Сильвия Сидни: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (1910–1999)

Сильвия Сидни (шын аты София Косов; 8 тамыз 1910 – 1 шілде 1999) – американдық сахна, экран және кино актрисасы, оның мансабы 70 жылға созылды. Ол 1930 жылдары ондаған басты рөлдерде танымал болды. 1973 жылы «Жазғы тілектер, қысқы армандар» фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығының «Үздік екінші пландағы әйел актер» номинациясына ие болды. Кейіннен ол Тим Бертонның 1988 жылғы «Битлжуис» фильміндегі, өмірден өткеннен кейінгі әлемдегі әлеуметтік жұмыскер Джуно рөлімен көзге түсті, бұл рөлі үшін «Сатурн» сыйлығын «Үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясында жеңіп алды.

Ерте өмір

Сидни Нью-Йорк штатының Бронкс ауданында Ребекка (қызметтік аты Саперштейн) румындық яһуди және киім сатушы болып жұмыс істеген орыс еврейі Виктор Косовтың қызы София Косов ретінде дүниеге келді. 1915 жылға дейін оның ата-анасы ажырасып, оны әкесінің екінші әйелі, тіс дәрігері Зигмунд Сидни асырап алды. Анасы тігінші болып, өзін Беатрис Сидни деп атады. Сидни тегін пайдаланып, Сильвия 15 жасында ұялшақтығын жеңу үшін актриса болды. Театр гильдиясының актерлік мектебінің студенті кезінде театр сыншылары оның өнерлерін жоғары бағалады. 1926 жылы ол Д.У. Гриффиттің "Шайтанның қайғысы" фильмінде эпизодтық рөлде алғаш рет киноға түсті.

Мансап

Депрессия кезінде Сидни көптеген фильмдерде ойнады, көбінесе жұмысшы сыныбының батырларын, немесе гангстердің қызын немесе қарындасын сомдады. Ол Гари Купер, Спенсер Трейси, Генри Фонда, Джоэл МакКреа, Фредерик Марч, Джордж Рафт және Кэри Грантпен бірге түсті. Осы кезеңдегі фильмдерінің арасында: «Американдық трагедия» (An American Tragedy), «Қалалық көшелер» (City Streets) және «Көше сахнасы» (Street Scene) (барлығы 1931), Альфред Хичкокпен түсірілген «Саботаж» (Sabotage) және Фриц Лангтың «Ашу» (Fury) (екеуі де 1936), «Бір рет ғана өмірің бар» (You Only Live Once) және «Соқпаққа тірелгендер» (Dead End) (екеуі де 1937) және Technicolor-дің үш түсті алғашқы фильмі – «Жалғыз қарағайдың іздері» (The Trail of the Lonesome Pine). Осы кезеңде ол жұмыс істеуге қиын актриса ретінде танылды. Альфред Хичкокпен «Саботаж» фильмін түсірген кезде Сидни индустриядағы ең көп жалақы алатын актрисалардың бірі болды, ол аптасына 10 000 доллар табады, ал «Саботаж» үшін барлығы 80 000 доллар көріп отырды. Оның мансабы 1940 жылдары сәл төмендеді. 1949 жылы кинотеатр операторлары оны «кассалық у» деп таныды. 1952 жылы ол «Кәсіреттілер» (Les Misérables) фильмінде Фантина рөлін ойнады, және фильм студияның күтілгенідей болмаса да, Сидни осы рөлі үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Ол «Playhouse 90» бағдарламасында үш рет пайда болды. 1957 жылдың 16 мамырында ол «Хелен Морганның тарихында» әнші Хелен Морганның анасы Лулу Морган рөлінде ойнады. Төрт айдан кейін Сидни бұрынғы әріптесі Бергенмен бірге қысқа ғұмырлы «Полли Берген шоуының» (The Polly Bergen Show) премьерасына қатысты. Ол сондай-ақ 1960 жылдары «66-бағдар», «Қорғаушылар» (The Defenders) және «Менің үш ұлым» (My Three Sons) сияқты бағдарламаларда теледидарда жұмыс істеді. 1973 жылы Сидни «Жазғы тілектер, қысқы армандар» (Summer Wishes, Winter Dreams) фильміндегі екінші рөлі үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Қартайған шағында Сидни экрандағы екінші рөлдерді ойнауын жалғастырды, және темекі шегудің салдарынан дауысы қатты болды. Ол «Мен саған ешқашан раушан гүлін уәделемедім» (I Never Promised You a Rose Garden) фильміндегі қатал Мисс Коралл рөлінде ойнады, содан кейін «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алған «Алғашқы мұң» (An Early Frost) телефильмінде Айдан Квинннің әжесі рөліне түсті. Ол «Дэмиен: Омен II» фильмінде Марион тәтесі рөлін ойнады және «Битлжуиц» (Beetlejuice) фильмінде (Сиднейдің ұзақ жылдардан бергі жанкүйері Тим Бертонның режиссерлік жұмысы) маңызды рөлді сомдады, осы рөлі үшін «Сатурн» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «Қолданылған адамдар» (Used People) фильмінде ойнады. Оның соңғы рөлі Бертонның тағы бір фильмі – «Марс шабуылдарында» (Mars Attacks!) болды, онда ол Слим Уитманның жазбалары Марстан келген шетелдік басқындықты тоқтатуға көмектесетін қарт әйелді сомдады. Телевизионда ол WKRP-нің «Цинциннатидегі» пилоттық эпизодында радиостанцияның билеуші иесі ретінде пайда болды, сондай-ақ «Оттыз жастағылар» (Thirtysomething) сериалының есте қаларлық эпизодында Мелиссаның қатал әжесі рөлінде ойнады, ол немере қызына отбасылық киім бизнесін қалдырғысы келді, бірақ Мелисса фотограф болуды қалады. Сидни сонымен қатар 1990 жылдардың соңында қайта жаңғырған «Fantasy Island» сериалының әр эпизодының басында ренішті саяхат агенті ретінде пайда болды. Ол сондай-ақ «Starsky & Hutch», «The Love Boat», «Magnum, P. I.», «Diagnosis Murder» және «Trapper John, M. D.» сериалдарында түсті.

During the Depression, Sidney appeared in a string of films, often playing working class heroines, or the girlfriend or sister of a gangster. She appeared with Gary Cooper, Spencer Tracy, Henry Fonda, Joel McCrea, Fredric March, George Raft and Cary Grant. Among her films from this period were: An American Tragedy, City Streets, and Street Scene (all 1931), Alfred Hitchcock's Sabotage and Fritz Lang's Fury (both 1936), You Only Live Once and Dead End (both 1937), and The Trail of the Lonesome Pine, an early three strip Technicolor film. During this period, she developed a reputation for being difficult to work with. At the time of making Sabotage with Alfred Hitchcock, Sidney was one of the highest paid actresses in the industry, earning $10,000 per week—earning a total of $80,000 for Sabotage. Her career diminished somewhat during the 1940s. In 1949, exhibitors voted her "box office poison". In 1952, she played the role of Fantine in Les Misérables, and although the film itself did not meet the studio's expectations, Sidney received critical praise for her performance. She appeared three times on Playhouse 90. On May 16, 1957, she appeared as Lulu Morgan, mother of singer Helen Morgan in "The Helen Morgan Story". Four months later, Sidney rejoined her former co star Bergen on the premiere of the short lived The Polly Bergen Show. She also worked in television during the 1960s on such programs as Route 66, The Defenders, and My Three Sons. In 1973, Sidney received an Academy Award nomination for her supporting role in Summer Wishes, Winter Dreams. As an elderly woman, Sidney continued to play supporting screen roles, and was identifiable by her husky voice, the result of cigarette smoking. She was the formidable Miss Coral in the film version of I Never Promised You a Rose Garden and later was cast as Aidan Quinn's grandmother in the television production of An Early Frost for which she won a Golden Globe Award. She played Aunt Marion in Damien: Omen II and had key roles in Beetlejuice (directed by longtime Sidney fan Tim Burton), for which she won a Saturn Award, and Used People. Her final role was in Mars Attacks!, another film by Burton, in which she played an elderly woman whose beloved records by Slim Whitman help stop an alien invasion from Mars. On television, she appeared in the pilot episode of WKRP in Cincinnati as the imperious owner of the radio station, and she appeared in a memorable episode of Thirtysomething as Melissa's tough grandmother, who wanted to leave her granddaughter the family dress business, though Melissa wanted a career as a photographer. Sidney also appeared at the beginning of each episode as the crotchety travel clerk on the short lived late 1990s revival of Fantasy Island. She also was featured on Starsky & Hutch; The Love Boat; Magnum, P. I.; Diagnosis Murder; and Trapper John, M. D.

Оның Бродвейдегі мансабы бес онжылдыққа созылды, 1926 жылдың маусымында 15 жасында Театр гильдиясы мектебінің түлегі ретінде «Прунелла» (Prunella) үш актілік фантазиясындағы дебютінен бастап, 1977 жылы Теннесси Уильямстың «Vieux Carré» пьесасына дейін. Басқа сахналық жұмыстарының арасында «Төрт төсек» (The Fourposter), «Күліп кір» (Enter Laughing) және «Жаяқ аяқпен саяхат» (Barefoot in the Park) пьесалары бар. 1982 жылы Сидни Джордж Истман үйінен кино өнеріне қосқан үлкен үлесі үшін Джордж Истман сыйлығымен марапатталды.

Жеке өмір

Сидни үш рет тұрмысқа шықты, алғаш 1935 жылдың 1 қазанында баспагер Беннетт Серфке үйленді; олар 1936 жылдың 9 сәуірінде ажырасты. 1938 жылы актер және актерлік шеберлік оқытушысы Лютер Адлерге тұрмысқа шықты, одан бір ұлы, Джейкоб ("Джоди"; 1939–1987) дүниеге келді. Ұлы анасы тірі кезінде Лу Гериг ауруынан қайтыс болды. Адлер мен Сидни 1946 жылы ажырасты. Ол тігістеу өнері туралы екі кітап жариялады, сондай-ақ мопс тұқымды иттер өсіріп, көрмелерге қатыстырды.