар туралы куәліктер тыңдады. Олардың ішінде: 1960 жылы техникалық қызметкерлер оны қайта іске қосуға тырысқан кезде L реакторының бақылауын жоғалтуға жақын болуы; 1965 жылы C реакторынан судың "өте маңызды ағып шығуы"; 1970 жылы қарашада ғимараттың ішкі жағына үлкен радиациялық шығарылым; және 1970 жылы желтоқсанда C реакторындағы отын таяқшаларының балқыуы.
A Congressional committee in 1988 heard testimony of over 30 significant accidents at the facility that were hidden from the public. These included: a near loss of control of the L Reactor in 1960 when technicians tried to restart it; a "very significant leak" of water from the C Reactor in 1965; a large radiation release in November, 1970, into the interior of the facility; and a melting of fuel rods in the C Reactor in December, 1970.
Сот ісі
Плутонийге байланысты алты жылдық сот процесінен кейін Оңтүстік Каролинаның бас прокуроры Алан Уилсон 2020 жылдың 31 тамызында федералды үкімет штатка 600 миллион доллар төлеуге келіскенін мәлімдеді. Уилсон бұл келісімді "Оңтүстік Каролина тарихындағы ең ірі өтемақы" деп атады. Федералды үкімет сондай-ақ 2037 жылға дейін осы нысанда сақталған қалған 9,5 тонна плутонийді алып тастауға міндеттенді. 2021 жылдың 20 тамызында USC Aiken-де өткен қалалық мәжілісте Оңтүстік Каролина губернаторы Генри Макмастер осы соманың 525 миллион долларын қалай жұмсау керектігін талқылады.
After six years of litigation over plutonium moved to the site, South Carolina Attorney General Alan Wilson announced August 31, 2020 that the federal government agreed to pay the state $600 million. Wilson described this as "the single largest settlement in South Carolina's history". The federal government also agreed to remove the remaining 9.5 metric tons of plutonium stored at the site by 2037. At a town hall meeting at USC Aiken on August 20, 2021, S. C. Governor Henry McMaster led a discussion on how to spend $525 million of that amount.
Келісімшарттың өзгеруі
Саванна өзенінің аумағын басқару 2006 жылы бәсекелесуге қойылатын болған, бірақ Энергетика министрлігі қолданыстағы серіктестермен келісімшартты 18 айға, 2008 жылдың маусым айына дейін ұзартты. 2006 жылы DOE WSRC келісімшартын екі жаңа, бөлек келісімшартқа бөлуді шешті, атап айтқанда, 2008 жылдың маусымына дейін тапсырылатын M&O келісімшарты және сұйық қалдықтар келісімшарты. DOE RFP-ге жауап ретінде Savannah River Nuclear Solutions (SRNS), LLC – қазіргі Honeywell пен Fluor серіктестігі, және Huntington Ingalls Industries (бұрынғы Northrop Grumman құрамындағы бөлімше) 2007 жылдың маусым айында жаңа M&O келісімшарты бойынша ұсыныс берді. URS басшылығымен және WSRC серіктестерінің көптеген өкілдерін қамтитын команда да ұсыныс ұсынды. 2008 жылдың 9 қаңтарында SRNS LLC жаңа келісімшартты жеңіп алғаны жарияланды, сонымен қатар 2008 жылдың 24 қаңтарынан басталатын 90 күндік ауысу кезеңі белгіленді. Дегенмен, URS командасы GAO-ға 2008 жылдың 22 қаңтарында шағым түсіргенінен ауысу кешіктірілді. GAO 25 сәуірде шағымды қабылдамады. Содан кейін DOE SR SRNS-ке 2 мамырда ауысу процесін бастауға және 2008 жылдың 1 тамызынан бастап операцияларды толыққанды жүргізуге нұсқау берді.
Management of the Savannah River Site was to be bid in 2006, but the Department of Energy extended the contract with the existing partners for 18 months to June 2008. In 2006 DOE decided to split the WSRC contract into two new separate contracts, i. e. the M&O Contract and the Liquid Waste Contract to be awarded before June 2008. Responding to the DOE RFP, the Savannah River Nuclear Solutions (SRNS), LLC now a Fluor partnership with Honeywell, and Huntington Ingalls Industries (formerly part of Northrop Grumman) submitted a proposal in June 2007 for the new M&O Contract. A team led by URS and including many of the WSRC partners also submitted a proposal. On January 9, 2008 it was announced that SRNS LLC had won the new contract, with a 90 day transition period to start 24 January 2008. However, the transition was delayed by a protest filed with GAO by the URS team on 22 January 2008. The GAO denied the protest on 25 April. DOE SR then directed SRNS to start transition on 2 May and take over operation on 1 August 2008.